Man die op X oproept politici op te hangen krijgt taakstraf en voorwaardelijke cel Tussen 8 maart en 22 april 2025 plaatste een man van 51 op X tientallen reacties onder berichten over politici, asiel en de media. Over zes politici schreef hij dat ze opgehangen, afgemaakt of afgeknald moesten worden, bij één van hen met de hele familie erbij. Onder berichten over asielzoekers, Eritreeërs, een zwarte vrouw uit Ghana die bij het Commissariaat voor de Media werkt en een homoseksuele politicus schreef hij dat ze opgejaagd en afgeschoten moesten worden. Over de politie schreef hij 'Kanker wouten 10 cobra's het raam uit'. Hij deed dat volgens de rechtbank uit boosheid, frustratie en onvrede over het politieke beleid.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank Zeeland-West-Brabant in Middelburg behandelde de zaak op 18 september 2026. De man stond terecht voor bedreiging van politici, opruiing, en aanzetten tot haat, discriminatie en geweld tegen mensen met een donkere huidskleur, asielzoekers en homoseksuelen. Hij bekende en voerde geen verweer.
De officier van justitie vond dat de man voor de bedreiging van één politicus moest worden vrijgesproken, omdat die politicus er niet van op de hoogte was geraakt. De rechtbank zag dat anders. Uit het dossier bleek dat de politicus de tekst wel onder ogen had gekregen. Dat hij die zelf niet als bedreigend ervoer, doet er niet aan af. De rechtbank verklaarde daarom alle zes bedreigingen bewezen, net als de opruiing en het aanzetten tot haat en geweld.
Volgens de rechtbank mag er in het kader van de vrijheid van meningsuiting veel gezegd worden, maar overschreed de man de grenzen van wat strafrechtelijk toelaatbaar is. Hij joeg de slachtoffers angst aan en nam het risico dat anderen zich zouden laten aanzetten tot geweld tegen de politici en de groepen die hij noemde. Extra zwaar rekende de rechtbank hem aan dat hij zich op politici richtte. Daarmee droeg hij bij aan een klimaat waarin politici hun werk niet meer ongehinderd en zonder angst kunnen doen, en deed hij afbreuk aan de kern van de democratische rechtsstaat.
De man was niet eerder voor iets vergelijkbaars veroordeeld. Volgens de reclassering speelden problematisch middelengebruik, een gebrekkige impulscontrole en slechte emotieregulatie mee. Voor en na de berichten liet hij geen vergelijkbaar gedrag zien. Hij heeft huisvesting, werk, inkomen en een relatie, en een betalingsregeling voor een schuld. Hij zei te beseffen dat zijn gedrag niet netjes was, al zag de reclassering ook dat hij het wat bagatelliseerde en vooral door de strafrechtelijke gevolgen tot inkeer kwam. Het risico op herhaling is laag en de reclassering zag geen meerwaarde in bijzondere voorwaarden.
Bij vergelijkbare zaken zag de rechtbank straffen variëren van taakstraffen tot gevangenisstraffen. Zij hield rekening met de maatschappelijke context, met het feit dat hij politici bedreigde en met de overlap tussen de feiten. Omdat de man zijn gedrag bagatelliseert en nog alcohol gebruikt, vond de rechtbank een voorwaardelijke celstraf als stok achter de deur nodig.
De rechtbank volgde de eis van de officier van justitie en veroordeelde de man tot een taakstraf van 180 uur, bij niet uitvoeren te vervangen door 90 dagen hechtenis, en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 60 dagen met een proeftijd van twee jaar.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 2 oktober 2026
Strafrecht Raad van State: Woo geldt ook voor TNO-onderzoek over dierproeven Defensie; TNO moet nieuw besluit nemen Een vrouw wilde weten wat er is vastgelegd over twee dierproeven met zenuwgas die in 2015 in opdracht van het ministerie van Defensie zijn uitgevoerd. In januari 2017 vroeg zij het ministerie om alle documenten over deze proeven. Het verzoek kwam via het ministerie terecht bij TNO, de organisatie die het onderzoek uitvoerde. TNO maakte een deel van de informatie openbaar, maar hield veel stukken achter. Bijna negen jaar later heeft de Raad van State in deze langlopende zaak opnieuw uitspraak gedaan.
De zaak heeft al een lange weg afgelegd. De rechtbank vernietigde in 2020 een eerder besluit van TNO. Daarna deed de Afdeling bestuursrechtspraak in september 2022 uitspraak op een beroep tegen het nieuwe besluit van 9 april 2021. Ook dat besluit ging van tafel: TNO had een nieuwe zoektocht naar documenten moeten doen en de vrouw ten onrechte niet gehoord. TNO nam vervolgens op 26 mei 2023 een nieuw besluit en vulde dat op 20 november 2024 aan met 34 extra documenten die gedeeltelijk openbaar werden gemaakt. De vrouw ging tegen beide besluiten in beroep, en ook tegen het feit dat TNO eerder niet op tijd had beslist.
Het beroep tegen het niet tijdig beslissen is niet-ontvankelijk verklaard. TNO had inmiddels wel besloten, waardoor de vrouw daar geen belang meer bij had.
Over de kern van het geschil is de Raad van State duidelijk. TNO had een deel van de documenten helemaal niet beoordeeld volgens de Wet open overheid (Woo), omdat het ging om wetenschappelijke onderzoeksgegevens. De Afdeling oordeelt dat de Woo van toepassing is op informatie uit onderzoeken die TNO verricht in opdracht van de rijksoverheid of lagere overheden. Daarmee valt ook deze informatie onder de wet, en had TNO die moeten beoordelen. Dat oordeel baseert de Afdeling op een andere uitspraak van dezelfde dag.
Ook de financiële gegevens leveren een gebrek op. TNO had bedragen uit offertes en begrotingen geweigerd omdat ze vertrouwelijk met Defensie zouden zijn gedeeld. De Afdeling volgt dat het om concurrentiegevoelige gegevens gaat, maar de betreffende uitzonderingsgrond geldt alleen voor gegevens die iemand vertrouwelijk aan de overheid meedeelt. Hier gaat het om TNO's eigen cijfers. TNO had voor de eindtotaalbedragen verder onvoldoende onderbouwd waarom openbaarmaking nog schade zou doen, terwijl de bedragen 10 tot 12 jaar oud zijn en daaruit geen tarieven zijn af te leiden. Die totaalbedragen moeten dus openbaar. Totaalbedragen van concrete kostenposten kunnen wel geheim blijven.
Op andere punten krijgt TNO gelijk. De vrouw kon niet aannemelijk maken dat er nog meer documenten bij TNO liggen over het voortraject van de onderzoeken of uit 2016. De namen van ambtenaren van Defensie die een opdracht ondertekenden, de interne e-mailadressen en twee verwijzingen naar vertrouwelijke onderzoeksrapporten mogen achterblijven. Een ontbrekende bijlage bij document 420 heeft TNO tijdens de procedure alsnog verstrekt. Het besluit van 20 november 2024 is wel vernietigd omdat TNO niet heeft uitgelegd waarom de headers van drie e-mails (verzender, geadresseerde en onderwerp) ontbreken.
Tot slot is de redelijke termijn ruim overschreden. Vanaf het bezwaarschrift in november 2017 tot nu zijn bijna negen jaar verstreken, terwijl ten hoogste vier jaar redelijk is. De overschrijding bedraagt vier jaar en elf maanden. De rechtbank had al € 1.000 toegekend, dus de vrouw krijgt nog € 3.500 aanvullend. Dat bedrag wordt verdeeld naar de mate waarin TNO en de Afdeling zelf voor de vertraging verantwoordelijk zijn.
De Afdeling vernietigt beide besluiten voor zover er gebreken zijn en draagt TNO op binnen zes weken een nieuw besluit te nemen. TNO moet € 1.787,23 schadevergoeding betalen en de Staat € 1.712,77. TNO moet daarnaast € 3.269 aan proceskosten en € 184 griffierecht vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Rechter heft bewijsbeslag van Jaguar tegen BYD om Ti7 op en corrigeert proceskostenveroordeling Autofabrikant Jaguar Land Rover legde in augustus 2026 bewijsbeslag op gegevens van BYD over de Ti7, een zevenzits SUV die BYD ontwierp. Jaguar vermoedt dat het ontwerp inbreuk maakt op haar Uniemodellen voor de Land Rover Defender. BYD Nederland en BYD Europe vorderden in kort geding dat dit beslag wordt opgeheven, en dat Jaguar de executie stopt van dwangsommen van € 500.000 die BYD volgens Jaguar had verbeurd.
Dit vonnis is een herstelvonnis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag had op 11 november 2026 vonnis gewezen. Daarin stond bij de proceskostenveroordeling per vergissing dat BYD de kosten moest betalen, terwijl de rechter Jaguar had veroordeeld. BYD vroeg verbetering op grond van artikel 31 Rv. Jaguar maakte daartegen geen bezwaar. De rechtbank vond de fouten kennelijk en herstelde ze: overal waar BYD stond, staat nu Jaguar. Het hele vonnis is in dit herstelvonnis opnieuw weergegeven.
Inhoudelijk oordeelde de voorzieningenrechter dat het beslag onnodig is voor zover het de gestelde inbreuk op de modellen van Jaguar betreft. Jaguar had in haar verzoekschrift niet gezegd dat zij het beslag nodig had om die inbreuk te bewijzen. Jaguar voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de omvang van de inbreuk en de schade vast te stellen. Dat sneed geen hout: BYD verkoopt de Ti7 niet in de Europese Unie, dus er kan nog geen schade zijn. Een mogelijke inbreuk in de toekomst is volgens de rechter geen rechtsbetrekking in de zin van artikel 194 Rv. Daarom bleek summierlijk dat de schadevordering van Jaguar ondeugdelijk is, en moet het beslag worden opgeheven. Daarmee eindigt van rechtswege ook de gerechtelijke bewaring van de beslagen gegevens.
Ook de dwangsommen waren volgens de rechter niet verbeurd. Het beslagverlof verplichtte BYD om toegang te verlenen tot gegevens op externe servers, zoals clouddiensten. Dat gold niet voor fysieke gegevensdragers als laptops en de lokale opslagschijf (NAS): die kon de deurwaarder gewoon zelf meenemen. Bij Microsoft 365 en het beheerprogramma Purview was het niet aannemelijk dat de Nederlandse IT-medewerker zelfstandig toegang kon verlenen, en een Chinese collega gaf die toegang uiteindelijk om 17.15 uur. Bij de berichtendienst WeCom verstrekte BYD de inlogcodes, en dat was alles wat het verlof van haar vroeg. Bovendien bleek uit de processen-verbaal van de deurwaarder nergens dat BYD concreet was gezegd welke medewerking binnen welke termijn werd verwacht, en dat is nodig voordat een dwangsom kan worden verbeurd.
De rechter heft het beslag op en beveelt Jaguar om binnen 24 uur na betekening de beslagen gegevens te laten vernietigen, op straffe van € 50.000 per uur met een maximum van € 500.000. Jaguar moet ook alle executiemaatregelen op grond van het beslagverlof staken, op straffe van € 500.000 per executiehandeling. Jaguar betaalt de proceskosten van € 25.376,57, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. BYD had € 60.917 aan advocaatkosten gevorderd; de rechter hield het bij het indicatietarief van € 18.000 voor een normaal kort geding en verhoogde dat met griffierecht, deurwaarderskosten en nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechtbank legt 30 maanden cel op voor kinderporno en dwang via webcam, 12 maanden meer dan de eis onvoorwaardelijk Een man uit de regio Rotterdam had jarenlang een grote verzameling kinderporno op zijn computers, telefoon en harde schijven. De politie vond bij een doorzoeking van zijn woning ruim 13.500 foto's en video's. Daarnaast was hij actief op twee besloten fora op het darkweb, waar gebruikers met elkaar over seksueel kindermisbruik praten en kinderpornografisch beeldmateriaal uitwisselen. Hij logde er regelmatig in, bekeek en downloadde afbeeldingen van andere gebruikers en nam deel aan een groepschat waarin hij kindermisbruikvideo's bekeek en van commentaar voorzag.
De man kwam ook in beeld voor feiten uit 2017. Via Skype dwong hij toen een persoon seksuele handelingen voor een webcam te verrichten, door te dreigen naaktbeelden van die persoon op internet te zetten. Bij een tweede persoon, op 25 februari 2017, bleef het bij een poging. De rechtbank oordeelt dat hij zo een of meer personen heeft gedwongen tot ontuchtige handelingen.
De verdachte bekende de feiten kort op de zitting. De verdediging bepleitte alleen gedeeltelijke vrijspraak voor het bezit van kinderporno: voor de periode tot 3 september 2016 zou niet vaststaan dat hij de beelden zomaar kon benaderen. De rechtbank volgt dat niet. Op een van zijn gegevensdragers stonden toegankelijke bestanden van ver voor de tenlastegelegde periode, dus hij had gedurende de hele periode kinderporno in zijn bezit. Omdat het om zo'n grote hoeveelheid ging en over zo'n lange tijd, is sprake van een gewoonte.
De rechtbank beschouwt de organisaties achter de twee fora als criminele organisaties. Het gaat om al jaren bestaande online omgevingen met honderdduizenden gebruikers, kenbare gedragsregels en een rangorde met beheerders en moderatoren. De man wist dat daar kinderporno werd uitgewisseld en nam er zelf aan deel. Voor deelname aan zo'n organisatie hoeft hij niet bij elk concreet misdrijf betrokken te zijn geweest.
Bij de strafmaat weegt mee dat voor het maken van kinderporno kinderen worden misbruikt en dat zij daar lang onder lijden. De rechtbank neemt het de man kwalijk dat hij zich jarenlang door zijn eigen verlangens liet leiden. Een psycholoog stelde bij hem een pedofiele stoornis vast. Die heeft zijn handelen beïnvloed, waardoor de feiten in enigszins verminderde mate aan hem worden toegerekend. De psycholoog en de reclassering schatten het risico op herhaling laag tot gemiddeld in, maar de rechtbank vindt het hoger. De man gaf bij hen nauwelijks openheid van zaken, de feiten duurden zeer lang en hij verklaarde dat het hem meerdere keren niet lukte te stoppen.
De officier van justitie eiste 30 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt dezelfde totale straf op, maar maakt een groter deel voorwaardelijk: 18 maanden. De rechtbank houdt in grotere mate dan de officier rekening met de verminderde toerekenbaarheid en met de enige openheid die de man op de zitting gaf. De man moet dus 12 maanden daadwerkelijk zitten, de eis was 24 maanden onvoorwaardelijk. De proeftijd is 5 jaar. Daarbij gelden de bijzondere voorwaarden die de reclassering adviseerde: een meldplicht, een ambulante behandeling voor zijn pedofiele stoornis, het vermijden van digitale omgevingen met kinderporno of gesprekken over seksuele handelingen met minderjarigen, en een verbod op virtuele machines, versleutelprogramma's en VPN's zonder toestemming. De reclassering mag zijn digitale apparaten maximaal drie keer per jaar controleren.
De voorlopige hechtenis van de man blijft geschorst. De officier wilde de schorsing opheffen omdat de behandeling en digitale controle nog niet waren begonnen, maar volgens de rechtbank wegen de persoonlijke belangen van de man om zijn berechting in vrijheid af te wachten nog zwaarder en lag het niet aan hem dat de voorwaarden nog niet waren uitgevoerd. Drie in beslag genomen gegevensdragers, een computer en twee harde schijven, krijgt hij terug omdat daarop geen kinderporno is gevonden. De rechtbank veroordeelt hem tot 30 maanden gevangenisstraf, waarvan 18 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 5 jaar.
Rechtbank Rotterdam · 22 oktober 2026
Strafrecht Zaans raadslid heeft toch belang bij bezwaar tegen verstrekking van e-mails, plus € 3.001 voor trage procedure Een bedrijf, North Sea Venue, vroeg de gemeente Zaanstad in 2021 om communicatie tussen een raadslid van Democratisch Zaanstad en de burgemeester of het college over een hekwerk in Zaanstad en de problemen daaromheen. Het college vond tien e-mails en besloot ze op 9 juni 2021 openbaar te maken. Het raadslid maakte bezwaar. Terwijl dat bezwaar liep, stuurde het college de tien e-mails alsnog aan het bedrijf toe, omdat het meende dat het dat moest doen in het kader van een zienswijzeprocedure. Het bedrijf trok daarna het verzoek in en het college trok het besluit van 9 juni 2021 in.
De zaak ging daarna jarenlang heen en weer. Het college verklaarde het bezwaar in 2022 kennelijk niet-ontvankelijk. De rechtbank vernietigde dat besluit op 21 februari 2025 en droeg het college op opnieuw te beslissen. Op 28 maart 2025 verklaarde het college het bezwaar opnieuw niet-ontvankelijk, nu omdat het raadslid geen procesbelang meer zou hebben: er werd niet meer tot openbaarmaking besloten. De rechtbank Noord-Holland vond dat op 20 februari 2026 ook en verklaarde het beroep ongegrond. Volgens de rechtbank was de vraag of het college onrechtmatig handelde door de stukken aan het bedrijf te geven een feitelijke handeling die niet door de bestuursrechter wordt beoordeeld, zodat de gestelde schade geen procesbelang kon geven. Het raadslid ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
De Afdeling geeft het raadslid gelijk. Procesbelang bestaat zolang de appellant met het rechtsmiddel iets kan bereiken, en bij gestelde schade is het voldoende dat tot op zekere hoogte aannemelijk is dat die schade is geleden door het besluit of een handeling ter voorbereiding daarvan. Het raadslid verzette zich met haar bezwaar tegen de openbaarmaking. Doordat het college de e-mails verstrekte vanwege dat besluit, was tot op zekere hoogte aannemelijk dat zij schade leed. De intrekking van het besluit doet daar niet aan af. Het raadslid had dus belang bij een inhoudelijke beoordeling van de rechtmatigheid van het besluit van 9 juni 2021.
Ook het tweede punt slaagt. De rechtbank had niet beslist op het verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. De Afdeling doet dat zelf. Voor een zaak met bezwaar, beroep en hoger beroep is in beginsel vier jaar redelijk. Het bezwaar kwam op 14 juni 2021 binnen en de rechtbank deed op 20 februari 2026 uitspraak, zodat de termijn toen met twee jaar en ruim acht maanden was overschreden. De zaak is niet zo complex dat een langere termijn past. Bij een forfaitair bedrag van € 500 per half jaar komt de Afdeling op € 3.000. De overschrijding komt voor rekening van zowel het college als de rechtbank, dus de schade wordt naar evenredigheid verdeeld. Voor het hoger beroep wijst de Afdeling een extra vergoeding af, want de redelijke termijn van twee jaar in hoger beroep is niet overschreden.
De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank, verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 28 maart 2025. Het college moet nieuw op het bezwaar beslissen en daarbij de verstrekking van de tien e-mails inhoudelijk beoordelen. Tegen dat nieuwe besluit kan alleen bij de Afdeling beroep worden ingesteld. Het college moet het raadslid € 857,14 schadevergoeding betalen en de Staat € 2.143,86. Verder krijgt zij € 1.868 aan proceskosten voor het hoger beroep en € 483 griffierecht vergoed.
Raad van State · 21 oktober 2026
Bestuursrecht