Kinderrechter plaatst kind uit huis na huiselijk geweld en dreigende terugkeer gedetineerde vader Een kinderrechter in Haarlem heeft een jong meisje met spoed onder toezicht gesteld en haar uit huis geplaatst, nadat de Raad voor de Kinderbescherming alarm sloeg over een ernstige situatie van huiselijk geweld. De vader van het kind werd verdacht van het herhaaldelijk slaan en verwurgen van de moeder, ook in aanwezigheid van het kind. Bovendien zou hij de moeder onderwerpen aan dwingende controle: bijna al haar gesprekken werden opgenomen zodat hij ze kon controleren, en er zou een tracker onder haar scooter zijn geplaatst.
De vader zat sinds 3 oktober 2026 in detentie, maar stond op het punt om vervroegd vrij te komen wegens een tekort aan cellen. De kinderrechter vreesde dat het kind bij diens terugkeer opnieuw zou worden blootgesteld aan de gevaarlijke thuissituatie. Reden voor die vrees: de moeder zou bereid zijn de relatie met de vader voort te zetten en trok haar eerdere meldingen over hem in. Volgens de Raad past dit in een patroon van dwingende controle en huiselijk geweld, waarbij de moeder geen ruimte ervaart om de relatie veilig te verlaten. Ook de zus van de moeder en de oma van moederszijde zouden door de vader en zijn netwerk worden bedreigd.
De kinderrechter oordeelde dat er een ernstig vermoeden bestaat dat de ontwikkeling van het kind acuut wordt bedreigd. Het was niet verantwoord om een gewone zitting af te wachten, omdat dat een direct en ernstig gevaar voor het meisje zou opleveren. Gelet op de verwachte terugkeer van de vader op 29 oktober 2026 was onmiddellijk ingrijpen geboden.
Zonder de ouders vooraf te horen stelde de kinderrechter het kind voorlopig voor drie maanden onder toezicht van Stichting De Jeugd- & Gezinsbeschermers, ingaande 27 oktober 2026. Daarnaast verleende de kinderrechter een spoedmachtiging tot uithuisplaatsing in een pleeggezin voor vier weken, eveneens ingaande 27 oktober 2026. Die machtiging is direct uitvoerbaar, ook als ouders hoger beroep instellen. De Raad en de ouders worden nu opgeroepen voor een reguliere zitting, waarbij zij alsnog hun standpunt kunnen toelichten.
Rechtbank Noord-Holland · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof legt zorgregeling vast: zoontje drie nachten per week bij vader, hoofdverblijf blijft bij moeder Een jongen van wie de ouders uit elkaar zijn, verblijft sinds mei 2025 volgens een vaste weekindeling: van zondagochtend tot woensdag bij zijn vader, en van woensdagmiddag tot zondagochtend bij zijn moeder. Die regeling werd als proef afgesproken en loopt inmiddels zeventien maanden. De ouders bleven het oneens over de vraag of de jongen niet te veel bij zijn vader is en wie van hen zijn hoofdverblijfplaats moet zijn. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft daar nu over beslist.
Het hof deed dat in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Noord-Nederland van 20 september 2023, voor zover die de zorgregeling betrof. In een eerdere tussenbeschikking van 4 juli 2024 had het hof al bekrachtigd dat de ouders samen het gezag over hun zoon uitoefenen. Er lagen nog twee punten open: de zorgregeling en het hoofdverblijf.
De moeder vroeg tijdens de mondelinge behandeling om de regeling aan te passen, zodat de jongen maximaal twee nachten achter elkaar bij zijn vader is. Volgens haar komt hij vermoeid terug na een periode bij de vader. De vader wilde de huidige regeling voorlopig vaststellen en verder aanhouden, in afwachting van een traject bij een hulpverleningsorganisatie. Daarnaast wilde hij dat het hoofdverblijf van de jongen bij hem komt te liggen.
Het hof zag geen reden om de beslissing aan te houden. Het vond dat het genoeg informatie had. De gecertificeerde instelling die de jongen sinds eind oktober 2025 begeleidt, de William Schrikker Stichting, liet weten dat het goed gaat met hem, op school en bij beide ouders. De instelling zag de onrust bij de jongen vooral voortkomen uit het schakelen tussen twee huishoudens en de spanning tussen zijn ouders, en niet uit het aantal nachten bij zijn vader. Anderen nemen de vermoeidheid die de moeder beschrijft bovendien niet direct waar.
De zorgen van de moeder waren voor het hof geen reden om een nacht te schrappen. De jongen moet volgens het hof hoe dan ook wennen aan de verschillende opvoedstijlen van zijn ouders, ongeacht of hij twee of drie nachten bij zijn vader is. Dat hij zijn moeder mist als hij bij zijn vader is, betekent niet dat hij minder tijd bij de vader moet doorbrengen. Het hof stipte wel aan dat op langere termijn de vraag kan rijzen of wisselen op elke zondagochtend wenselijk blijft, of dat hele weekenden bij een ouder beter zijn. Dat kunnen de ouders bespreken in het traject 'complexe scheiding' waaraan zij deelnemen om tot een ouderschapsplan te komen. Omdat onduidelijk is hoelang dat traject duurt en de regeling al bijna anderhalf jaar goed werkt, wachtte het hof de uitkomst niet af. Lukt het de ouders niet samen tot nieuwe afspraken te komen, dan is de William Schrikker Stichting bereid de nodige juridische stappen te zetten.
Het verzoek van de vader om het hoofdverblijf bij hem te leggen wees het hof af. Het gaat goed met de jongen bij beide ouders en er is nu een goed lopende zorgregeling, anders dan bij het begin van de procedure. Ook overigens bleek niet van omstandigheden die een wijziging rechtvaardigen. Het verzoek van de vader om een dwangsom aan de zorgregeling te verbinden, had hij zelf tijdens de zitting ingetrokken. De vakantieverdeling door de William Schrikker Stichting bleef ongewijzigd.
Het hof vernietigde de beschikking van de rechtbank over de zorgregeling en legde de bestaande regeling vast: de jongen is van zondag 9.00 uur tot woensdagochtend, wanneer hij naar school gaat, bij zijn vader, en van woensdagmiddag na school tot zondag 9.00 uur bij zijn moeder. Die regeling is uitvoerbaar bij voorraad verklaard. Alles wat verder is verzocht, wees het hof af, waaronder het verzoek van de vader om het hoofdverblijf.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026
Civiel Recht Pleegvader vrijgesproken van seksueel misbruik: verklaring pleegdochter zonder steunbewijs Een pleegvader uit de regio Breda werd ervan verdacht dat hij in november 2023 een meisje van veertien, dat in het kader van een uithuisplaatsing bij hem woonde, heeft misbruikt. Volgens het meisje kwam hij op twee momenten naar haar slaapkamer, trok hij haar sok uit en drukte hij haar blote voet tegen zijn kleding ter hoogte van zijn geslachtsdeel. Ook zou hij haar voeten hebben gekust en op haar borst zijn gaan liggen. De man ontkende dat dit is gebeurd.
Het meisje vertelde haar verhaal in twee studioverhoren, een speciaal opgenomen verhoor van een minderjarig slachtoffer. De rechtbank vond haar verklaringen in de kern consistent. Kleine verschillen tussen de twee verhoren en een schriftelijke verklaring die de toenmalige partner van de man namens haar had opgesteld, veranderden dat niet. Zulke afwijkingen komen volgens de rechtbank vaker voor als iemand een gebeurtenis meerdere keren navertelt. De rechtbank achtte de verklaring daarom betrouwbaar.
Daarmee was de zaak nog niet beslist. Volgens de wet kan een bewezenverklaring niet alleen berusten op de verklaring van één getuige of aangever. Er moet steunbewijs zijn: ander bewijs dat de verklaring op specifieke punten bevestigt. De officier van justitie wees op twee dingen: de verklaring van de dochter van de man en een WhatsApp-gesprek tussen de man en zijn toenmalige partner.
De dochter had verteld dat ze op twee momenten zag dat haar vader de voet van het meisje heen en weer bewoog. Over de volgorde van die momenten verklaarde ze wisselend: eerst zo, later precies andersom, en in het tweede verhoor weer zoals de eerste keer. Ze noemde bovendien niet dat haar vader over het meisje heen had gestaan en op haar borst was gaan liggen, terwijl het meisje zegt dat de dochter dat zag. De dochter sprak ook over rijdende bewegingen, iets wat het meisje zelf niet noemt. Daarnaast zei de dochter dat het meisje erbij was toen de schriftelijke verklaring werd opgesteld, terwijl het meisje en de toenmalige partner allebei zeggen van niet. Naar het oordeel van de rechtbank wijken de verklaringen van de dochter te veel af van de aangifte om als steunbewijs te dienen.
In het WhatsApp-gesprek schreef de man onder meer: 'De eerste keer is mijn fout heel veel spijt' en 'De 2de keer is [aangeefster] haar schuld'. De man verklaarde dat het ging om de twee keren dat hij en zijn toenmalige partner uit elkaar zijn gegaan. Omdat de berichten voor meerdere uitleg vatbaar waren, liet de rechtbank de toenmalige partner nader horen door de rechter-commissaris. Zij bevestigde de lezing van de man: met de eerste keer doelde hij op het einde van de relatie doordat hij voor een andere vrouw had gekozen. Ook de berichten bieden dus geen steun voor de verklaring van het meisje.
De rechtbank concludeert dat het dossier geen steunbewijs bevat en dat het ten laste gelegde niet wettig en overtuigend is bewezen. De rechtbank spreekt de man vrij van het primair ten laste gelegde (feitelijke aanranding) en het subsidiair ten laste gelegde (ontucht). De vordering van het meisje als benadeelde partij, een schadevergoeding van € 3.250, wordt niet-ontvankelijk verklaard omdat er geen bewezen feit is waaruit schade is ontstaan. Het meisje wordt veroordeeld in de proceskosten van de man, die zijn begroot op nihil.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 10 november 2026
Strafrecht Rechtbank spreekt echtscheiding uit en legt afkoopsom van € 4.000 vast Een vrouw met de Bulgaarse en Turkse nationaliteit en een man met de Turkse nationaliteit trouwden in 2022 in Turkije. Beiden wonen inmiddels in Nederland. De vrouw vroeg op 9 juli 2025 de Haagse rechtbank om de echtscheiding uit te spreken. De man deed in zijn verweerschrift zelf ook verzoeken, en naast de scheiding speelde ook een verzoek over de verdeling van hun vermogen.
Voordat de mondelinge behandeling op 29 september 2026 kon plaatsvinden, bereikten partijen overeenstemming. Dat bleek uit berichten die hun advocaten op 22 en 23 september 2026 naar de rechtbank stuurden. De zitting ging daarom niet door. Partijen vroegen de rechtbank de echtscheiding uit te spreken en hun afspraken in de beschikking vast te leggen.
De rechtbank nam eerst haar rechtsmacht in beeld. Omdat beide echtgenoten hun gewone verblijfplaats in Nederland hebben, kan de Nederlandse rechter over de echtscheiding oordelen. Op grond van artikel 10:56 van het Burgerlijk Wetboek past de rechtbank daarbij Nederlands recht toe. Beide partijen stelden dat het huwelijk duurzaam is ontwricht. Daarmee was de grond voor de echtscheiding gegeven.
De afspraken gaan over drie punten. De vrouw tekent binnen drie dagen na de beschikking een akte van berusting. Daarmee kan de echtscheiding snel worden ingeschreven in de Nederlandse registers van de burgerlijke stand. Verder betaalt de vrouw de man € 4.000 als finale kwijting voor de vermogensrechtelijke afwikkeling tussen hen. Zij maakt dat bedrag over op de dag dat de echtscheiding in Nederland is ingeschreven. Ten slotte gaan beide partijen binnen twee weken na die inschrijving naar het Turkse consulaat in Rotterdam, zodat de echtscheiding ook in Turkije wordt geregistreerd.
De rechtbank spreekt de echtscheiding uit en bepaalt dat partijen deze afspraken zijn overeengekomen, waartoe zij onverkort gehouden zijn. Iedere partij draagt de eigen proceskosten. Het meer of anders verzochte wijst de rechtbank af.
Rechtbank Den Haag · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kinderrechter wijst verzoek om gesloten jeugdhulp voor veertienjarige jongen af: geen zicht op passend alternatief Een veertienjarige jongen uit het Noorden van het land woont al langere tijd niet meer thuis. Zijn gedrag is ontwrichtend: hij loopt weg, is agressief, houdt zich niet aan afspraken en kwam meerdere keren in aanraking met de politie. Zijn ouders konden niet voorzien in zijn dagelijkse verzorging en opvoeding. Sinds 1 april 2026 staat hij onder toezicht van een jeugdbeschermer, en sinds 8 juni 2026 verblijft hij op de Zeer Intensieve Behandelgroep van zorginstelling Ambiq. Die plaatsing leverde niet op wat ervan werd gehoopt.
Op 16 september 2026 meldde Ambiq tijdens een spoedoverleg dat voortzetting van de behandeling niet langer passend en uitvoerbaar was. Volgens Ambiq onttrekt de jongen zich aan behandeling en begeleiding, waardoor effectieve hulp niet van de grond komt. De William Schrikker Stichting Jeugdbescherming en Jeugdreclassering, die de maatregel uitvoert, zag daarom geen andere mogelijkheid dan de kinderrechter te vragen om een machtiging voor plaatsing in een accommodatie voor gesloten jeugdhulp, voor de duur van drie maanden. Zo'n plaatsing is een vorm van vrijheidsbeneming.
De kinderrechter in Groningen wees het verzoek af. Hij begreep dat de jongen intensieve hulp nodig heeft, maar maakte onderscheid tussen die noodzaak en de vraag of een gesloten plaatsing noodzakelijk en geschikt is. Toewijzing zou volgens hem neerkomen op het vervangen van noodzakelijke zorg door vrijheidsbeneming. De behandeling bij Ambiq zou immers eindigen, terwijl het verzoek geen zicht bood op een passend hulpaanbod dat daarvoor in de plaats komt. Er werd alleen een machtiging gevraagd, zonder dat een concrete gesloten accommodatie was aangewezen. Daardoor kon niet worden getoetst of die plaatsing voor de jongen geschikt is.
De rechter wees erop dat de jongen nog steeds is aangewezen op specialistische behandeling. Niet is gebleken dat een beoogde gesloten accommodatie beschikbaar is die de behandeling bij Ambiq kan voortzetten of een andere passende behandeling kan bieden. Overplaatsing naar welke locatie dan ook is volgens de kinderrechter alleen mogelijk als die locatie naar aard en intensiteit een passend alternatief biedt. Dat Ambiq het verblijf wil beëindigen, onderbouwt die geschiktheid op zichzelf niet. Het ontbreken van een beschikbaar alternatief maakt evenmin dat een vrijheidsbenemende maatregel kan worden overwogen.
Ook het zorgaanbod van Ambiq speelde een rol. Uit het productenboek jeugdhulp van de Regionaal Inkooporganisatie Groninger Gemeenten, waarbij de gemeenten van beide ouders zijn aangesloten, blijkt dat Ambiq verblijfsproducten aanbiedt die aansluiten bij zijn problematiek. Het gaat om een klinische behandelgroep voor jeugdigen met ernstige gedragsproblematiek (verblijfstraject zwaar) en om een verblijfsgroep met 24-uurstoezicht (verblijfstraject middelzwaar). De rechter vond het zonder nadere toelichting, die ontbrak, niet begrijpelijk waarom Ambiq vindt dat een jongen met deze problematiek niet meer binnen de instelling kan worden behandeld.
Tot slot benadrukte de kinderrechter dat hij de grenzen van een machtiging bepaalt en dat de uitvoering door de jeugdbeschermer daarvoor niet bepalend is. De bevoegdheid om te plaatsen bestaat alleen binnen die grenzen. Hij verwees naar een conclusie van advocaat-generaal Coenraad van 16 oktober 2026, waarin staat dat de kinderrechter een machtiging naar duur en plaats kan begrenzen, onder meer door een concrete plaatsing uit te sluiten. De wettelijke voorwaarden voor een machtiging zijn cumulatief en moeten dus allemaal zijn vervuld.
De kinderrechter wees het verzoek van de William Schrikker Stichting af. De jongen wordt niet in een accommodatie voor gesloten jeugdhulp geplaatst. De rechter gaf zijn beslissing op 27 oktober 2026 mondeling na afloop van de zitting; de schriftelijke uitwerking volgde op 29 oktober 2026.
Rechtbank Noord-Nederland · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht