24 maanden cel voor levering explosief bij woning in Vlissingen, 16 maanden minder dan de eis van 40 Op 21 september 2025 om 02:20 uur ontplofte een zelfgemaakt explosief voor de deur van een woning in Vlissingen. In het huis lag de vijftienjarige zoon des huizes. Hij raakte gewond door glasscherven in zijn gezicht en benen en moest naar het ziekenhuis. De explosie richtte ook forse schade aan bij de woning zelf en bij vier andere huizen in de smalle straat. Volgens de politie en betrokkenen was de aanslag bedoeld als wraak. Op 22 juni 2025 had een broer van de gewonde jongen iemand neergeschoten in een Jumbo-supermarkt in Vlissingen.
Op de plaats van de explosie lag een deels verbrand stuk ducttape dat bij het explosief hoorde. Op de plakrand zat DNA van de verdachte. De rechtbank zag daarin het bewijs dat hij zelf met het explosief bezig is geweest. In zijn telefoon stonden bovendien foto's van dozen met cobra's en ander zwaar vuurwerk van vier dagen voor de aanslag, en foto's van twee zelfgemaakte explosieven. De lont daarop leek op de meters lont die in zijn woning lagen. De verdachte ontkende elke betrokkenheid, maar zei wel een groot liefhebber van vuurwerk te zijn.
De officier van justitie en de verdediging waren het erover eens dat er geen sprake was van medeplegen. Het dossier toonde niet dat de verdachte bij de explosie aanwezig was, en niet dat hij nauw en bewust had samengewerkt met degenen die het explosief plaatsten. De rechtbank sprak hem daarom vrij van het medeplegen, en veroordeelde hem voor medeplichtigheid: hij leverde het explosief. Dat hij ook wist waar het voor bedoeld was, haalde de rechtbank uit een WhatsApp-gesprek van 19 september 2025 met zijn toenmalige beste vriend. Daarin staat dat hij 'iets' moest bouwen. De vriend schreef dat het 'echt fikse' moest zijn, 'we hebben ze het beloofd', en dat 'een andere mongool' het niet kon bouwen. De verdachte had bovendien nauwe banden met de familie van het slachtoffer van de schietpartij, en kon dus weten wat er speelde.
In een tweede zaak, die de rechtbank voegde, werd de verdachte verweten dat hij een gewoonte had gemaakt van het bezitten van kinderporno. Op zijn twee telefoons stonden 239 afbeeldingen, maar ongeveer 97 procent daarvan zat in de cache-map, waar bestanden automatisch terechtkomen en die voor een gewone gebruiker niet zichtbaar is. De rechtbank kon daarom niet vaststellen dat hij ervan wist. De overige 3 procent zou volgens het politierapport direct benaderbaar zijn geweest, maar bij controle bleek dat ook een van de uitgewerkte voorbeeldafbeeldingen uit een cachelocatie kwam. Door die aantoonbare onjuistheid kon de rechtbank niet op het rapport vertrouwen. De verdachte werd van dit feit volledig vrijgesproken, ook al had de officier hier wel een bewezenverklaring gevorderd.
Bij de straf woog zwaar dat het een wonder was dat er geen doden of meer gewonden vielen, dat het gezin is moeten verhuizen en dat dit soort explosies bij woningen vaker voorkomt. De verdachte is eerder veroordeeld voor brandstichting en meermalen voor overtreding van het Vuurwerkbesluit, en nam volgens de rechtbank geen verantwoordelijkheid. De reclassering beschrijft hem als impulsief en begeleidingsafhankelijk, met ADHD. De officier eiste 40 maanden, waarvan acht voorwaardelijk. De rechtbank bleef daaronder, mede omdat het zedenfeit niet bewezen werd.
De rechtbank legde 24 maanden gevangenisstraf op, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van het voorarrest. De bijzondere voorwaarden zijn: meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, een contactverbod met vijf medeverdachten, een locatieverbod voor de gemeente Vlissingen en een vuurwerkverbod. Ook moet hij de slachtoffers betalen, hoofdelijk met eventuele mededaders: € 4.000 aan de gewonde zoon, € 3.763,31 aan zijn moeder (waarvan € 1.763,31 verhuiskosten) en € 2.000 aan zijn zusje, steeds met wettelijke rente vanaf 21 september 2025. Haar vordering voor toekomstige studievertraging (€ 18.625) kan alleen bij de burgerlijke rechter. Beide telefoons zijn aan het verkeer onttrokken. Voor de OnePlus moeten politie en Openbaar Ministerie eerst een kopie maken van de foto's van de overleden opa van de verdachte en de speech die hij op diens begrafenis hield.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Man krijgt 181 dagen cel voor beschieten van vijf katten met kruisboog in Eindhoven Tussen november 2025 en mei 2026 werden in een woonwijk in Eindhoven meerdere katten getroffen door een pijl uit een kruisboog. Een kat werd dood voor de woning van zijn eigenaar aangetroffen, met een pijl in het oog. Vier andere katten raakten gewond: een met een pijl in de rechterachterpoot, een met een pijl in het lichaam, en twee katten van dezelfde eigenaar, de een met een pijl bij het oog en de ander een dag later eveneens gewond. De dader bleek een jongeman uit Eindhoven te zijn, die in voorlopige hechtenis zat.
De rechtbank Oost-Brabant heeft de man veroordeeld voor het doden van de ene kat en het verwonden van de vier andere. De man bekende de feiten. Hij werd vervolgd voor het doden van een kat en het zonder redelijk doel toebrengen van pijn en letsel aan dieren, volgens de Wet dieren. De rechtbank verklaarde die primair ten laste gelegde feiten bewezen. De alternatieve tenlasteleggingen, waarin de katten als eigendom van hun baasjes waren aangemerkt, kwamen daardoor niet meer aan bod.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten zwaar mee. De katten en hun eigenaren hebben veel leed gekend, en de feiten veroorzaakten onrust in de buurt: bewoners wisten niet of ze hun huisdieren nog veilig naar buiten konden laten. Dat de man met een kruisboog schoot in een woonwijk, waar ook mensen op straat lopen, rekende de rechtbank hem zwaar aan. Hij verklaarde zelf dat hij 's avonds schoot omdat hij wist dat dit gevaarlijk was.
In het voordeel van de man woog zijn blanco strafblad, het oprechte berouw en het feit dat hij zelf een schaderegeling trof met de meeste eigenaren. Uit een Pro Justitia-rapport bleek dat hij een autismespectrumstoornis heeft en dat hij daardoor vooral vanuit zijn eigen perspectief handelde. De rechtbank nam het advies over om de feiten in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De kans op herhaling is volgens het rapport laag, en de reclassering zag geen reden voor toezicht of bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste negen maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank oordeelde dat een andere of lichtere straf dan een gevangenisstraf niet volstond, maar dat 181 dagen de ernst van de feiten voldoende uitdrukt, gelet op zijn persoonlijke omstandigheden. De man mag het voorarrest in mindering brengen en zijn voorlopige hechtenis is opgeheven.
Ook vier eigenaren hadden schadevergoeding gevorderd. Drie van hen werden niet-ontvankelijk verklaard omdat hun schade al was vergoed: twee kregen betaald van de man, een derde ontving steun via crowdfunding. Bij de vierde eigenaar bleef een bedrag van € 54,40 aan dierenartskosten open. De rechtbank wees dat toe, met wettelijke rente vanaf 21 mei 2026, en legde de man daarvoor ook een schadevergoedingsmaatregel op. Het in beslag genomen stuk vlees krijgt de man terug.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 24 maanden cel op voor 9,5 kilo harddrugs in huis in Boekel, 8 maanden voorwaardelijk Op 11 februari 2026 trad de politie een woning in Boekel binnen, nadat omwonenden een chemische lucht, een zoemend geluid en dag en nacht licht op de zolder hadden gemeld. Ook liepen er veel verdachte personen rond het huis. De huurder lag in de slaapkamer, een tweede man sliep op de bank in de woonkamer. Op de zolder, achter schotten en in tassen met gesealde zakken, lagen grote hoeveelheden verdovende middelen: 330 gram cocaïne, 5010 gram 4-CMC, 658 gram 4-MMC, 3530 gram THC, 165 gram MDMA, 195 gram 2-MMC en 2651 gram N-ethylpentedron, daarnaast hasjiesj en gedroogde henneptoppen. Op een tafel lagen een sealapparaat, een weegschaal, een mes en plastic zakjes.
De huurder erkende dat hij wist van de drugs in zijn woning. De man die op de bank sliep ontkende. Hij zei dat hij buiten wat wiet in de woonkamer van niets wist en daar maar één nacht had gelogeerd. De rechtbank Oost-Brabant geloofde hem niet. Uit zijn telefoon bleek dat hij al meerdere dagen voor de inval in de woning verbleef en dat de huurder een bed voor hem wilde kopen. Zendmastgegevens lieten zien dat zijn telefoon in de weken ervoor vrijwel steeds in de buurt van het huis was. Op de zolder lagen poststukken op zijn naam en in de slaapkamer hing een whiteboard met zijn naam en die van de huurder. Bovendien zat er DNA van hem op het hengsel van een tas waarin drugs lagen.
Volgens de rechtbank kon hij zich vrij door het huis bewegen, lagen de drugs openlijk zichtbaar en viel alles in zijn machtssfeer. Dat hij niet van de drugs wist, vond de rechtbank onaannemelijk. De rechtbank verklaarde bewezen dat hij samen met de huurder de harddrugs, de middelen van lijst IA en de softdrugs opzettelijk aanwezig had. Voor 1840 gram wit poeder dat ketamine zou zijn volgde vrijspraak: het NFI had dat poeder niet onderzocht en de politietest was alleen indicatief. Ook van de delta-9-THC in een pot met bruine substantie werd hij vrijgesproken, omdat het NFI niet kon vaststellen of het hennepolie (lijst I) of hasjiesj (lijst II) was. Een derde medeverdachte, van wie DNA op verpakkingen zat, kon de rechtbank niet als medepleger aanmerken, omdat uit het dossier zijn rol niet bleek.
Bij de straf nam de rechtbank de oriëntatiepunten als uitgangspunt: 30 maanden cel voor 10 tot 20 kilo harddrugs en 180 uur taakstraf voor 2,5 tot 5 kilo softdrugs. De verdachte is niet eerder veroordeeld voor soortgelijke feiten. Hij was dakloos en verslaafd, maar verblijft sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis bij Intermezzo, onderging een detox en loopt een traject bij Novadic-Kentron. De reclassering adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden. De raadsvrouw vroeg een onvoorwaardelijke straf gelijk aan het voorarrest, gecombineerd met een taakstraf.
De rechtbank veroordeelde de man tot 24 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, met aftrek van voorarrest. Dat is een lichtere straf dan de eis van de officier van justitie: 24 maanden met 6 maanden voorwaardelijk. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling bij Novadic-Kentron met mogelijk een kortdurende opname, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, het aflossen van schulden en controle op middelengebruik. De schorsing van de voorlopige hechtenis blijft ook na de uitspraak gelden.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 17-jarige 100 uur werkstraf op voor crash met 125 km/u waarbij passagier zwaar gewond raakte Op 23 oktober 2025 rond half elf 's avonds reed een toen 17-jarige jongen over de Udensedijk in Langenboom, in de gemeente Land van Cuijk. Het regende en het was donker. Hij zat achter het stuur van de auto van een collega, die naast hem op de bijrijdersstoel zat. Ter plaatse gold een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur, maar de jongen reed 125. Hij miste een flauwe bocht en kwam met de auto tegen twee bomen aan de rechterkant van de weg terecht.
De collega raakte zwaar gewond. Hij liep onder meer ernstig hersenletsel en meerdere botbreuken in zijn been op. Op de zitting bleek dat een medische eindsituatie nog niet in zicht is. Het slachtoffer heeft een zichtbare deuk in zijn schedel, last van uitval aan de linkerkant van zijn lichaam en kan door het beenletsel nog altijd niet fietsen of voetballen. Hij moet opnieuw aan zijn been worden geopereerd.
De jongen had bovendien helemaal niet zelfstandig mogen rijden. Hij reed met een begeleiderspas, en de collega die naast hem zat was niet als begeleider op die pas vermeld. De rechtbank vond dat van een beginnend bestuurder in deze omstandigheden (donker, onverlicht en een nat wegdek) extra voorzichtigheid mocht worden verwacht. In plaats daarvan overschreed hij de maximumsnelheid ruimschoots. De rechtbank beschouwde dat als zeer onvoorzichtig rijgedrag, wat een lagere schuldgradatie is dan roekeloosheid. De jongen bekende de feitelijke gedragingen ter zitting en zijn raadsvrouw bepleitte geen vrijspraak.
Na de crash liep de jongen om de auto heen en bleef hij bij het slachtoffer zitten om te kijken hoe het met hem ging. Toen een agent hem aansprak en vroeg of hij er iets mee te maken had, zei hij dat hij wist wie het was, maar niet dat hij erbij betrokken was. Hij gaf niet aan dat hij de bestuurder was en liet de agenten zijn identiteit niet vaststellen. Nadat een agent hem had weggestuurd uit de directe omgeving van de verongelukte auto, liep hij weg zonder zijn gegevens achter te laten. Hij meldde zich pas de volgende dag bij de politie, binnen 17 uur na het ongeluk. De rechtbank vond dat de verwarring over de opmerking van de agent dit gedrag niet rechtvaardigt, en achtte ook het doorrijden na het ongeval bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de jongen ten tijde van het ongeluk 17 was, zichtbaar aangedaan was op de zitting en zelf nog last heeft van het ongeluk. Hij lost een betalingsregeling af voor de schade aan de auto van (de vader van) het slachtoffer, heeft zijn excuses aangeboden en geprobeerd een mediationtraject met het slachtoffer op te starten. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een werkstraf en zag geen reden voor een leerstraf, jeugdreclasseringstoezicht of een voorwaardelijke straf als stok achter de deur. De rechtbank volgde dat en oordeelde dat een lichtere straf dan geëist de ernst van de feiten voldoende tot uitdrukking brengt.
De officier van justitie eiste 160 uur werkstraf en een rijontzegging van 12 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank legt een werkstraf van 100 uur op, met 50 dagen jeugddetentie als vervangende straf als de werkstraf niet wordt uitgevoerd. Daarnaast krijgt de jongen een ontzegging van de rijbevoegdheid van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd dat het rijbewijs al was ingevorderd wordt daarvan afgetrokken. Omdat de jongen zijn rijbewijs voor zijn werk nodig heeft, hoeft hij het op dit moment niet in te leveren.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Hof veroordeelt snelheidsduivel op A9 na vrijspraak: 154 km/u waar 100 mocht, boete en rijverbod Op 6 juli 2025, kort voor twee uur 's nachts, zag een motoragent op de A4 richting Amsterdam een Volkswagen Golf rijden. Door een afsluiting van de A4 moest het verkeer naar de A9. Bij knooppunt Badhoevedorp nam de bestuurder op het laatste moment de afrit naar de A9 richting Haarlem. De agent reed hem achterna en hield over ruim twee kilometer een vrijwel gelijke afstand van ongeveer 600 meter aan. Zijn snelheidsmeter gaf 170 kilometer per uur aan. Na correctie met de ijktabel en een verdere meetcorrectie bleef 154 kilometer per uur over, terwijl op die weg 100 mocht. Bij Hoofddorp kreeg de bestuurder een volgteken en werd hij aangehouden. Hij zei tegen de agent: 'Ik weet dat ik honderdvijftig heb gereden. Ik dacht dat ik honderddertig mocht rijden.'
De kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland (locatie Haarlem) sprak de man op 13 januari 2026 vrij. De officier van justitie ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam vernietigde het vonnis, omdat daarvan alleen aantekening was gedaan op grond van artikel 395a van het Wetboek van Strafvordering, en deed de zaak opnieuw.
Voor het hof betwistte de man dat zijn snelheid betrouwbaar was vastgesteld. Volgens hem was hij een andere route gereden: hij zou bij Badhoevedorp zijn gekeerd en via de A4 en de Schipholtunnel richting Rotterdam zijn gegaan. Hij stelde dat hij maar kort ongeveer 150 kilometer per uur had gereden, nadat zijn cruisecontrol de eerder ingestelde snelheid hervatte. Ook voerde hij aan dat de agent zijn snelheid op 600 meter afstand, met tussenliggend verkeer en in- en uitvoegen, niet nauwkeurig kon vaststellen. Verder twijfelde hij aan de geschiktheid van de boordsnelheidsmeter en wees hij erop dat camerabeelden ontbreken. De advocaat-generaal vond het feit bewezen.
Het hof zag geen reden om aan het proces-verbaal te twijfelen. De afstand van 600 meter maakt de meting op zichzelf niet onbetrouwbaar. Voor het tussenliggende verkeer en het in- en uitvoegen zag het hof te weinig aanknopingspunten, mede omdat het 's nachts rustig was op de weg. De boordsnelheidsmeter bleek geijkt, met een geldige ijking ten tijde van de meting. Het ontbreken van beeldopnamen deed volgens het hof niet af aan de waarnemingen van de agent. De route die de man beschreef week aanzienlijk af van de gedetailleerde route in het proces-verbaal, en dat gaf het hof juist reden te twijfelen aan zijn verklaring over de plaats en duur van de snelheidsoverschrijding. Het hof verwierp het verweer en achtte bewezen dat de man op de A9 ongeveer 154 kilometer per uur reed waar 100 was toegestaan.
Bij de straf woog het hof mee dat de man op een autosnelweg ruim te hard reed en zo de verkeersveiligheid in gevaar bracht. In zijn voordeel telde dat hij niet eerder was veroordeeld en dat de invordering van zijn rijbewijs voor twee maanden ingrijpende gevolgen had voor zijn werk als rijinstructeur. De advocaat-generaal had een geldboete van € 770 gevorderd, te vervangen door 7 dagen hechtenis.
Het hof veroordeelde de man tot een geldboete van € 770, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door 7 dagen hechtenis. De boete is geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Daarnaast ontzegde het hof hem voor 2 maanden de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen. De tijd dat zijn rijbewijs al was ingevorderd en ingehouden, gaat daar volledig van af.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht