Rechtbank legt 27 maanden cel op voor 25 kilo cocaïne op schip, 21 maanden minder dan geëist Op 15 december 2022 werd in de haven van Vlissingen aan boord van een motorschip een blauwe vuilniszak met 25 kilo cocaïne in beslag genomen. Een man uit Zeeland, die beroepshalve goederen aan schepen levert en ophaalt, werd door de douane aangetroffen bij zijn bakwagen bij de loopplank van dat schip. Hij droeg een geel reflecterende jas en een helm. Het Openbaar Ministerie vervolgde hem voor de invoer van de cocaïne en, als dat niet lukte, voor het aanwezig hebben ervan.
De rechtbank sprak hem vrij van de invoer. Uit het dossier valt niet op te maken waar de cocaïne aan boord is gekomen, en dus ook niet of dat buiten Nederland was. Alleen al daarom kon de verlengde invoer niet bewezen worden.
Het aanwezig hebben achtte de rechtbank wel bewezen. De verdachte had die dag geen enkele opdracht van zijn werkgever om in de haven te zijn. Hij had tussen 12.27 uur en 16.02 uur 22 keer telefonisch contact met een man die in het dossier 'ene [naam]' heet. Om 14.08 uur appte hij: 'Ik ben er en sta in de rij.' Het antwoord was: 'Broer, klaar deze klus.' Later deelde hij vanaf zijn telefoon een afbeelding van een scheepsruim met de aanduiding '2B' en een schematische tekening van het schip met een kruisje bij 2B. In het ruim erboven werd later een sleutelbos gevonden met een sleutel van het portiek van zijn toenmalige woning. Een kraanmachinist zag een man met hesje en helm een blauwe vuilniszak op zijn rug over het schip dragen en neerzetten bij het masthuis. De rechtbank concludeerde dat dit de verdachte was.
Volgens de rechtbank 'schreeuwen' die feiten om een uitleg, en die gaf hij niet. Hij verklaarde wisselend over de vraag of hij in een ruim was geweest en of hij de zak had vastgehouden. Zijn verklaring op zitting dat het contact met die man slechts een sociale afspraak betrof, schoof de rechtbank als ongeloofwaardig terzijde. Voor iemand die beroepshalve schepen bevoorraadt moest duidelijk zijn dat een zak die in opdracht van een ander van boord wordt gehaald geen legale inhoud heeft. De rechtbank nam daarom ten minste voorwaardelijk opzet aan. De verklaringen van bemanningsleden, waartegen de verdediging bezwaar had gemaakt omdat zij hen niet had kunnen ondervragen, gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs.
Bij de straf ging de rechtbank uit van het oriëntatiepunt voor meer dan twintig kilo cocaïne: meer dan 36 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, ook voor een eerste overtreder. Ten nadele van de verdachte woog dat hij geen verantwoordelijkheid nam en bleef volhouden van niets te weten. Ten voordele woog dat hij volgens het dossier slechts een klein radertje was in een grotere criminele organisatie en zich mogelijk eenmalig liet verleiden om een schuld van € 10.000 af te lossen. Ook hield hij zich sinds 15 september 2023 aan de strenge schorsingsvoorwaarden en kwam hij niet opnieuw met politie of justitie in aanraking.
Daarnaast was de redelijke termijn overschreden. Die liep vanaf 15 december 2022, de dag van de inverzekeringstelling, en had binnen twee jaar met een vonnis afgesloten moeten zijn. De overschrijding was bijna twee jaar. De rechtbank gaf daarvoor een strafvermindering van zes maanden. De officier van justitie had 48 maanden geëist, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, en rekening gehouden met de termijnoverschrijding. Het locatieverbod voor Nederlandse havens dat de officier daarnaast vroeg, legde de rechtbank niet op: er zijn bijna vier jaar verstreken zonder aanwijzingen dat de man zich nog in een havengebied bevond, en hij werkt nu bij een bedrijf dat trapliften maakt.
De rechtbank veroordeelde de man tot een gevangenisstraf van 27 maanden, met aftrek van het voorarrest. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis is opgeheven.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht 24 maanden cel voor levering explosief bij woning in Vlissingen, 16 maanden minder dan de eis van 40 Op 21 september 2025 om 02:20 uur ontplofte een zelfgemaakt explosief voor de deur van een woning in Vlissingen. In het huis lag de vijftienjarige zoon des huizes. Hij raakte gewond door glasscherven in zijn gezicht en benen en moest naar het ziekenhuis. De explosie richtte ook forse schade aan bij de woning zelf en bij vier andere huizen in de smalle straat. Volgens de politie en betrokkenen was de aanslag bedoeld als wraak. Op 22 juni 2025 had een broer van de gewonde jongen iemand neergeschoten in een Jumbo-supermarkt in Vlissingen.
Op de plaats van de explosie lag een deels verbrand stuk ducttape dat bij het explosief hoorde. Op de plakrand zat DNA van de verdachte. De rechtbank zag daarin het bewijs dat hij zelf met het explosief bezig is geweest. In zijn telefoon stonden bovendien foto's van dozen met cobra's en ander zwaar vuurwerk van vier dagen voor de aanslag, en foto's van twee zelfgemaakte explosieven. De lont daarop leek op de meters lont die in zijn woning lagen. De verdachte ontkende elke betrokkenheid, maar zei wel een groot liefhebber van vuurwerk te zijn.
De officier van justitie en de verdediging waren het erover eens dat er geen sprake was van medeplegen. Het dossier toonde niet dat de verdachte bij de explosie aanwezig was, en niet dat hij nauw en bewust had samengewerkt met degenen die het explosief plaatsten. De rechtbank sprak hem daarom vrij van het medeplegen, en veroordeelde hem voor medeplichtigheid: hij leverde het explosief. Dat hij ook wist waar het voor bedoeld was, haalde de rechtbank uit een WhatsApp-gesprek van 19 september 2025 met zijn toenmalige beste vriend. Daarin staat dat hij 'iets' moest bouwen. De vriend schreef dat het 'echt fikse' moest zijn, 'we hebben ze het beloofd', en dat 'een andere mongool' het niet kon bouwen. De verdachte had bovendien nauwe banden met de familie van het slachtoffer van de schietpartij, en kon dus weten wat er speelde.
In een tweede zaak, die de rechtbank voegde, werd de verdachte verweten dat hij een gewoonte had gemaakt van het bezitten van kinderporno. Op zijn twee telefoons stonden 239 afbeeldingen, maar ongeveer 97 procent daarvan zat in de cache-map, waar bestanden automatisch terechtkomen en die voor een gewone gebruiker niet zichtbaar is. De rechtbank kon daarom niet vaststellen dat hij ervan wist. De overige 3 procent zou volgens het politierapport direct benaderbaar zijn geweest, maar bij controle bleek dat ook een van de uitgewerkte voorbeeldafbeeldingen uit een cachelocatie kwam. Door die aantoonbare onjuistheid kon de rechtbank niet op het rapport vertrouwen. De verdachte werd van dit feit volledig vrijgesproken, ook al had de officier hier wel een bewezenverklaring gevorderd.
Bij de straf woog zwaar dat het een wonder was dat er geen doden of meer gewonden vielen, dat het gezin is moeten verhuizen en dat dit soort explosies bij woningen vaker voorkomt. De verdachte is eerder veroordeeld voor brandstichting en meermalen voor overtreding van het Vuurwerkbesluit, en nam volgens de rechtbank geen verantwoordelijkheid. De reclassering beschrijft hem als impulsief en begeleidingsafhankelijk, met ADHD. De officier eiste 40 maanden, waarvan acht voorwaardelijk. De rechtbank bleef daaronder, mede omdat het zedenfeit niet bewezen werd.
De rechtbank legde 24 maanden gevangenisstraf op, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van het voorarrest. De bijzondere voorwaarden zijn: meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, een contactverbod met vijf medeverdachten, een locatieverbod voor de gemeente Vlissingen en een vuurwerkverbod. Ook moet hij de slachtoffers betalen, hoofdelijk met eventuele mededaders: € 4.000 aan de gewonde zoon, € 3.763,31 aan zijn moeder (waarvan € 1.763,31 verhuiskosten) en € 2.000 aan zijn zusje, steeds met wettelijke rente vanaf 21 september 2025. Haar vordering voor toekomstige studievertraging (€ 18.625) kan alleen bij de burgerlijke rechter. Beide telefoons zijn aan het verkeer onttrokken. Voor de OnePlus moeten politie en Openbaar Ministerie eerst een kopie maken van de foto's van de overleden opa van de verdachte en de speech die hij op diens begrafenis hield.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Hof spreekt man (85) vrij van belaging ex-vriendin: berichten te beperkt en niet dreigend Een man uit de regio Rotterdam bleef na het einde van zijn relatie contact zoeken met zijn ex-vriendin. Tussen oktober 2023 en juli 2024 stuurde hij haar Facebook-berichten, vriendschapsverzoeken, een kaartje met zijn telefoonnummer en WhatsApp-berichten. Ook schreef hij twee keer aan haar dochter. De vrouw deed twee keer aangifte van belaging. De man, geboren in 1941, was in 2022 al eens veroordeeld voor belaging van dezelfde vrouw.
De politierechter in Rotterdam veroordeelde hem in eerste aanleg voor belaging tot een voorwaardelijke taakstraf van 180 uur, met een contact- en locatieverbod. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal ging in hoger beroep uit van een kortere periode, van 8 april 2024 tot en met 25 juli 2024, en eiste een voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met hetzelfde contact- en locatieverbod.
Het hof ging na wat aantoonbaar van de man afkomstig was. Berichten van een prepaid-nummer rekende het niet aan hem toe: de man ontkende dat nummer te gebruiken en de politie had niet onderzocht wie het gebruikte. Er bleef een beperkt aantal contactmomenten over. De man stuurde op 8 april 2024 een gebroken hartje via Messenger en wenste de vrouw op haar verjaardag succes met een 'gefeliciteerd'. Daarnaast volgden korte berichten van niet meer dan een zin op 7 juni, 21 juni, 25 juni, 11 juli en 19 juli 2024, twee vriendschapsverzoeken op 20 en 21 juli en een kaartje met 'bel me' en zijn telefoonnummer van 24 april. Op 25 juli 2024 stuurde hij nog een WhatsApp-bericht. Aan de dochter stuurde hij op 5 en 11 juli twee korte berichten. Voor de beschuldigingen dat hij in september 2023 voor de deur stond, een envelop stuurde en een bloemstuk liet bezorgen, zag het hof te weinig bewijs, net als de advocaat-generaal en de verdediging.
Volgens het hof gaat het om te weinig berichten, op te weinig momenten, om te spreken van belaging. Daarvoor is stelselmatigheid nodig, en die ontbreekt. Het hof begrijpt dat de vrouw de berichten als zeer vervelend ervoer, omdat zij geen contact meer wilde. Maar de berichten zijn kort en niet dreigend of dwingend van aard. Dat de man eerder voor belaging was veroordeeld, verandert dat niet.
Ook het subsidiair tenlastegelegde, dwang, haalde het niet. Daarvoor moet iemand daadwerkelijk zijn gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden. Het hof zag daar geen aanwijzing voor. Een poging tot dwang was niet ten laste gelegd.
Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van beide tenlastegelegde feiten. De vrouw had een schadevergoeding van € 1.500 gevorderd voor immateriële schade; zij werd daarin niet-ontvankelijk verklaard, en moet de proceskosten van de man betalen, die het hof op nihil begrootte. Ook de vordering van het openbaar ministerie om een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 60 uur alsnog uit te voeren wees het hof af, omdat de man niet meer is veroordeeld voor een feit in de proeftijd.
Gerechtshof Den Haag · 16 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 26 maanden cel op voor bijlaanval in Utrecht, zes maanden minder dan de eis Op 1 maart 2026 stond een man bij een parkeergarage in Utrecht in discussie met een ander. Na een woordenwisseling pakte hij een bijl uit zijn tas. Hij rende op de man af en sloeg met kracht met de scherpe kant van de bijl in de richting van zijn hoofd. Hij raakte hem achter het linkeroor. Het slachtoffer kreeg een scheurwond van ongeveer vier centimeter, die bij de huisartsenpost werd gelijmd, en een hersenkneuzing. Een deel van de aanval is vastgelegd door een camera met zicht op het incident.
De verdachte, een man uit de Dominicaanse Republiek die nu gedetineerd is, zei op de zitting dat hij de ander alleen had willen afschrikken. Zijn advocaat betoogde dat niet vaststond dat de wond door de bijl was ontstaan: dat was volgens haar niet goed te zien op de beelden en het letsel kon ook van een eerdere val komen. Ook zou één zwaaiende beweging en een oppervlakkige wond geen aanmerkelijke kans op de dood opleveren.
De meervoudige kamer van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Utrecht) volgde die verweren niet. De rechters zagen op de beelden dat de verdachte met de scherpe kant van de bijl op het hoofd van het slachtoffer sloeg. De bijl woog bijna een kilo en had een scherpe snijkant. Het hoofd is volgens de rechtbank een kwetsbaar lichaamsdeel met vitale organen. Dat het slachtoffer op beeld niet buiten bewustzijn raakte en maar een wond van vier centimeter had, veranderde daar niets aan. Door op korte afstand met kracht met zo'n bijl te slaan, heeft de verdachte volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden. Dat heet voorwaardelijk opzet. Daarmee is poging tot doodslag bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat het geweld op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en dat de verdachte eerder voor geweldsdelicten is veroordeeld. Hij liep bovendien in meerdere proeftijden. Een psycholoog stelde bij hem een ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis en een stoornis in cannabisgebruik vast en adviseerde het feit in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De rechtbank nam dat over. De reclassering schatte het recidiverisico als gemiddeld in en adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste 32 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt 26 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel is daarmee even lang als in de eis. De voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en controle op het gebruik van alcohol en drugs. De gevorderde dadelijke uitvoerbaarheid van die voorwaarden wijst de rechtbank af, omdat er geen duidelijk patroon van gewelddadig gedrag is. Een contactverbod met het slachtoffer legt zij niet op: de rechtbank ziet geen aanwijzingen dat de verdachte hem opnieuw zal opzoeken en spreekt van een eenmalig conflict.
De bijl wordt verbeurdverklaard. Het mes dat bij de verdachte in beslag was genomen krijgt hij terug. Het slachtoffer krijgt € 2.175 aan smartengeld, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 maart 2026. De rechtbank legde daarnaast de schadevergoedingsmaatregel op: de verdachte moet het bedrag aan de Staat betalen, die het aan het slachtoffer overmaakt. Bij niet-betaling volgen 21 dagen gijzeling. Tot slot beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraffen van 2 weken en 23 dagen, omdat de verdachte tijdens de proeftijden opnieuw een strafbaar feit pleegde.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 november 2026
Strafrecht Rechter mag zich verschonen in strafzaken over criminele organisatie na eerdere procesafspraken met medeverdachte Een Rotterdamse strafrechter heeft een paar weken geleden de zaak behandeld van een man die wordt verdacht van deelname aan een criminele organisatie. In die zaak waren procesafspraken gemaakt tussen het openbaar ministerie en de verdachte, en de meervoudige kamer waarvan de rechter deel uitmaakte bevestigde die afspraken. Op 16 november 2026 zou dezelfde rechter drie strafzaken behandelen tegen medeverdachten uit dezelfde organisatie, over hetzelfde feitencomplex in dezelfde periode. Ook in die drie zaken waren procesafspraken gemaakt.
De rechter vond dat hij daardoor niet meer vrij stond om die zaken te behandelen en diende op 12 november 2026 een schriftelijk verzoek in om zich te mogen verschonen. Verschoning is het middel waarmee een rechter zich terugtrekt uit een zaak om zijn onpartijdigheid te waarborgen. Over zo'n verzoek beslist niet de rechter zelf, maar een aparte verschoningskamer van de rechtbank. Die kamer kreeg toegang tot stukken uit de dossiers van de drie strafzaken en tot de procesafspraken uit de eerder behandelde zaak.
De verschoningskamer ging uit van de regel dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn. Dat vermoeden wijkt alleen bij uitzonderlijke omstandigheden die zwaarwegende aanwijzingen geven dat de rechter vooringenomen is of dat de vrees voor vooringenomenheid bij een partij objectief gerechtvaardigd is. De kamer zag geen aanwijzing dat de rechter zelf niet onpartijdig zou zijn. Voor de vraag of de vrees voor partijdigheid objectief gerechtvaardigd is, woog zij de aangevoerde omstandigheden samen met het feit dat de rechter zelf om verschoning vroeg. Die combinatie vormt volgens de kamer op zichzelf een zwaarwegende aanwijzing.
De verschoningskamer wees het verschoningsverzoek daarom toe. De rechter neemt de behandeling van de drie strafzaken, die op 16 november 2026 zouden beginnen, dus niet meer waar.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Strafrecht