Verslaafde dief na reeks inbraken vrijwel volledig voorwaardelijk gestraft: 60 dagen cel in plaats van 18 maanden Een man uit Helmond pleegde in ongeveer een maand tijd een reeks diefstallen. Hij sloeg autoruiten in, klom een erf op, pinde met gestolen bankpassen en nam een portemonnee mee die hij had gevonden. Ook had hij een revolver voorhanden. Zijn motief was volgens de rechtbank zijn basecoke-verslaving, die hij kennelijk wilde bekostigen met zijn buit.
De rechtbank Oost-Brabant verklaart elf feiten bewezen. Op 24 juli 2026 werd de man in Oss aangetroffen als bestuurder van een auto die veertien uur eerder was gestolen. Hij gaf daar geen aannemelijke verklaring voor. Een fietser die bij de diefstal was gezien had hetzelfde postuur als hij, en hij droeg bij zijn aanhouding een pet die overeenkwam met die van de fietser. Daarom nam de rechtbank aan dat hij de auto zelf had weggenomen. Verder gaat het om een diefstal door braak uit een woning, een poging tot diefstal uit een auto, diefstal van een jas en portemonnee in Schinveld, onbevoegd pinnen met de passen van twee slachtoffers en het voorhanden hebben van een .22 revolver.
Bij het pinnen verschilde de rechtbank van mening met de officier van justitie, die daarvoor geen bewijs zag. De rechtbank vond het bewijs in onderlinge samenhang wel voldoende. Ook bij de poging tot diefstal volgde de rechtbank de verdediging niet. Die stelde dat de man mogelijk alleen de auto wilde vernielen. De rechtbank leidde uit zijn werkwijze bij de eerdere diefstallen af dat hij goederen wilde stelen. Hij had immers ook steeds de zijruit ingeslagen.
De officier van justitie eiste 24 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De rechtbank vindt dat de ernst en het aantal feiten in beginsel een veel langere onvoorwaardelijke straf rechtvaardigen dan de tijd die de man al in voorarrest zat. Toch kiest zij voor speciale preventie. Nadat zijn voorlopige hechtenis op 21 september 2026 was geschorst, woont en werkt de man op een veeboerderij in Grave. Alle urinecontroles zijn schoon gebleven, en de reclassering ziet daarin een beschermende factor. Volgens de rechtbank zou een langere gevangenisstraf die prille positieve lijn doorkruisen en de kans op herhaling juist vergroten. Dat de man de feiten pleegde tijdens de proeftijd van twee eerdere veroordelingen, weegt zij mee in zijn nadeel.
De rechtbank legt 720 dagen gevangenisstraf op, waarvan 660 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Het onvoorwaardelijke deel van 60 dagen is gelijk aan zijn voorarrest. Aan het voorwaardelijke deel verbindt zij de bijzondere voorwaarden van de reclassering, waaronder ambulante verslavingsbehandeling, verblijf bij NovaFarm-Grip, een drugs- en alcoholverbod met controles en meewerken aan schuldhulpverlening. Daarbovenop volgt een taakstraf van 320 uur, die bij verzuim wordt vervangen door 160 dagen hechtenis. Omdat het om meerdere feiten tegelijk gaat, mag de taakstraf boven de 240 uur uitkomen.
Ook de benadeelde partijen komen aan bod. De man moet € 250 betalen aan een slachtoffer van een diefstal in Oss, € 77,30 aan een slachtoffer van onbevoegd pinnen en € 177,50 aan een ander slachtoffer, steeds met wettelijke rente. Twee eigenaren van de gestolen auto zijn niet-ontvankelijk in hun claim, omdat zij hun schade niet onderbouwden. Zij kunnen die bij de burgerlijke rechter aanbrengen. De voorlopige hechtenis van de man eindigt per direct.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Hof verklaart klacht tegen deurwaarder over ontruiming bedrijfspand ongegrond Een bedrijf dat een bedrijfspand huurde, werd in kort geding veroordeeld om dat pand te ontruimen en de achterstallige huur te betalen. Toen het bedrijf niet vrijwillig vertrok, schakelde de verhuurder een gerechtsdeurwaarder in om de ontruiming uit te voeren. Na de ontruiming diende het bedrijf een tuchtklacht in tegen de deurwaarder, met vier verwijten: dat hij het vonnis onrechtmatig had geëxecuteerd ondanks betaalde huurtermijnen, dat hij zijn onderzoeksplicht had verzaakt, dat hij een verouderd vonnis had gebruikt, en dat hij de inboedel zonder wettelijke basis had vastgehouden totdat de ontruimingskosten waren betaald.
De kamer voor gerechtsdeurwaarders in Amsterdam verklaarde drie van deze vier klachtonderdelen gegrond en legde de deurwaarder een berisping en een geldboete van € 500 op, plus een kostenveroordeling. De deurwaarder ging tegen deze beslissing in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam.
Het hof kwam tot een ander oordeel dan de kamer. Over de executie van het vonnis overwoog het hof dat de veroordeling tot ontruiming, anders dan de kamer had aangenomen, helemaal niet afhankelijk was gesteld van het bestaan van een huurachterstand. De deurwaarder mocht dus gewoon executeren op basis van het vonnis, ongeacht de betalingen die het bedrijf inmiddels had gedaan. Dat in de aanzegging van de ontruiming per abuis stond dat de huurovereenkomst zou zijn ontbonden, veranderde daar niets aan, temeer omdat die aanzegging niet door de deurwaarder zelf was opgesteld.
Ook het verwijt dat de deurwaarder geen onderzoek had gedaan naar een eventuele huurachterstand of een verouderd vonnis had gebruikt, wees het hof van de hand. Omdat de ontruiming sowieso niet van een huurachterstand afhing, was verder onderzoek daarnaar niet nodig geweest. Tussen het vonnis en de daadwerkelijke ontruiming zat iets meer dan vier maanden, en gelet op de lopende correspondentie en de voorbereidingen die in die periode waren getroffen, mocht de deurwaarder de ontruimingstitel ook na die tijd nog gebruiken.
Het derde punt betrof de inboedel van het bedrijf, die na de ontruiming was opgeslagen en pas zou worden vrijgegeven na betaling. Het hof stelde vast dat de opdrachtgever van de deurwaarder, de verhuurder, hiertoe gerechtigd was op grond van het retentierecht: het recht om spullen onder zich te houden totdat een vordering is betaald. Weliswaar was in eerste instantie een onjuist bedrag doorgegeven, waarin ten onrechte ook de ontruimingskosten zelf waren meegerekend, maar dit was later gecorrigeerd en het bedrijf was daarna herhaaldelijk geïnformeerd over de juiste, lagere opslagkosten. Toen het bedrijf op die berichten niet meer reageerde en ook niet betaalde, is de inboedel uiteindelijk in opdracht van de verhuurder vernietigd. Het hof zag hierin geen onzorgvuldig handelen van de deurwaarder.
Het vierde klachtonderdeel, over gestelde schade door misgelopen bedrijfsoverdracht, was door de kamer al ongegrond verklaard en bleef dat ook bij het hof: voor een schadevergoeding moet het bedrijf naar de civiele rechter, niet naar de tuchtrechter. Een nieuw verwijt over het ontbreken van een inventarislijst, dat het bedrijf pas tijdens de mondelinge behandeling bij de kamer had geopperd, verklaarde het hof niet-ontvankelijk omdat het geen deel uitmaakte van de oorspronkelijke klacht.
Omdat geen van de klachtonderdelen doel trof, vernietigde het hof de beslissing van de kamer voor gerechtsdeurwaarders en verklaarde de klacht tegen de deurwaarder alsnog in haar geheel ongegrond. Daarmee kwamen ook de eerder opgelegde berisping, de geldboete van € 500 en de kostenveroordeling te vervallen.
Gerechtshof Amsterdam · 8 september 2026
Civiel Recht Man krijgt 181 dagen cel voor beschieten van vijf katten met kruisboog in Eindhoven Tussen november 2025 en mei 2026 werden in een woonwijk in Eindhoven meerdere katten getroffen door een pijl uit een kruisboog. Een kat werd dood voor de woning van zijn eigenaar aangetroffen, met een pijl in het oog. Vier andere katten raakten gewond: een met een pijl in de rechterachterpoot, een met een pijl in het lichaam, en twee katten van dezelfde eigenaar, de een met een pijl bij het oog en de ander een dag later eveneens gewond. De dader bleek een jongeman uit Eindhoven te zijn, die in voorlopige hechtenis zat.
De rechtbank Oost-Brabant heeft de man veroordeeld voor het doden van de ene kat en het verwonden van de vier andere. De man bekende de feiten. Hij werd vervolgd voor het doden van een kat en het zonder redelijk doel toebrengen van pijn en letsel aan dieren, volgens de Wet dieren. De rechtbank verklaarde die primair ten laste gelegde feiten bewezen. De alternatieve tenlasteleggingen, waarin de katten als eigendom van hun baasjes waren aangemerkt, kwamen daardoor niet meer aan bod.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten zwaar mee. De katten en hun eigenaren hebben veel leed gekend, en de feiten veroorzaakten onrust in de buurt: bewoners wisten niet of ze hun huisdieren nog veilig naar buiten konden laten. Dat de man met een kruisboog schoot in een woonwijk, waar ook mensen op straat lopen, rekende de rechtbank hem zwaar aan. Hij verklaarde zelf dat hij 's avonds schoot omdat hij wist dat dit gevaarlijk was.
In het voordeel van de man woog zijn blanco strafblad, het oprechte berouw en het feit dat hij zelf een schaderegeling trof met de meeste eigenaren. Uit een Pro Justitia-rapport bleek dat hij een autismespectrumstoornis heeft en dat hij daardoor vooral vanuit zijn eigen perspectief handelde. De rechtbank nam het advies over om de feiten in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De kans op herhaling is volgens het rapport laag, en de reclassering zag geen reden voor toezicht of bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste negen maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank oordeelde dat een andere of lichtere straf dan een gevangenisstraf niet volstond, maar dat 181 dagen de ernst van de feiten voldoende uitdrukt, gelet op zijn persoonlijke omstandigheden. De man mag het voorarrest in mindering brengen en zijn voorlopige hechtenis is opgeheven.
Ook vier eigenaren hadden schadevergoeding gevorderd. Drie van hen werden niet-ontvankelijk verklaard omdat hun schade al was vergoed: twee kregen betaald van de man, een derde ontving steun via crowdfunding. Bij de vierde eigenaar bleef een bedrag van € 54,40 aan dierenartskosten open. De rechtbank wees dat toe, met wettelijke rente vanaf 21 mei 2026, en legde de man daarvoor ook een schadevergoedingsmaatregel op. Het in beslag genomen stuk vlees krijgt de man terug.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Rechter vernietigt toewijzing notarisprotocol wegens onzorgvuldig advies Een Utrechtse notaris heeft met succes beroep aangetekend tegen de toewijzing aan hem van het protocol van een oud-notaris die uit zijn ambt was ontzet. De staatssecretaris van Justitie en Veiligheid had besloten het protocol — een verzameling van zo'n 39.000 notariële akten — aan de notaris toe te wijzen, omdat hij ooit in dezelfde maatschap had gewerkt als de oud-notaris en daarmee bekend zou zijn met het protocol en de cliënten.
De oud-notaris was in 2020 door de Kamer voor het Notariaat uit zijn ambt ontzet, een beslissing die in 2021 door het gerechtshof Amsterdam werd bevestigd. Sindsdien werd het protocol beheerd door een waarnemer in Amstelveen. Toen de waarnemer in 2025 aangaf het protocol te willen overdragen, bleek niemand in de regio bereid het over te nemen. Diverse notarissen wezen de eiser aan als de meest voor de hand liggende kandidaat, vanwege zijn gedeelde verleden met de oud-notaris.
De eiser zelf was het daar echter niet mee eens. Hij vreesde voor imagoschade door de associatie met de strafbare feiten van de oud-notaris, wees erop dat zijn kantoor geen ondernemingsrecht meer deed terwijl dat deel uitmaakte van het protocol, en stelde dat zijn band met de oud-notaris juist een belemmering was voor goed functioneren — niet een voordeel. De staatssecretaris baseerde de toewijzing op drie adviezen van de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie (KNB), maar de rechter oordeelt dat die adviezen ernstig tekortschieten.
De voorzieningenrechter stelt vast dat de KNB nooit echt onderzoek heeft gedaan naar de omvang en samenstelling van het protocol, en ook niet naar wat toewijzing aan de eiser concreet zou betekenen. Zo is er niet gekeken hoeveel en hoe complex de zaken zijn die uit het protocol kunnen voortvloeien, en is het feit dat het kantoor van de eiser geen ondernemingsrecht doet — terwijl een deel van het protocol daar wel uit bestaat — niet meegenomen in de advisering. Ook de bezwaren van de eiser over zijn conflictueuze verleden met de oud-notaris zijn buiten beschouwing gelaten, evenals de vraag of andere kandidaten misschien geschikter waren.
Daarnaast concludeert de rechter dat de eerste adviesaanvraag van de staatssecretaris zelf al was ingegeven door de vooraf ingenomen conclusie dat de eiser de aangewezen persoon was. De staatssecretaris vroeg de KNB niet openlijk wie de beste kandidaat was, maar vroeg slechts of er bezwaren waren tegen toewijzing aan de eiser. Een latere aanvullende adviesaanvraag herstelde dat gebrek niet, omdat ook dat aanvullende advies geen inzichtelijke, op feiten gebaseerde redenering bevatte.
De voorzieningenrechter vernietigt het besluit van de staatssecretaris en herroept ook het eerdere primaire besluit. De staatssecretaris moet opnieuw beginnen: zij moet op basis van transparante, op het specifieke protocol toegesneden criteria onderzoeken welke notaris het meest geschikt is om het protocol over te nemen. De staatssecretaris wordt daarnaast veroordeeld tot betaling van €4.134 aan proceskosten en moet €400 aan griffierecht aan de eiser vergoeden.
Rechtbank Midden-Nederland · 1 mei 2026
Bestuursrecht CBb legt accountant waarschuwing op wegens niet doorgeven van post van buitenlandse vennootschap Een Amerikaanse advocaat was bestuurder van een buitenlandse vennootschap die vanaf de oprichting in 2014 op het woonadres van een Nederlandse registeraccountant was gevestigd. Die accountant had samen met twee anderen via eigen vennootschappen een derde van de aandelen in een Nederlandse bv. Jarenlang kwam de post van de Belastingdienst en de Kamer van Koophandel voor de vennootschap op haar woonadres binnen. Pas in 2020 liet de bestuurder het vestigingsadres wijzigen, op verzoek van de accountant. Daarna diende de vennootschap een tuchtklacht tegen haar in.
De klacht had vier onderdelen. De accountant zou de belastingaangiften en het deponeren van jaarrekeningen hebben verzuimd, zonder toestemming aangiften hebben gedaan en teruggaven hebben ontvangen, de post niet tijdig hebben doorgegeven en financiële stukken hebben achtergehouden. De accountantskamer verklaarde op 27 maart 2023 alle onderdelen ongegrond. De vennootschap en haar bestuurder gingen in hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Dat oordeelde op 3 november 2026 over de zaak.
Eerst deed het College twee procedurele uitspraken. Een grote hoeveelheid nadere stukken die klagers vlak voor de zitting indienden, liet het buiten beschouwing. Volgens het College belemmerde dat de procedure, en niet was uitgelegd waarom de stukken niet eerder waren ingebracht. Ook stelde het vast dat het hogerberoepschrift de klacht op enkele punten anders weergaf dan het klaagschrift in eerste aanleg. Zo was 'via een derde' toegevoegd aan het onderdeel over de aangiften. Een uitbreiding van de klacht in hoger beroep is niet toegestaan, dus die toevoegingen telden niet mee.
Over het eerste klachtonderdeel, het verzuimen van aangiften en jaarrekeningen, oordeelde het College net als de accountantskamer dat klagers niet aannemelijk hadden gemaakt dat de accountant dit werk had toegezegd, ook niet als vriendendienst. Dat zij post ontving, met inlogcodes voor de Belastingdienst, en overleggen met een Amerikaanse fiscalist bijwoonde, bewijst zo'n afspraak niet. Zonder toezegging kon haar ook niet worden verweten dat zij niet meldde de taak te willen neerleggen.
Ook het tweede onderdeel, het zonder toestemming indienen van aangiften en het ontvangen van belastingteruggaven, faalde. Klagers wezen op een back-up van haar laptop waarin een aangifte vennootschapsbelasting en een ontvangstbevestiging van de Belastingdienst stonden. Het College vond een schermafdruk van metadata zonder onderbouwing, bijvoorbeeld een forensische rapportage, onvoldoende. Zo'n rapport uit 2024 was pas kort voor de zitting ingebracht, en dat kwam voor rekening van klagers. Dat de vennootschap recht had op een teruggave, bewees niet dat de accountant het geld had ontvangen.
Het derde onderdeel, de post, slaagde wel. Volgens het College rustte op de accountant, door haar woonadres als vestigingsadres te laten gebruiken, de verantwoordelijkheid om te zorgen dat de bestuurder tijdig kennis kon nemen van de post van de Belastingdienst en de Kamer van Koophandel. Zij had daarover duidelijke afspraken moeten maken of in de praktijk moeten laten zien dat dit gebeurde. Die verantwoordelijkheid bleef bestaan toen het kantoor van de bv naar [plaats 2] verhuisde en zij de post daar volgens haar eigen verklaring in een archiefkast bewaarde. Haar stellingen over doorsturen en achterlaten van post had zij onvoldoende onderbouwd. Zij overlegde één e-mail uit januari 2016 met een pdf-bestand zonder bekende inhoud, en over twee jaar verder niets. Daarmee schond zij het beginsel van professionaliteit uit de Verordening gedrags- en beroepsregels accountants.
Tegen de ongegrondverklaring van het vierde onderdeel, het achterhouden van stukken, hadden klagers geen hogerberoepsgrond aangevoerd. Dat oordeel bleef daarom in stand.
Het College vernietigde de uitspraak van de accountantskamer voor zover het derde klachtonderdeel ongegrond was verklaard, verklaarde dat onderdeel gegrond en legde de accountant de maatregel van waarschuwing op. Voor het overige verklaarde het het hoger beroep ongegrond.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 3 november 2026
Bestuursrecht