Kantonrechter wil € 83.840-claim over opgezegde opdracht naar handelskamer verwijzen Een man uit Overijssel eist ruim € 85.000 van een besloten vennootschap, omdat zij de overeenkomst van opdracht die hij met haar sloot onaanvaardbaar zou hebben opgezegd. Hij vraagt om een verklaring dat het bedrijf aansprakelijk is voor zijn schade. Daarnaast wil hij € 83.840 aan gederfde omzet en € 1.613,40 aan buitengerechtelijke kosten vergoed krijgen.
Voor het geval dat de rechter daar anders over denkt, heeft hij een tweede vordering ingediend. Dan vraagt hij te oordelen dat de overeenkomst van 8 september 2025 in werkelijkheid een arbeidsovereenkomst is. In dat geval wil hij een transitievergoeding, de vergoeding die een werknemer krijgt bij ontslag. Ook vraagt hij de kantonrechter om de zaak zo nodig in de juiste procedurevorm te brengen of door te sturen naar de bevoegde rechter.
Het bedrijf verzet zich tegen alle vorderingen. Het vraagt de rechter om de man niet-ontvankelijk te verklaren, of anders zijn vorderingen af te wijzen.
De kantonrechter van de rechtbank Overijssel, zittingsplaats Enschede, oordeelt voorlopig dat hij onbevoegd is om de hoofdvordering te behandelen. Die vordering is met ruim € 85.000 te hoog voor de kantonrechter. Zaken van die omvang horen bij de kamer voor handelszaken van de rechtbank. De man heeft zijn vordering niet bij die kamer ingediend.
Daarom overweegt de kantonrechter de zaak uit eigen beweging door te verwijzen naar de kamer voor handelszaken in Almelo. Hij doet dat nog niet meteen. Eerst krijgen beide partijen de kans om te reageren op dat voornemen.
De zaak komt daarvoor op de rol van 20 oktober 2026. Het inhoudelijke geschil over de opzegging en de vraag of er sprake was van een arbeidsovereenkomst is nog niet beoordeeld. Alle verdere beslissingen houdt de kantonrechter aan.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst ziekenhuismedewerker per 1 januari 2027 na schikking Het Martini Ziekenhuis in Groningen wilde van een werknemer af. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord, en was herplaatsing niet meer mogelijk. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. De werkneemster, die door een eigen gemachtigde werd bijgestaan, voerde verweer.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 door naar de rechtbank Overijssel, kamer voor kantonzaken in Zwolle. Het ziekenhuis diende een verzoekschrift in met 38 producties en later nog twee extra producties. De werkneemster reageerde met een verweerschrift met 33 bijlagen.
Op 14 oktober 2026 volgde de mondelinge behandeling. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De kantonrechter hoefde daardoor geen inhoudelijk oordeel te vellen over wie de schuld had aan de verstoorde verhouding.
De kantonrechter nam de afspraken van partijen over. Volgens de rechter is er sprake van een verstoorde arbeidsverhouding, waardoor van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Ook de afspraak over de proceskosten werd overgenomen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst op 21 oktober 2026 met ingang van 1 januari 2027. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank halveert boete voor matrassenrecycler na illegale arbeid: € 85.500 wordt € 43.605 Op 29 maart 2023 troffen inspecteurs van de Nederlandse arbeidsinspectie bij een matrassenrecycler in Utrecht tien mensen aan die matrassen aan het recyclen waren. Uit het onderzoek dat volgde bleek dat in één week dertien vreemdelingen voor het bedrijf werkten zonder dat daarvoor een tewerkstellingsvergunning of gecombineerde vergunning voor verblijf en arbeid was afgegeven. Twaalf van hen waren Nigeriaans en door een keten van uitzendbureaus bij het bedrijf terechtgekomen. De dertiende, een Sri Lankees, kwam via een ander uitzendbureau. Tien van de dertien vreemdelingen waren daarnaast niet vastgelegd met een kopie van hun identiteitsbewijs, wat bij inlenen via een keten van werkgevers wel moet.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde het bedrijf een boete van € 85.500 op wegens overtreding van de Wet arbeid vreemdelingen. Daarvan was € 78.000 bedoeld voor het laten werken van dertien vreemdelingen zonder vergunning (13 keer € 6.000) en € 7.500 voor het niet bewaren van identiteitsbewijzen (10 keer € 750). De minister ging daarbij uit van grove schuld bij de eerste overtreding. Het bedrijf maakte bezwaar, maar de minister hield de boete in stand. Daarop ging het bedrijf in beroep bij de rechtbank.
Het bedrijf betwistte allereerst dat een van de vreemdelingen zonder vergunning had gewerkt. Hij zou een taakstraf hebben uitgevoerd, en dat is geen arbeid in de zin van de wet. De rechtbank wees dat af. De minister had aangetoond dat de man geen vergunning en geen verblijfsrecht had, en ook het Centraal Justitieel Incassobureau, dat taakstraffen registreert, bevestigde dat er geen taakstraf werd uitgevoerd. Een beweging van de man zelf, zonder een stuk waaruit de taakstraf blijkt, was niet genoeg.
Ook het betoog dat er geen sprake was van grove schuld sneuvelde. Het bedrijf had gesteld dat het alleen mensen uit de Europese Unie wilde inzetten en erop mocht vertrouwen dat de uitzendbureaus de papieren controleerden. Maar uit het boeterapport bleek dat bij geen van de vreemdelingen vóór aanvang van het werk was gecontroleerd of zij in Nederland mochten werken. Een werkinstructie voor de naleving van de wet kwam pas na de controle. De rechtbank oordeelde dat een werkgever zelf moet onderzoeken of iemand mag werken en niet mag vertrouwen op een uitzendbureau, en dat het ontbreken van elke eigen controle ernstig nalatig is. Ook de stelling dat het bedrijf zich had vergist over verblijfsdocumenten uit Malta of Italië haalde niets uit: wie niet controleert, kan ook geen denkfout maken. Het beroep op een andere zaak waarin de minister de boete wel had gematigd, slaagde evenmin. Die matiging was volgens de minister een fout, en het gelijkheidsbeginsel verplicht niet om fouten te herhalen.
Twee punten kreeg het bedrijf wel gelijk. Ten eerste had de rechtbank oog voor de cumulatie van overtredingen: bij twaalf vreemdelingen ging het steeds om dezelfde fout van dezelfde leidinggevende, bij dezelfde uitlener. Voor die twaalf boetes matigde de rechtbank met 10%. Voor de dertiende vreemdeling gold dat niet, omdat die via een ander uitzendbureau kwam.
Ten tweede oordeelde de rechtbank dat het boetenormbedrag in dit geval onevenredig uitpakte. De Beleidsregel kent voor rechtspersonen een normbedrag van € 8.000 en voor eenmanszaken € 4.000. Dat er geen onderscheid wordt gemaakt naar de grootte van de onderneming is op zichzelf niet onredelijk, omdat elke overtreding hetzelfde voordeel oplevert en onderscheid tot concurrentievervalsing zou kunnen leiden. Maar in de keten zat een uitzendbureau dat als eenmanszaak met 100 medewerkers slechts € 4.000 per overtreding kreeg opgelegd, terwijl het bedrijf van eiseres met acht vaste medewerkers het dubbele moest betalen voor dezelfde overtreding. Voor de twaalf vreemdelingen uit die keten stelde de rechtbank het normbedrag daarom zelf op € 4.000 en kwam met 75% voor grove schuld op € 3.000 per persoon.
Andere argumenten van het bedrijf haalden niets uit. De getroffen maatregelen na de controle, zoals een nieuwe werkinstructie, bleken onvoldoende aangetoond: het was onduidelijk of ze ook werden toegepast. Het tijdsverloop tussen de laatste onderzoekshandeling en het boeterapport bleef binnen zes maanden, en dat tussen het boeterapport en het besluit gaf geen reden tot matiging, omdat het bedrijf er niet door was benadeeld en de minister het over de langere termijn had geïnformeerd. Wel had de procedure langer dan de redelijke termijn van twee jaar geduurd, met ongeveer vier maanden. Daarvoor matigde de rechtbank de totale boete met 5%.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, vernietigde de beslissing op bezwaar en herriep het boetebesluit voor zover het de hoogte betrof. Zelf stelde zij de totale boete vast op € 43.605, ongeveer de helft van het oorspronkelijke bedrag. De minister moet bovendien de proceskosten van het bedrijf vergoeden tot € 3.935 en het griffierecht van € 385 terugbetalen.
Rechtbank Gelderland · 16 oktober 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet bij Diks Autoverhuur na vechtpartij op de werkvloer Een medewerker van Diks Autoverhuur & Autodelen in Amsterdam raakte op 6 mei 2026 betrokken bij een fysieke confrontatie met een collega op de werkvloer. Op camerabeelden was te zien dat de medewerker de confrontatie opzocht door met zijn gezicht tegen het gezicht van zijn collega te gaan staan, en na een duw van die collega een stap naar voren zette en hem met een tablet in het gezicht sloeg. Diks stelde de medewerker de volgende dag op non-actief en ontsloeg hem op 16 mei 2026 op staande voet.
De medewerker verzocht de kantonrechter het ontslag op staande voet te vernietigen. Hij voerde aan dat hij tijdens het incident een black-out had gehad, dat hij in 21 jaar dienstverband nooit eerder problemen had veroorzaakt, en dat hij de afgelopen twee jaar meerdere keren door collega's met de dood was bedreigd. Kort na het incident bleek bovendien dat hij lijdt aan een vorm van bloedkanker, een ziekte die zijn moeheid en de black-out mede zou kunnen verklaren.
De kantonrechter stelde voorop dat geweld tussen collega's onacceptabel is en in beginsel een dringende reden voor ontslag op staande voet oplevert. Toch oordeelde hij dat het ontslag in dit geval een te zware maatregel was. Daarvoor woog hij meerdere omstandigheden mee. De medewerker had een vlekkeloos dienstverband van 21 jaar. Diks had de stelling over de black-out niet weersproken en had die omstandigheid bij het ontslagbesluit moeten betrekken. De medewerker is 63 jaar oud en heeft door zijn ziekte een extra kwetsbare positie op de arbeidsmarkt.
Bovendien behandelde Diks de betrokken collega heel anders: die collega kreeg slechts een officiële waarschuwing, terwijl ook hij niet de-escaleerde, als eerste een duw uitdeelde en daarna vuistslagen toebracht. Diks maakte niet duidelijk waarom dit verschil in behandeling gerechtvaardigd was.
Diks had ook voorwaardelijk verzocht de arbeidsovereenkomst te ontbinden wegens verwijtbaar handelen of een verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter wees dat verzoek af. Diks onderbouwde onvoldoende waarom er ondanks de black-out sprake was van zodanig verwijtbaar handelen dat voortzetting van het dienstverband in redelijkheid niet van haar gevergd kon worden. Van een ernstig verstoorde verhouding was evenmin voldoende gebleken, temeer omdat de betrokken collega inmiddels zelf niet meer bij Diks werkt en Diks meerdere vestigingen heeft waar herplaatsing mogelijk zou zijn.
De kantonrechter vernietigde het ontslag op staande voet en veroordeelde Diks tot doorbetaling van het bruto maandloon van € 3.046,02 vanaf 16 mei 2026, vermeerderd met de wettelijke rente en een wettelijke verhoging van maximaal 10% over de achterstallige betalingen. Het verzoek van Diks om de medewerker een gefixeerde schadevergoeding van € 4.987,61 te laten betalen werd eveneens afgewezen. Diks werd veroordeeld in de proceskosten van € 1.274,00.
Rechtbank Amsterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter ontbindt dienstverband bij Martini Ziekenhuis na regeling, einde 1 januari 2027 Het Martini Ziekenhuis in Groningen wilde van een medewerker af. Het ziekenhuis stelde dat de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar was verstoord en dat herplaatsing van de medewerker niet meer mogelijk was. Het vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees haar bij beschikking van 16 juni 2026 naar de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle. Het ziekenhuis diende een verzoekschrift in met negenentwintig producties. De medewerker verweerde zich met een verweerschrift en achtentwintig bijlagen. Beide partijen vulden hun dossier later nog aan met extra stukken.
Op 14 oktober 2026 volgde een mondelinge behandeling. Daar kwamen partijen er zelf uit: zij troffen een regeling, die in het proces-verbaal van de zitting is vastgelegd. De kantonrechter hoefde daardoor niet inhoudelijk te oordelen over wie de schuld heeft aan de verstoorde verhouding.
De kantonrechter volgt de regeling. Hij ontbindt het dienstverband op grond van de verstoorde arbeidsverhouding, in de zin dat van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd het contract te laten voortduren. Het contract eindigt op 1 januari 2027. Ook over de kosten hadden partijen afspraken gemaakt: ieder draagt de eigen proceskosten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 januari 2027 en bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht