Raad van State matigt hennepboetes Diemen tot € 17.500 samen, huurder had te weinig draagkracht In augustus 2023 troffen inspecteurs van de gemeente Diemen, samen met de politie en medewerkers van netbeheerder Liander, in twee woningen van dezelfde man hennep aan. In de ene woning stonden vier kweektenten verdeeld over drie kweekruimtes. In de andere woning was een slaapkamer volledig ingericht om hennep te verwerken, met een afzuiginstallatie, en lagen vier zakken henneptoppen. De man woonde zelf in de tweede woning. Het college van burgemeester en wethouders legde hem voor elke woning een bestuurlijke boete op van € 17.500, samen € 35.000, omdat hij zonder vergunning woonruimte aan de bestemming tot bewoning had onttrokken.
De zaak lag eerst bij de rechtbank Amsterdam. Die verklaarde het beroep over de eerste woning ongegrond. Over de tweede woning matigde de rechtbank de boete met de helft tot € 8.750, omdat daar maar één kamer was gebruikt en de man er zelf woonde. De man ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, die de zaak op 6 augustus 2026 behandelde. Het gaat om hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 15 augustus 2025.
De man voerde allereerst aan dat hij dubbel was bestraft. De hennep uit de ene woning werd in de andere verwerkt, dus volgens hem was er één hennepkwekerij en had er maar één boete mogen komen. De Raad van State volgde dat niet. De boetes zijn niet opgelegd voor het kweken of verwerken van hennep, maar voor het onttrekken van woonruimte in twee afzonderlijke woningen. Het college mocht daarom voor beide overtredingen een boete opleggen.
Ook het betoog dat in de tweede woning geen overtreding was begaan, haalde niets uit. Volgens de man was hij de enige bewoner en zou dat zo blijven, zodat er feitelijk geen woonruimte verloren ging. De Raad van State wees erop dat de Huisvestingswet uitgaat van de bewoning door een huishouden van dezelfde omvang als waarvoor de woning zonder de onttrekking geschikt is, en niet van het feitelijk gebruik. Zonder de afzuiginstallatie was de woning door de geur niet geschikt om in te wonen. Omdat een hele kamer was gebruikt, ging het bovendien om een substantieel deel van de woning.
Wel slaagde de man met zijn verzoek om de boetes te matigen. De Raad van State achtte aannemelijk dat de kwekerij in de eerste woning ongeveer 100 dagen in gebruik was en dat in die tijd hooguit één oogst van 239 planten kon zijn geoogst. Na aftrek van kosten was daarmee geen winst gemaakt. Daarom keek de Raad van State naar zijn financiële situatie. Uit zijn belastingaangiftes over 2023, 2024 en 2025 bleek dat zijn inkomen net boven een bijstandsuitkering voor een alleenstaande lag. Uit een overzicht van de forensische zorginstelling Fivoor bleek dat hij na uitgaven en aflossingen van schulden € 50,25 per maand overhoudt. Daarmee had hij aannemelijk gemaakt dat hij de boete niet kon betalen en onevenredig werd getroffen.
De Raad van State verklaarde het hoger beroep gegrond en vernietigde de uitspraak van de rechtbank voor zover die de boetes niet verder had gematigd. De boete voor de eerste woning gaat met 25 procent omlaag, van € 17.500 naar € 13.125. De boete voor de tweede woning, die de rechtbank al had gehalveerd, wordt nog eens met 25 procent van het oorspronkelijke bedrag verminderd, van € 8.750 naar € 4.375. De man moet dus in totaal € 17.500 betalen in plaats van € 35.000. De Raad van State herroept de oorspronkelijke boetebesluiten en laat zijn uitspraak in de plaats treden van de vernietigde besluiten. Het college moet de proceskosten van € 1.868 vergoeden en het griffierecht van € 289 terugbetalen.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Rechter dwingt verhuurder niet tot schuldregeling na achterstallige huur en vertrek zonder opzegging Een man uit Rotterdam die zijn huur in België niet meer betaalde en met de noorderzon vertrok, kan zijn verhuurder niet dwingen akkoord te gaan met een schuldregeling waarbij de verhuurder niets terugziet. De rechtbank Rotterdam wees het verzoek om een zogeheten gedwongen schuldregeling af.
De man had vier schuldeisers met in totaal € 9.400,71 aan vorderingen. Via schuldhulpverlening bood hij zijn schuldeisers een regeling aan waarbij zij 0% van hun vordering zouden krijgen, tegen finale kwijting. Drie schuldeisers gingen daarmee akkoord. De verhuurder, met een vordering van € 7.171,12, weigerde. Hij maakt daarmee 76,3% van de totale schuldenlast uit. De man vroeg de rechter om die schuldeiser te bevelen met de regeling in te stemmen.
De verhuurder vertelde dat de man ongeveer acht jaar zijn appartement huurde. Tijdens de coronaperiode ontstond een huurachterstand, waarbij de verhuurder zich coulant opstelde. Medio 2025 stopte de man opnieuw zonder aankondiging met betalen. Contact lukte niet. Eind juli of begin augustus 2025 trof de verhuurder de sleutels in de brievenbus aan en een smerig appartement, met ook post van een derde. Hij begon eind augustus 2025 een procedure bij een Belgisch gerecht, dat de man veroordeelde tot betaling. De verhuurder wees erop dat hij de huurprijs jarenlang niet had geïndexeerd en dat de Belgische rechter maar twee van de contractuele vier maanden wederverhuringsvergoeding had toegewezen.
De rechtbank begon bij het uitgangspunt dat een schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn vordering volledig wordt betaald. Daarna keek zij of de verhuurder in redelijkheid niet had kunnen weigeren, gezien de belangen van de man en de andere schuldeisers. Omdat de verhuurder drie kwart van de schuldenlast vertegenwoordigt, is volgens de rechtbank niet snel aan te nemen dat zijn weigering onredelijk is.
Daar kwam bij dat de man volgens de rechtbank niet te goeder trouw was bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. Hij had zich niet als goed huurder gedragen. Hij verliet het gehuurde na het einde van zijn relatie, zonder de verhuurder te informeren en zonder het huurcontract op de juiste manier op te zeggen. Hij probeerde ook geen betaalafspraken te maken maar hield zich onbereikbaar. Om dezelfde reden vond de rechtbank dat de man op dit moment ook niet in aanmerking komt voor toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling. Daarover beslist zij bij een aparte beslissing.
Dat is van belang voor de vergelijking met het alternatief. Zonder schuldsanering zou de verhuurder volgens de rechtbank nog gedeeltelijk betaald kunnen worden: door aflossingen uit het vrij te laten bedrag of het vakantiegeld, door af te lossen onder beslag, of door een deel van het pensioen dat de man in de zomer van 2027 gaat ontvangen. De rechtbank vond daarom onvoldoende aannemelijk dat het voorstel het uiterste is waartoe de man in staat moet worden geacht. Dat de gemeente hem sinds 20 oktober 2026 op medische of sociale gronden vrijstelde van de arbeidsverplichting en dat hij geen nieuwe schulden meer liet ontstaan, veranderde dat niet.
De belangen van de weigerende verhuurder wegen daarom zwaarder dan die van de man en de andere schuldeisers. De rechtbank wees het verzoek om een gedwongen schuldregeling af.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Kantonrechter wijst ontruiming van kwetsbare huurder met alcoholverslaving af Een verhuurder in Almere wilde de huurder van haar appartement, een kwetsbare man met een alcoholverslaving, het huis uit krijgen. De twee hadden eerder een affectieve relatie. Sinds 1 juni 2024 huurt hij de woning van haar. De verhuurder stelde dat hij haar bedreigde en intimideerde en dat hij het slot van de woning had vervangen. Daarom vroeg ze de kantonrechter in kort geding om ontruiming en een gebruiksvergoeding.
De huurder wordt in de procedure vertegenwoordigd door zijn bewindvoerder, een bv. Die wilde het tegenovergestelde: dat de verhuurder wordt veroordeeld tot herstel van gebreken in de woning, zoals schimmel, een gebrekkige afvoer, ontbrekende rookmelders, houtrot aan de buitenkant, ontbrekende handgrepen aan keukenkastjes en een gat in de muur van de hal.
De kantonrechter vindt dat de verhuurder geen spoedeisend belang heeft. Voortdurende bedreiging en intimidatie zijn volgens de rechter niet onderbouwd. De aangehaalde incidenten komen vooral voort uit de eerdere relatie en de nasleep daarvan, en de laatste berichten dateren van juni 2026. Dat de huurder zijn gedrag heeft aangepast vanwege dit kort geding, noemt de rechter een veronderstelling. Van voortdurend agressief gedrag tegenover anderen is niet gebleken. Het vervangen van het slot is in strijd met de huurovereenkomst, maar is volgens de rechter geen noodsituatie. De huurder moet er wel voor zorgen dat de verhuurder weer een eigen sleutel of toegangscode krijgt.
Ook als er wel spoed zou zijn, is volgens de kantonrechter onvoldoende zeker dat een rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst zal ontbinden. De huurder is uiterst kwetsbaar en heeft groot belang bij behoud van de woning. Omdat de ontruiming wordt geweigerd, vervalt ook de gebruiksvergoeding. De rechter raadt partijen aan om het contact over de huur te laten lopen via de ambulant begeleider van de huurder.
De vorderingen van de bewindvoerster sneuvelen ook. Spoedeisend belang is er volgens de rechter alleen bij de schimmel, de afvoer en de rookmelders; de overige punten worden daarom afgewezen. Ventilatie en rookmelders zijn volgens de verhuurder al aangebracht, en dat heeft de bewindvoerster niet weersproken. Over de schimmel en de afvoer is onduidelijk wie verantwoordelijk is. Dat vraagt nader onderzoek, en daar leent een kort geding zich niet voor.
De kantonrechter wijst alle vorderingen af, in conventie en in reconventie. Gelet op de voormalige relatie worden de proceskosten gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten. De huurder kan voorlopig in de woning blijven wonen.
Rechtbank Midden-Nederland · 26 oktober 2026
Civiel Recht Rechter zet huurder uit woning om € 4.050 achterstand en schrapt boete als oneerlijk beding Een huurder uit Limburg heeft vanaf juni 2026 geen huur meer betaald voor zijn woning. De huurovereenkomst liep pas sinds 1 januari 2026. De huur bedroeg € 900 per maand, inclusief € 75 aan voorschot voor servicekosten en € 200 voor gas, water en elektra. Eind september stond de teller al op € 3.150, na de huur van oktober was dat € 4.050, ruim vier maanden huur.
De verhuurder, Stichting Juridisch Eigenaar Solida Residential I, stuurde op 13 augustus 2026 via haar beheerder een brief met het verzoek binnen veertien dagen te betalen. De huurder reageerde daar niet op. Daarna meldde Solida hem op 28 augustus 2026 aan bij de gemeente Sittard-Geleen voor vroegsignalering, een hulpprogramma voor mensen met beginnende betalingsproblemen. Ook dat leidde niet tot betaling. Solida vroeg de kantonrechter in kort geding om ontruiming van de woning en betaling van de achterstand.
De huurder erkende de achterstand. Hij vertelde dat hij in de problemen kwam toen hij een bedrijf wilde starten, dat hij inmiddels een bijstandsuitkering had aangevraagd en dat hij bewindvoering wilde aanvragen. Verlies van zijn woning zou het volgens hem moeilijker maken zijn leven weer op orde te krijgen. Zijn ouders waren bereid de achterstand te betalen. De kantonrechter gaf hem tot 26 oktober 2026 om 12.00 uur de tijd om te melden dat die betaling was gedaan. Dat gebeurde niet; Solida meldde dat zij niets had ontvangen.
De kantonrechter vond dat Solida een spoedeisend belang had. De hypotheeklasten, gemeentelijke lasten en fiscale eigenaarslasten lopen door terwijl de huur uitblijft, en de achterstand groeit. Een ontruiming in kort geding grijpt diep in, dus de rechter is terughoudend. Toewijzing kan alleen als het belang van de verhuurder zwaarder weegt en het aannemelijk is dat een bodemrechter de huurovereenkomst zou ontbinden. Een achterstand van drie maanden is bij woonruimte in beginsel ernstig genoeg voor ontbinding. Hier ging het om ruim vier maanden, die in meerdere maanden was opgelopen. De persoonlijke omstandigheden van de huurder en de uitgebleven betaling door zijn ouders gaven geen reden om anders te beslissen.
Een deel van de vordering wees de rechter af. Solida eiste € 475 aan contractuele boetes: 10 procent van het verschuldigde bedrag per maand, met een minimum van € 20 per maand, zonder maximum. Omdat de huurder een consument is, toetste de rechter ambtshalve of dit beding oneerlijk is. De boete ligt veel hoger dan de wettelijke rente die een consument normaal verschuldigd is, en zij kan onbeperkt oplopen. Solida kon op de zitting niet uitleggen waarom het beding niet oneerlijk zou zijn. De rechter oordeelde dat het evenwicht tussen de partijen aanzienlijk wordt verstoord en dat een bodemrechter het beding waarschijnlijk oneerlijk zal vinden. Solida kan er daarom geen beroep op doen.
De kantonrechter veroordeelde de huurder om de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis te ontruimen en schoon en leeg achter te laten, met afgifte van alle sleutels. Hij moet de achterstand van € 4.050 betalen, vermeerderd met wettelijke rente, en daarna € 900 per maand vanaf 1 november 2026 tot en met de maand van de ontruiming. Daarnaast moet hij € 337,50 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 1.664,46 aan proceskosten betalen. De boete van € 475 en het meerdere van de incassokosten werden afgewezen.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter zet Nigeriaanse statushouder uit AZC na weigering van studio van 24 m2 Een Nigeriaanse man met een verblijfsvergunning moet het asielzoekerscentrum in een plaats in Noord-Brabant verlaten, omdat hij een aangeboden woning in Tilburg weigerde. Dat oordeelde de voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, op 11 november 2026 in een kort geding van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA).
De man kreeg na zijn verblijfsvergunning een aankondiging dat zijn opvang zou eindigen. Hij werd gekoppeld aan de gemeente Tilburg, die hem een eenkamerstudio van 24 vierkante meter met eigen sanitair en keuken aanbood. Hij bezichtigde de woning op 14 augustus 2026 en weigerde haar. Zijn reden: hij lijdt aan PTSS en daardoor aan claustrofobie, en heeft een woning met een aparte slaapkamer nodig. In twee gesprekken (26 augustus en 2 september 2026) legde het COA hem uit wat een weigering betekent. Het COA vond de weigering onterecht en gaf hem 24 uur om de woning alsnog te accepteren. Daarna beëindigde het COA de opvang. Omdat de man bleef zitten en ook een sommatie van 14 september 2026 negeerde, vorderde het COA ontruiming.
De voorzieningenrechter vond de zaak spoedeisend: de man dreigt zijn huisvesting te verliezen en het COA heeft te maken met de algemeen bekende druk op de opvangcapaciteit. Inhoudelijk keek hij of het COA zorgvuldig had gehandeld. Dat was zo. Bij het huisvestingsgesprek van 2 oktober 2025 had de man op het formulier aangegeven dat hij niet was aangewezen op een woning met bijzondere eisen. Hij vroeg alleen om plaatsing in het noorden van Noord-Brabant. Het COA kan medische gegevens niet controleren bij het toewijzen van een woning en hoeft dat ook niet.
Het medisch dossier hielp de man niet. Daarin staat dat er geen psychiatrisch verleden was en melden aantekeningen uit 2022 slecht slapen en nachtmerries. Een diagnose claustrofobie ontbreekt. Pas in een aantekening van 13 oktober 2026 staat dat hij claustrofobisch werd van het aangeboden appartement, en dat is een mededeling van de man zelf, gedaan nadat hij de woning had gezien. De voorzieningenrechter achtte PTSS wel aannemelijk, omdat de man Nigeria moest ontvluchten vanwege zijn seksuele geaardheid. Maar dat betekent niet dat er bijzondere eisen aan zijn woning horen te gelden. Een verband tussen zijn klachten en het wonen in 24 vierkante meter met alle voorzieningen maakte hij niet aannemelijk. De rechter wees er ook op dat hogere eisen aan woonruimte de druk op de opvangcapaciteit zouden vergroten.
Bij de belangenafweging woog zwaar dat de man zijn eigen weigering heeft veroorzaakt, dat hij een netwerk heeft en elders kan verblijven, en dat het COA de plek nodig heeft voor andere asielzoekers. De reconventionele vorderingen van de man wees de rechter af. Een langere ontruimingstermijn tot hij een geschikte woning heeft gevonden zou voor onbepaalde tijd gelden, en het COA hoeft geen medisch onderzoek te starten.
De man moet de ruimte in het AZC binnen drie dagen na betekening van het vonnis ontruimen en ontruimd houden. Hij moet ook de proceskosten van € 2.254,01 betalen. De uitspraak is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht