Rechter verbiedt Rotterdams vastgoedbedrijf EvolutionRE de naam te gebruiken wegens merkinbreuk op Evolutiq Twee vastgoedbedrijven met bijna dezelfde naam kwamen tegenover elkaar te staan in een kort geding bij de rechtbank Den Haag. Het Duitse Evolutiq, opgericht in 2019 en actief in onafhankelijk investerings- en vermogensbeheer op het gebied van vastgoed, private equity en impactadvies, bezit sinds 2020 het Uniewoordmerk EVOLUTIQ. Het Rotterdamse EvolutionRE, opgericht in 2022, ontwikkelt en beheert logistiek vastgoed voor investeerders en gebruikt de naam 'EvolutionRE' onder meer op haar website. Evolutiq vond dat dit een inbreuk op haar merk was en sommeerde EvolutionRE in mei en juni 2026 daarmee te stoppen. EvolutionRE betwistte de inbreuk, waarna Evolutiq naar de voorzieningenrechter stapte.
Op de zitting speelde eerst een procedureel punt. EvolutionRE had anderhalve werkdag voor de zitting een deskundigenrapport over marktonderzoek ingediend. De voorzieningenrechter liet dat stuk buiten beschouwing omdat het in strijd was met de goede procesorde: EvolutionRE kende de vordering al sinds mei 2026 en de zittingsdatum sinds juni 2026, dus Evolutiq kreeg te weinig tijd om erop te reageren.
Inhoudelijk draaide het om de vraag of het publiek de twee namen kan verwarren. De voorzieningenrechter stelde vast dat beide bedrijven dezelfde diensten aanbieden als waarvoor het merk is ingeschreven: diensten op het gebied van onroerend goed, financiële zaken, fondsenwerving en financiële sponsoring. Het relevante publiek bestaat uit zakelijke partijen zoals vastgoedeigenaren, huurders, ontwikkelaars, financiers, adviseurs en makelaars, met een gemiddeld aandachtsniveau. Visueel is er volgens de rechter sterke overeenstemming, omdat het begin van beide woorden, EVOLUTI, volledig gelijk is en lezers van links naar rechts lezen. Auditief is de overeenstemming gering, onder meer omdat het merk vier lettergrepen heeft en het teken zes. Een begripsmatige vergelijking kon niet worden gemaakt, want geen van beide namen heeft een eigen betekenis.
EvolutionRE voerde aan dat 'evolutie' een synoniem is voor 'ontwikkeling' en daarom beschrijvend is voor vastgoedontwikkeling, zodat het merk maar beperkt beschermd zou zijn. De voorzieningenrechter verwierp dat verweer. Het gaat erom of het publiek het woord direct begrijpt als een beschrijving van de diensten waarvoor het merk is ingeschreven, en dat is niet het geval. Die diensten zien onder meer op taxatie, advisering en financiering van onroerend goed. Dat beide partijen ook vastgoed ontwikkelen, maakt 'ontwikkeling' nog niet tot een ingeschreven dienst of een kenmerk daarvan. Omdat het merk van huis uit onderscheidend vermogen heeft en de diensten identiek zijn, volstaat al een zekere mate van overeenstemming voor verwarringsgevaar.
Het spoedeisend belang was niet in discussie. De voorzieningenrechter beveelt EvolutionRE binnen twee maanden na betekening van het vonnis op het grondgebied van de Europese Unie iedere inbreuk te staken, met name het gebruik van het teken 'EvolutionRE' voor haar diensten. Op overtreding staat een dwangsom van € 2.500 per dag, met een maximum van € 75.000; Evolutiq vroeg € 5.000 per dag met een maximum van € 100.000. EvolutionRE moet daarnaast € 19.069,32 aan proceskosten betalen, waaronder € 18.000 voor advocaatkosten, het maximum van het indicatietarief voor een normaal kort geding. Evolutiq had € 22.360 opgevoerd. De hoofdzaak moet binnen zes maanden na het vonnis aanhangig worden gemaakt.
Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechtbank kent Groningse verhuurder € 2.357,65 extra toe voor mijnbouwschade, rest van beroep ongegrond Een agrarisch perceel met woning in het Groningerveld heeft schade opgelopen door gaswinning. De eigenaar en verhuurder, Aagem Holding uit Dalfsen, vroeg in december 2020 om vergoeding van fysieke schade aan de gebouwen. Over de hoogte van die vergoeding liep het geschil dat de rechtbank Noord-Nederland nu heeft beslist.
Het Instituut Mijnbouwschade Groningen kende met een besluit van 15 maart 2024 een vergoeding van € 73.066,50 toe, inclusief wettelijke rente, een overlastvergoeding van € 1.200 en een thuisblijfvergoeding van € 1.100. Na bezwaar volgde op 19 februari 2025 een aanvullende vergoeding van € 31.813,42. Aagem vond ook dat nog te laag en ging in beroep tegen dat besluit op bezwaar. Een regiezitting vond plaats op 2 juli 2025 en de rechtbank behandelde het beroep op 28 september 2026, met een deskundige van het Instituut erbij. Twee deelgeschillen, over de drainage en over nieuwe schade aan de mestkelder, zijn buiten deze procedure gehouden en worden apart behandeld.
De resterende punten gingen over de badkamer, de cv-ketelruimte en de betonpaden, plus twee facturen van een adviesbureau. Het Instituut rekent met een vast calculatiemodel, dat de Raad van State eerder heeft goedgekeurd. De rechtbank toetst of dat model juist is toegepast en of er reden is om ervan af te wijken.
Voor de badkamer wilde Aagem dat de hele ruimte opnieuw werd gevoegd. De deskundige van het Instituut vond plaatselijk herstel genoeg. Wel bleek in de begroting een post te ontbreken, waarvoor het Instituut zelf € 14 extra voorstelde. De rechtbank kent dat bedrag toe, met wettelijke rente vanaf 29 december 2020. Dat is gewone wettelijke rente en niet de handelsrente die Aagem bepleitte, omdat er geen handelsovereenkomst in het spel is. Een enkele stelling dat de hele badkamer gevoegd moet worden, is volgens de rechtbank te weinig om aan de herstelmethode te twijfelen.
In de cv-ketelruimte had Aagem een offerte van € 4.032,50 overgelegd, terwijl het Instituut € 1.623,24 vergoedde. Het gaat om een scheur in de hoek van twee wanden, en daarvoor hoeven niet alle installaties gedemonteerd te worden. Alleen het boilervat met leidingwerk moet tijdelijk los, en die post zit al in het bedrag. Een offerte alleen is volgens de rechtbank onvoldoende, omdat daarin niet staat waarom de geadviseerde methode niet volstaat.
Bij de betonpaden had het Instituut na bezwaar een aanvullend bedrag van € 7.526,43 toegekend voor het opruwen van 615 m² erfverharding en 23 m³ beton. Aagem had tot 1 oktober 2025 de tijd gekregen om een contra-expertise in te dienen, maar meldde in november 2025 dat zo'n berekening heel moeilijk te maken was. De deskundige van het Instituut wees bovendien op een goedkoper alternatief met slem-asfalt. De rechtbank vindt niet aannemelijk gemaakt dat de herstelmethode tekortschiet. Het verzoek om de schade in natura te laten herstellen wijst zij ook af: schade wordt in de regel in geld vergoed, en Aagem had er tijdens de bezwaarfase niet om gevraagd.
Over de btw was het Instituut zelf eerlijk. Het bracht op zitting naar voren dat over de aanvullende vergoeding € 2.343,65 aan btw onvoldoende was doorgerekend, en vroeg de rechtbank dat bedrag toe te kennen. Dat doet de rechtbank. De twee facturen van het adviesbureau komen niet voor vergoeding in aanmerking: de ene hoort bij een ander, afgerond dossier, en bij de andere is niet duidelijk gemaakt waarom de kosten zijn gemaakt.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond, maar alleen voor de badkamerpost en de btw. Zij vernietigt het besluit op bezwaar voor dat deel en bepaalt zelf dat Aagem een nadere vergoeding van € 2.357,65 krijgt (€ 14 plus € 2.343,65), te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 29 december 2020 tot de dag van betaling. Het besluit blijft voor het overige in stand. Griffierecht is niet geheven en een proceskostenvergoeding is niet gevraagd.
Rechtbank Noord-Nederland · 22 oktober 2026
Bestuursrecht Hoge Raad verwerpt cassatieberoep over vastgoedgeschil met Stichting WaardeVastgoed Holland V. Een investeerder probeerde via een cassatieprocedure bij de Hoge Raad een eerder arrest van het gerechtshof Den Haag aan te vechten. Die zaak draaide om een geschil met Stichting WaardeVastgoed Holland V., de commanditaire vennootschap WaardeVastgoed Holland V C.V. en Orabel B.V.
De rechtbank Den Haag had de zaak in 2023 in twee vonnissen behandeld. Daarna tekende de investeerder hoger beroep aan bij het gerechtshof Den Haag, dat op 1 april 2025 arrest wees. Omdat de investeerder het ook met dat arrest niet eens was, diende hij een cassatieberoep in bij de Hoge Raad. Alleen de stichting liet zich daarin verweren; de C.V. en Orabel verschenen niet in deze procedure.
De Hoge Raad beoordeelde de klachten die de investeerder tegen het arrest van het hof indiende. Dat deed de Raad op een beperkte manier: wanneer de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht, hoeft de Hoge Raad zijn oordeel niet toe te lichten. Dat is hier het geval. De Hoge Raad stelde vast dat de klachten hoe dan ook niet tot vernietiging van het arrest kunnen leiden, maar werkte dat inhoudelijk niet verder uit.
De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep en veroordeelde de investeerder in de proceskosten. Die kosten worden aan de kant van de stichting begroot op € 905,-- aan verschotten en € 2.200,-- voor salaris, te vermeerderen met wettelijke rente als niet binnen veertien dagen wordt betaald.
Hoge Raad · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechtbank vermoedt buurweg in steeg tussen twee woningen, Woongoedvast mag tegenbewijs leveren Twee huiseigenaren in Utrecht en hun buren gebruiken al decennia een smalle steeg tussen hun woningen als achterom. De steeg is niet van hen, maar van Woongoedvast, de eigenaar van het pand dat achter de woningen ligt. Voor dat pand is de steeg de enige toegang. De buren vragen de rechter vast te stellen dat zij de steeg mogen blijven gebruiken, omdat het een buurweg is. Woongoedvast vindt van niet: volgens het bedrijf berustte het gebruik op persoonlijke afspraken en niet op een recht.
Een buurweg is een oude rechtsfiguur uit het Burgerlijk Wetboek zoals dat tot 1992 gold. Het gaat om een weg die aan meerdere buren gemeen is en die door de eigenaar, uitdrukkelijk of stilzwijgend, als buurweg is bestemd. Sinds 1 januari 1992 kunnen er geen nieuwe buurwegen meer ontstaan, maar bestaande blijven gelden. Wie zich op een buurweg beroept, moet dat bewijzen. De Hoge Raad heeft bepaald dat ongestoord gebruik als buurweg het vermoeden oplevert dat de weg die bestemming heeft. De eigenaar kan dat vermoeden dan met tegenbewijs proberen te weerleggen. Beslissend is de situatie van vóór 1992.
Dat er geen uitdrukkelijke afspraken waren over de steeg, is tussen partijen niet in geschil. De buren overlegden verklaringen van een voormalige bewoner van de ene woning en van twee voormalige bewoners van de andere, die er vanaf de jaren vijftig en zestig woonden. Zij vertellen dat de steeg vrijwel dagelijks als uitweg werd gebruikt, dat kolen en olievaten erdoor werden aangevoerd, dat fietsen, brommers en bouwmateriaal er stonden en dat kinderen er speelden. Toestemming van de eigenaar was volgens hen nooit nodig. De poort stond overdag open en werd zelden en dan in onderling overleg afgesloten. De erven van de vroegere huurder van het achterliggende pand, waar een timmerbedrijf zat, bevestigen dat de buren van beide kanten de steeg gebruikten. Ook de vorige eigenaar van de steeg, de heer [betrokkene], gebruikte hem als achterom toen hij van 1970 tot 1989 in de buurt woonde.
Volgens de rechtbank oefenden de buren daarmee feitelijke macht over de steeg uit, zoals dat bij een buurweg past. Dat levert het vermoeden van een recht van buurweg op. Dat recht omvat lopen door de steeg als achterom, met een fiets, brommer of motor aan de hand, en het vervoeren van spullen. Ook het tijdelijk of langdurig stallen van fietsen tegen de muur en van bouwmateriaal, huisraad en ladders valt eronder.
Woongoedvast voerde nog aan dat een eventueel recht in 1988 is geëindigd, omdat [betrokkene] de toenmalige bewoners van een van de woningen per brief schreef dat er geen recht van overpad op de steeg rustte. De rechtbank gaat daar niet in mee. Een recht van buurweg kan alleen worden opgeheven met toestemming van alle rechthebbenden, dus ook van de toenmalige bewoners van de andere woning. Dat zij is gevraagd, is niet gesteld of gebleken.
De rechtbank laat Woongoedvast toe tot het leveren van tegenbewijs tegen het vermoeden, met stukken of getuigen. De zaak komt op 18 november 2026 terug op de rol, waar Woongoedvast zich moet uitlaten. De buren krijgen daarna in een contra-enquête de kans nader bewijs te leveren. Slaagt Woongoedvast niet, dan staat het recht van buurweg vast. Een einduitspraak volgt dus nog niet: iedere verdere beslissing is aangehouden.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst eis af: huurder mag zomerhuis in natuurgebied niet tegen WOZ-waarde verkopen Wie een zomerhuis koopt op grond die van een ander is, koopt iets anders dan een woning op eigen kavel. Dat staat centraal in een zaak over een recreatiewoning met drie garageboxen in Egmond-Binnen. De grond is van de Provincie Noord-Holland, die het beheer heeft uitbesteed aan PWN Waterleidingbedrijf Noord-Holland. De eigenaar van het zomerhuis huurt de grond van PWN. Hij wilde zijn huisje verkopen voor € 289.000, de WOZ-waarde, maar PWN gaf daarvoor geen toestemming.
De man kocht het zomerhuis in 2018 van de vorige eigenaren, die het eerder verhuurden aan zijn vader. Zijn vader woonde er 18 jaar en overleed in november 2019. De huurovereenkomst met PWN bepaalt dat het huisje alleen mag dienen voor vakantie en recreatie door de huurder en zijn naaste familie. In maart 2020 vroeg hij toch om vrijstelling om het huisje aan derden te mogen verhuren, omdat het leegstond en vochtig werd. PWN stemde in voor twee jaar, met de kanttekening dat verhuur voor eigen risico was en dat daarna zou worden geëvalueerd. De vrijstelling is twee keer verlengd. In juni 2024 liet PWN weten dat commerciële verhuur vanaf 1 januari 2025 niet meer is toegestaan.
De huurovereenkomst regelt ook wat er bij verkoop gebeurt. Komen partijen niet tot overeenstemming over de prijs, dan stelt een onafhankelijke deskundige de maximale verkoopprijs vast. Die taxeert op basis van bouwkundige staat en onderhoud. Het huurcontract heeft daarbij geen waarde. Het recht op behoud van de standplaats is wel een uitgangspunt, maar zonder financiële waarde. De ligging telt niet mee. De eigenaar vorderde dat PWN en de Provincie meewerken aan verkoop tegen de WOZ-waarde, en eiste daarnaast € 15.923 schadevergoeding voor gemiste huur, oplopend met € 1.326,92 per maand. Subsidiair wilde hij dat de waarderingsregel buiten toepassing blijft.
De kantonrechter wijst alles af. De Provincie en PWN zijn als beheerders van publieke gronden gebonden aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, maar daar handelen ze niet mee in strijd. Het gelijkheidsbeginsel gaat niet op: de eigenaar kon niet aantonen dat PWN in 2018 wist van de WOZ-waarde van € 119.000 en daarmee instemde, terwijl in de koopovereenkomst een prijs van € 95.000 stond. Ook een vaste gedragslijn is niet aangetoond. Daardoor kon hij ook niet gerechtvaardigd erop vertrouwen dat de WOZ-waarde altijd de maatstaf zou zijn. PWN wil alle 125 zomerhuisjes op haar grond gelijk behandelen en betaalbaar houden voor een brede doelgroep. Dat belang weegt zwaarder dan zijn belang bij een hogere verkoopprijs.
De waarderingsmethode is volgens de rechter evenmin onredelijk of oneerlijk jegens de consument. De WOZ-waarde gaat uit van de fictie dat een object op eigen grond staat, en dat is hier niet zo. Wie een zomerhuis op gehuurde grond koopt, heeft een beperktere rechtspositie, en de regeling voorkomt dat kopers daarvoor te veel betalen. Ook het prijswijzigingsbeding en de overige bepalingen zijn niet oneerlijk.
Ook de intrekking van de verhuurvrijstelling is niet onrechtmatig. De overeenkomst en de toepasselijke Recron-voorwaarden maken duidelijk dat verhuur aan derden toestemming vereist. PWN maakte bij elke vrijstelling het voorbehoud van evaluatie, en de eigenaar schreef zelf dat hij het huisje later zelf wilde gebruiken. Dat hij nu verklaart dat hij voorlopig in het buitenland blijft, komt voor zijn rekening. PWN gaf één andere huurder een permanente vrijstelling, maar dat past in een uitsterfbeleid uit een overeenkomst van 2012. De schadevergoeding mist daardoor een grondslag.
De kantonrechter wijst alle vorderingen af en veroordeelt de eigenaar in de proceskosten van PWN en de Provincie, begroot op € 1.298, met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht