Man vrijgesproken van zware mishandeling na vechtpartij op festival in Elst, wel veroordeeld voor mishandeling Tijdens het Lingepop festival in Elst sloeg een man op 20 april 2025 het slachtoffer met zijn vuist in het gezicht, waarna hij hem, terwijl het slachtoffer weerloos op de grond lag, een schop tegen de buik gaf. De verdachte was zelf met zijn partner en kinderen op het festival aanwezig.
De rechtbank beoordeelde drie onderdelen van de aanklacht. Voor openlijke geweldpleging, waarbij het gaat om geweld samen met anderen, werd de man vrijgesproken: uit het dossier bleek niet dat hij samen met anderen geweld had gebruikt. Ook zware mishandeling was niet bewezen, omdat het letsel van het slachtoffer, een zwelling bij het jukbeen, pijnlijke schouder en loslating van het achterste glasvochtmembraan, naar het oordeel van de rechtbank niet de drempel van zwaar lichamelijk letsel haalt. Dit vlies zou vanzelf genezen en medisch ingrijpen was niet noodzakelijk.
De verdachte voerde aan dat hij handelde uit noodweer: het slachtoffer zou dreigend op hem zijn afgerend en een schoppende beweging hebben gemaakt. De rechtbank verwierp dit verweer. Camerabeelden lieten zien dat het juist de verdachte was die op het slachtoffer afliep, zich met zwaaiende armen door de menigte bewoog en uithaalde. Dat is in de kern aanvallend gedrag, geen verdediging.
Wat overbleef was gewone mishandeling, en dat feit achtte de rechtbank wel bewezen. Bij het bepalen van de straf woog mee dat de verdachte geen recent strafblad heeft en zijn leven op orde heeft. Normaal gesproken geldt bij een eerste mishandeling een geldboete van € 1.000 als uitgangspunt. De rechtbank vond een geldboete hier echter niet passend, omdat het geweld plaatsvond op een openbaar festival dat voor alle leeftijden toegankelijk was, nota bene terwijl de verdachte er zelf met zijn gezin was.
Het slachtoffer vorderde € 7.000 aan materiële schade en € 6.000 aan smartengeld. De materiële vordering wees de rechtbank af: er waren geen daadwerkelijke kosten gemaakt die niet al vergoed waren. Het gevorderde smartengeld werd grotendeels afgewezen. De rechtbank kende wel € 750 toe op grond van het opgelopen lichamelijk letsel, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dag van het incident. Gesteld blijvend letsel en psychische gevolgen leverden geen zelfstandige grondslag op voor een hoger bedrag.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een taakstraf van 60 uur, met als vervangende straf 30 dagen hechtenis als de taakstraf niet naar behoren wordt uitgevoerd. Daarnaast moet hij € 750 smartengeld betalen aan het slachtoffer, en is hem dezelfde betalingsverplichting opgelegd ten gunste van de Staat.
Rechtbank Gelderland · 27 oktober 2026
Strafrecht Hof verlaagt taakstraf en spreekt vrouw gedeeltelijk vrij in mishandelingszaak Een vrouw was door de politierechter in Den Haag veroordeeld tot een taakstraf van 60 uur omdat zij op 5 oktober 2023 een andere vrouw met twee vuistslagen in het gezicht had geraakt, waarbij het slachtoffer schade aan haar gebit had opgelopen. De aanklacht had oorspronkelijk zowel een zwaardere variant (opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel) als een lichtere variant (mishandeling) omvat. De vrouw ging tegen haar veroordeling in hoger beroep bij het gerechtshof Den Haag.
Op de zitting in hoger beroep waren de advocaat-generaal en de verdediging het erover eens dat de zwaardere variant, het opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, niet wettig en overtuigend bewezen kon worden. Het hof sprak de vrouw daarvan integraal vrij. Ook oordeelde het hof dat uit de bewijsmiddelen niet bleek dat haar handelen specifiek zwaar lichamelijk letsel tot gevolg had gehad, zodat zij ook van dat onderdeel werd vrijgesproken.
De verdediging voerde daarnaast aan dat de vrouw uit zelfverdediging had gehandeld en zich daarom kon beroepen op noodweer, wat tot volledige vrijspraak van de mishandeling zou moeten leiden. Het hof verwierp dit verweer. Uit de bewijsmiddelen bleek dat de vrouw scheldend naar het latere slachtoffer was gelopen, haar had uitgedaagd met woorden als 'kom maar hierheen', en dat het slachtoffer daarop enkele stappen in haar richting had gezet maar vervolgens was blijven staan zonder verdere aanstalten te maken. Het was de vrouw zelf die daarna opnieuw naar het slachtoffer toe liep en haar tweemaal in het gezicht sloeg. Volgens het hof was daarom geen sprake van een aanval of een dreigend gevaar daarvoor, zodat het beroep op noodweer niet opging.
Het hof achtte uiteindelijk bewezen dat de vrouw zich schuldig had gemaakt aan mishandeling. Bij de strafoplegging hield het hof rekening met de ernst van de inbreuk op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer, maar ook met het uittreksel uit de justitiële documentatie waaruit bleek dat de vrouw niet eerder voor een soortgelijk feit was veroordeeld, en met haar verklaring dat zij spijt had en de laatste jaren positiever in het leven stond. De advocaat-generaal had gevorderd het vonnis te bevestigen maar de straf te matigen tot een taakstraf van 50 uur, waarvan 25 uur voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Het hof volgde deze eis.
Het slachtoffer had zich als benadeelde partij gevoegd met een vordering van bijna € 3.000 aan materiële en immateriële schade. Het hof kende € 632,63 toe voor de kosten van het vervangen van een voortand die als gevolg van de mishandeling was losgekomen, maar wees een deel van bijna € 500 voor een wortelkanaalbehandeling af omdat het verband met de mishandeling onvoldoende was onderbouwd. Voor de immateriële schade kende het hof € 750 toe. Voor het overige werd het slachtoffer niet-ontvankelijk verklaard, met de mogelijkheid dit bij de civiele rechter aan te brengen.
Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter, sprak de vrouw vrij van het opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel en van het gevolg zwaar lichamelijk letsel bij de mishandeling, veroordeelde haar tot een taakstraf van 50 uur waarvan 25 uur voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en wees de vordering van het slachtoffer toe tot een bedrag van € 1.382,63.
Gerechtshof Den Haag · 8 september 2026
Strafrecht Rechtbank wijst claim tegen letselschade-advocaat af: oud-cliënt ging zelf niet in hoger beroep Een motorrijder raakte in 2014 twee keer gewond. Op 6 september gleed hij in een bocht om met zijn motor, en op 27 september werd hij op zijn scooter aangereden door een auto. De verzekeraar van de automobilist, destijds Delta Lloyd, erkende aansprakelijkheid en keerde € 18.300 aan voorschotten uit voor het letsel aan zijn rechter grote teen. Over zijn overige klachten, zoals urineretentie, buikpijn en posttraumatische stressstoornis, was ruzie: in twee medische adviezen kon geen verband met het ongeval worden vastgesteld, en de verzekeraar betwistte dat verband.
De advocaat die de man bijstond, begon in 2018 een bodemprocedure tegen de verzekeraar en vorderde een verklaring voor recht dat die aansprakelijk was voor € 80.000 schade. Direct na de mondelinge behandeling in oktober 2018 nam de man afscheid van deze advocaat. Op 21 november 2018 wees de rechtbank Amsterdam de vordering af. De man schakelde een nieuwe advocaat in, en samen besloten ze geen hoger beroep in te stellen. De verzekeraar beschouwde het dossier daarna als gesloten en weigerde verder uit te keren.
De man stelde zijn oude advocaat in 2019 aansprakelijk. Een deelgeschil over de vraag of het vonnis van 2018 ook voor zijn urologische klachten bindend was, verloor hij in 2020. Daarna diende hij een tuchtklacht in. De raad van discipline verklaarde die in 2022 gedeeltelijk gegrond en legde een berisping op, omdat de advocaat ondermaats had geprocedeerd. Het Hof van Discipline bevestigde dat in 2024. Voor de civiele rechter vorderde de man nu een verklaring voor recht dat de advocaat toerekenbaar tekortgeschoten was of onrechtmatig had gehandeld, met schadevergoeding op te maken bij staat. Hij noemde vier beroepsfouten: de wijze van procederen, het starten van een bodemprocedure terwijl de medische causaliteit ontbrak, het niet adviseren over hoger beroep en het aannemen van de zaak zonder de vereiste specialisatie. De advocaat voerde onder meer aan dat zijn oud-cliënt te laat had geklaagd en dat een eventuele schade zijn eigen schuld was.
De rechtbank Den Haag laat de vraag of de advocaat fouten maakte onbeantwoord, want ook als dat zo was, ontbreekt volgens de rechtbank de schade of het verband daarmee. De gestelde schade bestond uit het verlies van de kans om via medische experts het oorzakelijk verband vast te stellen en meer schadevergoeding te krijgen, het verlies van de mogelijkheid om de volledige schade via de verzekeraar vergoed te krijgen, en een zwakkere onderhandelingspositie omdat de verzekeraar het vonnis als voldongen feit zag. Al die mogelijkheden bleven volgens de rechtbank bestaan na het vertrek van de advocaat. In hoger beroep had de zaak opnieuw beoordeeld kunnen worden en hadden deskundigen kunnen worden benoemd. Dat de man daarvan afzag, deed hij bewust en in overleg met zijn nieuwe advocaat. Het vonnis werd pas onaantastbaar toen de beroepstermijn verliep.
Voor de kosten van medisch onderzoek en juridische bijstand is volgens de rechtbank de mogelijkheid van schade niet aannemelijk. Het oordeel van de rechtbank Amsterdam over de medische causaliteit is bindend geworden, dus nieuw onderzoek kan niets meer opleveren. De juridische kosten waren niet onderbouwd, en de kosten van de bodemprocedure had de advocaat zelf op zich genomen. Een verwijzing naar een schadestaatprocedure is daarom niet aan de orde.
De advocaat vroeg om vergoeding van zijn volledige proceskosten, maar de rechtbank ziet geen misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen. De rechtbank wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.836, te betalen binnen veertien dagen, met wettelijke rente als hij dat niet doet. Dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank verwijst verzoek om getuigenverhoor na verkeersongeval naar hof: verzekeraar bij deelgeschil 60% aansprakelijk Tijdens de jaarwisseling, op 1 januari 2025 om ongeveer 00:16 uur, reed een motorfiets, bestuurd door een politieagent, een voetganger aan. De voetganger liep letsel op. Euro Insurances DAC, de Ierse WAM-verzekeraar van de motorfiets, wees de aansprakelijkheid voor het ongeval af. Accident Management Services B.V. wikkelt de schade voor de verzekeraar in Nederland af.
De gewonde voetganger startte daarop een deelgeschilprocedure bij de rechtbank Amsterdam. Dat is een snelle procedure waarin een rechter een deel van een geschil beslist, hier de vraag wie voor het ongeval aansprakelijk is. In de beschikking van 9 april 2026 verklaarde de rechtbank voor recht dat Euro Insurances 60% van de geleden en nog te lijden schade moet vergoeden. De rechtbank wees het beroep van de verzekeraar op overmacht af. Omdat de voetganger zelf mede schuld had aan het ongeval, bleef het bij 60%. Het beroep van de voetganger op de billijkheidscorrectie, die een groter aandeel voor rekening van de verzekeraar had gebracht, werd afgewezen.
Euro Insurances kon zich daar niet in vinden. De verzekeraar vroeg de rechtbank om een voorlopig getuigenverhoor te gelasten. Daarmee wilde zij bewijs verzamelen over de toedracht van het ongeval, vooruitlopend op verdere rechtsmaatregelen waarmee zij alsnog wil laten vaststellen dat zij niet aansprakelijk is. Een mondelinge behandeling van dit verzoek vond uiteindelijk niet plaats. De rechtbank beslist op de stukken en op de e-mails van de raadslieden van partijen.
De rechtbank oordeelt dat zij niet bevoegd is om op het verzoek te beslissen. Volgens artikel 197 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering moet een verzoek om een voorlopig getuigenverhoor worden gedaan aan de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn van de zaak kennis te nemen als die aanhangig wordt gemaakt. De rechtbank wijst erop dat de uitspraak in het deelgeschil over de omvang van de aansprakelijkheid in een nog te starten bodemprocedure het karakter heeft van een bindende eindbeslissing. Een bodemprocedure bij de rechtbank kan daar dus niets meer aan veranderen.
Euro Insurances heeft twee wegen om tegen de deelgeschilbeschikking op te komen. Zij kan een bodemprocedure starten en de rechtbank verlof vragen voor tussentijds hoger beroep, waarna de zaak bij het gerechtshof komt. Zij kan ook de bodemprocedure in eerste aanleg uitprocederen en daarna in hoger beroep gaan. Dan komt de deelgeschilbeschikking alsnog bij het hof. De verzekeraar heeft niet gesteld dat zij in een bodemprocedure bij de rechtbank wil aantonen dat de deelgeschilbeschikking een feitelijke of juridische misslag bevat. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding aan te nemen dat het getuigenbewijs daarvoor bedoeld is. De strijd over de aansprakelijkheid speelt zich volgens de rechtbank dus af bij het gerechtshof. Daarom beschouwt zij het hof als de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn.
De rechtbank verklaart zich onbevoegd van het verzoek kennis te nemen en verwijst de zaak in de stand waarin deze zich bevindt naar het gerechtshof Amsterdam. De beslissing over de proceskosten houdt zij aan, zodat het hof daarover kan beslissen na inhoudelijke behandeling van het verzoek.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Zorginstelling aansprakelijk voor klap van bewoner: begeleider niet ingelicht over zijn onrust Een activiteitenbegeleider in een zorginstelling kreeg op 19 oktober 2022 tijdens haar werk onverwacht een klap tegen haar rechterslaap van een bewoner met psychische problematiek. Zij hield zowel de bewoner, vertegenwoordigd door zijn bewindvoerder, als haar werkgever, een stichting, aansprakelijk voor de schade die zij daardoor lijdt. De bewoner ontkende onrechtmatig te hebben gehandeld; de werkgever stelde dat zij haar zorgplicht als werkgever was nagekomen.
In een tussenvonnis van 18 juni 2025 oordeelde de kantonrechter in Tilburg al dat de bewoner aansprakelijk is op grond van onrechtmatige daad. Voor de werkgever lag dat anders. Zij kreeg de opdracht te bewijzen dat zij haar zorgplicht had nageleefd, en in het bijzonder dat de onrust van de bewoner op 18 oktober 2022 en het verplaatsen van de activiteit naar een andere huiskamer geen invloed hadden op zijn gedrag de dag erna. Daarvoor werden in november 2025 en april 2026 getuigen gehoord en legde de werkgever onder meer dagrapportages over de bewoner over.
De casemanager van de bewoner verklaarde dat zijn onrust meestal samenhing met obstipatie, en dat die klachten in de loop van 18 oktober waren verholpen. De begeleider verklaarde dat zij die ochtend bij de verpleegkundige, een invalkracht, had nagevraagd of er bijzonderheden waren, zoals de vaste instructie was. Het antwoord was nee. De dagrapportages zelf lezen paste niet in haar voorbereidingstijd van ongeveer een half uur, omdat die per bewoner moeten worden geopend. Had zij van de onrust geweten, dan had zij de man anders benaderd: naar zijn stemming gevraagd, hem zelf zijn koffie laten pakken in plaats van die aan te reiken en aan de andere kant van de tafel blijven zitten.
De kantonrechter vindt dat de werkgever niet in het bewijs is geslaagd. Uit de rapportages blijkt niet alleen onrust op de ochtend van 18 oktober. Op 16 oktober sloeg het gedrag van de bewoner zonder aanleiding om, op 17 oktober werd genoteerd dat zijn gedrag goed moest worden geobserveerd, en op 18 oktober was zijn gedrag reden om in het team te bespreken welk beleid nodig was. Dat hij die avond weer rustig was, gaf geen enkele garantie dat het zo zou blijven. De werkgever had ervoor moeten zorgen dat de begeleider van dit gedragspatroon op de hoogte was, door een volledige mondelinge overdracht te garanderen of door haar tijd, middelen en de opdracht te geven om de rapportages te lezen. Dan had zij erop kunnen anticiperen, en had zij de klap mogelijk kunnen ontwijken of de gevolgen kunnen beperken. Of de verplaatsing van de activiteit een rol speelde, blijft onduidelijk, maar dat maakt voor de schending van de zorgplicht niet uit.
Of de gezondheidsklachten van de begeleider echt door de klap komen en of zij zelf schuld heeft, moet in een aparte procedure over de omvang van de schade worden uitgezocht. Zij heeft wel genoeg aannemelijk gemaakt dat zij enige schade heeft. Van de gevraagde € 17.132,09 aan buitengerechtelijke kosten valt het deel van haar advocaat onder de gewone proceskosten; voor de rest acht de kantonrechter € 8.000 redelijk.
De kantonrechter verklaart voor recht dat de bewoner een onrechtmatige daad pleegde en dat de werkgever als werkgever aansprakelijk is. Beiden moeten hoofdelijk alle materiële en immateriële schade van de begeleider vergoeden, vast te stellen in een schadestaatprocedure. Daarnaast moeten zij hoofdelijk € 8.000 aan buitengerechtelijke kosten en € 2.282,72 aan proceskosten betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 23 september 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht