Hof verlaagt schadevergoeding voor gebrekkige nieuwbouwwoning van € 142.000 naar € 12.951 Een echtpaar dat opdracht gaf voor de bouw van een nieuwe woning in Nunspeet stapte naar de rechter omdat de woning volgens hen te gehorig was en bovendien diverse bouwkundige gebreken vertoonde. De aannemer, een maatschap bestaande uit twee personen, leverde de woning op in mei 2023. Al bij de oplevering werden 26 gebreken vastgesteld, waaronder klachten over de geluidwerendheid van de gehele woning en de ouderslaapkamer in het bijzonder. De opdrachtgever leed aan de ziekte van Parkinson, wat de behoefte aan een stille woning extra relevant maakte.
De rechtbank in Zutphen kende in december 2024 een schadevergoeding toe van ruim € 142.000. Daarvan had het grootste deel, bijna € 113.000, betrekking op de geluidsproblemen: ruim € 97.000 voor aanvullende geluidwerende maatregelen aan de woning en ruim € 15.000 voor een geluiddichte slaapcabine die de opdrachtgever al zelf had laten plaatsen. De rest van het bedrag betrof overige gebreken zoals vlekken op de trap, holle tegels, mankerende binnendeuren en verstopte afvoeren.
In hoger beroep draait het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden de beslissing over de geluidsproblemen volledig terug. Het hof stelt vast dat partijen hadden afgesproken dat de aannemer een stille woning en een zeer stille slaapkamer zou bouwen, maar dat zij nooit concrete geluidsnormen hebben vastgelegd. Om te beoordelen of die afspraak is nagekomen, zoekt het hof aansluiting bij de objectieve NEN 1070-norm, kwaliteitsklasse 1, de hoogste categorie in die norm. Op basis van akoestische metingen blijkt de woning grotendeels aan die norm te voldoen. Waar dat niet het geval is, betreft het andere vertrekken dan de slaapkamer zelf, en ook in die ruimtes wordt ruimschoots voldaan aan het Bouwbesluit. Voor de lange nagalmtijden in woonkamer en trappenhuis wijst het hof erop dat de inrichting, zoals harde vloerbedekking, daarbij ook een rol speelt. Het hof concludeert dat de aannemer de afgesproken geluidsnormen heeft gerealiseerd en dus niet tekortgeschoten is.
Ook bij de overige gebreken valt de uitkomst in hoger beroep gunstiger uit voor de aannemer. De vlekken op de trap hoeven niet te worden hersteld door vervanging van de traptreden maar door schuren, waarvoor een bedrag van € 600 volstaat in plaats van de door de rechtbank toegewezen € 14.181. Voor de holle tegels en het loszittende voegwerk is € 583 toewijsbaar in plaats van € 1.718. Van de zes deuren waarover werd geklaagd, stond bij de oplevering slechts één deur als gebrekkig genoteerd; voor de overige deuren had de opdrachtgever de gebreken redelijkerwijs bij de oplevering kunnen ontdekken. Het hof kent voor die ene deur reparatiekosten van € 390 toe in plaats van de volledig gevorderde € 6.534 voor zes nieuwe deuren. Een nieuw toegewezen post betreft een lekkage in de kelder, waarvoor de aannemer € 3.025 moet vergoeden.
Het hof veroordeelt de aannemer tot betaling van in totaal € 12.951 aan schadevergoeding, vermeerderd met wettelijke rente over de verschillende bedragen vanaf respectievelijk september 2023, september 2024 en juli 2025. Omdat de opdrachtgever op grond van het vonnis van de rechtbank al meer had ontvangen dan dit bedrag, moet hij het teveel betaalde terugbetalen. De opdrachtgever wordt ook veroordeeld in de proceskosten van beide instanties.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt Rotterdams vastgoedbedrijf EvolutionRE de naam te gebruiken wegens merkinbreuk op Evolutiq Twee vastgoedbedrijven met bijna dezelfde naam kwamen tegenover elkaar te staan in een kort geding bij de rechtbank Den Haag. Het Duitse Evolutiq, opgericht in 2019 en actief in onafhankelijk investerings- en vermogensbeheer op het gebied van vastgoed, private equity en impactadvies, bezit sinds 2020 het Uniewoordmerk EVOLUTIQ. Het Rotterdamse EvolutionRE, opgericht in 2022, ontwikkelt en beheert logistiek vastgoed voor investeerders en gebruikt de naam 'EvolutionRE' onder meer op haar website. Evolutiq vond dat dit een inbreuk op haar merk was en sommeerde EvolutionRE in mei en juni 2026 daarmee te stoppen. EvolutionRE betwistte de inbreuk, waarna Evolutiq naar de voorzieningenrechter stapte.
Op de zitting speelde eerst een procedureel punt. EvolutionRE had anderhalve werkdag voor de zitting een deskundigenrapport over marktonderzoek ingediend. De voorzieningenrechter liet dat stuk buiten beschouwing omdat het in strijd was met de goede procesorde: EvolutionRE kende de vordering al sinds mei 2026 en de zittingsdatum sinds juni 2026, dus Evolutiq kreeg te weinig tijd om erop te reageren.
Inhoudelijk draaide het om de vraag of het publiek de twee namen kan verwarren. De voorzieningenrechter stelde vast dat beide bedrijven dezelfde diensten aanbieden als waarvoor het merk is ingeschreven: diensten op het gebied van onroerend goed, financiële zaken, fondsenwerving en financiële sponsoring. Het relevante publiek bestaat uit zakelijke partijen zoals vastgoedeigenaren, huurders, ontwikkelaars, financiers, adviseurs en makelaars, met een gemiddeld aandachtsniveau. Visueel is er volgens de rechter sterke overeenstemming, omdat het begin van beide woorden, EVOLUTI, volledig gelijk is en lezers van links naar rechts lezen. Auditief is de overeenstemming gering, onder meer omdat het merk vier lettergrepen heeft en het teken zes. Een begripsmatige vergelijking kon niet worden gemaakt, want geen van beide namen heeft een eigen betekenis.
EvolutionRE voerde aan dat 'evolutie' een synoniem is voor 'ontwikkeling' en daarom beschrijvend is voor vastgoedontwikkeling, zodat het merk maar beperkt beschermd zou zijn. De voorzieningenrechter verwierp dat verweer. Het gaat erom of het publiek het woord direct begrijpt als een beschrijving van de diensten waarvoor het merk is ingeschreven, en dat is niet het geval. Die diensten zien onder meer op taxatie, advisering en financiering van onroerend goed. Dat beide partijen ook vastgoed ontwikkelen, maakt 'ontwikkeling' nog niet tot een ingeschreven dienst of een kenmerk daarvan. Omdat het merk van huis uit onderscheidend vermogen heeft en de diensten identiek zijn, volstaat al een zekere mate van overeenstemming voor verwarringsgevaar.
Het spoedeisend belang was niet in discussie. De voorzieningenrechter beveelt EvolutionRE binnen twee maanden na betekening van het vonnis op het grondgebied van de Europese Unie iedere inbreuk te staken, met name het gebruik van het teken 'EvolutionRE' voor haar diensten. Op overtreding staat een dwangsom van € 2.500 per dag, met een maximum van € 75.000; Evolutiq vroeg € 5.000 per dag met een maximum van € 100.000. EvolutionRE moet daarnaast € 19.069,32 aan proceskosten betalen, waaronder € 18.000 voor advocaatkosten, het maximum van het indicatietarief voor een normaal kort geding. Evolutiq had € 22.360 opgevoerd. De hoofdzaak moet binnen zes maanden na het vonnis aanhangig worden gemaakt.
Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Curaçaose rechter laat bouw van opslagloods in woonwijk doorgaan: schorsing bouwvergunning afgewezen Aan een straat op Curaçao, in een wijk met woningen, winkels en horeca, bouwt de eigenaar van een minimarkt een opslagloods van 1.731 m². De bouw is al begonnen. Buurtbewoners die tegenover het perceel wonen, willen dat de bouw stopt en vragen de rechter om de bouwvergunning te schorsen. Zij vrezen lawaai, stof, zwaar vrachtverkeer, verlies van uitzicht en een lelijk gebouw dat niet in de buurt past.
Het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao behandelde het verzoek om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de beslissing op het bezwaar. De minister van Verkeer, Vervoer en Ruimtelijke Planning had de vergunning op 14 augustus 2026 verleend. De bewoners maakten bezwaar en dienden op 14 september 2026 hun verzoek in bij het Gerecht. De zaak diende op 9 oktober 2026. Omdat de bezwaarprocedure de vergunning niet schorst en de bouw al liep, vond het Gerecht dat de bewoners een spoedeisend belang hadden.
Over het uiterlijk van de loods was het Gerecht duidelijk. De bewoners vonden een opslagloods van deze omvang niet passend in een woonwijk. Maar de bestemming 'Stedelijk woongebied' staat bebouwing voor verschillende functies toe, en de omgeving heeft een gemengd karakter. In dezelfde straat staan al meer loodsen die qua aard en uiterlijk vergelijkbaar zijn. Het advies van de uitvoeringsorganisatie ROP, dat de loods past binnen de bestaande mix van wonen en bedrijvigheid, was volgens het Gerecht voldoende gemotiveerd. Dat de woonomgeving een andere uitstraling krijgt, maakt het gebouw nog niet ontsierend.
Ook het verlies van uitzicht leidde niet tot schorsing. De loods overschrijdt de toegestane bouwhoogte van acht meter met slechts 0,25 meter. Volgens het ROP-advies tast dat licht, lucht, privacy en zicht van omwonenden niet relevant aan. Een recht op een ongewijzigd of vrij uitzicht bestaat niet, en de bewoners hadden geen deskundige gegevens overgelegd die twijfel zaaien over dat advies.
De vrees voor overlast door vrachtverkeer beoordeelde het Gerecht apart, omdat die vooral het toekomstige gebruik van de loods betreft. De minister had gesteld dat een opslagloods automatisch weinig verkeer aantrekt, en daar ging het Gerecht niet zonder meer in mee: dat moet blijken uit het concrete gebruik. Op de zitting verklaarde de vergunninghouder echter dat de loods alleen wordt gebruikt voor opslag voor de bestaande minimarkt, dat laden en lossen op eigen terrein gebeurt, dat alleen vrachtwagens tot maximaal 20 foot komen, en dat het verkeer beperkt blijft tot enkele keren per dag, tussen 08:00 en 18:00 uur en niet op zondag. De bewoners hadden hun verwachting van frequente vrachtwagens en laden en lossen op straat niet met objectieve gegevens onderbouwd. Het Gerecht vond overlast daarom voorshands niet aannemelijk.
De toezeggingen van de vergunninghouder vond het Gerecht wel zwaarwegend. De vergunninghouder had geen bezwaar tegen het opnemen ervan als voorschriften in de vergunning en de minister was bereid ze daarin op te nemen. Voor geluidvoorschriften is volgens de minister nog nader onderzoek en afstemming met de minister van GMN nodig. Dat was voor het Gerecht geen reden om vooruitlopend op de beslissing op bezwaar in te grijpen.
Tot slot voerden de bewoners aan dat de bouw een woning aan de woningvoorraad onttrekt, in strijd met het Eilandelijk Ontwikkelingsplan. Het gaat om één woning, terwijl de woningvoorraad in de omgeving de afgelopen maanden juist is gegroeid door verdichting. Dat had de minister op de zitting uitgelegd en de bewoners hadden dat niet weersproken. Van strijd met het plan was daarom geen sprake.
Het Gerecht wees het verzoek om voorlopige voorziening af. De bouwvergunning blijft dus in stand en de bouw van de loods kan doorgaan, in afwachting van de beslissing van de minister op het bezwaar. Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 23 oktober 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht Rechtbank wijst claim van aannemer op bestuurders van horecabedrijf af: geen persoonlijk ernstig verwijt Een groot horecapand aan de markt in een Brabantse stad stond al een paar jaar leeg toen twee ondernemers het plan opvatten om er een horecagelegenheid in te openen. Daarvoor was een grote verbouwing nodig. Zij richtten via hun eigen holdingvennootschappen een werkmaatschappij op, die het pand per 1 januari 2023 ging huren. Voor de verbouwing schakelden zij Bouwbedrijf Lymbouw in. Dat bedrijf begon medio december 2022 met de werkzaamheden. Op 27 februari 2023 werd een gewijzigde aannemingsovereenkomst ondertekend, na een offerte van 16 februari 2023 van ruim € 387.000 exclusief btw.
De werkmaatschappij betaalde de facturen van Lymbouw tot en met 17 april 2023, in totaal ruim € 521.000 exclusief btw. Daarna bleven de facturen onbetaald: ruim € 115.000 exclusief btw voor de periode tot de opening op 9 juni 2023 en ruim € 199.000 exclusief btw voor de periode daarna. In een arbitrageprocedure werd de werkmaatschappij veroordeeld tot betaling van ruim € 479.000. Op 24 juni 2025 ging zij op eigen aangifte failliet. Lymbouw bleef daardoor onbetaald zonder verhaal en sprak de twee ondernemers en hun holdings aan voor het bedrag, van € 398.892,85 (subsidiair € 131.603,50, meer subsidiair € 47.865,83). Volgens Lymbouw wisten zij of hadden zij moeten begrijpen dat de werkmaatschappij de verplichtingen niet kon nakomen. Ook hadden zij volgens Lymbouw eerder faillissement moeten aanvragen. Verder beriep Lymbouw zich op groepsaansprakelijkheid.
De rechtbank begint met de maatstaf. Een bestuurder is naast de vennootschap alleen aansprakelijk als hem persoonlijk een ernstig verwijt te maken valt. Die hoge drempel geldt volgens de rechtbank ook bij een beroep op groepsaansprakelijkheid. Anders zou de drempel te omzeilen zijn. Voor het aangaan van verplichtingen waarvan de bestuurder wist of moest begrijpen dat de vennootschap ze niet kon nakomen en geen verhaal zou bieden, is bovendien vereist dat hij dat inzicht had op het moment van aangaan. Dit is de zogeheten Beklamel-norm.
Van die wetenschap is in februari en maart 2023 volgens de rechtbank onvoldoende gebleken. De werkmaatschappij had een financiering van € 900.000 van de bank, een rekening-courantkrediet van € 157.000, € 475.000 eigen inbreng van de ondernemers en € 150.000 van de verhuurder tot haar beschikking. Dat was in totaal € 1.525.000. De offerte van februari 2023 viel ruim binnen het bedrag dat voor de verbouwing was bestemd. Een kostenoverzicht van Lymbouw met forse overschrijdingen kwam pas op 30 maart 2023. Daarna betaalde de werkmaatschappij nog facturen tot en met 17 april 2023.
Voor de periode daarna was het aan Lymbouw om concreet te stellen welke nieuwe opdrachten de bestuurders nog gaven, wanneer dat gebeurde en hoeveel die extra zouden kosten. Dat heeft Lymbouw volgens de rechtbank niet gedaan. Dat een factuur van na 17 april 2023 dateert, zegt niets over het moment van de opdracht. Verslagen van wekelijkse bouwvergaderingen waarin de kosten zouden zijn genoemd, heeft Lymbouw niet overgelegd. Een uitzondering is een opdracht voor cortenstalen bekleding van een DJ-booth op 11 mei 2023 van € 1.649,35. Dat bedrag is te gering voor aansprakelijkheid. De rechtbank wijst er ook op dat een aannemer die een stelpost voorstelt, de opdrachtgever tijdig moet waarschuwen als de begrote kosten in betekenende mate dreigen te worden overschreden.
De overige verwijten slagen evenmin. Een lege projectvennootschap, zoals in het arrest van de Hoge Raad waarop Lymbouw zich beriep, was de werkmaatschappij niet. De toezegging in juni 2023 dat er betaald zou worden en het voorstel in juli 2023 om de helft van de vorderingen aan een andere vennootschap te factureren, veranderden niets aan haar financiële positie. Verweer voeren tegen een faillissementsverzoek is niet onrechtmatig. Dat Lymbouw daarna een dure arbitrageprocedure koos, ligt volgens de rechtbank aan haar eigen keuze en niet aan het gedrag van de bestuurders.
De rechtbank wijst alle vorderingen van Lymbouw af. Lymbouw moet de proceskosten van de ondernemers en hun holdings betalen, begroot op € 14.496,00, en daar komen € 98,00 nakosten bij als zij niet tijdig betaalt.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank veroordeelt Tradiro Services tot betaling van € 49.059 bemiddelingsvergoeding aan Create Real Estate Create Real Estate B.V. (CRE) uit Ulvenhout bemiddelde bij de aankoop van een vastgoedlocatie voor het Tradiro-concern, dat huisvesting voor arbeidsmigranten wil realiseren. Op basis van een opdrachtbevestiging uit februari 2023 zou CRE een courtage van 1,5 procent van de koopprijs ontvangen, in twee gelijke termijnen: de helft bij het ondertekenen van de koopovereenkomst en de andere helft bij het passeren van de notariële akte.
In mei 2023 tekende Tradiro Employed, een zustervennootschap van opdrachtgever Tradiro Services, een koopovereenkomst voor de aandelen in de vennootschap die eigenaar was van de bewuste locatie. De koopprijs bedroeg € 5.406.000. CRE stuurde daarop een factuur van € 49.059,45 voor de eerste termijn van haar courtage.
Een dag na de ondertekening bleek echter dat de gemeenteraad van de betreffende gemeente de randvoorwaarden voor herontwikkeling van de locatie had gewijzigd: huisvesting van ouderen was voortaan het uitgangspunt, niet van arbeidsmigranten. Tradiro Employed stortte daarop de waarborgsom niet en verscheen niet bij de notaris voor de levering van de aandelen. De transactie ging daarmee niet door, en Tradiro weigerde de bemiddelingsvergoeding te betalen.
De rechtbank moest beoordelen of de vergoeding al was verdiend op het moment dat de koopovereenkomst werd getekend, of pas wanneer de aandelen ook daadwerkelijk zouden worden geleverd. Tradiro voerde aan dat van een 'succesvolle aankoop', zoals de opdrachtbevestiging vereiste, geen sprake was omdat de transactie uiteindelijk niet was voltooid. De rechtbank ging daar niet in mee. Zij stelde dat de taalkundige betekenis van de opdrachtbevestiging duidelijk was: het sluiten van een koopovereenkomst geldt als een succesvolle aankoop. Dat de aandelen vervolgens niet zijn geleverd, is een bewuste keuze van Tradiro Employed geweest en kan CRE niet worden aangerekend. Bovendien was CRE niet verantwoordelijk voor het due diligence onderzoek.
Tradiro voerde ook aan dat de bemiddelingsovereenkomst al op 1 mei 2023 was beëindigd, maar onderbouwde dat verweer volgens de rechtbank onvoldoende. Het argument dat CRE geen bijdrage had geleverd aan het sluiten van de koopovereenkomst slaagde evenmin: uit de correspondentie bleek dat CRE contacten had gelegd en onderhouden met de verkopers en namens Tradiro had onderhandeld.
De vordering tegen Tradiro Employed, de vennootschap die de koopovereenkomst had getekend, wees de rechtbank af. Tradiro Employed was geen partij bij de bemiddelingsovereenkomst, en het feit dat zij uiteindelijk de koper was geworden, maakte haar nog niet betalingsplichtig jegens CRE. Ook de stelling dat sprake was van ongerechtvaardigde verrijking of dat CRE er gerechtvaardigd op mocht vertrouwen te contracteren met het Tradiro-concern als geheel, vond de rechtbank onvoldoende onderbouwd.
De rechtbank veroordeelde Tradiro Services tot betaling van € 49.059,45 aan bemiddelingsvergoeding, vermeerderd met de wettelijke rente plus drie procent extra rente vanaf 1 augustus 2023. Daarnaast moet Tradiro Services € 865,15 aan buitengerechtelijke incassokosten vergoeden en de proceskosten van CRE betalen, begroot op € 5.889,30. De vordering tegen Tradiro Employed werd afgewezen, maar de proceskosten aan haar kant werden op nihil gesteld omdat beide Tradiro-vennootschappen gezamenlijk met één advocaat hadden geprocedeerd.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht