Kantonrechter wijst schadeclaim oud-agent tegen politie na aanhouding af Een 68-jarige man die veertig jaar bij de politie had gewerkt, belde midden in de nacht 112 omdat hij zijn zieke vrouw suf en klagend over hartkloppingen in bed aantrof. Tijdens het gesprek met de centralist kon hij bepaalde medische vragen niet beantwoorden en klonk hij naar eigen zeggen geïrriteerd; de centralist hoorde zijn vrouw kreunend op de achtergrond en verbrak het gesprek. Vanwege een mogelijk vermoeden van huiselijk geweld stuurde de meldkamer de politie naar de woning, nog voordat de ambulance er was.
Toen twee, en kort daarna nog twee agenten arriveerden, opende de man de deur en liet weten dat hij een ambulance had gebeld voor zijn vrouw. Volgens de agenten weigerde hij hen meteen toegang tot de woning; de man zelf stelde later dat hij juist voorop wilde lopen om hen de weg te wijzen. Op geluidsopnamen van een beveiligingscamera bij de buren was echter te horen dat hij letterlijk zei dat de agenten niet binnen mochten komen. Eén agent ging naar binnen om bij de vrouw te kijken, terwijl de andere agenten de man buiten probeerden te houden om voor hun collega een veilige werkomgeving te waarborgen. De man bleef zich verzetten en proberen naar binnen te gaan.
De agenten pakten hem daarop vast, brachten hem op zijn knieën en later op de grond, en boeiden hem. Daarbij raakte hij gewond aan zijn arm, kort na een operatie aan zijn rug een week eerder. Tijdens de worsteling sloeg hij een agent tegen de knie en smeerde hij zijn bebloede arm bewust over de arm van een andere agent, die daar naar eigen zeggen vies van werd. Onderweg naar het cellencomplex noemde hij de agenten uitgescholden voor onder meer mongolen en varkens. Hij bracht die nacht door in een cel en is nooit vervolgd voor het incident.
De man deed op zijn beurt aangifte tegen de agenten wegens mishandeling. De officier van justitie besloot niet tot vervolging over te gaan, omdat de politie voldoende reden had om hem aan te houden en niet anders kon dan geweld gebruiken om zijn verzet te breken. Een beklag tegen die beslissing bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden werd ongegrond verklaard: het hof achtte het toegepaste geweld rechtmatig en niet in strijd met de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit.
De man stelde de politie vervolgens civielrechtelijk aansprakelijk voor de schade die hij door het politieoptreden zou hebben geleden, en vorderde in deze procedure een verklaring voor recht dat de politie onrechtmatig had gehandeld, plus vergoeding van materiële schade van € 2.373,56, immateriële schade van € 14.100 en buitengerechtelijke kosten. Hij stelde dat de agenten de grenzen van proportionaliteit en subsidiariteit hadden overschreden en zonder waarschuwing geweld hadden gebruikt. De politie betwistte dat en beriep zich op een rechtvaardigingsgrond.
De kantonrechter overweegt dat de politie bevoegd is geweld te gebruiken als dat in verhouding staat tot het doel en niet op een minder ingrijpende manier kan worden bereikt, en dat de rechter daarbij terughoudend moet toetsen en niet achteraf zijn eigen beoordeling in de plaats mag stellen van die van de agent in de hitte van de strijd. Op basis van de camerabeelden en de onder ede afgelegde processen-verbaal van de vier agenten gaat de kantonrechter ervan uit dat de man de agenten meteen de toegang tot de woning weigerde en zich bleef verzetten ondanks herhaalde verzoeken om rustig te blijven. Het toegepaste geweld, bestaande uit vastpakken, op de knieën en later op de grond brengen, acht de kantonrechter passend bij de mate van verzet en dus proportioneel; van bovenmatig geweld, zoals knieën in de rug of een klap tegen een muur, is niets aangetoond. Een uitdrukkelijke waarschuwing vooraf was niet nodig omdat de agenten al herhaaldelijk hadden gevraagd om medewerking.
Omdat de agenten volgens de kantonrechter binnen de grenzen van artikel 7 van de Politiewet zijn gebleven, bestond een rechtvaardigingsgrond voor het geweld en is van een onrechtmatige daad van de politie geen sprake. De kantonrechter erkent het persoonlijke leed van de man en zijn vrouw, maar wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.008.
Rechtbank Limburg · 5 augustus 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Man deels vrijgesproken, celstraf en taakstraf voor zware mishandeling in Vlaardingen De rechtbank Rotterdam heeft een man veroordeeld voor zware mishandeling van een man in Vlaardingen, maar sprak hem vrij van drie andere beschuldigingen. De zaak draaide om een gewelddadig incident op 9 mei 2026, toen de verdachte naar de woning van zijn ex-partner ging en daar in de gang in gevecht raakte met een andere man die de deur had geopend.
Volgens de tenlastelegging had de verdachte niet alleen die man zwaar mishandeld, maar ook zijn ex-partner mishandeld of geprobeerd zwaar letsel toe te brengen, een telefoon vernield en beide slachtoffers bedreigd met een mes. De officier van justitie en de verdediging waren het er echter over eens dat bewijs voor deze laatste drie feiten ontbrak, en de rechtbank sprak de man daarvan vrij zonder nadere motivering.
Voor de mishandeling van de man in de gang lag het anders. De verdachte had zelf verklaard dat hij het slachtoffer met vuisten in het gezicht had geslagen. Het slachtoffer liep daardoor een gebroken neus, een gebroken oogkas en een gebroken kaak op, moest geopereerd worden en had drie maanden later nog steeds pijn bij eten en praten. De rechtbank merkte dit letsel aan als zwaar lichamelijk letsel en oordeelde dat de verdachte, door met kracht op het gezicht te slaan, willens en wetens de aanmerkelijke kans op zo'n ernstig letsel had aanvaard. Daarmee stond voorwaardelijk opzet vast, ook al kon niet worden bewezen dat hij het letsel met volle opzet had toegebracht.
De verdediging beriep zich op noodweer: het slachtoffer zou als eerste hebben uitgehaald en de verdachte zou zich in een hevige gemoedstoestand hebben bevonden vanwege zorgen om zijn zoontje. De rechtbank verwierp dit verweer. Zelfs als het slachtoffer al een slaande beweging had gemaakt, had de verdachte zich eenvoudig kunnen terugtrekken door de woning weer te verlaten in plaats van meermaals met kracht terug te slaan. Ook een beroep op noodweerexces en putatief noodweer, waarbij de verdachte in de veronderstelling zou hebben verkeerd zich te mogen verdedigen, haalde het niet.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte niet eerder was veroordeeld voor soortgelijke feiten, maar ook dat de reclassering het recidiverisico als gemiddeld tot hoog inschatte, onder meer door aanhoudende zorgen van de verdachte over zijn zoon bij de ex-partner. Positief was wel dat de verdachte zich goed hield aan de voorwaarden van zijn lopende schorsing.
Het slachtoffer van de mishandeling vorderde ruim € 55.000 aan materiële en immateriële schadevergoeding. De rechtbank kende een deel daarvan toe: € 4.820,12 aan materiële schade (waaronder inkomstenverlies en huishoudelijke hulp) en € 13.500 aan immateriële schade voor het kaak- en neusletsel en het psychisch leed, berekend aan de hand van de Rotterdamse schaal. Voor het oogletsel en toekomstige schade werd de vordering niet-ontvankelijk verklaard, omdat nog onduidelijk is of het gezichtsvermogen blijvend is aangetast en de gestelde toekomstige kosten onvoldoende waren onderbouwd. De vordering van de ex-partner, die schadevergoeding eiste voor het feit waarvan de verdachte werd vrijgesproken, werd volledig niet-ontvankelijk verklaard.
De rechtbank legde de man een gevangenisstraf van 90 dagen op, waarvan 37 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en bijzondere voorwaarden zoals verplichte behandeling en een contactverbod met het slachtoffer. Omdat het onvoorwaardelijke deel gelijk was aan de tijd die hij al in voorarrest had doorgebracht, hoeft hij niet terug de gevangenis in. Daarnaast kreeg hij een taakstraf van 120 uur en moet hij in totaal € 18.320,12 schadevergoeding aan het slachtoffer betalen.
Rechtbank Rotterdam · 7 september 2026
Strafrecht Maastrichtse man veroordeeld voor reeks geweld in cafés en vernieling Binnen enkele dagen in augustus 2025 sloeg een Maastrichtse man in twee verschillende cafés drie mensen. Eerst deelde hij klappen uit in café De Pieter: hij sloeg één slachtoffer tegen zijn neus en een ander hard op het oor. Vier dagen later sloeg hij in café De Karkol een man eerst met zijn vuist in het gezicht en vervolgens met een bierglas tegen het oor. Dat laatste slachtoffer bloedde en moest naar de spoedeisende hulp, waar zijn oor met negen hechtingen werd gesloten.
De rechtbank stelde vast dat de verdachte alle drie de slachtoffers had mishandeld. Over de ernst van het letsel ontstond discussie: bij het slachtoffer dat op het oor werd geslagen in café De Pieter kon op basis van de medische informatie niet worden vastgesteld dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel. Hetzelfde gold voor het slachtoffer van de glasslag in café De Karkol: de littekens in het oor waren niet zodanig ontsierend dat ze juridisch als zwaar lichamelijk letsel konden worden aangemerkt.
Toch achtte de rechtbank de verdachte voor die glasslag wel schuldig aan poging tot zware mishandeling. Het slaan met een glas tegen het oor levert naar het oordeel van de rechtbank een duidelijk risico op blijvend letsel op. De verdachte moet die kans bewust hebben aanvaard, zodat sprake was van voorwaardelijk opzet. Dat het erger had kunnen aflopen, was niet te danken aan de verdachte zelf. Naast de cafégeweldincidenten had de verdachte eerder, in maart 2024, ook al het glas van een voordeur van zijn toenmalige vriendin vernield, waarvoor hij zijn schuld bekende.
Bij de strafbepaling woog de rechtbank mee dat de verdachte eerder al voor uitgaansgeweld was veroordeeld en dat hij naar eigen zeggen geen enkele herinnering had aan de voorvallen, wat de rechtbank koppelde aan overmatig alcoholgebruik. Uit een psychologisch rapport bleek dat de verdachte lijdt aan een autismespectrumstoornis en een stoornis in alcoholgebruik, waardoor de feiten hem enigszins verminderd werden toegerekend. Tegelijkertijd was er ook goed nieuws: de verdachte had gewerkt aan zijn alcoholprobleem, was inmiddels abstinent en werkte als chef-kok. De rechtbank vond een volledig onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet in het belang van de samenleving, omdat de verdachte zijn leven juist weer op orde had gekregen.
Het slachtoffer van de glasslag vorderde ruim € 22.000 aan schadevergoeding, waarvan het grootste deel bestond uit immateriële schade voor psychische gevolgen. De rechtbank wees de materiële schadeposten toe, maar beperkte de immateriële vergoeding tot € 2.000. Angst en onzekerheid zijn op zichzelf onvoldoende voor een hogere vergoeding: daarvoor is vereist dat sprake is van ernstig geestelijk letsel, en dat was niet voldoende onderbouwd.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 240 dagen, waarvan 194 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden gekoppeld: reclasseringstoezicht, behandeling gericht op zijn autismespectrumstoornis en een volledig alcoholverbod met controlemogelijkheden. Daarnaast legde de rechtbank een taakstraf op van 180 uur. De verdachte moet het slachtoffer van de glasslag € 2.594,98 betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 27 augustus 2025.
Rechtbank Limburg · 4 augustus 2026
Strafrecht Rechter laat Achmea tussentijds in hoger beroep in letselschadezaak over vaststellingsovereenkomst Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een verkeersongeval. Sindsdien heeft hij fysieke en psychische klachten en werkt hij niet meer. Verzekeraar Achmea erkende de aansprakelijkheid van haar verzekerde. Over de schade ontstond daarna een tweespalt: Achmea vond dat met een vaststellingsovereenkomst, een afspraak waarmee de schadekwestie definitief wordt afgesloten, een slotuitkering van € 75.000 was overeengekomen. De man vond van niet.
Die vraag lag eerder voor in een deelgeschilprocedure, een versnelde procedure over één onderdeel van een letselschadezaak. In haar beschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank dat er geen vaststellingsovereenkomst was gesloten en dat de man dus geen finale kwijting had verleend. De man had het aanbod van Achmea niet aanvaard, omdat hij aan zijn eigen tegenaanbod de voorwaarde had verbonden dat zijn buitengerechtelijke kosten integraal zouden worden vergoed. Achmea ging daar niet in mee.
Achmea is het niet eens met die beschikking. Volgens haar waren partijen het wel eens over de hoogte van de schade, en was dat bedrag betaald. Alleen over de hoogte van de buitengerechtelijke kosten was nog geen overeenstemming. Omdat een eindbeslissing in de lopende bodemprocedure lang op zich kan laten wachten, vroeg Achmea in een incident (een tussenprocedure binnen de hoofdzaak) om verlof om nu al hoger beroep in te stellen tegen de beschikking in het deelgeschil.
De rechtbank stelde eerst vast dat het verzoek op tijd was ingediend: binnen drie maanden na de eerste roldatum, zoals de wet voorschrijft. Daarna wees zij op de bedoeling van de wetgever. Uit de toelichting bij de wet blijkt dat tussentijds hoger beroep nuttig kan zijn als de beschikking een cruciale kwestie betreft die bepalend is voor de afloop van de zaak. Dan kunnen partijen die kwestie bij het gerechtshof uitprocederen, zonder eerst de hele procedure in eerste aanleg af te ronden, met alle kosten en vertraging van dien. In de deelgeschilbeschikking was bovendien zonder voorbehoud beslist dat er geen vaststellingsovereenkomst was. Daaraan is de rechter in de bodemprocedure gebonden, alsof het een tussenvonnis in die procedure was.
De man voerde geen verweer tegen de vordering en liet de beslissing aan de rechtbank over. Die oordeelde dat de vordering moest worden toegewezen. Gezien de erkende aansprakelijkheid moet in de bodemprocedure nog worden vastgesteld in hoeverre de klachten door het ongeluk zijn veroorzaakt en welke schadevergoeding Achmea moet betalen. Daarvoor zijn eerst nadere medische gegevens nodig, vermoedelijk een medisch deskundigenbericht en mogelijk nog een debat met bewijslevering over de schade door gemist inkomen. Dat duurt geruime tijd en is overbodig als het hof alsnog tot het oordeel komt dat er wel een vaststellingsovereenkomst was.
De rechtbank staat daarom tussentijds hoger beroep toe tegen de beschikking van 8 april 2026. De hoofdzaak wordt in afwachting van dat hoger beroep naar de parkeerrol van 7 april 2027 verwezen, zodat partijen zich dan over de stand van zaken kunnen uitlaten. Iedere verdere beslissing houdt de rechtbank aan.
Rechtbank Rotterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof bekrachtigt: indoor skicentrum aansprakelijk voor hersenletsel van skiër zonder helm Een ervaren skiër viel op 11 maart 2019 tijdens een les op een indoor skibaan en liep ernstig hersenletsel op. Hij droeg geen helm. Zijn hoofd kwam bij de val op de skimat of de achterrol van de baan terecht. De man lag drie weken in coma en was daarna nog vier weken opgenomen op de neurologische afdeling. Het skicentrum en zijn twee eigenaren moeten volgens het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden opdraaien voor de schade.
Het hof beoordeelde de zaak in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland van 1 mei 2024 in een deelgeschil, een verkorte procedure over een deel van een letselschadezaak. Het beroep richtte zich ook tegen het vonnis van die rechtbank van 9 april 2025, waarin tussentijds hoger beroep tegen de beschikking werd toegestaan. De rechtbank had geoordeeld dat het skicentrum aansprakelijk is voor de volledige schade van de man. In het algemene voorwaardenbeding van het centrum stond alleen het advies om een helm te dragen, en dan nog uitsluitend voor skiërs ouder dan 12. Voor kinderen en snowboarders gold een helmplicht.
Het skicentrum voerde aan dat het zijn verplichtingen was nagekomen. De baan werkte goed, de les werd gegeven door een ervaren en gecertificeerde skileraar en het helmadvies stond in de voorwaarden. Volgens het centrum kon van hem niet worden verlangd dat hij erop toezag dat dit advies werd opgevolgd. De man had zelf een verkeerde beweging gemaakt en kende de risico's van de sport.
Het hof oordeelde anders. Het centrum is een professionele aanbieder van skilessen en de man was een consument. Indoor skiën is een risicovolle sport, ook voor ervaren skiërs, zeker op een harde ondergrond en een machinaal aangedreven baan met een snelheid tot 20 kilometer per uur. Van een bedrijf dat zulke lessen aanbiedt mag worden verwacht dat het binnen redelijke grenzen veiligheidsmaatregelen treft. Dat betekent ten minste dat het dringend adviseert om een helm te dragen. De enkele vermelding in de algemene voorwaarden was daarvoor onvoldoende.
Het hof wees op wat het centrum had nagelaten, terwijl dat eenvoudig had gekund. Er hingen geen borden bij de entree. De skileraren herhaalden het advies niet en droegen zelf geen helm. Er was geen toezicht op het dragen van een helm en er waren geen helmen te leen of te huur, alleen te koop. Een van de eigenaren bevestigde tijdens de mondelinge behandeling dat er voor het ongeval geen helmen werden gedragen, ook niet door kinderen onder de 12, en dat het centrum zich niet bewust was van het gevaar. Dat de man in die omstandigheden zelf ook geen helm droeg, ontslaat het centrum volgens het hof niet van zijn eigen zorgplicht. Het centrum is daarom toerekenbaar tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst.
Ook het beroep op het beding 'Eigen risico' in de algemene voorwaarden slaagde niet. Het hof zag niet in dat het centrum 'er alles aan' had gedaan om het risico op blessures te beperken, zoals in de voorwaarden stond. Bovendien is een beding dat de aansprakelijkheid voor letselschade volledig uitsluit in een overeenkomst met een consument een oneerlijk beding, dat het hof zo nodig ambtshalve vernietigt.
Ook een deel van de schade voor eigen rekening van de man, wegens eigen schuld, vond het hof niet aan de orde. Dat skiën het risico op vallen met zich meebrengt, is geen eigen schuld. Een val is inherent aan de sport, ernstig hersenletsel door het ontbreken van een helm is dat niet. De man heeft voldoende onderbouwd dat hij een helm zou hebben gedragen als het centrum bij aanvang van de les actief had aangeraden dat te doen. Het argument dat de baan met 17 kilometer per uur op een lage snelheid draaide, verwierp het hof, omdat het maximum 20 kilometer per uur was. De schade wordt daarom volledig aan het centrum toegerekend.
Het hof bekrachtigt de deelgeschilbeschikking van 1 mei 2024 en het vonnis van 9 april 2025, voor zover dat aan zijn oordeel was onderworpen. Het skicentrum en de eigenaren moeten de proceskosten in hoger beroep betalen: € 362 aan griffierecht en € 2.580 aan salaris van de advocaat van de man. De man moet € 1.290 aan proceskosten in een eerder incident vergoeden. De zaak gaat terug naar de rechtbank Midden-Nederland, die de hoofdprocedure voortzet en de omvang van de schade verder beoordeelt.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 13 oktober 2026
Civiel Recht