Rechtbank verplicht Fresh Food Ventures Group (Crisp) tot terugbetaling van € 5.000.000 na schending van investeerdersafspraken Vier investeerders, verenigd onder de naam 'Investeerders', sloten in september 2024 een converteerbare leningsovereenkomst met Fresh Food Ventures Group B.V., beter bekend als Crisp, de online supermarkt-app. Zij leenden het bedrijf € 5.000.000, met de bedoeling dat dit bedrag later zou worden omgezet in aandelen. Aan die conversie kwamen de partijen echter nooit toe: de relatie liep stuk op een verslechtering van de financiële situatie van Crisp en een geschil over de voorwaarden van een nieuwe financieringsronde.
De investeerders stelden dat Crisp hen bij het aangaan van de lening een te rooskleurig beeld had gegeven van haar financiële situatie. In het bijzonder zou Crisp hebben nagelaten te melden dat er een gat in het werkkapitaal van € 1,8 miljoen bestond. Op grond hiervan vroegen zij primair vernietiging van de overeenkomst wegens bedrog of dwaling, subsidiair aanpassing van de rechtsgevolgen, en meer subsidiair directe terugbetaling van de lening.
De rechtbank stelde vast dat Crisp inderdaad een te positief beeld had geschetst en haar mededelingsplicht had geschonden door niet concreet te informeren over het werkkapitaaltekort. Toch kon de overeenkomst niet worden vernietigd wegens dwaling. De leningsovereenkomst bevatte namelijk een bepaling waarmee partijen uitdrukkelijk afstand hadden gedaan van het recht om de overeenkomst te vernietigen op grond van dwaling of te laten wijzigen door de rechter. De investeerders probeerden dit beding te omzeilen door te stellen dat het zelf ook onder invloed van dwaling tot stand was gekomen, of dat een beroep erop naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. De rechtbank verwierp beide argumenten. Het enkele feit dat Crisp te weinig financiële informatie had gedeeld, was onvoldoende om te concluderen dat zij bewust in dwaling had gebracht of dat er sprake was van voorwaardelijk opzet om te misleiden.
Wel slaagden de investeerders met hun meer subsidiaire vordering. In de financieringsronde die Crisp aan het einde van 2024 organiseerde om haar acute liquiditeitstekort op te lossen, kende Crisp bestaande aandeelhouders zogenoemde L-shares toe. Via die aandelen werden de historische investeringen van die aandeelhouders gelijkgesteld aan de rang van de nieuwe preferente aandelen, waardoor de verhaalspositie van de investeerders aanzienlijk verslechterde. De investeerders zouden hun inleg pas terugkrijgen als er veel meer opbrengst was gerealiseerd dan oorspronkelijk de bedoeling was.
De rechtbank oordeelde dat Crisp hiermee een kernafspraak in de overeenkomst had geschonden: het beding dat verbood om andere partijen betere voorwaarden te geven tenzij diezelfde voorwaarden ook aan de investeerders werden aangeboden. Omdat de investeerders zelf geen historische investeringen in eerdere rondes hadden, kon Crisp hen hetzelfde voordeel simpelweg niet bieden. Dat Crisp de investeerders wel had aangeboden in te stappen in de nieuwe aandelenklasse, veranderde daar niets aan.
Als gevolg van deze schending was de lening direct opeisbaar. Wel gold een contractuele achterstelling: Crisp hoeft de investeerders pas terug te betalen nadat haar bankschulden zijn voldaan. De gevorderde wettelijke handelsrente werd afgewezen omdat de overeenkomst alleen recht gaf op de contractuele rente van zes procent per jaar.
De reconventionele vorderingen van Crisp, waaronder de eis dat de investeerders zouden meewerken aan de conversie van de lening in aandelen, werden volledig afgewezen nu vaststond dat de investeerders aanspraak konden maken op terugbetaling.
Crisp werd veroordeeld tot betaling van € 5.000.000 aan de investeerders, met inachtneming van de contractuele achterstelling, aangevuld met beslagkosten van € 28.355,41, buitengerechtelijke kosten van € 6.775 en proceskosten van ruim € 22.000.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst schuldsanering af voor man die huurwoning verliet en verhuurder negeerde Een man met een schuldenlast van € 9.400,71 bij vier schuldeisers komt niet in aanmerking voor de wettelijke schuldsaneringsregeling. De rechtbank Rotterdam wees zijn verzoek af, omdat hij zijn schulden niet te goeder trouw heeft laten ontstaan en onbetaald heeft gelaten.
De man ontvangt een uitkering op grond van de Participatiewet en vroeg om toelating tot de schuldsaneringsregeling, de Wsnp, en om een eerdere ingangsdatum. Die regeling biedt mensen met een problematische schuldensituatie de kans om onder toezicht van de rechtbank hun schulden af te lossen en daarna met een schone lei te beginnen. Een belangrijke voorwaarde is dat de schuldenaar in de drie jaar voor het verzoek te goeder trouw is geweest bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. Die goede trouw is een gedragsmaatstaf. De rechter kijkt daarbij naar alle omstandigheden, zoals de aard en omvang van de schulden, het moment waarop ze ontstonden en de mate waarin de schuldenaar dat te verwijten valt.
De rechtbank vond dat de man hier niet aan voldeed. Hij was een huurcontract aangegaan, verliet op een zeker moment de woning en liet de verhuurder dat niet weten. Het huurcontract is niet op de juiste manier opgezegd en de man bleef onbereikbaar voor de verhuurder. Daardoor liep de huurschuld nodeloos op en werd het huurpand niet correct opgeleverd. De man wees erop dat hij bij zijn partner was weggegaan. Volgens de rechtbank miskent hij daarmee dat hij zelf verplichtingen jegens de verhuurder was aangegaan. Ook op de zitting liet hij niet zien dat hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn nalatigheid. Hij probeerde bovendien geen betaalafspraken te maken toen hij van de vordering hoorde.
De rechtbank zag geen omstandigheden die toelating ondanks het ontbreken van goede trouw konden rechtvaardigen. Daarbij speelde mee dat de schulden vrij recent zijn ontstaan, medio 2025, en dat de man geen saneringsgezinde houding liet zien. De rechtbank merkte nog op dat dit niet betekent dat er geen andere omstandigheden zijn die ook tot afwijzing zouden leiden.
Het verzoek werd behandeld op de zitting van 29 oktober 2026, waar de man verscheen met een schuldhulpverlener van Geldplein. De rechtbank wees het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling af. Daarmee vervalt ook het verzoek om een eerdere ingangsdatum.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Procureur-generaal adviseert Hoge Raad: opvolgende energieleverancier na faillissement mag eigen tarieven hanteren Wanneer een energieleverancier failliet gaat en een andere leverancier de klanten overneemt, hoeft die nieuwe leverancier zich niet te houden aan de oude tarieven en voorwaarden. Dat is de kern van het advies dat de procureur-generaal bij de Hoge Raad heeft uitgebracht in een zaak die voortvloeit uit het faillissement van SEPA Green Energy in december 2021.
De zaak draait om een klant die bij SEPA een tweejarig contract had met vaste, lage tarieven. Na het faillissement nam Innova Energie het klantenbestand over en rekende hogere tarieven. De klant eiste terugbetaling van ruim € 4.400 omdat hij meende dat zijn oude contract bij Innova had moeten doorlopen. De kantonrechter in Den Haag twijfelde over het antwoord en stelde prejudiciële vragen aan de Hoge Raad, vragen die op rechtstreekse beantwoording door de Hoge Raad zijn aangewezen vanwege hun maatschappelijke reikwijdte: bij tientallen rechtbanken lopen vergelijkbare zaken.
De procureur-generaal concludeert dat de relevante besluiten over leveringszekerheid, de zogeheten Besluiten leveringszekerheid uit respectievelijk 2004 en 2006, de kleinverbruiker alleen beogen te beschermen tegen het risico van een stroomonderbreking, niet tegen hogere prijzen. De Besluiten regelen hoe snel en ordelijk klanten aan een nieuwe leverancier worden gekoppeld, maar bepalen niet dat de nieuwe leverancier de oude tarieven moet voortzetten. Dat geldt zowel voor de eerste vensterperiode, waarbij het klantenbestand vrijwillig door de curator wordt verkocht, als voor de tweede vensterperiode, waarbij de netbeheerder klanten verdeelt over andere leveranciers.
Door een grondige analyse van wetgeschiedenis, de vroegere Systeemcode en rechtseconomische argumenten komt de procureur-generaal tot de slotsom dat het overgenomen klanten niet vrij staat om zich te beroepen op de tarieven van hun vorige, failliete leverancier. Een andere uitleg zou de nieuwe leverancier verplichten energie onder de kostprijs te leveren, wat het risico op een domino-effect van faillissementen in de hand zou werken en de rekening zou neerleggen bij andere klanten met een variabel of aflopend vast tarief.
Voor de juridische grondslag van de rechtsverhouding tussen klant en opvolgende leverancier kiest de procureur-generaal voor zaakwaarneming. De opvolgende leverancier handelt daarbij als vertegenwoordiger van de kleinverbruiker bij het aangaan van een nieuwe energieleveringsovereenkomst. Als de tarieven en voorwaarden van de nieuwe leverancier marktconform zijn, is daarmee een nieuwe overeenkomst tot stand gekomen. Als de kleinverbruiker terechte bezwaren heeft tegen die tarieven of voorwaarden, is er geen overeenkomst, maar heeft de leverancier wel recht op betaling voor de feitelijk geleverde energie tegen de op dat moment gebruikelijke marktprijzen.
De procureur-generaal wijst er verder op dat er geen sprake is van contractsoverneming in de zin van het Burgerlijk Wetboek: daarvoor is medewerking van de klant vereist, die ontbreekt. Toestemming achteraf, bijvoorbeeld doordat een klant gewoon energie bleef afnemen en betaalde, is volgens de procureur-generaal een te smalle grondslag. Klanten hebben immers geen echte keuze: tijdens de vensterperiodes mogen zij niet overstappen naar een andere leverancier, en energie is een eerste levensbehoefte.
Het consumentenrecht over oneerlijke handelspraktijken, precontractuele informatieplichten en ongevraagde leveringen is volgens de procureur-generaal niet van toepassing. De regels uit de Besluiten zijn ingegeven door het publieke belang van leveringszekerheid en schakelen de normale marktwerking tijdelijk bewust uit. Europese rechtspraak van het Hof van Justitie bevestigt dat zulke openbaredienstverplichtingen buiten het toepassingsbereik van het consumentenbeschermingsrecht vallen.
Het advies van de procureur-generaal is een conclusie en bindt de Hoge Raad niet. De Hoge Raad beslist nu over de prejudiciële vragen en zal daarmee richting geven aan de vele lopende procedures over dit onderwerp.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank laat vrouw toe tot schuldsanering na faillissement ondanks gokschulden van partner Een vrouw uit de regio Hoeksche Waard vroeg de rechtbank Rotterdam haar faillissement om te zetten naar een schuldsaneringsregeling (Wsnp). Haar faillissement was op 4 november 2025 uitgesproken op verzoek van een schuldeiser, niet op eigen aangifte. De rechtbank moest beoordelen of zij daarvoor in aanmerking kwam.
Er waren twee obstakels die toewijzing in de weg leken te staan. Ten eerste had de vrouw een schuld bij de Belastingdienst voor motorrijtuigbelasting, die niet te goeder trouw was ontstaan. Ten tweede was er via haar bankrekening € 1.444 vergokt bij online gokbedrijven. Hoewel haar partner dat geld had vergokt, ging het van haar eigen rekening en had zij daarop toezicht moeten houden. De curator wees daar ook op.
De rechtbank zag echter aanleiding om een uitzondering te maken via de zogeheten hardheidsclausule. De vrouw staat inmiddels onder beschermingsbewind, waardoor het ontstaan van nieuwe schulden onwaarschijnlijk is. Haar partner heeft zich aangemeld bij Cruks, het register voor mensen met gokproblemen, en staat zelf ook onder beschermingsbewind. De rechtbank oordeelde dat de omstandigheden die tot de schulden hebben geleid voldoende onder controle zijn gebracht.
Wel stelde de rechtbank een stevige eis: de vrouw moet zich in de schuldsanering volledig inspannen om te werken. Zij werkt nu 24 uur per week en kan haar kinderen vanwege wachtlijsten bij kinderopvang nog niet fulltime aan de opvang toevertrouwen. De rechtbank maakte echter duidelijk dat de zorg voor kinderen in beginsel geen reden is om de volledige inspanningsplicht niet na te komen. De vrouw stemde ter zitting in met deze verplichting.
De vrouw had ook gevraagd de looptijd van de schuldsanering eerder te laten ingaan, zodat de periode dat zij al in faillissement zat zou meetellen. Dat verzoek wees de rechtbank af. Daarvoor is vereist dat de schuldenaar tijdens het faillissement al volledig aan zijn verplichtingen heeft voldaan, inclusief de inspanningsplicht om fulltime te werken of aantoonbaar te solliciteren. Dat was hier niet het geval: de vrouw werkte maar 24 uur per week en had slechts vier sollicitaties gedaan in september 2026, die bovendien niet aan de rechtbank waren overgelegd.
De rechtbank hief het faillissement op en sprak de schuldsaneringsregeling uit met een looptijd van 18 maanden, ingaande op 28 oktober 2026. Het salaris van de curator werd vastgesteld op € 7.336,01 en de verschotten op € 293,44, beide exclusief btw en ten laste van de schuldenares.
Rechtbank Rotterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter beveelt schuldeiser in te stemmen met schuldregeling van man uit Hoeksche Waard Een man uit de gemeente Hoeksche Waard vroeg de rechtbank Rotterdam om een schuldeiser te dwingen in te stemmen met zijn schuldregeling. Die schuldeiser, een voormalige werkneemster van een onderneming waarvan de man enig aandeelhouder en bestuurder was, weigerde akkoord te gaan met het aangeboden minnelijke akkoord.
De man had in totaal schulden van € 31.765,77 bij tien schuldeisers. Hij bood hen een regeling aan waarbij preferente schuldeisers 13,76% en concurrente schuldeisers 6,88% van hun vordering zouden ontvangen, met finale kwijting. Negen van de tien schuldeisers gingen akkoord. De voormalige werkneemster niet. Haar vordering bedroeg € 15.391,66, bijna de helft van de totale schuldenlast.
De werkneemster voerde aan dat de man niet te goeder trouw had gehandeld, omdat hij voor het faillissement van zijn bedrijf andere werknemers wel had betaald maar haar vordering onbetaald had gelaten. Verder stelde zij dat het aangeboden percentage te laag was, omdat de man had laten weten nog te willen solliciteren en daardoor mogelijk meer inkomen zou kunnen verdienen. Ook had zij er financieel belang bij te weigeren: via beslag op de pensioenuitkering van de man ontving zij al betalingen.
De rechtbank verwierp deze argumenten. Vast staat dat de man wegens gezondheidsklachten niet in staat is fulltime te werken en dat hij daarom vervroegd met pensioen is gegaan. Dat hij wil solliciteren, maakt niet aannemelijk dat zijn inkomen de komende jaren zal stijgen. De schuldhulpverlening van de gemeente Hoeksche Waard, die het voorstel als onafhankelijke partij heeft getoetst, bevestigde dat aan alle waarborgen is voldaan en dat de man het maximale afdraagt. De man zit in budgetbeheer en heeft geen nieuwe schulden laten ontstaan.
De rechtbank woog ook af wat er zou gebeuren als zij het verzoek zou afwijzen en de wettelijke schuldsaneringsregeling zou worden toegepast. Die route brengt kosten met zich mee voor salaris van een bewindvoerder en griffierecht, waardoor schuldeisers uiteindelijk minder zouden ontvangen dan bij het aangeboden akkoord. Het belang van de man en de negen instemmende schuldeisers weegt daarmee zwaarder dan het belang van de weigerende schuldeiser.
De rechtbank beval de voormalige werkneemster in te stemmen met de schuldregeling en bepaalde dat het vonnis in de plaats treedt van haar vrijwillige instemming. Het subsidiaire verzoek om de wettelijke schuldsaneringsregeling toe te passen wees de rechtbank af, omdat de gedwongen schuldregeling nu in werking treedt.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht