Kantonrechter wijst billijke vergoeding af na melding grensoverschrijdend gedrag Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet.
De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen.
De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek.
Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald.
De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst ziekenhuismedewerker per 1 januari 2027 na schikking Het Martini Ziekenhuis in Groningen wilde van een werknemer af. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord, en was herplaatsing niet meer mogelijk. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. De werkneemster, die door een eigen gemachtigde werd bijgestaan, voerde verweer.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 door naar de rechtbank Overijssel, kamer voor kantonzaken in Zwolle. Het ziekenhuis diende een verzoekschrift in met 38 producties en later nog twee extra producties. De werkneemster reageerde met een verweerschrift met 33 bijlagen.
Op 14 oktober 2026 volgde de mondelinge behandeling. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De kantonrechter hoefde daardoor geen inhoudelijk oordeel te vellen over wie de schuld had aan de verstoorde verhouding.
De kantonrechter nam de afspraken van partijen over. Volgens de rechter is er sprake van een verstoorde arbeidsverhouding, waardoor van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Ook de afspraak over de proceskosten werd overgenomen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst op 21 oktober 2026 met ingang van 1 januari 2027. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Hoge Raad verwerpt cassatie van medewerker die Bospop-ontbinding van arbeidsovereenkomst aanvecht Een man die jarenlang als vrijwilliger en sinds 2022 ook in loondienst voor het festival Bospop in Weert werkte, kwam in een slepend conflict met de festivaldirecteur. Bospop vroeg de rechter zijn arbeidsovereenkomst te ontbinden wegens een verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter in Roermond wees dat verzoek op 31 januari 2025 af, omdat de stichting zich niet had gehouden aan de eigen regels voor het ontslag van managementteamleden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch vernietigde die beschikking op 16 oktober 2025 en ontbond de arbeidsovereenkomst alsnog, met ingang van 1 december 2025. De man had dan recht op een transitievergoeding.
De man ging daarna in cassatie bij de Hoge Raad tegen de beschikking van het hof. Stichting Bospop voerde verweer en vroeg het beroep te verwerpen. Ook de advocaat-generaal bij de Hoge Raad, mr. W.L. Valk, concludeerde tot verwerping van het cassatieberoep. De advocaat van de man reageerde schriftelijk op die conclusie.
De Hoge Raad kijkt in cassatie niet opnieuw naar de feiten, maar toetst of het hof het recht goed heeft toegepast en zijn oordeel begrijpelijk heeft gemotiveerd. Hij beoordeelde de klachten tegen de beschikking van het hof en kwam tot de conclusie dat ze niet tot vernietiging kunnen leiden. Een uitleg geeft hij niet. Dat hoeft ook niet, want voor de beoordeling van de klachten was het niet nodig vragen te beantwoorden die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verwierp het beroep. Daarmee blijft de beschikking van het hof in stand, en dus ook de ontbinding van de arbeidsovereenkomst. De man moet de kosten van het cassatiegeding betalen: € 932 aan verschotten en € 1.800 aan salaris voor de advocaat van Bospop, plus wettelijke rente als hij die kosten niet binnen veertien dagen heeft voldaan.
Hoge Raad · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter geeft Booking.com toestemming om 40 procent aanwezigheidsplicht op kantoor in te voeren Booking.com wil haar medewerkers verplichten om minimaal 40 procent van hun werktijd op het Amsterdamse hoofdkantoor te zijn. De ondernemingsraad weigerde daarmee in te stemmen, waarop Booking.com de kantonrechter vroeg om vervangende toestemming. Die toestemming is nu verleend.
Het conflict gaat over de arbeidsomstandigheden van meer dan 6.000 medewerkers met ruim honderd nationaliteiten. Tot 2020 was het uitgangspunt dat iedereen volledig op kantoor werkte. Door de coronapandemie ontstond thuiswerken als tijdelijke noodoplossing. Daarna voerde Booking.com in 2023, na instemming van de ondernemingsraad, een hybride beleid in: medewerkers werden aangemoedigd om ten minste 40 procent van hun tijd op kantoor te zijn, maar verplicht was dat niet. In de praktijk haalde slechts 27 procent van het personeel die aanbeveling. Dat was voor Booking.com aanleiding om van aanmoediging naar verplichting over te stappen.
Vanaf november 2025 vroeg Booking.com de ondernemingsraad mee te denken. Er volgden rondetafelgesprekken en samenwerkingssessies. Booking.com paste het voorstel aan: de gewenste aanwezigheid ging omlaag van 50 tot 60 procent naar 40 procent en er kwam een overgangsperiode van zes maanden waarin niet gehandhaafd zou worden. Desondanks weigerde de ondernemingsraad op 22 mei 2026 instemming, in een besluit van meer dan vijftig pagina's. De OR stelde onder meer dat de doelstellingen onvoldoende concreet waren, dat minder vergaande alternatieven niet serieus waren onderzocht, dat de controle op aanwezigheid een disproportionele inbreuk op de privacy van werknemers vormde en dat het kantoor op piekdagen niet genoeg werkplekken biedt voor alle medewerkers.
De kantonrechter weegt de belangen van beide partijen tegen elkaar af. Het recht van een werkgever om instructies te geven over de werkplek is het vertrekpunt. De kantonrechter oordeelt dat Booking.com een redelijk belang heeft bij meer kantooraanwezigheid: fysieke samenwerking bevordert kennisdeling, innovatie, snellere afstemming en onderlinge verbondenheid, en helpt nieuwe medewerkers inwerken. Een verplichting van 40 procent is naar het oordeel van de kantonrechter niet bovenmatig. Dat werknemers reistijd en reiskosten kwijt zijn of minder beschikbaar zijn voor zorgtaken, weegt niet op tegen dit belang, temeer omdat Amsterdam de contractuele standplaats is en werknemers zelf invloed hebben gehad op hun woonlocatie.
De bezwaren van de ondernemingsraad worden niet geheel weggewuifd. De kantonrechter erkent dat niet alle 6.000 medewerkers tegelijk een werkplek kunnen vinden, en legt Booking.com de verplichting op om extra concentratieplekken te creëren als dat nodig blijkt. Over de controle op aanwezigheid via pas- en netwerkgegevens is afgesproken dat Booking.com dit in overleg met de ondernemingsraad nader uitwerkt voordat leidinggevenden toegang krijgen tot individuele pasgegevens.
Omdat de weigering van de ondernemingsraad naar het oordeel van de kantonrechter onredelijk is, verleent de rechter vervangende toestemming voor het gehele voorgenomen beleid, inclusief de 40 procent aanwezigheidsplicht, de wekelijkse verplichte teamdag op kantoor, de berekening per maand en de hardheidsclausule voor bijzondere gevallen. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht