Rechter schort ontruiming van huurwoning van man in detentie op, schuldsanering afgewezen Een man uit Schiedam zit sinds 24 augustus 2026 in detentie. Intussen dreigde zijn verhuurder hem op 1 oktober 2026 uit zijn huurwoning te zetten. De man heeft schulden die zijn ontstaan door overbesteding, een terugval in inkomsten en moeite met het beheren van geld. Sinds 3 juni 2026 staat hij op eigen verzoek onder beschermingsbewind. Hij heeft een uitkering op grond van de Participatiewet, met huur- en zorgtoeslag, en dat inkomen is genoeg om de lopende huur te betalen.
De rechtbank Rotterdam moest beslissen over een verzoek om een voorlopige voorziening: een tijdelijke maatregel die de executie van een eerder ontruimingsvonnis stillegt. Dat vonnis van de rechtbank Rotterdam van 7 april 2026 gaf de verhuurder het recht om de woning te laten ontruimen. De man vroeg om dat vonnis zes maanden niet ten uitvoer te mogen leggen, zodat hij met zijn schuldeisers tot een regeling kon komen. Hij vroeg daarnaast om toelating tot de schuldsaneringsregeling.
De man kwam niet naar de zitting, omdat hij vastzat. Zijn advocaat en zijn bewindvoerder werden wel gehoord. De advocaat verwacht dat de detentie op 27 november 2026 eindigt en dat het schuldhulpverleningstraject snel kan worden afgerond. De bewindvoerder vertelde dat er ongeveer € 5.000 op de rekening van de man staat. Daarmee kunnen de vaste lasten tot het einde van de detentie worden betaald. Ook heeft de bewindvoerder bijzondere bijstand aangevraagd voor de hele periode van detentie, om die lasten te dekken. Na de detentie kan de uitkering weer worden hervat.
De verhuurder liet de beslissing aan de rechtbank over. Zij vroeg wel om in de uitspraak vast te leggen dat de man de lopende huur stipt op tijd moet betalen en dat hij binnen vier maanden een concreet voorstel doet. Ter zitting lichtte zij haar standpunt niet toe.
De rechtbank oordeelde eerst dat er een bedreigende situatie was, omdat de verhuurder had aangekondigd de woning op 1 oktober 2026 te laten ontruimen. De wet geeft geen criterium voor het toewijzen van zo'n voorziening. De rechtbank woog daarom het belang van de man af tegen dat van de verhuurder. Het belang van de man is dat hij na zijn detentie kan terugkeren naar zijn woning en het schuldhulpverleningstraject kan afronden. Het belang van de verhuurder is dat zij het ontruimingsvonnis kan uitvoeren.
De rechtbank vond voldoende aannemelijk dat de lopende huur kan en zal worden betaald. De huur wordt sinds het beschermingsbewind betaald en dat bewind waarborgt dat dit zo blijft. Ook al is de uitkering tijdens de detentie opgeschort, de reserveringen dekken de vaste lasten tot de verwachte einddatum. Daarom woog het belang van de man zwaarder. Ter bescherming van de verhuurder koppelde de rechtbank wel een voorwaarde aan de voorziening.
Het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling wees de rechtbank af. Het minnelijke traject, waarin buiten de rechter om met schuldeisers een regeling wordt getroffen, zal naar verwachting niet snel zijn afgerond. Volgens de wet kan de man dan niet-ontvankelijk worden verklaard in dat verzoek. Hij kan later zo nodig een nieuw verzoek indienen.
De rechtbank schort de uitvoering van het ontruimingsvonnis op voor zes maanden, vanaf 24 september 2026, en verlengt de huurovereenkomst voor die duur. De voorziening geldt alleen zolang de lopende huurtermijnen tijdig worden betaald. De schuldhulpverlener die de buitengerechtelijke schuldregeling uitvoert, moet uiterlijk twee weken voor het einde van de voorziening verslag uitbrengen. Het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling verklaart de rechtbank niet-ontvankelijk.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht A-G: gefailleerde mag zelf in cassatie, bestuurdersclaim van € 427.395 blijft voor Hoge Raad staan Twee bedrijven werden failliet verklaard nadat het hof hen had veroordeeld tot betaling van een groot bedrag. Moeten ze dan toch een cassatieberoep tegen die veroordeling aan de curator overlaten? Dat is de vraag in een incident voor de Hoge Raad, waarover de advocaat-generaal een conclusie heeft genomen.
Het geschil draait om Monitor Management B.V. en Smartvital B.V. Zij vorderen geld terug van hun (indirecte) bestuurders: Brampton Management B.V., Visionlead Management B.V. en twee personen die onder de handelsnaam [A] en [B] werken. Volgens Monitor en Smartvital hebben die bestuurders zonder toereikende grond betalingen ontvangen, waaronder bezoldiging en vergoedingen. De bestuurders stellen daartegenover dat zij recht hebben op een redelijk loon voor hun bestuurs- en operationele werkzaamheden. Daartoe hebben zij eigen vorderingen ingesteld, deels voorwaardelijk.
De rechtbank wees de vorderingen over en weer gedeeltelijk toe en gedeeltelijk af in een vonnis van 28 augustus 2024. Beide kanten gingen in hoger beroep. Bij arrest van 31 maart 2026 vernietigde het gerechtshof 's-Hertogenbosch dat vonnis. Het hof veroordeelde de bestuurders hoofdelijk tot betaling van € 427.395,07 aan Monitor en € 244.505,13 aan Smartvital.
Op 21 mei 2026 gingen Brampton en Visionlead failliet, met één curator voor beide faillissementen. Op 30 juni 2026 stelden alle vier de bestuurders cassatieberoep in. De curator deed dat niet. Monitor en Smartvital vragen de Hoge Raad nu om Brampton en Visionlead niet-ontvankelijk te verklaren. Hun redenering: na een faillissement kan alleen de curator nog in cassatie gaan. Ze wijzen daarvoor op arresten van de Hoge Raad uit 1914 en 2020.
De advocaat-generaal ziet dat anders. De Faillissementswet regelt volgens hem niet wat er gebeurt als het faillissement valt na de einduitspraak, maar voordat een rechtsmiddel is ingesteld. De arresten van 1914 en 2020 gaan over het starten van een nieuwe procedure tijdens het faillissement, niet over het instellen van hoger beroep of cassatie. In het arrest van 2020 staat bovendien dat een gefailleerde zijn procesbevoegdheid behoudt. Ook uit een arrest van de Hoge Raad uit 1983 leidt hij af dat een gefailleerde zelf in hoger beroep kan gaan. De wederpartij krijgt dan alleen de bevoegdheden die de wet haar geeft, zoals het in het geding roepen van de curator.
De advocaat-generaal noemt ook drie arresten die suggereren dat alleen de curator een rechtsmiddel kan instellen, maar daarin was die vraag niet aan de orde. Ook de literatuur en lagere rechtspraak zijn verdeeld. Volgens hem is het stelsel waarin de gefailleerde zelf een rechtsmiddel kan aanwenden het meest passend. Zo wordt voorkomen dat een uitspraak onherroepelijk wordt omdat de curator te laat of niet handelt, en dat is ook in het belang van de boedel en de schuldeisers. Een gefailleerde die het rechtsmiddel instelt, kan de boedel bovendien niet benadelen, omdat de procedure daarna meteen wordt geschorst.
Bij een zaak met meerdere vorderingen moet volgens hem per vordering worden bekeken welke bepaling van de Faillissementswet geldt. Op de geldvorderingen van Monitor en Smartvital tegen de gefailleerden is artikel 29 van toepassing, op de vorderingen van de gefailleerden in reconventie artikel 27. In beide gevallen zijn Brampton en Visionlead volgens hem ontvankelijk. Het verweer dat Monitor en Smartvital geen belang hebben, omdat de zaak toch al voor de twee niet-failliete bestuurders moet worden uitgeprocedeerd, hoeft daardoor niet meer besproken te worden.
De advocaat-generaal concludeert dat de incidentele vordering wordt afgewezen. Daarnaast moet de Hoge Raad volgens hem vaststellen dat het geding in conventie tussen Monitor en Smartvital enerzijds en Brampton en Visionlead anderzijds sinds 30 juni 2026 van rechtswege is geschorst. De cassatieprocedure gaat verder voor de twee bestuurders die niet failliet zijn.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter weigert uitstel van ontruiming aan huurder in schuldsanering: schuldhulp loopt niet Een huurder uit de regio Drechtsteden dreigde zijn woning uit te moeten. De rechtbank Rotterdam had op 16 april 2026 de ontruiming van zijn huurwoning bevolen, en op 13 mei 2026 kondigde een deurwaarder aan dat de ontruiming op 16 juli 2026 zou plaatsvinden. De man had schulden gekregen door een terugval van zijn inkomsten. Hij meldde zich bij de Sociale Dienst Drechtsteden voor hulp en vroeg de rechter op 15 juli 2026, een dag voor de aangekondigde ontruiming, om toelating tot de schuldsaneringsregeling. Daarbij vroeg hij ook om een voorlopige voorziening: een spoedmaatregel waarmee de verhuurder zes maanden niet zou mogen ontruimen.
De behandeling van het verzoek schoof flink op. De zitting stond eerst gepland op 22 juli 2026, maar werd op herhaald verzoek van de man, steeds kort voor de zitting, driemaal verplaatst. Uiteindelijk vond de zitting plaats op 14 oktober 2026. De man kwam niet opdagen, ook al was hij behoorlijk opgeroepen. De verhuurder, Stichting Woonkracht10, liet via haar deurwaarder weten dat zij zich refereert aan het oordeel van de rechtbank, en was evenmin op de zitting aanwezig.
De rechtbank stelde eerst vast dat er sprake was van een bedreigende situatie, de wettelijke voorwaarde voor zo'n voorziening. Er lag immers een ontruimingsvonnis en een aanzegging van de ontruiming. Het idee achter de voorziening is dat een schuldenaar een adempauze krijgt om met zijn schuldeisers een regeling te treffen. De wet geeft geen criterium voor de beslissing zelf, dus woog de rechtbank het belang van de man om in zijn woning te blijven af tegen het belang van de verhuurder om het vonnis uit te voeren.
Die afweging viel in het nadeel van de man uit. De rechtbank vond het onvoldoende aannemelijk dat de lopende huur kan en zal worden betaald. In het verzoekschrift stond een netto inkomen van € 2.850 per maand en een huur van € 848,11, maar die cijfers waren niet te controleren. Het bleef onduidelijk of de man de afgelopen maanden de huur had betaald, en hij gaf op de zitting geen toelichting.
Bovendien bleek uit de verklaring van de medewerker van de schuldhulpverlening dat de communicatie met de man uiterst moeizaam verloopt. Ondanks herhaalde pogingen was het niet gelukt een afspraak te maken om het schuldhulptraject op te starten. De schuldhulpverlening had geen inzicht in zijn inkomsten, uitgaven en schuldenlast, en budgetbeheer was niet begonnen. Volgens de rechtbank ontbrak daardoor de overtuiging dat de man zich zou inspannen om zijn schuldenprobleem op te lossen.
Omdat het minnelijke schuldhulptraject niet op korte termijn zal zijn afgerond, verklaarde de rechtbank de man ook niet-ontvankelijk in zijn verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling. Een niet-ontvankelijkverklaring betekent dat de rechter het verzoek niet inhoudelijk behandelt. De rechtbank wees erop dat de man later een nieuw verzoek kan indienen.
De rechtbank wees de voorlopige voorziening af, waardoor de verhuurder de ontruiming van de woning niet hoeft uit te stellen, en verklaarde de man niet-ontvankelijk in zijn verzoek tot toelating tot de schuldsaneringsregeling.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rotterdamse vrouw met problematische schulden toegelaten tot schuldsanering voor 18 maanden Een vrouw uit de regio Rotterdam kwam niet meer uit haar schulden. Eerder probeerde zij via schuldhulpverlening een oplossing te vinden, maar dat lukte niet. Daarom vroeg zij de rechtbank om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp), een wettelijk traject waarin iemand een aantal jaren moet rondkomen van een vastgesteld bedrag en de rest van het inkomen aan de schuldeisers afdraagt. Wie zich aan de regels houdt, krijgt daarna een 'schone lei'.
Op 4 november 2026 behandelde de rechtbank Rotterdam het verzoek op zitting. Naast de vrouw zelf waren een schuldhulpverlener van Geldplein en een maatschappelijk werkster van het Centrum Voor Dienstverlening (CVD) aanwezig.
De rechtbank oordeelt dat de vrouw aan alle eisen voldoet. Zij verkeert in een problematische schuldensituatie en was te goeder trouw bij het ontstaan en onbetaald laten van haar schulden. Daarbij kijkt de rechtbank vooral naar de afgelopen drie jaar. Ook verwacht de rechtbank dat zij de verplichtingen van de regeling zal nakomen. Omdat haar belangen vooral in Nederland liggen, is de Nederlandse rechter bevoegd de procedure te openen.
De vrouw had niet gevraagd om een eerdere ingangsdatum. Zo'n datum kan worden bepaald als iemand in het traject vóór de Wsnp al maximaal heeft afgelost en zich zoveel mogelijk heeft ingespannen om inkomsten te verwerven, bij arbeidsgeschiktheid meestal door fulltime te werken of aantoonbaar te solliciteren. Volgens de rechtbank blijkt uit de stukken en de zitting niet dat de vrouw dat heeft gedaan. De regeling gaat daarom in op de dag van het vonnis.
Tijdens de regeling moet de vrouw zich aan een aantal verplichtingen houden: informatie geven, zich inspannen om inkomen te verwerven, geen nieuwe schulden maken, schuldeisers niet benadelen en inkomen boven het vrij te laten bedrag en bepaalde bezittingen afdragen. Een bewindvoerder controleert dat en beheert de boedel, dat wil zeggen alles wat de vrouw nu bezit of tijdens de regeling verkrijgt. De eerste dertien maanden geldt een postblokkade: alle post gaat eerst naar de bewindvoerder, die haar na controle doorstuurt.
De rechtbank spreekt de schuldsaneringsregeling uit, met een duur van achttien maanden en een ingangsdatum van 12 november 2026. Mr. M.C. Franken wordt rechter-commissaris en P.H.L. Adam bewindvoerder. De bewindvoerder mag een voorschot op zijn vergoeding nemen, voor zover de boedel daarvoor toereikend is. Houdt de vrouw zich aan alle verplichtingen, dan eindigt het traject met een schone lei.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Wrakingsverzoek in faillissementsprocedure afgewezen: procedurele keuze rechter geen grond voor wraking Een ondernemer probeerde de rechter die zijn faillissementsprocedure behandelde te wraken, maar de wrakingskamer van Rechtbank Den Haag wees dat verzoek af.
De ondernemer was verwikkeld in een faillissementsprocedure, ingesteld door een wederpartij. Tijdens de zitting wilde hij bankmutaties bespreken om zijn verweer te onderbouwen en aan te tonen dat de vordering van de wederpartij op valse stukken was gebaseerd. De rechter weigerde echter kennis te nemen van die stukken. Zij wees erop dat er al een veroordelend vonnis op tegenspraak lag dat het bestaan van de vordering onderbouwde, en dat er in een faillissementsprocedure geen ruimte is voor een uitgebreid inhoudelijk verweer.
De ondernemer diende daarop ter zitting een mondeling wrakingsverzoek in. Zijn standpunt was dat de rechter vooringenomen was door zijn verweer over de valse stukken te negeren en de bankmutaties niet te willen doorlopen. Bij de behandeling van het wrakingsverzoek voegde hij daar nog aan toe dat de bankmutaties al in het dossier zaten, en dat de rechter in haar schriftelijke reactie ten onrechte had gesuggereerd dat zij niet tijdig aan de wederpartij waren toegezonden.
De wrakingskamer beoordeelde of er sprake was van omstandigheden die de rechterlijke onpartijdigheid zouden kunnen aantasten. Het uitgangspunt is dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn. Alleen bijzondere omstandigheden die een zwaarwegende aanwijzing vormen voor (de schijn van) partijdigheid kunnen dat vermoeden doorbreken.
De kamer stelde vast dat de beslissing van de rechter om de stukken buiten beschouwing te laten een procedurele beslissing is, ongeacht of die stukken al in het dossier lagen. Procedurele beslissingen vormen in beginsel geen grond voor wraking, ook niet als ze onjuist zouden zijn. Het beoordelen van de juistheid van zo'n beslissing is voorbehouden aan een hogere rechter in een gewone beroepsprocedure, niet aan de wrakingskamer. Alleen als een beslissing zo onbegrijpelijk is dat er redelijkerwijs geen andere verklaring voor bestaat dan vooringenomenheid, kan dat anders zijn. De wrakingskamer zag daarvoor in dit geval geen aanleiding.
De wrakingskamer wees het verzoek tot wraking af en bepaalde dat de faillissementsprocedure wordt voortgezet in de stand waarin die zich bevond op het moment dat het wrakingsverzoek werd ingediend.
Rechtbank Den Haag · 22 oktober 2026
Civiel Recht