Rechter geeft 13-jarige onder toezicht gestelde jongen toestemming voor eigen bankrekening, ondanks weigering moeder Een jongen van 13 uit Roemenië, die in Amsterdam onder toezicht staat van jeugdbescherming, wil graag een baantje aannemen en aan sport of een andere activiteit meedoen. Daarvoor heeft hij een bankrekening nodig. Zijn moeder, die het gezag over hem heeft, geeft daar geen toestemming voor. De rechtbank Amsterdam heeft nu bepaald dat die toestemming niet van haar nodig is.
De jongen is sinds 4 februari 2026 onder toezicht gesteld van de Stichting Leger des Heils Jeugdbescherming en Reclassering (LdH). Hij verblijft in een accommodatie van een jeugdhulpaanbieder. De kinderrechter verlengde die maatregelen bij beschikking van 27 oktober 2026 tot 4 februari 2027. Voor de duur van de ondertoezichtstelling was al een bijzondere curator benoemd, een advocaat die de belangen van het kind behartigt als de ouder dat niet kan of wil. Die taak is per 27 oktober 2026 beëindigd. Op dezelfde dag verleende de kinderrechter LdH al vervangende toestemming voor de aanvraag van een Roemeens paspoort of identiteitskaart en voor de inschrijving van de jongen in de Basisregistratie Personen (BRP) van de gemeente Amsterdam.
De bijzondere curator diende op 16 juli 2026 namens de jongen een verzoek in om vervangende toestemming voor het openen van een rekening bij een Nederlandse bank en het beheren daarvan door de jongen zelf. De zaak is besproken op de zitting van 27 oktober 2026. Daar waren de bijzondere curator, een medewerker van LdH en een medewerker van de Raad voor de Kinderbescherming aanwezig. De moeder kwam, ondanks een oproep, niet naar de zitting. Haar advocaat had zich teruggetrokken omdat hij geen contact met haar kreeg. De jongen sprak vooraf met de kinderrechter, met bijstand van een Roemeense tolk en in aanwezigheid van de bijzondere curator.
De kinderrechter vond voldoende aannemelijk dat de moeder haar toestemming weigert: zij reageert niet op de verzoeken van de bijzondere curator en LdH. Daarom benoemt de rechtbank mr. V.W.J.M. Kuit, advocaat, opnieuw tot bijzondere curator, nu specifiek voor het openen en beheren van de bankrekening.
Aan het beheer verbindt de kinderrechter een voorwaarde. Zolang de gezagsbeperkende maatregel loopt, moet de jongen op momenten die LdH bepaalt inzicht geven in zijn bankrekening aan een door LdH aangewezen volwassene. De kinderrechter noemt dit cruciaal voor de financiële opvoeding en bescherming van de jongen. Ze wijst erop dat de moeder, als gezaghebbende ouder, tot zijn 18e wettelijk aansprakelijk is voor zijn financiële handelingen, ook voor zijn schulden. Goed toezicht is daarom nodig.
De rechtbank benoemt de bijzondere curator voor twaalf maanden voor het openen en beheren van de rekening en verleent hem vervangende toestemming die de toestemming van de moeder vervangt. De jongen moet als voorwaarde inzicht in zijn rekening geven aan een door LdH aangewezen volwassene. Na het openen van de rekening informeert de bijzondere curator de rechtbank, met een document waaruit blijkt dat de jongen en LdH met die voorwaarde instemmen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter verbiedt vader online aanval op momfluencer en haar opdrachtgevers; hij moet berichten verwijderen Een vrouw met ongeveer 42.200 volgers op Instagram verdient haar geld als influencer. Ze deelt content over haar dagelijks leven, moederschap en gezin en krijgt betaald voor samenwerkingen met merken. Haar twee kinderen komen daar regelmatig in voor. Toen de relatie met de vader van de kinderen was beëindigd, verzette hij zich tegen dat gebruik. Hij wilde voor iedere samenwerking apart toestemming geven. De vrouw ging daar niet in mee, blokkeerde hem op WhatsApp en beantwoordde zijn e-mails niet meer. Daarop stapte de man naar buiten met zijn bezwaren.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Alkmaar) deed op 3 november 2026 uitspraak in dit kort geding. De man plaatste berichten op Instagram waarin hij schreef dat de vrouw de kinderen als 'verdienmodel' gebruikt en dat haar verdiensten volgens hem boven de keuzes van de kinderen werden gezet. Hij deelde privéberichten tussen de ouders en riep zijn volgers op die berichten te delen en content van de vrouw te rapporteren. Eind augustus 2026 benaderde hij bovendien ongeveer negen opdrachtgevers van de vrouw rechtstreeks. Hij schreef hun dat de kinderen vanaf 1 september 2026 niet meer aan samenwerkingen mochten meedoen en dreigde met juridische stappen als zij zich daar niet aan hielden. Een deel van die opdrachtgevers stopte de samenwerking met de vrouw direct.
De vrouw vorderde dat de man de berichten verwijdert, haar niet meer beschuldigt, geen opdrachtgevers meer benadert en een rectificatie plaatst. Het ging om een botsing tussen haar recht op bescherming van haar privéleven, eer en goede naam en zijn recht op vrijheid van meningsuiting. De rechter zag een spoedeisend belang, omdat de man haar reputatie en inkomsten schaadde. Hij woog onder meer de aard van de uitlatingen, de steun in de feiten en de wijze waarop ze tot stand kwamen. De berichten waren volgens hem suggestief en niet alleen feitelijk. De man had niet onderbouwd dat de kinderen niet meer wilden meedoen en had niet gesteld dat de content zelf onrechtmatig was. Tijdens de zitting zei hij dat hij zich vrij achtte de opdrachtgevers opnieuw te benaderen als de vrouw zich niet aan afspraken hield. Dat wees volgens de rechter op een kans op herhaling.
De rechter oordeelde dat de man zijn positie in het geschil gebruikte om druk op de vrouw uit te oefenen. Hij kon het meningsverschil over het gezamenlijk gezag voorleggen aan de rechter volgens artikel 1:253a van het Burgerlijk Wetboek, of proberen met de vrouw tot een regeling te komen. Door in plaats daarvan publiekelijk te gaan en opdrachtgevers te benaderen doorkruiste hij het wettelijk systeem. Dat het gebruik van de kinderen als content tijdens de relatie nooit een punt was, woog ook mee. De rechter riep beide ouders op om afspraken te maken, ook over content met de kinderen, omdat de kinderen in een loyaliteitsconflict dreigen te komen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen grotendeels toe. De man moet binnen 48 uur na betekening van het vonnis alle bewuste publicaties en de gedeelde privécommunicatie verwijderen en verwijderd houden. Hij mag de vrouw niet meer zonder toereikende feitelijke grondslag beschuldigen, geen informatie meer openbaar maken over het ouderlijk geschil en geen opdrachtgevers van de vrouw meer benaderen om samenwerkingen te laten stoppen. Ook moet hij binnen 48 uur 72 uur lang een korter herstelbericht plaatsen dan de vrouw voorstelde. Bij overtreding verbeurt hij een dwangsom van € 500, plus € 100 per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 5.000. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 3 november 2026
Civiel Recht Rechter geeft vader toestemming voor paspoorten van twee Afghaanse kinderen zonder moeder Een vader uit Nederland die met zijn twee kinderen uit Afghanistan is gekomen, kreeg geen reisdocument voor hen aangevraagd. De kinderen zijn geboren in 2013 en 2014 en hebben alleen de Afghaanse nationaliteit. Ze beschikken niet meer over een geldig reisdocument. De gemeente waar de vader woont ging ervan uit dat hij het gezag deelt met zijn Afghaanse ex-vrouw en dat haar toestemming dus nodig was. Zij heeft sinds 2016 geen contact meer met het gezin en haar verblijfplaats is onbekend.
De vader vroeg de kinderrechter in Groningen om vervangende toestemming. Hij vindt een reisdocument praktisch noodzakelijk voor zijn kinderen en ook sociaal van belang, bijvoorbeeld voor schoolreizen naar het buitenland. De moeder is behoorlijk opgeroepen voor de zitting, maar niet verschenen. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde het verzoek hoe dan ook toe te wijzen, omdat de kinderen zich in de Nederlandse samenleving moeten kunnen legitimeren. Ook Vluchtelingenwerk was bij de zitting aanwezig.
De kinderrechter deelt het standpunt van de gemeente niet. De ouders zijn in Afghanistan getrouwd en daar ook gescheiden. Uit de Afghaanse uitspraak over de echtscheiding blijkt niet dat een gezagsregeling is getroffen. Volgens het Afghaanse recht, dat hier van toepassing is, had de vader daardoor al het alleenzeggenschap over de kinderen voordat zij naar Nederland kwamen. Strikt genomen heeft hij dus geen toestemming van de moeder nodig. Toch geeft de rechter die toestemming alsnog, om zeker te stellen dat er nu daadwerkelijk een reisdocument wordt afgegeven.
De toestemming geldt voor de aanvraag van een reisdocument op grond van artikel 34 van de Paspoortwet. Omdat beide kinderen de Afghaanse nationaliteit hebben, kan dat een reisdocument voor vluchtelingen of een reisdocument voor vreemdelingen zijn. De rechter wijst op het belang van een identiteitsbewijs. In de zorg geldt de identificatieplicht vanaf de geboorte, dus ook een huisarts, apotheek of ziekenhuis kan er om vragen. In het openbaar vervoer geldt ze vanaf twaalf jaar in specifieke situaties, en voor andere overtredingen vanaf veertien jaar. Voor reizen naar het buitenland heeft ieder kind een eigen paspoort of identiteitskaart nodig, want bijschrijven op het paspoort van een ouder kan niet meer.
De kinderrechter van de rechtbank Noord-Nederland verleent daarom vervangende toestemming voor het aanvragen van een reisdocument voor beide kinderen. De beschikking is op dit punt uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat ze meteen kan worden gebruikt. Wat meer of anders is verzocht, wijst de rechter af.
Rechtbank Noord-Nederland · 5 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam.
De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen.
De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald.
De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien.
Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen.
Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op.
De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kinderrechter stelt meisje onder toezicht na ontvoering en mishandeling door vader en neven Op 10 oktober 2026 werd een zestienjarig meisje in Amsterdam door een aantal neven op straat in een auto getrokken. Volgens haar eigen verklaring werd ze geschopt en geslagen, en toen ze wilde gillen, kneep iemand haar keel dicht. Ze werd naar een huis gebracht waar ook haar vader was. De politie bevrijdde haar snel en bracht haar naar het ziekenhuis, waar forse verwondingen rond haar nek werden vastgesteld. De vader en de neven zijn aangehouden en zitten in voorarrest.
De Raad voor de Kinderbescherming vroeg de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam om het meisje voorlopig onder toezicht te stellen. Het eerste spoedverzoek, waarin de Raad vroeg om te beslissen zonder de betrokkenen te horen, wees de kinderrechter op 15 oktober 2026 af, omdat niet was voldaan aan de wettelijke voorwaarden. Op 21 oktober 2026 stelde de rechter het meisje alsnog voorlopig onder toezicht en verleende hij een spoedmachtiging voor uithuisplaatsing. Die machtiging is nooit uitgevoerd: het meisje is steeds thuis blijven wonen. Tijdens de zitting op 29 oktober 2026 trok de Raad het resterende deel van het verzoek om uithuisplaatsing in.
De vader verklaarde dat hij handelde uit zorg over zijn dochter. Hij maakte zich zorgen over haar sociale contacten, over meldingen dat ze schaars gekleed op TikTok te zien was en over geruchten dat ze lachgasballonnen gebruikte. De Raad sluit eergerelateerd geweld niet uit en wil dat verder laten onderzoeken. De vader betwist dat: er is volgens hem geen risico op eergerelateerd geweld en het dossier biedt daarvoor onvoldoende aanwijzingen. Het meisje zelf schreef de kinderrechter per e-mail dat ze graag thuis wil blijven wonen. Haar vader heeft haar op de dag van het incident volgens haar niet mishandeld en was niet aanwezig toen het letsel aan haar nek ontstond. Dat deed een van haar neven. Van eerwraak is volgens haar geen sprake en ze is er niet bang voor. Ze wil dat haar vader vrijkomt, maar nog niet met hem in gesprek: ze heeft tijd nodig om alles te verwerken.
De moeder en de vader verzetten zich niet tegen een voorlopige ondertoezichtstelling. De moeder staat open voor hulp, ook voor zichzelf, en vraagt voorzichtigheid bij het betrekken van de twee jongere broertjes, die niet precies weten wat er is gebeurd.
De kinderrechter oordeelt dat er een ernstig vermoeden is dat de ontwikkeling van het meisje acuut en ernstig wordt bedreigd. Dat ze door haar neven, in samenwerking met haar vader, van haar vrijheid is beroofd en is mishandeld, noemt de rechter onacceptabel handelen van een vader die juist garant hoort te staan voor de veiligheid van zijn kind. Het gevoel van veiligheid en het vertrouwen in haar vader zijn daardoor aangetast. Het toezicht is nodig om te onderzoeken wat dit met haar heeft gedaan en wat zij nodig heeft om het te verwerken. Ook de impact op het gezin moet in kaart worden gebracht. Dat de Raad het risico op eergerelateerd geweld onderzoekt, vindt de rechter terecht, gelet op de aanleiding voor het geweld (verondersteld onzedelijk gedrag van een meisje) en de wijze waarop het is uitgevoerd: meerdere mannelijke, relatief onbekende familieleden namen samen deel aan geweld tegen een minderjarig meisje. De ouders voelen zich bovendien onmachtig in de opvoeding en moeten ondersteuning krijgen. Als het meisje eraan toe is, kan contactherstel met haar vader worden onderzocht.
De kinderrechter stelt het meisje voorlopig onder toezicht van Stichting Jeugdbescherming Regio Amsterdam, van 29 oktober 2026 tot 21 januari 2027. Het verzoek in de eerste procedure wijst hij af bij gebrek aan belang, omdat in de tweede procedure al is beslist.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht