Vrouw mag woning in Almelo onderhands verkopen omdat man onvindbaar is en ING wil executeren Een Roemeens echtpaar kocht in 2022 samen een woning in Almelo, gefinancierd met een hypotheek bij ING. De relatie liep stuk en in 2025 startte een echtscheidingsprocedure in Roemenië. Ondertussen voldeden beiden al langere tijd niet meer aan hun hypothecaire verplichtingen. ING somde de totale schuld van € 211.127,50 op en dreigde met executoriale verkoop als er niet snel een oplossing zou komen.
De vrouw keerde terug naar Nederland en probeerde de woning onderhands te verkopen. Dat kon alleen als de man meewerkte, maar die was onvindbaar. Een brief die zij hem stuurde naar een gevangenis in Slovenië kwam onbestelbaar terug. Bij de rechtszitting verscheen hij ook niet.
De zaak was juridisch complex door het internationale karakter. De rechter moest vaststellen welk recht van toepassing is op de woning. Het huwelijksvermogensregime van partijen valt onder Roemeens recht, omdat zij bij hun huwelijk in 2009 alleen de Roemeense nationaliteit gemeenschappelijk hadden en ook hun eerste verblijfplaats in Roemenië hadden. Een argument van de vrouw dat partijen bij het tekenen van de koopovereenkomst in 2022 automatisch voor Nederlands recht hadden gekozen, wees de rechter af: zo'n rechtskeuze moet in Nederland via een notariële akte worden vastgelegd, wat niet was gebeurd.
Voor de eigendomsoverdracht van de woning zelf geldt wel Nederlands recht, omdat onroerend goed altijd wordt beheerst door het recht van het land waar het zich bevindt. Dat is een beginsel uit zowel het Roemeense als het Nederlandse internationaal privaatrecht.
Naar Roemeens recht is de gemeenschap van goederen geëindigd op het moment waarop het echtscheidingsverzoek werd ingediend, ook al is de scheiding nog niet uitgesproken. De woning behoort daarmee tot het te verdelen gemeenschappelijk vermogen. De vrouw vroeg de rechter niet om verdeling, maar om de man te verplichten mee te werken aan de verkoop en levering. Dat kan ook in een kort geding worden gevorderd.
De rechter oordeelde dat de vrouw een spoedeisend belang had. ING was alleen bereid de executoriale verkoop op te schorten in afwachting van de uitkomst van dit kort geding. Executoriale verkoop levert doorgaans minder op dan onderhandse verkoop, wat nadelig is voor beide partijen. Omdat de man onvindbaar is en niet verscheen, lag er geen tegenwicht tegenover de stellingen van de vrouw.
De voorzieningenrechter veroordeelde de man om binnen twee weken na betekening van het vonnis mee te werken aan de onderhandse verkoop. Een door de vrouw aan te wijzen NVM-, VBO- of Vastgoed Pro-makelaar bepaalt de vraagprijs, de verkoopstrategie en eventuele prijsaanpassingen. Als de man weigert of nalaat zijn handtekening te zetten onder de verkoopopdracht, de koopovereenkomst of de notariële leveringsakte, treedt het vonnis zelf in de plaats van zijn toestemming en handtekening. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten, wat gebruikelijk is in zaken van familierechtelijke aard.
Rechtbank Overijssel · 16 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst eis af van opdrachtgever die aannemer wil ontbinden na vertraagde verbouwing van € 165.000 Een man liet zijn huis renoveren en vergroten door een aannemer, voor een aanneemsom van € 165.004. De werkzaamheden begonnen op 16 maart 2026 en volgens het werkschema zouden ze op 31 juli 2026 klaar zijn. Dat lukte niet. Het werk is nog niet af en de man woont met zijn gezin in een woning die volgens hem niet geschikt is voor bewoning. Sinds 19 augustus 2026 mag de aannemer het huis niet meer in. De opdrachtgever liet het uitgevoerde werk keuren door de Keuringsdienst van Wonen, die op 4 september 2026 een rapport uitbracht. Op 1 september 2026 stelde hij de aannemer in gebreke, met een termijn van tien dagen.
In kort geding vorderde de man dat de overeenkomst wordt ontbonden en dat hij de herstelwerkzaamheden zelf mag laten uitvoeren op kosten van de aannemer. Ook wilde hij dat de aannemer herstelkosten van € 120.650 betaalt, een voorschot van € 80.108,05 op nog niet uitgevoerd werk en de kosten van het rapport (€ 2.270). Subsidiair vroeg hij vervangende schadevergoeding. De voorzieningenrechter erkent dat de man een spoedeisend belang heeft: het huis is blootgesteld aan het weer en de winter komt eraan. Dat er nog ongeveer € 20.000 van de aanneemsom openstaat, verandert daar niets aan, want dat geld is juist bestemd voor de aannemer als het werk wordt voortgezet.
De vorderingen sneuvelen op de inhoud. Een verklaring voor recht over de rechtsverhouding tussen partijen is in kort geding niet toegestaan, en ook ontbinding van een overeenkomst kan de voorzieningenrechter niet uitspreken, omdat dat de rechtstoestand wijzigt. De man had nog een andere grondslag: de wet laat ontbinding toe als al vóór oplevering waarschijnlijk is dat het werk niet op tijd of niet behoorlijk wordt opgeleverd. Ook dat is volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt.
De man stelde dat 31 juli 2026 een fatale termijn was, zodat de aannemer zonder ingebrekestelling in verzuim raakte. De rechter volgt hem daar niet in. De data uit het werkschema zijn niet zonder meer een afgesproken uiterste datum. Het ging om een ingrijpende renovatie van 4,5 maanden, waarbij vertraging niet ongewoon is. Bovendien kwam er meerwerk bij en lag het werk in mei en juni enkele weken stil omdat betalingen uitbleven, zo voerde de aannemer aan. Ook de ingebrekestelling met een termijn van tien dagen leverde geen verzuim op, nu het rapport zelf uitgaat van herstelwerk van meerdere weken. De man had bovendien niet verklaard dat hij nakoming wilde omzetten in schadevergoeding; zijn dagvaarding bevatte daarvoor te veel tegenstrijdigheden.
Over de kwaliteit van het werk oordeelt de rechter dat het keuringsrapport uitging van een opgeleverd werk, terwijl het werk nog in uitvoering was. Onafgemaakte onderdelen zijn dan geen gebreken. Wat het rapport over kozijnen, staalconstructie, deuren en cv-installatie zegt, is gemotiveerd betwist en kan in kort geding niet worden uitgezocht. Het gestelde gebrek aan vertrouwen in de aannemer steunt op datzelfde rapport en is daarom ook niet aannemelijk. Daarbij speelt mee dat de man de aannemer op 19 augustus 2026 de toegang tot de woning ontzegde en de lekkage zelf liet herstellen. Dat is volgens de rechter voorlopig schuldeisersverzuim, waardoor de aannemer vanaf die datum niet meer in verzuim kan raken.
De rechter wijst daarom alle vorderingen af. Ook een belangenafweging leidt niet tot een ander oordeel. De rechter laat de partijen weten dat het raadzaam lijkt de aannemer het werk weer te laten oppakken, omdat een nieuwe aannemer die werk van een voorganger overneemt niet snel te vinden is, en dat zij over de kosten later kunnen doorprocederen. De opdrachtgever moet de proceskosten van de aannemer betalen: € 8.428, binnen veertien dagen, plus € 98 en de kosten van betekening als hij niet tijdig betaalt. Die kostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter weigert machtiging voor warmtepomp op balkon omdat geluidsoverlast niet is uitgesloten Een appartementseigenaar die naar Spanje was verhuisd wilde een hybride warmtepomp plaatsen op het balkon van zijn woning in Amsterdam. Zijn hypotheekverstrekker eiste dat het appartement energielabel A zou hebben als hij het wilde verhuren, en de warmtepomp moest die verbetering bewerkstelligen. De Vereniging van Eigenaars weigerde toestemming. De eigenaar stapte daarop naar de kantonrechter met twee verzoeken: vernietiging van het VvE-besluit én een vervangende machtiging om de warmtepomp alsnog te mogen plaatsen.
De kantonrechter wees het verzoek tot vernietiging direct af. Een weigering om toestemming te verlenen verandert juridisch gezien niets aan de bestaande situatie en geldt daarom niet als een 'besluit' in de zin van de wet. Er valt dus ook niets te vernietigen.
Vervolgens beoordeelde de rechter of de VvE de toestemming zonder redelijke grond had geweigerd, wat een vereiste is voor het verlenen van een vervangende machtiging. De VvE had meerdere bezwaren: geluidsoverlast, een ontsierend effect op het gebouw, aantasting van de bouwkundige structuur en de vrees voor precedentwerking.
De kantonrechter veegde de meeste bezwaren van tafel. De warmtepomp zou niet boven het balkonhek uitsteken en is daarmee niet wezenlijk anders dan andere voorwerpen die op balkons staan. De VvE had ook niet aangetoond dat een doorvoer van de leidingen door de buitengevel constructief onveilig zou zijn, of dat het balkon de extra 73 kilogram niet zou aankunnen. Over precedentwerking oordeelde de rechter dat toestemming in één geval niet automatisch betekent dat ook anderen recht hebben op toestemming, en dat de VvE aanvullende voorwaarden in haar huishoudelijk reglement kon opnemen.
Het geluid werd uiteindelijk het struikelblok. Wettelijk mag een warmtepomp niet meer dan 40 dB(A) veroorzaken bij de ramen van aangrenzende appartementen. De specificaties van het apparaat vermelden een geluidsniveau van 35 dB(A) bij de laagste instelling, maar dat is gemeten op drie meter afstand. Op de kleine balkons van het gebouw wordt die drie meter niet gehaald. De eigenaar had geen berekening van een onafhankelijk deskundige overgelegd waaruit bleek dat de warmtepomp in deze specifieke situatie toch aan de norm zou voldoen. Dat bewijs lag volgens de rechter op zijn weg.
Omdat de geluidsoverlast niet was uitgesloten, oordeelde de kantonrechter dat de VvE haar toestemming niet zonder redelijke grond had geweigerd. Beide verzoeken werden afgewezen en de eigenaar werd veroordeeld tot betaling van de proceskosten van de VvE ter hoogte van € 720,00, te vermeerderen met de wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Hoge Raad vernietigt boete van € 250.000 voor verboden grondverkoop: hof matigde niet onder aflossing Een B.V. kocht in 2011 van de gemeente Peel en Maas een stuk grond om duurzame woningen te bouwen volgens het 'cradle-to-cradle'-principe. De koopprijs was € 455.000. In de koopovereenkomst stond dat de koper zijn rechten en plichten niet mocht overdragen zonder schriftelijke toestemming van de gemeente. Wie dat toch deed, verbeurde een boete van € 250.000.
Het oorspronkelijke bouwplan bleek niet levensvatbaar. Met toestemming van de gemeente verkocht de B.V. twee percelen aan derden. Over de resterende ruim 1.300 vierkante meter grond schreef zij in 2018 aan de gemeente dat een lokale ondernemer daar nieuwbouwwoningen wilde realiseren, en zij vroeg om toestemming voor de overdracht. In juli 2018 mailde zij dat zij ervan uitging dat er geen bezwaren waren als de gemeente niets meer van zich liet horen. Een schriftelijke toestemming kwam er niet. Toch droeg de B.V. de grond op 23 november 2018 over aan een projectontwikkelaar, voor € 195.000 exclusief btw. Direct daarna werd de B.V. ontbonden. De opbrengst kwam terecht bij de beheermaatschappij die bestuurder van de B.V. was.
De gemeente stapte naar de rechter tegen die beheermaatschappij en tegen de drie bestuurders daarvan. Zij vorderde € 250.000 schadevergoeding, gelijk aan de contractuele boete. Volgens de gemeente had de beheermaatschappij onrechtmatig gehandeld door actief te bewerkstelligen dat de B.V. haar verplichtingen niet nakwam. De aansprakelijkheid van de bestuurders baseerde zij op een wetsartikel over aansprakelijkheid voor onrechtmatige daden van bestuurders van rechtspersonen. De rechtbank Limburg wees de vordering toe tot € 195.000. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch kende in 2025 het volledige bedrag van € 250.000 toe.
In cassatie bij de Hoge Raad voerden de beheermaatschappij en de bestuurders onder meer aan dat het hof de boete had moeten matigen. De wet geeft de rechter de mogelijkheid een afgesproken boete te verlagen als de billijkheid dat klaarblijkelijk eist. Het hof had matiging afgewezen. Het woog daarbij mee dat de beheermaatschappij onrechtmatig jegens de gemeente had gehandeld door de schuld die de B.V. aan haar had, af te lossen.
Daarmee ging het hof volgens de Hoge Raad de fout in. De boete is afgesproken tussen de gemeente en de B.V., en alleen die verhouding is van belang bij de vraag of de boete moet worden gematigd. De rechtsverhouding tussen de beheermaatschappij en de gemeente, en een eventuele wettelijke schadeplicht van de beheermaatschappij, speelt bij die beoordeling geen rol. Het hof had dat onderscheid niet gemaakt. De overige klachten van het middel konden niet tot cassatie leiden; de Hoge Raad hoefde dat niet verder te motiveren.
De Hoge Raad vernietigt het arrest van het hof 's-Hertogenbosch van 18 maart 2025 en verwijst de zaak naar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, dat de zaak opnieuw moet behandelen. De gemeente moet de kosten van de cassatieprocedure betalen: € 8.627,40 aan verschotten en € 2.600 voor salaris, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechter beveelt twee eigenaars permanente bewoning recreatiepark Veldhoven te beëindigen en laat Molenhof crediteren Op recreatiepark Molenvelden in Veldhoven liggen al sinds 2022 de eigenaars van chalets overhoop met de parkeigenaar Molenhof Beheer en de exploitant Veldhoven Recreatie. De zaak begon met zeventien kaveleigenaars die zich verzetten tegen allerlei kosten die het park in rekening bracht, een nieuw parkreglement uit 2020 en een kentekencamera bij de slagboom. Het park stelde op zijn beurt vorderingen in over onbetaalde facturen en over chalets die permanent worden bewoond, terwijl het park alleen voor recreatie is bedoeld.
De rechtbank Oost-Brabant wees in maart 2024 al een tussenvonnis waarin zij een aantal geschilpunten beslechtte. Daarna volgden jarenlang akten, een periode van schikkingsonderhandelingen en nieuwe akten. Partijen kwamen er niet helemaal uit, waarna nu een eindvonnis volgt. De procedures van twee eigenaars zijn doorgehaald, omdat zij hun chalets hebben verkocht en alles financieel is afgewikkeld. Een derde eigenaar is overleden, maar omdat niemand de schorsing van het geding inriep, loopt de procedure voor hem gewoon door.
Over de eisen die de partijen laat wijzigden, was de rechtbank streng. De kaveleigenaars wilden nog een vordering toevoegen om overzichten te krijgen van alle verzonden facturen en betalingen sinds oktober 2018. Dat liet de rechtbank niet toe: de zaak loopt al jaren, de feiten waren lang bekend en een nieuw debat zou de zaak onredelijk vertragen. Het park wilde in de allerlaatste akte ook nog een eigenaar tot beëindiging van permanente bewoning dwingen. Ook dat ging te laat en blijft buiten beschouwing.
Inhoudelijk kreeg elke partij iets. Het parkreglement 2020 geldt niet voor de kaveleigenaars, en zij houden dag en nacht toegang tot hun kavel via de slagboom, zonder extra kosten. De camera en het kentekenregistratiesysteem mogen blijven. Voor de geldbedragen nam de rechtbank het schema als uitgangspunt waarover partijen het grotendeels eens waren geworden. De kaveleigenaars wisten niet concreet aan te wijzen wat daarin zou ontbreken. Wel moeten de kentekenregistratiekosten (€ 69 of € 98) worden terugbetaald. Ook de internetkosten moeten terug, in bedragen van ruim € 1.100 tot ruim € 2.000 per eigenaar: het park kon niet aantonen dat de eigenaars internet gebruikten of wat het per eigenaar aan internet had uitgegeven. Het park moet daarom creditfacturen opmaken en betalen, en de eigenaars moeten hun openstaande facturen aan het park voldoen, met wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na betekening van het vonnis. Buitengerechtelijke incassokosten van € 388,61 per eigenaar wees de rechtbank af, omdat de onderbouwing uitging van een veel hoger bedrag dan uiteindelijk vaststaat.
Bij de permanente bewoning staat vast dat twee eigenaars hun chalet het hele jaar bewonen: de een volgens het tussenvonnis, de ander omdat zijn gas- en stroomverbruik vergelijkbaar is met dat van bewezen permanente bewoners en hij zijn tegenwerpingen niet onderbouwde. Zij beriepen zich erop dat het park jarenlang niet had ingegrepen en dat de gemeente een vergunning had verleend. De rechtbank vond dat onvoldoende. Uit een nieuwsbrief uit 2019 kon niemand opmaken dat het park het verbod losliet, omdat daarin nadrukkelijk stond dat het geen toestemming voor permanente bewoning was. Een publiekrechtelijke vergunning belet bovendien geen handhaving op grond van het parkreglement. Het park heeft een eigen belang, omdat het park voor recreatie is ingericht en het een zorgplicht heeft naar eigenaars die zich wel aan de regels houden.
De rechtbank verklaart voor recht dat beide eigenaars hun chalet in strijd met het reglement permanent bewonen. Binnen een jaar na het vonnis moeten zij zich uitschrijven bij de basisregistratie personen. Daarna mogen zij het chalet niet meer permanent bewonen, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag tot maximaal € 50.000. De gevraagde verklaring dat het park permanente bewoners de toegang tot het park mag ontzeggen, wijst de rechtbank af, omdat niet alle bewoners in deze procedure zijn betrokken. De vorderingen over indexatie van de parkservicevergoeding en over een verbod op toekomstige kosten zijn niet toewijsbaar. Beide partijen zijn deels in het gelijk en deels in het ongelijk gesteld, dus draagt iedere partij de eigen proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht