Overburen: poort mag erf afsluiten, maar buurman krijgt drie extra tags voor de poort Twee overburen in Breda strijden al langere tijd over een weg die op het erf van de een ligt, maar waarover de ander gebruik mag maken. De weg komt uit op de openbare weg en is daar afgesloten met een elektrische poort. De eigenaar van het erf, gedaagde in deze zaak, heeft ongeveer drie jaar geleden de versleuteling van die poort aangepast. De intercom, de pincode en de mogelijkheid om de poort met een telefoon te openen vielen toen weg. Sindsdien gaat de poort alleen nog open met een persoonlijke tag of een afstandsbediening. Ook is de uitrijlus, die auto's van binnenuit de poort uit laat rijden, 's nachts om 23.00 uur uitgeschakeld.
De buurman die over de weg mag rijden vindt dat hij daardoor wordt belemmerd in het gebruik van zijn erfdienstbaarheid, het vastgelegde recht om over andermans grond te gaan. Hij moet bezoekers nu steeds zelf naar binnen en naar buiten begeleiden, en voor een tuinman of schoonmaker moet altijd iemand thuis zijn. Daarnaast wil de eigenaar van de weg zijn erf afsluiten met een nieuwe, veertien meter brede poort, over de hele breedte van het deel van het perceel van de buurman dat aan de weg grenst. Ook daartegen verzette de buurman zich.
De rechtbank begint met de afweging die de wet vraagt. Een eigenaar mag zijn erf afsluiten, maar hij moet degene met een recht van overpad onbelemmerd toegang laten houden, zonder dat die telkens van zijn medewerking afhankelijk is. Het openen van de poort op afstand wijst de rechtbank af. Volgens een onweersproken verklaring van een beveiligingsbedrijf is dat alleen veilig als je de poort en de bezoekers goed in beeld hebt. De eigenaar van de weg heeft dat zicht vanuit zijn woning, de buurman niet. Het ongemak van de buurman weegt daar niet tegen op, zeker omdat hij op zijn eigen grond naast de poort een bel kan plaatsen. De uitrijlus is niet meer nodig, omdat inmiddels een systeem voor hulpdiensten is geïnstalleerd en de buurman op de zitting zei daar tevreden over te zijn. Ook een toezegging dat de poort nooit wordt uitgeschakeld krijgt hij niet: dat kan voor onderhoud of reparatie soms nodig zijn.
Op het aantal tags heeft de buurman wel gelijk. De erfdienstbaarheid is niet alleen voor de bewoners, maar ook voor vaste bezoekers, zoals zijn uitwonende zoon. De rechtbank rekent daarom op vijf tags: drie voor de bewoners, een voor de zoon en een reserve voor incidentele klussers. Dat moeten er dus drie meer worden dan hij nu heeft. Voor de afstandsbedieningen heeft hij met drie genoeg, en die heeft hij al.
De nieuwe poort mag er komen. Het recht om je erf af te sluiten is volgens de rechtbank vanzelfsprekend, en misbruik van recht neem je pas aan bij hoge uitzondering. De eigenaar noemde zijn privacy en de ernstig verstoorde burenrelatie, en de poort belemmert de buurman niet omdat deze over de hele huidige opening open kan. De breedte van veertien meter mag blijven, want de opening was bij het vestigen van de erfdienstbaarheid in 2012 ook dertien meter breed en kliko's zijn klein. Bij de uitvoering stelt de rechtbank wel eisen: de poort mag niet hoger zijn dan twee meter, moet aan beide kanten een drukknop hebben, een noodstroomvoorziening en een afstandsbediening die gelijk werkt aan die van de huidige poort. Verweer daartegen voerde de eigenaar niet, of het hield geen stand omdat ongewenste bezoekers al bij de eerste poort worden geweerd. Een intercom of huismodule hoeft hij niet te bekostigen, en de poort hoeft niet open te blijven staan zolang de buurman dat wil.
De gevorderde dwangsom van € 1.000 per dag is volgens de rechtbank te hoog, omdat maar een deel van de vordering wordt toegewezen. Zij beperkt die tot € 250 per dag met een maximum van € 10.000. Ook de buitengerechtelijke kosten van € 925 krijgt de buurman. De eigenaar wilde die verrekenen met boetes voor foutparkeerders op de weg, maar of die overtredingen zijn begaan is niet eenvoudig vast te stellen en vergt een apart debat over de erfgrens en de uitleg van de akte.
De rechtbank veroordeelt de eigenaar om binnen twee maanden na betekening drie nieuwe tags te verstrekken. Plaatst hij een nieuwe poort, dan moet die voldoen aan de vier genoemde eisen. Bij niet nakomen verbeurt hij € 250 per dag tot maximaal € 10.000, en hij betaalt € 925 aan buitengerechtelijke kosten. De proceskosten worden gecompenseerd: ieder draagt de eigen kosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Goederenrecht Rechter stopt verbouwing van appartement op Sint Maarten na sloop van dragende muur Een eigenaar van een appartementsrecht in de Rainbow Tower Building op Sint Maarten heeft een deel van een dragende muur gesloopt, terwijl de vereniging van eigenaren hem daar twee keer voor had gewaarschuwd. Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten beval hem in kort geding alle werkzaamheden te staken.
Het gaat om een unit op de derde etage, ter hoogte van de parkeergarage. Volgens de splitsingsakte was die bedoeld als kantoor. De vorige eigenaar, het inmiddels failliet verklaarde Sabra N.V., bouwde de unit om tot drie aparte woonunits. In september 2025 kocht een Canadees bedrijf, 17366884 Canada Incorporated, de unit op een veiling van de failliete boedel. Het bedrijf werd op 17 februari 2026 eigenaar en wil de woonbestemming handhaven en de drie woonunits blijven exploiteren. Daarvoor liet het de unit renoveren.
De vereniging van eigenaren (Rainbow Tower Building Home Owners Association) waarschuwde de eigenaar op 25 maart 2026 en opnieuw op 18 augustus 2026 dat structurele wijzigingen alleen met haar toestemming zijn toegestaan. De eigenaar vond dat hij binnen de regels handelde. Hij brak vervolgens een muur af of gedeeltelijk weg, waarna de vereniging hem sommeerde alle werkzaamheden direct te staken. Daarna begon zij het kort geding. De splitsingsakte verbiedt wijzigingen aan het gebouw, aan de plattegrond en aan alles wat de constructie in gevaar kan brengen.
De vereniging eiste dat de eigenaar de werkzaamheden staakt, dat een ingenieursbureau (ICE) de unit mag inspecteren en dat hij de kosten daarvan betaalt. Ook wilde zij een gedetailleerd renovatieplan en een dwangsom van USD 2.500 per overtreding. Zij wees erop dat ICE op 21 oktober 2026 had aangegeven dat de aangetaste muur mogelijk een belangrijke rol speelt in de stabiliteit van het gebouw, waarin ongeveer 70 woningen zitten. De eigenaar voerde aan dat hij binnen zijn eigen unit mag werken, dat hij geen dragende delen heeft aangetast en dat zijn aannemer mondeling had bevestigd dat niets constructiefs was geraakt.
Het Gerecht vond aannemelijk dat een deel van een dragende muur is gesloopt. Op de foto's is te zien dat de muur van beton met ijzervlechtwerk is gemaakt. De eigenaar heeft de weggebroken delen inmiddels hersteld, maar niet op dezelfde wijze: daarbij is geen betonvlechtwerk gebruikt. Ook zijn er in andere muren openingen gemaakt waar leidingen doorheen lopen. Of dat is toegestaan en gevaar oplevert voor bovengelegen woningen, is nog niet duidelijk.
Op de zitting spraken partijen af dat ICE namens de vereniging een opname doet van de werkzaamheden, met een engineer van de eigenaar erbij. In het rapport moet staan of de eigenaar toestemming had moeten vragen en of de ingrepen nog een concreet risico opleveren. Is dat laatste zo, dan moet hij het herstel betalen. De eigenaar zei geen bezwaar te hebben tegen het voorleggen van zijn renovatieplannen. De dwangsom wees het Gerecht toe in gematigde vorm, omdat hij zich niets aantrok van de waarschuwingen en de verhouding tussen partijen moeizaam is.
Het Gerecht beval de eigenaar daarom alle werkzaamheden te staken en gestaakt te houden. Hervatten mag pas nadat het onderzoek van ICE is afgerond en de door ICE noodzakelijk geachte veiligheids- en herstelmaatregelen zijn uitgevoerd. Binnen zeven dagen moet hij een gedetailleerd renovatieplan verstrekken, en voor werkzaamheden waarvoor de splitsingsakte toestemming eist, moet hij die schriftelijk verkrijgen van de vereniging. Bij overtreding verbeurt hij USD 1.000 per overtreding of per dag, tot maximaal USD 100.000, in plaats van de gevraagde USD 2.500 met een maximum van USD 250.000. De eigenaar betaalt bovendien de proceskosten van Cg 3.699,50, vermeerderd met nakosten, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde, waaronder de afzonderlijke eis dat de eigenaar de kosten van onderzoek en herstel aan de vereniging vergoedt, is afgewezen.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 13 november 2026
Civiel Recht Hoge Raad verwerpt cassatieberoep over vastgoedgeschil met Stichting WaardeVastgoed Holland V. Een investeerder probeerde via een cassatieprocedure bij de Hoge Raad een eerder arrest van het gerechtshof Den Haag aan te vechten. Die zaak draaide om een geschil met Stichting WaardeVastgoed Holland V., de commanditaire vennootschap WaardeVastgoed Holland V C.V. en Orabel B.V.
De rechtbank Den Haag had de zaak in 2023 in twee vonnissen behandeld. Daarna tekende de investeerder hoger beroep aan bij het gerechtshof Den Haag, dat op 1 april 2025 arrest wees. Omdat de investeerder het ook met dat arrest niet eens was, diende hij een cassatieberoep in bij de Hoge Raad. Alleen de stichting liet zich daarin verweren; de C.V. en Orabel verschenen niet in deze procedure.
De Hoge Raad beoordeelde de klachten die de investeerder tegen het arrest van het hof indiende. Dat deed de Raad op een beperkte manier: wanneer de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht, hoeft de Hoge Raad zijn oordeel niet toe te lichten. Dat is hier het geval. De Hoge Raad stelde vast dat de klachten hoe dan ook niet tot vernietiging van het arrest kunnen leiden, maar werkte dat inhoudelijk niet verder uit.
De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep en veroordeelde de investeerder in de proceskosten. Die kosten worden aan de kant van de stichting begroot op € 905,-- aan verschotten en € 2.200,-- voor salaris, te vermeerderen met wettelijke rente als niet binnen veertien dagen wordt betaald.
Hoge Raad · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechtbank vernietigt woningkoop om verzwegen scheur in gevel: verkoper moet € 157.500 koopsom terugbetalen Een echtpaar kocht in maart 2022 een woonhuis in Limburg, maar kwam er na de levering achter dat de voorgevel een forse scheur had. De verkoper wist daarvan, zo oordeelt de rechtbank Limburg, en zweeg erover. De koop wordt daarom vernietigd wegens dwaling, en de verkoper moet de volledige koopsom van € 157.500 terugbetalen.
De zaak draait om een woning die de verkoper zelf eerder had gekocht en verbouwd. Voor de koop liet het echtpaar een bouwkundige keuring uitvoeren. Daarin stond onder meer een actieve lekkage, zodat de kopers van de vochtproblemen uit dat rapport wisten. Ze stelden dat er meer aan de hand was: eerdere lekkages, scheurvorming en verzakkingen die de verkoper kende maar niet noemde. In een tussenvonnis van 20 augustus 2025 kregen de kopers de opdracht dat te bewijzen. Er volgde een getuigenverhoor met onder meer een buurman en twee deskundigen, onder wie een constructeur.
Over de vochtproblemen is de rechtbank kort. De kopers slaagden er niet in te bewijzen dat er andere lekkages waren dan die in het keuringsrapport. Ze beweerden dat onder het laminaat in de keuken vochtschade zat, maar daarvoor hadden ze alleen hun eigen verklaring. Onder het bewijsrecht dat tot 1 januari 2025 gold, kan zo'n verklaring van een partij niet in het eigen voordeel bewijzen, tenzij ze onvolledig bewijs aanvult. Dat de scheur in de gevel vocht binnenliet, was niet aangetoond.
Over de scheur oordeelt de rechtbank anders. De verkoper had tijdens de procedure steeds gezegd dat hij geen scheurvorming had gezien. Een foto uit 2020 laat echter een grote diagonale scheur zien in een muur die hij op dat moment gedeeltelijk met isolatieplaten (tempex) bedekte. Tijdens het verhoor gaf hij toe dat hij de gerepareerde scheur wel had gezien bij de bezichtiging, maar er niet met de makelaar over had gesproken. De constructeur verklaarde dat het een zettingsscheur was die door dichtsmeren hooguit cosmetisch was hersteld. Volgens de rechtbank had de verkoper moeten weten dat de scheur mogelijk niet goed was hersteld, en had hij die moeten melden of laten onderzoeken.
De rechtbank neemt ook aan dat de verkoper de scheur heeft verhuld. Hij plaatste isolatieplaten op slechts twee van de vier muren, precies de muren bij de hoek met de scheur. Zijn uitleg dat die muren minder mooi waren, botste met zijn eigen verklaring dat de andere muren het slechtste waren. Zijn verhaal dat hij niet bij de andere muren kon komen omdat de buurman dat niet toestond, werd door die buurman weersproken. Volgens de rechtbank heeft de geloofwaardigheid van de verkoper een ernstige deuk opgelopen. Dat de vragenlijst van de makelaar de vraag naar gerepareerde scheuren met 'nee' beantwoordde, helpt hem niet: hij zat erbij toen die werd ingevuld en was zelf verantwoordelijk voor de juistheid.
Niet bewezen is dat de verkoper wist van verzakkingen of van de stutten die eerder bij de woning stonden, noch dat hij het verslag van een bezwaarschriftencommissie over instortingsgevaar kende. De scheur is echter genoeg. De rechtbank vindt voldoende aannemelijk dat de kopers de woning niet voor deze prijs hadden gekocht als ze ervan hadden geweten; de verkoper betwistte dat niet.
Daarmee zijn de primaire vorderingen toewijsbaar en komt de rechtbank niet toe aan de subsidiaire vorderingen. De rechtbank vernietigt de koopovereenkomst en de aanvulling daarop wegens dwaling. De verkoper moet binnen 30 dagen na betekening van het vonnis de koopsom van € 157.500 terugbetalen, met wettelijke rente vanaf 21 april 2022. Zijn verzoek om zes maanden de tijd wijst de rechtbank af, omdat de kopers hun geld snel terug moeten kunnen krijgen. Verder moet hij € 7.514,04 aan verwervingskosten vergoeden, € 3.696,61 aan beslagkosten en € 2.985,74 aan buitengerechtelijke incassokosten. De rechtbank veroordeelt hem ook tot betaling van de proceskosten van € 17.269,94, waaronder € 4.241,05 aan onderzoekskosten van de deskundige en € 847 aan verhoorkosten van de deskundigen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank wijst schadeclaim over mislukt vastgoedproject af omdat bemiddelaar geen overeenkomst sloot met investeerders Twee investeerders verloren honderdduizenden euro's aan een vastgoedproject in een onbekende plaats, nadat de leningnemers stopten met het betalen van rente en het geleende geld niet terugbetaalden. Ze stapten naar de rechter en legden de rekening neer bij de bemiddelaar die hen met het project in contact had gebracht.
De investeerders, een vrouw en een man, waren in 2024 onafhankelijk van elkaar in contact gekomen met een bemiddelaar en zijn vennootschap. De bemiddelaar had hen gewezen op een vastgoedproject waarbij vier kavels zouden worden ontwikkeld. Hij had eerder meerdere projecten gedaan met dezelfde leningnemers en zijn eigen onderneming had daar ook in geïnvesteerd. Op basis van een financieringsaanvraag die de bemiddelaar had opgesteld, besloten beiden te investeren: de vrouw leende € 550.000 aan de projecteigenaren, de man € 150.000. Als zekerheid werd een hypotheekrecht gevestigd op de percelen.
Enkele maanden later bleek dat het vastgoedproject nog niet van de grond was gekomen. Er was geen omgevingsvergunning aangevraagd, de kavels hadden nog niet te koop gestaan en de verhypothekeerde schuur werd gewoon verhuurd aan een huurder die niets van het project afwist. De leningnemers betaalden zes maanden rente en stopten daarna. De investeerders vreesden dat ze het geld nooit zouden terugzien en spanden een procedure aan tegen de bemiddelaar en zijn vennootschap.
De investeerders stelden dat zij een overeenkomst hadden gesloten met de bemiddelaar persoonlijk of met zijn vennootschap, en dat er sprake was van wanprestatie. Subsidiair voerden zij aan dat de bemiddelaar onrechtmatig had gehandeld, omdat hij wist of had moeten weten dat het project niet bestond en dat de leningnemers al in financiële problemen verkeerden bij een ander project in Lelystad.
De rechtbank volgde die redenering niet. Voor een overeenkomst met de bemiddelaar persoonlijk hadden de investeerders onvoldoende aangetoond dat zij erop mochten vertrouwen dat hij voor eigen rekening handelde. Hij communiceerde steeds via een e-mailadres van zijn vennootschap, met de vennootschapsnaam in zijn handtekening, en de investeerders hadden voor hun eerste contact al de website van de vennootschap bezocht. Een overeenkomst met de vennootschap zelf was evenmin tot stand gekomen: de vennootschap fungeerde als bemiddelaar voor de leningnemers en niet als adviseur of bemiddelaar van de investeerders. Zij hadden de vennootschap ook nooit betaald, terwijl de leningnemers dat wel deden.
Over het gestelde onrechtmatige handelen oordeelde de rechtbank dat de bemiddelaar weliswaar ook de belangen van investeerders tot op zekere hoogte in acht moet nemen en hen volledig en juist moet voorlichten, maar dat de investeerders niet hadden aangetoond dat hij dat had nagelaten. Er was geen bewijs dat hij wist dat het project niet zou starten. De bekende problemen bij een ander project van dezelfde leningnemers hoefde hij niet automatisch te melden, tenzij die problemen zo ernstig waren dat hij een reëel risico zag op wanbetaling. Dat hadden de investeerders onvoldoende onderbouwd.
De rechtbank wees alle vorderingen af en veroordeelde de twee investeerders hoofdelijk in de proceskosten van € 14.496.
Rechtbank Rotterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht