Rechtbank weigert overlevering aan Griekenland vanwege overvolle gevangenis op Chios Een 62-jarige Nederlandse man mag niet worden uitgeleverd aan Griekenland, omdat hij daar in een overvolle gevangenis op het eiland Chios terecht zou komen. De rechtbank Amsterdam oordeelde dat de Griekse garanties onvoldoende zijn om te voorkomen dat hij onmenselijk of vernederend wordt behandeld.
Het Openbaar Ministerie in het Griekse Noord-Egeïsche gebied had op 11 februari 2026 een Europees aanhoudingsbevel (EAB) uitgevaardigd. Dat is een Europees verzoek om iemand aan te houden en over te leveren aan een ander EU-land. De officier van justitie in Amsterdam vroeg op 8 mei 2026 om dat bevel in behandeling te nemen. De man, die de Nederlandse nationaliteit heeft, werd bijgestaan door zijn advocaat en verzette zich tegen de overlevering.
De zaak sleepte maanden voort. Na de eerste zitting op 1 juli 2026 stelde de rechtbank vragen over de detentieomstandigheden in Chios, en in tussenuitspraken van 15 juli, 27 augustus en 29 september 2026 stelde zij vast dat er een algemeen en daarna een individueel gevaar voor de man bestond. Op 29 september hield zij de beslissing aan, om te laten nagaan of de situatie binnen een redelijke termijn zou verbeteren. Eerder hadden de Griekse autoriteiten zelf meermaals aangegeven dat een minimale leefruimte van 3 m² niet te garanderen was. Op 29 juli 2026 was de gevangenis op Chios nog voor 159 procent bezet.
Op 8 oktober 2026 stuurde een hoge Griekse ambtenaar van het ministerie nieuwe informatie. Daarin stond dat de man in Chios over tussen de 3 en 4 m² persoonlijke leefruimte kan beschikken, het toilet niet meegerekend. Zou dat niet lukken, dan kan hij een verzoek tot overplaatsing indienen, dat met voorrang kan worden behandeld. Ook kan hij klagen bij een Griekse strafuitvoeringsrechter, die binnen dertig dagen beslist. Verder wees Griekenland op een bouwprogramma voor 2025 tot 2030 met zes- en achthonderd nieuwe detentieplaatsen.
De verdediging vond dit onvoldoende. De brief bevat volgens haar geen echte garantie en zegt niet naar welke gevangenis de man zou worden overgeplaatst. Ook is onduidelijk hoe lang een overplaatsing duurt, en een klachtprocedure van dertig dagen is geen korte tijd. De brief kwam bovendien van een andere autoriteit dan de eerdere stukken, die van de gevangenisdirecteur van Chios kwamen en actuele cijfers bevatten. De officier van justitie liet de beslissing aan de rechtbank.
De rechtbank gaf de verdediging gelijk. Zij oordeelde dat de brief van 8 oktober 2026 geen detentiegarantie voor de man inhoudt. De formulering dat aan de eis van 3 m² kan worden voldaan, laat ruimte voor situaties waarin dat niet lukt. Die situatie is niet denkbeeldig, gezien eerdere Griekse verklaringen. De man zou dan zelf om overplaatsing moeten vragen of een klacht moeten indienen, en kan daardoor langere tijd in een meerpersoonscel met minder dan 3 m² leefruimte verblijven. Dat hij kan klagen of een overplaatsing kan vragen, neemt dat gevaar niet weg. Het individuele gevaar is dus niet weggenomen en er is binnen een redelijke termijn geen wijziging in de omstandigheden gekomen.
De rechtbank gaf daarom geen gevolg aan het EAB en verklaarde de officier van justitie niet-ontvankelijk in de vordering van 8 mei 2026. De geschorste overleveringsdetentie van de man is opgeheven, waarmee de overleveringsprocedure is beëindigd. Hiertegen staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Strafrecht Taakstraf voor kapster die Braziliaanse vrouwen illegaal liet werken in haar salon; bestuurlijke boete geen beletsel Een schoonheidssalon in Amsterdam draaide deels op het werk van drie Braziliaanse vrouwen die zonder verblijfsvergunning in Nederland waren. De eigenaresse, een vrouw van in de vijftig, liet hen klanten behandelen, betaalde hen contant en droeg geen premies of belastingen voor hen af. Een van de vrouwen had zij zelf vanuit Brazilië laten overkomen. De rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, veroordeelde haar op 6 november 2026 voor mensensmokkel.
De zaak begon bij het besluit van het openbaar ministerie om de vrouw te vervolgen, nadat zij van de arbeidsinspectie al een bestuurlijke boete had gekregen op grond van de Wet arbeid vreemdelingen. Die boete betaalt zij in termijnen af. De verdediging vond dat zij daarom niet nog eens strafrechtelijk mocht worden vervolgd en wilde dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk zou worden verklaard. Volgens de verdediging gaat het om hetzelfde feit en geldt het beginsel dat niemand twee keer voor dezelfde gedraging mag worden gestraft.
Die redenering ging niet op. De rechtbank vergeleek de bestuursrechtelijke norm met de strafbepalingen over mensensmokkel en keek daarbij onder meer naar de rechtsbelangen die beide beschermen en naar de maximale straffen. Zij kwam tot de conclusie dat het niet om hetzelfde feit gaat. De Hoge Raad had die vraag al in 2016 ontkennend beantwoord, en de rechtbank zag daar geen reden toe om anders te oordelen. Wel zal zij bij de straf nagaan of de nadelen van de twee procedures samen niet onevenredig zijn.
Over de feiten zelf was weinig twijfel. De verdachte had grotendeels bekend. Zij verklaarde dat zij wist dat twee van de vrouwen illegaal in Nederland waren toen zij voor haar kwamen werken. Voor de derde vrouw had zij geen vergunningen geregeld, terwijl zij wist dat dat had gemoeten. Zij betaalde de vliegtickets, gaf de instructie te doen alsof zij op vakantie kwam en stuurde een uitnodigingsmail over een vakantie die de vrouw bij de paspoortcontrole kon laten zien. De vrouwen sliepen ook in de salon, en uit de gegevens van een telefoon bleek dat die telefoon in twaalf dagen 293 keer verbinding maakte met het wifinetwerk van de salon, ook 's nachts en in de vroege ochtend. Het winstoogmerk volgde uit het werk dat zij voor haar eenmanszaak deden en uit de bespaarde premies en belastingen.
De rechtbank bewees mensensmokkel voor het binnenhalen van de ene vrouw, en voor alle drie het uit winstbejag helpen bij illegaal verblijf, waarvan de verdachte een gewoonte had gemaakt. De subsidiair ten laste gelegde variant van dat tweede feit kwam daardoor niet meer aan bod. Van het meer of anders ten laste gelegde sprak de rechtbank haar vrij.
Bij de straf ging de rechtbank uit van het oriëntatiepunt van drie maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf per gesmokkelde persoon. Gezien de persoon van de verdachte, die nooit eerder met justitie in aanraking kwam en heeft erkend fout te hebben gehandeld, vond de rechtbank dat niet passend. Wel zag zij reden voor een sanctie die de norm handhaaft, mede omdat de verdachte nog steeds eigenaresse van de salon is.
Twee van de drie vrouwen vorderden schadevergoeding, elk voor gemist loon en voor immateriële schade. Het gemiste loon is volgens de rechtbank een vordering tot nakoming van afspraken met de verdachte en geen schade die rechtstreeks uit het bewezen feit voortvloeit. De immateriële schade vloeit vooral voort uit de omstandigheden waaronder zij werkten, maar uitbuiting was niet ten laste gelegd en onderzoek daarnaar zou het strafproces te zwaar belasten. Beide vrouwen zijn daarom niet-ontvankelijk in hun vordering en kunnen naar de burgerlijke rechter stappen.
De rechtbank veroordeelde de vrouw tot een taakstraf van 160 uur, met 80 dagen hechtenis als zij die niet uitvoert, en tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van een maand met een proeftijd van twee jaar.
Rechtbank Oost-Brabant · 6 november 2026
Strafrecht Jongen (18) die explosief bij voordeur gooide krijgt 125 dagen cel en betaalt € 10.855 schade In de nacht van 4 maart 2024 werd in Duivendrecht een explosief tegen de voordeur van een woning op de eerste etage gegooid. Het ging om een stuk zwaar knalvuurwerk (een Cobra 6) met daaraan een petfles vol benzine. Het echtpaar dat er woonde lag net in bed toen het een 'pok' tegen de voordeur hoorde. De hond sloeg aan. De man keek door een kier in het rolluik en zag een vuurzee. Hij rende naar de voordeur, zag vlammen onder de deur door komen en doofde ze.
De dader was een jongen die toen 18 was. Hij verklaarde ter zitting dat hij via Snapchat de opdracht kreeg om bij een woning een explosief tot ontploffing te brengen, tegen betaling. Via Snapchat kreeg hij het adres. Op een parkeerplaats in Amsterdam Holendrecht nam hij de Cobra 6 in ontvangst. Bij een tankstation vulde hij een petfles met benzine en plakte die met ducttape aan het vuurwerk. Daarna stak hij het explosief aan en gooide het vanaf de parkeerplaats richting de voordeur. Van de opdracht tot de ontploffing kreeg hij steeds instructies en hij moest een filmpje van de ontploffing opsturen.
De verdediging erkende de feiten, maar vroeg vrijspraak voor het medeplegen en voor het gevaar voor zwaar lichamelijk letsel. De rechtbank Amsterdam volgde dat niet bij het medeplegen. De jongen nam niet zelf het initiatief, kreeg de opdracht en het vuurwerk van een ander en voerde de instructies uit. Volgens de rechtbank leverden hij en de opdrachtgever(s) ieder een eigen, wezenlijke bijdrage en was er dus sprake van een nauwe en bewuste samenwerking.
Ook het gevaar voor zwaar lichamelijk letsel achtte de rechtbank bewezen. Het is goed voorstelbaar dat de bewoners na het geluid en het aanslaan van de hond direct naar de voordeur waren gerend en die hadden geopend. Ontploft het explosief dan vlak voor hun voeten, dan kunnen zij zwaar gewond raken door de steekvlam, het vuur en rondvliegende voorwerpen. Levensgevaar is niet bewezen: uit het dossier blijkt niet dat dit explosief bij een ontploffing voor een woning levensgevaar opleverde. Op dat onderdeel is de jongen vrijgesproken.
Bij de straf woog de rechtbank zwaar mee dat de bewoners 's nachts met vlammen voor hun woning werden geconfronteerd en dat hun vluchtroute was geblokkeerd. Zo'n aanslag veroorzaakt volgens de rechtbank grote gevoelens van onveiligheid. Daartegenover staat dat de jongen op zitting verantwoordelijkheid nam en oprecht overkwam in zijn wil om zijn leven te beteren. Hij was 18 ten tijde van het feit en had op dat moment nog geen eerdere veroordeling voor explosies. De rechtbank paste op advies van de reclassering het volwassenenstrafrecht toe.
De jongen zit al een gevangenisstraf van 54 maanden uit voor een woningoverval op 4 januari 2024 en kreeg eerder 240 dagen jeugddetentie, waarvan 90 dagen voorwaardelijk, voor een andere explosie. Omdat hij binnen een jaar drie ernstige feiten pleegde, paste de rechtbank artikel 63 (oud) van het Wetboek van Strafrecht toe. De redelijke termijn is niet overschreden, maar de rechtbank hield wel strafmatigend rekening met het tijdsverloop: de DNA-hit was al in oktober 2024 bekend en de laatste onderzoeksbevindingen dateren van 19 september 2025, zodat de zaak gelijktijdig met de andere had kunnen worden behandeld.
De twee bewoners vroegen schadevergoeding. De man vorderde € 9.855,59, onder meer voor eigen risico van EMDR-behandelingen, kosten voor de nieuwe woning, vloerbedekking en dubbele huur. De verdediging stelde dat een tweede explosie bij de woning het oorzakelijk verband doorbrak. De rechtbank ging mee in de stelling van de man dat al na de explosie van 4 maart 2024, dus vóór de tweede, was besloten te verhuizen. De materiële schade kende zij volledig toe. Voor immateriële schade, waarbij de man kampt met slapeloosheid, herbelevingen en een waarschijnlijke posttraumatische stressstoornis, begrootte zij € 3.000 in plaats van de gevraagde € 5.000, met de Rotterdamse schaal als maatstaf. De vrouw vroeg € 5.000 voor immateriële schade en kreeg eveneens € 3.000, omdat zij nog altijd angstig is en zich niet thuis voelt in de nieuwe woning.
De rechtbank veroordeelde de jongen tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 125 dagen, precies wat de officier eiste. Hij moet de man € 7.855,59 en de vrouw € 3.000 betalen, met wettelijke rente. Als extra waarborg legde de rechtbank hem de schadevergoedingsmaatregel op, zodat de slachtoffers het geld niet zelf hoeven te innen. Bij niet betalen kan gijzeling worden toegepast voor 64 dagen (man) en 30 dagen (vrouw).
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Strafrecht Taakstraf van 80 uur voor witwassen van € 40.000, 20 uur minder door trage procedure In het voorjaar van 2019 kocht een man een woning aan in de regio Breda. Om de koop te betalen, boven op een hypotheek van € 70.000, schoot hij € 96.606 uit eigen middelen voor. Een deel daarvan kwam van twee kennissen, die elk € 40.000 op zijn rekening lieten bijschrijven. Een van hen, een in Marokko geboren man, moest zich nu voor de rechtbank Zeeland-West-Brabant verantwoorden voor witwassen.
De rechtbank vond de gang van zaken opvallend. De verdachte en de andere geldschieter hadden vlak voor de overschrijvingen grote contante bedragen in delen op hun eigen rekeningen gestort, onder meer in ongebruikelijke coupures van € 200 en € 500. Waarom zij het geld niet gewoon contant aan de koper hadden overhandigd, bleef onduidelijk. Het bedrag paste bovendien niet bij het in- en uitgavenpatroon van de verdachte. Volgens de rechtbank liep hij door zijn hele financiële buffer weg te geven alleen een financieel risico, terwijl de koper er volop voordeel van had. Daarmee was er een gerechtvaardigd vermoeden van witwassen, en mocht van de verdachte worden verlangd dat hij een concrete en controleerbare verklaring gaf voor de herkomst van het geld.
Die verklaring kwam niet. Bij de politie en ter zitting zei de verdachte dat het om spaargeld uit Spanje en Nederland ging, dat hij had uitgeleend, maar stukken ter onderbouwing leverde hij niet. Eerder, tijdens een verhoor op 2 juni 2021, had hij juist verklaard dat hij contant geld van de koper had gekregen met de opdracht dat op zijn eigen rekening te storten en daarna terug te maken. Die verklaring trok hij later in, met als argument dat het hem tijdens het verhoor te veel was geworden. De rechtbank ging toch uit van de juistheid ervan: de verdachte maakte volgens de verbalisant tijdens dat verhoor juist een minder gespannen indruk, verklaarde gedetailleerd en paste bij de omstandigheden uit het dossier.
Voor een veroordeling moet vaststaan dat het geld uit een misdrijf komt. Een concreet gronddelict was hier niet aan te wijzen. De rechtbank paste daarom het zes-stappen toetsingskader toe uit een arrest van het gerechtshof Amsterdam van 11 januari 2013. Omdat het vermoeden van witwassen niet was weggenomen en de verdachte op verhullende wijze had gehandeld, oordeelde de rechtbank dat hij wist dat het geld een criminele herkomst had. De verdachte wordt vrijgesproken van wat meer of anders was tenlastegelegd.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat witwassen de reguliere economie ontwricht en crimineel geld vermengt met legaal geld. De verdachte had geen eerdere veroordelingen voor soortgelijke feiten, maar er speelde wel een strafbeschikking van 19 juni 2026. De officier van justitie vorderde een taakstraf van 100 uur. De verdediging vroeg om matiging vanwege de grove overschrijding van de redelijke termijn.
Die termijn begon te lopen bij de inverzekeringstelling op 31 mei 2021 en is volgens de rechtbank met ruim vier jaar overschreden. Als oriëntatiepunt nam de rechtbank de afspraken voor fraude tussen € 10.000 en € 70.000: twee maanden gevangenisstraf of een taakstraf. De rechtbank paste de korting toe op de straf die zij bij een voortvarender onderzoek had opgelegd, namelijk een taakstraf van 100 uur.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 80 uur voor het medeplegen van witwassen. Verricht hij die niet naar behoren, dan volgt 40 dagen vervangende hechtenis. De tijd die hij in voorarrest heeft doorgebracht, wordt in mindering gebracht naar rato van 2 uur per dag.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 5 november 2026
Strafrecht Taxichauffeur krijgt 50 maanden cel voor vervoer van 100 kilo cocaïne, zoals de officier eiste Op 13 februari 2026 wachtte een taxichauffeur in zijn blauwe Kia op een parkeerplaats bij de IKEA in Breda. Er kwamen twee mannen aanrijden vanuit België, in een Citroën met een Belgisch kenteken. Een van hen stapte bij de chauffeur in, er werd een token uitgewisseld in de vorm van een geldbriefje, en vier zware zwarte sporttassen verhuisden van de Citroën naar de kofferbak van de Kia. De chauffeur reed daarna in de richting van Amsterdam. Onderweg werd hij gecontroleerd. In elk van de vier tassen zat 25 kilo cocaïne, samen 100 kilo.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant sprak de man eerst vrij van de invoer van de cocaïne. Daarvoor moest vaststaan dat hij wist dat de drugs vanuit het buitenland naar Nederland waren gebracht. Het dossier bood daarvoor te weinig aanknopingspunten, en de officier van justitie vroeg zelf al om vrijspraak op dit punt. Dat de twee medeverdachten geen Nederlands spraken, vond de rechtbank in een tijd van vrij verkeer in Europa weinig betekenen. Een Belgisch kenteken bewijst volgens de rechtbank ook niet dat de auto rechtstreeks uit België kwam.
Het vervoer van de cocaïne achtte de rechtbank wel bewezen. De man had tijdens een kortdurend contact met een onbekende, anderstalige persoon vier zware tassen in zijn auto laten plaatsen, terwijl hij telefonisch werd aangestuurd door een ander. Het geldbriefje dat als token diende, is volgens de rechtbank in het criminele circuit gebruikelijk bij de overdracht van drugs. Die omstandigheden wijzen er zo duidelijk op dat het om drugs ging dat de man minst genomen bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat de tassen cocaïne bevatten.
De man hield vol dat hij dacht dat het om wiet of hasj ging. Hij kende de persoon die hem aanstuurde als iemand die zich met softdrugs bezighield en had voor hem eerder wiet vervoerd. De rechtbank vond dat weinig onderbouwd, want de man wilde niet zeggen wie die ander is. Dat hij meende of mocht menen dat er softdrugs in de tassen zaten, is volgens de rechtbank niet aannemelijk geworden. Omdat de tassen in zijn auto lagen, had hij ook de beschikkingsmacht over de cocaïne.
Bij de straf wees de rechtbank op de omvang van de lading: 100 kilo cocaïne met een geschatte straatwaarde van 5 tot 7 miljoen euro. Zo'n hoeveelheid wijst op georganiseerde drugshandel, met schade voor de gezondheid, criminele geldstromen die met de gewone economie verweven raken en geweld tussen criminele groepen. De landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting gaan niet hoger dan 20 kilo, met 50 maanden cel bij een georganiseerd verband. De rechtbank zag de man als koerier. Zijn strafblad woog mee: hij had eerder een Opiumwetfeit gepleegd met softdrugs, wat volgens de rechtbank laat zien dat hij zich makkelijk met verdovende middelen inlaat. Positief woog mee dat hij in enige mate verantwoordelijkheid nam voor wat hij deed.
De verdediging had om een lagere straf gevraagd. De raadsman wees erop dat de man door een veroordeling zijn VOG voor de taxipas kwijtraakt, en daarmee zijn taxibedrijf en inkomsten, en dat hij voor harddrugs nog niet eerder was veroordeeld. De rechtbank vond dat de eis van de officier van justitie recht doet aan de aard en ernst van het feit en aan de persoonlijke omstandigheden. Zij veroordeelde de man tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 50 maanden, met aftrek van de tijd die hij in voorarrest heeft doorgebracht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 5 november 2026
Strafrecht