Kantonrechter wijst eis af: huurder mag zomerhuis in natuurgebied niet tegen WOZ-waarde verkopen Wie een zomerhuis koopt op grond die van een ander is, koopt iets anders dan een woning op eigen kavel. Dat staat centraal in een zaak over een recreatiewoning met drie garageboxen in Egmond-Binnen. De grond is van de Provincie Noord-Holland, die het beheer heeft uitbesteed aan PWN Waterleidingbedrijf Noord-Holland. De eigenaar van het zomerhuis huurt de grond van PWN. Hij wilde zijn huisje verkopen voor € 289.000, de WOZ-waarde, maar PWN gaf daarvoor geen toestemming.
De man kocht het zomerhuis in 2018 van de vorige eigenaren, die het eerder verhuurden aan zijn vader. Zijn vader woonde er 18 jaar en overleed in november 2019. De huurovereenkomst met PWN bepaalt dat het huisje alleen mag dienen voor vakantie en recreatie door de huurder en zijn naaste familie. In maart 2020 vroeg hij toch om vrijstelling om het huisje aan derden te mogen verhuren, omdat het leegstond en vochtig werd. PWN stemde in voor twee jaar, met de kanttekening dat verhuur voor eigen risico was en dat daarna zou worden geëvalueerd. De vrijstelling is twee keer verlengd. In juni 2024 liet PWN weten dat commerciële verhuur vanaf 1 januari 2025 niet meer is toegestaan.
De huurovereenkomst regelt ook wat er bij verkoop gebeurt. Komen partijen niet tot overeenstemming over de prijs, dan stelt een onafhankelijke deskundige de maximale verkoopprijs vast. Die taxeert op basis van bouwkundige staat en onderhoud. Het huurcontract heeft daarbij geen waarde. Het recht op behoud van de standplaats is wel een uitgangspunt, maar zonder financiële waarde. De ligging telt niet mee. De eigenaar vorderde dat PWN en de Provincie meewerken aan verkoop tegen de WOZ-waarde, en eiste daarnaast € 15.923 schadevergoeding voor gemiste huur, oplopend met € 1.326,92 per maand. Subsidiair wilde hij dat de waarderingsregel buiten toepassing blijft.
De kantonrechter wijst alles af. De Provincie en PWN zijn als beheerders van publieke gronden gebonden aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, maar daar handelen ze niet mee in strijd. Het gelijkheidsbeginsel gaat niet op: de eigenaar kon niet aantonen dat PWN in 2018 wist van de WOZ-waarde van € 119.000 en daarmee instemde, terwijl in de koopovereenkomst een prijs van € 95.000 stond. Ook een vaste gedragslijn is niet aangetoond. Daardoor kon hij ook niet gerechtvaardigd erop vertrouwen dat de WOZ-waarde altijd de maatstaf zou zijn. PWN wil alle 125 zomerhuisjes op haar grond gelijk behandelen en betaalbaar houden voor een brede doelgroep. Dat belang weegt zwaarder dan zijn belang bij een hogere verkoopprijs.
De waarderingsmethode is volgens de rechter evenmin onredelijk of oneerlijk jegens de consument. De WOZ-waarde gaat uit van de fictie dat een object op eigen grond staat, en dat is hier niet zo. Wie een zomerhuis op gehuurde grond koopt, heeft een beperktere rechtspositie, en de regeling voorkomt dat kopers daarvoor te veel betalen. Ook het prijswijzigingsbeding en de overige bepalingen zijn niet oneerlijk.
Ook de intrekking van de verhuurvrijstelling is niet onrechtmatig. De overeenkomst en de toepasselijke Recron-voorwaarden maken duidelijk dat verhuur aan derden toestemming vereist. PWN maakte bij elke vrijstelling het voorbehoud van evaluatie, en de eigenaar schreef zelf dat hij het huisje later zelf wilde gebruiken. Dat hij nu verklaart dat hij voorlopig in het buitenland blijft, komt voor zijn rekening. PWN gaf één andere huurder een permanente vrijstelling, maar dat past in een uitsterfbeleid uit een overeenkomst van 2012. De schadevergoeding mist daardoor een grondslag.
De kantonrechter wijst alle vorderingen af en veroordeelt de eigenaar in de proceskosten van PWN en de Provincie, begroot op € 1.298, met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State bevestigt afwijzing van verzoek Zwollenaar om kadastrale grens aan te passen Een man uit Zwolle probeerde via een bestuursrechtelijke procedure de kadastrale grens van zijn perceel in lijn te brengen met de juridische eigendomsgrens die in een civiele procedure was vastgesteld. De Raad van State wees zijn hoger beroep af en bevestigde daarmee het oordeel van de rechtbank Overijssel.
De zaak gaat terug tot december 1998, toen de man grond kocht van zijn toenmalige buren. Een landmeter stelde destijds de grenzen van het perceel vast en legde die vast in een zogeheten relaas van bevindingen. Op basis daarvan werd de basisregistratie kadaster (BRK) in 1999 bijgewerkt. De man stelde later dat die meting niet klopte en dat de kadastrale grens afweek van wat hij en zijn buren werkelijk hadden beoogd bij de aankoop, zoals omschreven in de notariële leveringsakte.
Na een eerdere bestuursrechtelijke procedure, die in 2022 ook al door de Raad van State was afgewezen, diende de man in 2023 een nieuw verzoek in. Dit keer verwees hij naar de uitkomst van een civiele procedure uit 2021, waarin de juridische eigendomsgrens tussen zijn perceel en dat van zijn buurman was vastgesteld. Hij vroeg de bewaarder van het kadaster om de kadastrale grens aan te passen aan die eigendomsgrens, zonder dat er een nieuw perceelnummer zou ontstaan.
De bewaarder wees het verzoek opnieuw af. De procedure van artikel 7t van de Kadasterwet biedt alleen de mogelijkheid om zogenoemde misslagen te herstellen: fouten die zijn ontstaan doordat de BRK afwijkt van het brondocument waarop de bijwerking is gebaseerd. In dit geval was er geen verschil tussen de BRK en het relaas van bevindingen. Dat de man het inhoudelijke resultaat van de meting betwist, valt buiten het bereik van deze procedure.
De Raad van State volgde dit standpunt. Een verzoek om herstel kan alleen worden ingewilligd als er een verschil bestaat tussen de kadastrale registratie en het brondocument. De bewaarder is daarbij uitsluitend gehouden aan het relaas van bevindingen en niet aan andere documenten zoals notariële akten. Dat de meting in 1998 en 1999 mogelijk gebrekkig is geweest, kan nu niet meer tot aanpassing leiden. De man had dit bezwaar eerder aan de orde moeten stellen, ook al omdat hij het perceel in 2006 heeft verkocht en in 2018 opnieuw in eigendom heeft gekregen zonder de kwestie aan te kaarten. Dat hij dat heeft nagelaten, komt voor zijn eigen rekening.
De man beriep zich ook op het eigendomsrecht, zoals beschermd door het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. De Raad van State verwierp dit betoog. Een registratie in de BRK verandert de civielrechtelijke eigendomsverhoudingen niet. Het feit dat de kadastrale registratie niet overeenkomt met de vastgestelde eigendomsgrens en dat dit niet via de kadastrale herstelregeling kan worden rechtgezet, betekent op zichzelf geen schending van het eigendomsrecht.
De Raad van State bevestigde de uitspraak van de rechtbank Overijssel. De bewaarder van het kadaster hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 28 oktober 2026
Bestuursrecht Rechtbank onbevoegd in zaak over drie Bali-bungalows: koper geen consument Een Belgische belegger kocht in november 2024 drie nog te bouwen bungalows in een project op West-Bali, bij een bedrijf dat in Nederland is gevestigd. De bungalows moesten uiterlijk op 14 november 2025 sleutelklaar worden opgeleverd. Dat gebeurde niet. De koper had inmiddels € 279.000 aanbetaald op de Nederlandse zakelijke bankrekening van de verkoper. Na een ingebrekestelling op 18 mei 2026 ontbond hij de overeenkomst op 27 mei 2026 per deurwaardersexploot. Hij vorderde bij de rechtbank Rotterdam € 317.013,35, bestaande uit de aanbetaling en een contractuele boete van 10 procent, plus rente en beslagkosten.
De verkoper stelde dat de Rotterdamse rechter niet bevoegd is. Hij wees op een bepaling in de overeenkomst: geschillen worden voorgelegd aan de rechter in het arrondissement waar de onroerende zaak ligt, en dat is in Indonesië. De koper stelde dat hij als consument handelde. Voor consumenten geldt in de Europese bevoegdheidsregels (Brussel I bis) een beschermende regeling. Daarin kan een consument zijn wederpartij dagvaarden bij de rechter van zijn eigen woonplaats of van de woonplaats van de wederpartij. Een forumkeuze die vóór het ontstaan van het geschil is gemaakt, wordt dan opzijgeschoven als de consument daardoor slechter af is.
De rechtbank stelde vast dat de beschermende regeling alleen geldt voor iemand die een overeenkomst sluit los van enige bedrijfs- of beroepsmatige doelstelling, uitsluitend om aan eigen particuliere behoeften te voldoen. Dat het niet-beroepsmatige aspect zwaarder weegt, is niet voldoende: het beroepsmatige gebruik moet zo marginaal zijn dat het in de globale context onbetekenend is. Dat de koper de bungalows als privébelegging kocht en geen belegger van beroep is, bleef onbetwist. Voor zijn koopbeslissing was echter van belang of de bungalows geschikt gemaakt konden worden voor verhuur, om zijn vermogen verder op te bouwen.
De rechtbank woog daarnaast mee dat het om drie identieke bungalows op één bungalowpark gaat, op grote afstand van België. Voor zover de koper ze mede voor eigen gebruik kocht, ligt het volgens de rechtbank voor de hand dat hij hooguit één bungalow nu en dan zelf met familie zou bewonen. Daarom oordeelde de rechtbank dat de koper niet als consument handelde. De forumkeuze voor Indonesië bleef daarmee overeind. Omdat Indonesië geen lidstaat is, ging de rechtbank niet na of die keuze op grond van de Europese regels geldig is, maar toetste zij haar aan artikel 8 Rv. Dat artikel bepaalt dat de Nederlandse rechter geen rechtsmacht heeft als partijen bij overeenkomst een buitenlandse rechter bij uitsluiting hebben aangewezen.
De rechtbank verklaarde zich onbevoegd kennis te nemen van de vorderingen. De koper moet de proceskosten van de verkoper betalen, begroot op € 3.645, vermeerderd met € 98 plus betekeningskosten als het vonnis wordt betekend. De voorwaardelijke vordering van de verkoper om de koper niet-ontvankelijk te verklaren, kwam niet meer aan de orde. De kosten van dat incident werden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht Rechter wijst vordering af tegen aanbesteding mobiele hardware Rotterdam: loting en opslagpercentage toegestaan De gemeente Rotterdam schreef een Europese aanbesteding uit voor het leveren van werkplek hardware (perceel 1) en mobiele hardware, zoals smartphones en tablets (perceel 2). Een IT-bedrijf dat al de huidige leverancier van de gemeente is, schreef op beide percelen in. Perceel 1 werd aan dat bedrijf gegund, maar perceel 2 ging na een loting naar een andere inschrijver. Het bedrijf vond dat de aanbesteding van perceel 2 fundamenteel gebrekkig was en vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om die aanbesteding te staken.
De opzet van de aanbesteding was bijzonder. Inschrijvers concurreerden niet op de inkoopprijs van de hardware, maar op het opslagpercentage dat zij bovenop die inkoopprijs rekenen, en op een stuksprijs of uurtarief voor optionele diensten zoals thuislevering of het afvoeren van oude apparatuur. De gemeente koos het gunningscriterium 'laagste prijs'. Na vragen van inschrijvers stelde zij een minimaal opslagpercentage van 2,5 procent vast. Het bedrijf schreef in met precies dat minimum en met € 0,01 voor elke optionele dienst. Dat deden ook twee andere inschrijvers. Omdat zij daardoor even hoog scoorden, besliste loting wie de opdracht kreeg.
Het bedrijf voerde vier bezwaren aan. De mededinging was volgens haar beperkt tot het opslagpercentage, terwijl de inkoopprijs het grootste deel van de kosten vormt, zodat niet zeker was dat de economisch meest voordelige inschrijving won. Verder was de uitkomst door loting tot stand gekomen, terwijl dat voorzienbaar was. Het begrip 'marktconformiteit' was volgens haar onvoldoende duidelijk omschreven. En de gemeente had niet deugdelijk gemotiveerd waarom zij op laagste prijs gunde in plaats van op de beste verhouding tussen prijs en kwaliteit.
Eerst boog de rechter zich over het verweer van de gemeente dat het bedrijf zijn rechten had verspeeld. De gemeente wees erop dat inschrijvers onvoorwaardelijk akkoord gingen met de opzet en dat het bedrijf alleen klaagde over het perceel dat het niet kreeg. De rechter verwierp dat verweer. Het bedrijf had zijn bezwaren tijdens de procedure uitvoerig naar voren gebracht en een klacht ingediend bij het meldpunt van de gemeente. Het mocht daarna zijn eigen belang laten voorgaan.
Op de inhoud kreeg het bedrijf geen gelijk. De gemeente heeft bij het kiezen van gunningscriteria een ruime vrijheid en de rechter toetst daar terughoudend. Zij had in de nota's van inlichtingen uitgelegd waarom kwaliteit geen onderscheidend criterium was: het programma van eisen waarborgt al een bepaald niveau en het gaat om gestandaardiseerde hardware. Dat de gemeente een imperfect beeld van de markt zou hebben, maakte het systeem niet ontoelaatbaar. Zij had onderbouwd dat de inkoopprijzen van resellers weinig uiteenlopen, en het bedrijf had dat niet gemotiveerd betwist. Bovendien heeft de gemeente controlemiddelen ingebouwd, waaronder een benchmark en een steekproefsgewijze toets, met sancties als prijzen niet marktconform blijken.
De loting was volgens de rechter evenmin een gebrek. De gemeente kon niet voorzien dat meerdere inschrijvers het minimum van 2,5 procent en € 0,01 zouden bieden, ook omdat inschrijvers in de eerste ronde juist uiteenlopende minimumpercentages hadden voorgesteld. Twee van de vijf inschrijvers boden bovendien hogere prijzen. Loting is toegestaan als eerst een vergelijkende beoordeling heeft plaatsgevonden en geen betere methode voorhanden is. Ook het begrip marktconformiteit was na de derde nota van inlichtingen voldoende duidelijk en ondubbelzinnig beschreven.
Opvallend is dat dit vonnis geen eind maakt aan de aanbesteding. In twee parallelle kortgedingen van andere inschrijvers, die dezelfde dag worden uitgesproken, is om andere redenen geoordeeld dat de procedure fundamentele gebreken heeft. Daar moet de aanbesteding worden gestaakt, zodat ondanks dit vonnis geen verdere uitvoering kan worden gegeven aan de aanbestedingsprocedure.
De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen van het bedrijf af en veroordeelt het in de proceskosten van de gemeente, begroot op € 2.690, vermeerderd met wettelijke rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht Rechter stopt hardware-aanbesteding Gemeente Rotterdam: fundamentele gebreken De Gemeente Rotterdam wilde de levering van computers, laptops, monitoren en smartphones voor haar medewerkers onderbrengen bij twee leveranciers. Het ging om twee opdrachten met een geschatte waarde van samen ruim € 30 miljoen: werkplek hardware (perceel 1) en mobiele hardware (perceel 2). De gemeente schreef daarvoor in maart 2026 een Europese aanbesteding uit. Vier handelaren in hardware, Computacenter, Bechtle, Aces Direct en Pro Warehouse, schreven in maar kregen te horen dat de opdrachten naar Dustin en Protinus IT zouden gaan. Zij vonden de aanbesteding om meerdere redenen fundamenteel gebrekkig en vroegen de voorzieningenrechter in kort geding om de gunning te verbieden.
De gemeente koos voor een bijzondere opzet. Inschrijvers hoefden niet te concurreren op de prijs die zij zelf aan fabrikanten betalen. Zij schreven in met een opslagpercentage bovenop die inkoopprijs en met tarieven voor optionele diensten, zoals het installeren van apparatuur. Gegund werd op laagste prijs. Na een vraag van inschrijvers stelde de gemeente een minimum opslagpercentage van 2,5 procent vast. Met de winnaar zou een raamovereenkomst worden gesloten, waarbij de gemeente later per bestelling, een 'nadere opdracht', bepaalt wat zij afneemt.
De eerste grond van de vier bedrijven was dat deze prijssystematiek niet leidt tot de economisch meest voordelige inschrijving. Volgens hen was vooraf te voorzien dat vrijwel iedereen zou inschrijven met het minimale percentage van 2,5 procent. De voorzieningenrechter volgt dat niet. De gemeente mocht kiezen voor de laagste prijs en heeft die keuze voldoende gemotiveerd: het gaat om gestandaardiseerde hardware en de eisen in het programma van eisen waarborgen al een bepaald kwaliteitsniveau. Dat de gemeente uitging van weinig verschil in inkoopprijzen tussen resellers is volgens de rechter een toelaatbare keuze, die ook onderbouwd is. Bovendien was niet voorzienbaar dat alle inschrijvers voor het minimum zouden kiezen, want zij hadden zelf uiteenlopende percentages voorgesteld. Ook heeft de gemeente controlemechanismen ingebouwd om te toetsen of zij een marktconforme prijs betaalt.
De tweede grond slaagt wel. Bij een raamovereenkomst met één leverancier moeten de voorwaarden voor de nadere opdrachten in de overeenkomst zelf zijn vastgelegd, zodat bij een bestelling niet in feite een nieuwe opdracht wordt aanbesteed waar andere bedrijven ook belangstelling voor hadden gehad. Hier staat het kernassortiment echter niet vast. Het wordt gaandeweg bepaald op basis van offertes die de leverancier opvraagt, en producten die uit de handel gaan worden vervangen door andere, vooraf niet omschreven producten. De vier bedrijven lieten met twee voorbeelden zien dat logische opvolgers, een monitor met een hogere verversingssnelheid en een laptop met minder USB-poorten, niet eens voldoen aan de gestelde specificaties. Daarnaast kan via het 'slim scherm' ook buiten het kernassortiment worden besteld. Daardoor bestaat een reëel risico dat de opdracht wezenlijk wordt gewijzigd. Dat is volgens de rechter een schending van het transparantie- en gelijkheidsbeginsel en dus een fundamenteel gebrek.
Ook de derde grond slaagt. Op het prijzenformulier stond eerst dat het wettelijke minimumloon de ondergrens was voor het uurtarief voor plaatsing en installatie. Die tekst verdween later, en op de vraag of het minimumloon de ondergrens was, antwoordde de gemeente ontkennend, terwijl zij ook zei dat inschrijvers aan de wet moesten voldoen. Computacenter, Bechtle en Aces gingen ervan uit dat zij rekening moesten houden met het minimumuurloon. De winnaars schreven in met een uurtarief van € 0,01, een tarief waarvoor het objectief onmogelijk is om de diensten kostendekkend te leveren. De gemeente vroeg hun om uitleg en vond die genoeg: de diensten zouden zijn inbegrepen in de normale service of zijn verdisconteerd in het opslagpercentage. De rechter oordeelt dat inschrijvers dat niet hoefden te voorzien, want het bestaan van deze post veronderstelt juist extra werkzaamheden die normaal tegen betaling worden geleverd. De aanbestedingsstukken waren dus niet duidelijk, precies en ondubbelzinnig.
Het beroep van de gemeente op rechtsverwerking, omdat de bedrijven eerder hadden kunnen klagen, slaagt niet. Een aantal van hen had zijn bezwaren al voor de gunningsbeslissing kenbaar gemaakt, en bij fundamentele gebreken kan een aanbestedende dienst zich er niet tegen verzetten dat een inschrijver die in de procedure bij de rechter aan de orde stelt.
De voorzieningenrechter bij de rechtbank Rotterdam verbiedt de gemeente verdere uitvoering te geven aan de gunningsbeslissingen van 5 augustus 2026 en beveelt haar die in te trekken. De gemeente moet de aanbestedingsprocedure staken en gestaakt houden en, als zij de opdracht nog wil gunnen, opnieuw aanbesteden. Zij moet bovendien de proceskosten van Computacenter c.s. van € 2.818,65 betalen, vermeerderd met wettelijke rente als zij die niet binnen veertien dagen voldoet.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht