Hoge Raad: geen cassatie zonder griffierecht, ook niet na beroep op Europees Handvest Een bv die in cassatie ging tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam, betaalde het griffierecht niet en zag haar beroep daarom niet in behandeling worden genomen. Daarmee kwam een principiële vraag op tafel: mag een rechter het betalen van griffierecht als harde voorwaarde stellen voor de behandeling van een zaak?
De griffier van de Hoge Raad wees de bv op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op het verschuldigde griffierecht en gaf haar vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat de bv zelf had opgegeven. Het geld kwam niet binnen. Op 28 juli 2026 kreeg de bv via haar digitale dossier alsnog de kans uit te leggen waarom ze niet had betaald. Daarvan maakte ze gebruik met een brief van 25 augustus 2026.
In die brief stelde de bv dat het ontbreken van een mogelijkheid om griffierecht pas achteraf te betalen niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals dat is vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Volgens de bv zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven als een beroep ongegrond blijkt. Die manier van heffen zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), die betaling vooraf voorschrijft. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen.
De Hoge Raad volgt die redenering niet. Wat de bv aanvoert, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om te oordelen dat zij niet in verzuim was. Voor het stellen van prejudiciële vragen verwijst de Hoge Raad naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij dezelfde vraag al besprak en geen aanleiding zag het Hof van Justitie te raadplegen. Dat geldt ook nu. Omdat het griffierecht niet is betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk en veroordeelt niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: cassatieberoep belastingzaak niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht Een bedrijf dat in cassatie wilde komen tegen een uitspraak van het gerechtshof in een belastingzaak, betaalde het verschuldigde griffierecht niet. Daardoor kwam de Hoge Raad niet eens toe aan de inhoud van het geschil. De Belastingkamer verklaarde het beroep niet-ontvankelijk.
Het bedrijf had beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. Bij aangetekende brief van 1 juli 2026 wees de griffier van de Hoge Raad het bedrijf op de verschuldigdheid van griffierecht en gaf hij vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht werd niet voldaan.
Op 3 augustus 2026 kreeg het bedrijf via het digitale dossier alsnog de gelegenheid om uit te leggen waarom het niet had betaald. Dat deed het in een brief van 28 augustus 2026. Het bedrijf betoogde dat het ontoelaatbaar is om het griffierecht vooraf te vorderen en het beroep niet-ontvankelijk te verklaren als de betaling uitblijft. Volgens het bedrijf past dat niet bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 van dat Handvest. Het bedrijf voerde aan dat het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het daarover wordt gevraagd, zal oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom verplicht zijn vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen.
De Hoge Raad volgde dat betoog niet. Wat het bedrijf in zijn brief aanvoerde, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om aan te nemen dat het bedrijf niet in verzuim was. De Hoge Raad verwees naar de overwegingen in zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij al had uiteengezet waarom er geen aanleiding is om prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen. Ook nu zag hij daartoe geen reden. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, van de Algemene wet bestuursrecht niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgde niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechter: Peru niet deugdelijk als veilig derde land aangemerkt, asielbesluit Keniaanse vrouw vernietigd Een vrouw met zowel een Keniaanse als een Somalische identiteit vroeg op 22 augustus 2026 asiel aan in Nederland. De minister van Asiel en Migratie verklaarde die aanvraag niet-ontvankelijk, omdat zij op weg naar Nederland door Peru was gereisd en daar ook asiel had kunnen aanvragen. Volgens de minister behandelt Peru asielzoekers volgens de regels van internationale mensenrechtenverdragen, en had de vrouw niet aannemelijk gemaakt dat Peru voor haar onveilig is. Haar enige problemen in Peru hadden te maken met haar reisagent, niet met het land zelf.
De rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, beoordeelde het beroep van de vrouw tegen dat besluit van 2 september 2026. Sinds 12 juni 2026 geldt het Europese Asiel- en Migratiepact. Op grond van de Procedureverordening die daarbij hoort mag een asielaanvraag niet-ontvankelijk worden verklaard als er een veilig derde land is waar de aanvrager heen kan. Een van de voorwaarden is dat dat land mensen beschermt tegen refoulement: het terugsturen van een vluchteling naar een gebied waar zijn leven of vrijheid bedreigd wordt.
De vrouw voerde aan dat de minister alleen had volstaan met de algemene stelling dat Peru zich aan de mensenrechtenverdragen houdt, zonder te onderzoeken of dat in de praktijk ook zo is. Ter zitting legde zij een brief van Vluchtelingenwerk Nederland van 19 oktober 2026 over. Daarin staat onder meer dat Peru volgens Amnesty International mensen uitzette voordat over hun beroep was beslist, en dat in april 2022 negenentwintig buitenlandse vrouwen werden uitgezet zonder dat werd nagegaan of zij bescherming nodig hadden. Ook zou een groep van ongeveer 300 migranten aan de grens met Chili in 2023 onder zware omstandigheden zijn tegengehouden.
De rechtbank oordeelde dat de brief aanleiding geeft tot twijfel. De minister verwees naar zijn eigen landeninformatie (IB 2024/59) en stelde dat de informatie uit de brief daarin al was meegenomen. Dat klopt volgens de rechtbank niet: dat document dateert van oktober 2024 en bevat niet de Amnesty-informatie over 2025 en 2026. Bovendien is niet inzichtelijk hoe de informatie die er wel in staat de conclusie kan dragen dat Peru het verbod op refoulement eerbiedigt. Het document noemt de uitzetting van de negenentwintig vrouwen en de groep migranten aan de grens, en stelt vervolgens dat de Verenigde Naties en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken geen refoulement melden. Uit de brief blijkt echter dat de Amerikaanse regering onder meer informatie over vrouwen, etnische discriminatie en gevangenisomstandigheden uit haar rapporten over 2024 heeft geschrapt. Welke VN-informatie de minister precies heeft gebruikt, is bovendien niet te achterhalen.
De minister heeft daarom niet deugdelijk gemotiveerd dat van de vrouw verwacht mag worden dat zij naar Peru teruggaat om daar asiel aan te vragen. De overige beroepsgronden hoefden niet meer te worden besproken. De rechtbank laat de rechtsgevolgen van het besluit niet in stand en past geen bestuurlijke lus toe, omdat de minister beter moet onderzoeken en motiveren of Peru een veilig derde land is.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het besluit. De minister moet binnen acht weken een nieuw besluit nemen. Het verzoek om een voorlopige voorziening, bedoeld om de behandeling van het beroep in Nederland af te mogen wachten, wees de voorzieningenrechter af, omdat het beroep inmiddels was beslist. De minister moet wel de proceskosten van de vrouw vergoeden, vastgesteld op € 3.269.
Rechtbank Den Haag · 11 november 2026
Bestuursrecht Hoge Raad verklaart cassatie van bv niet-ontvankelijk: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een bv uit de belastingsector ging in cassatie tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam en betaalde het griffierecht niet. De Hoge Raad kwam daardoor niet toe aan de inhoud van het beroep.
De griffier van de Hoge Raad wees de bv op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op het verschuldigde griffierecht en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is de brief afgeleverd op het door de bv opgegeven adres. Het griffierecht bleef onbetaald. Op 28 juli 2026 kreeg de bv via het digitale dossier alsnog de kans uit te leggen waarom ze niet had betaald. Daarvan maakte ze gebruik met een brief van 25 augustus 2026.
In die brief stelt de bv dat het niet-ontvankelijk verklaren van een cassatieberoep bij onbetaald griffierecht in strijd is met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals vastgelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (artikel 47 in samenhang met artikel 52). Volgens de bv zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, bij een ongegrond beroep, omdat dat evenrediger is dan de vooraf te betalen heffing uit artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De bv vond dat de Hoge Raad daarover vragen aan het Hof van Justitie moest voorleggen.
De Hoge Raad volgt dat niet. Wat de bv aanvoert levert geen reden op om aan te nemen dat zij niet in verzuim was. De Hoge Raad verwijst naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij uitlegt waarom hij geen aanleiding ziet om zulke prejudiciële vragen te stellen. Daarom is het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, Awb niet-ontvankelijk.
De Hoge Raad veroordeelt niemand in de proceskosten. De uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026 blijft daarmee in stand, omdat de Hoge Raad de inhoud van het beroep niet heeft beoordeeld.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: cassatieberoep belastingzaak niet-ontvankelijk door onbetaald griffierecht Een bedrijf dat een belastingzaak wilde voorleggen aan de Hoge Raad, betaalde het griffierecht niet en kwam daardoor niet toe aan een inhoudelijke beoordeling. Het bedrijf voerde aan dat het Europese recht zich verzet tegen een regel die vooraf betaling van griffierecht eist, maar de Hoge Raad zag daarin geen reden om af te wijken van die regel.
Het beroep in cassatie richtte zich tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. In een cassatieprocedure moet degene die beroep instelt griffierecht betalen. De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf daar bij aangetekende brief van 26 juni 2026 op en gaf het vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Toch werd het griffierecht niet voldaan.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Het bedrijf kreeg daarmee de kans uit te leggen waarom het niet had betaald. Het maakte daar gebruik van met een brief van 25 augustus 2026, die het via het webportaal van de Hoge Raad indiende.
In die brief betoogde het bedrijf dat het niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, dat is vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, om een cassatieberoep alleen in behandeling te nemen als het griffierecht vooraf is betaald. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de heffing vooraf die artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorschrijft. Het bedrijf vond daarom dat de Hoge Raad verplicht was vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen.
De Hoge Raad volgde dat niet. Wat het bedrijf aanvoerde, gaf geen grond voor het oordeel dat het niet in verzuim was geweest met de betaling. Voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarvoor verwees hij naar de gronden die hij gaf in zijn arrest van 12 juni 2026. Omdat het griffierecht niet was betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie dan ook niet-ontvankelijk en veroordeelde niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht