Rechter stopt verbouwing van appartement op Sint Maarten na sloop van dragende muur Een eigenaar van een appartementsrecht in de Rainbow Tower Building op Sint Maarten heeft een deel van een dragende muur gesloopt, terwijl de vereniging van eigenaren hem daar twee keer voor had gewaarschuwd. Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten beval hem in kort geding alle werkzaamheden te staken.
Het gaat om een unit op de derde etage, ter hoogte van de parkeergarage. Volgens de splitsingsakte was die bedoeld als kantoor. De vorige eigenaar, het inmiddels failliet verklaarde Sabra N.V., bouwde de unit om tot drie aparte woonunits. In september 2025 kocht een Canadees bedrijf, 17366884 Canada Incorporated, de unit op een veiling van de failliete boedel. Het bedrijf werd op 17 februari 2026 eigenaar en wil de woonbestemming handhaven en de drie woonunits blijven exploiteren. Daarvoor liet het de unit renoveren.
De vereniging van eigenaren (Rainbow Tower Building Home Owners Association) waarschuwde de eigenaar op 25 maart 2026 en opnieuw op 18 augustus 2026 dat structurele wijzigingen alleen met haar toestemming zijn toegestaan. De eigenaar vond dat hij binnen de regels handelde. Hij brak vervolgens een muur af of gedeeltelijk weg, waarna de vereniging hem sommeerde alle werkzaamheden direct te staken. Daarna begon zij het kort geding. De splitsingsakte verbiedt wijzigingen aan het gebouw, aan de plattegrond en aan alles wat de constructie in gevaar kan brengen.
De vereniging eiste dat de eigenaar de werkzaamheden staakt, dat een ingenieursbureau (ICE) de unit mag inspecteren en dat hij de kosten daarvan betaalt. Ook wilde zij een gedetailleerd renovatieplan en een dwangsom van USD 2.500 per overtreding. Zij wees erop dat ICE op 21 oktober 2026 had aangegeven dat de aangetaste muur mogelijk een belangrijke rol speelt in de stabiliteit van het gebouw, waarin ongeveer 70 woningen zitten. De eigenaar voerde aan dat hij binnen zijn eigen unit mag werken, dat hij geen dragende delen heeft aangetast en dat zijn aannemer mondeling had bevestigd dat niets constructiefs was geraakt.
Het Gerecht vond aannemelijk dat een deel van een dragende muur is gesloopt. Op de foto's is te zien dat de muur van beton met ijzervlechtwerk is gemaakt. De eigenaar heeft de weggebroken delen inmiddels hersteld, maar niet op dezelfde wijze: daarbij is geen betonvlechtwerk gebruikt. Ook zijn er in andere muren openingen gemaakt waar leidingen doorheen lopen. Of dat is toegestaan en gevaar oplevert voor bovengelegen woningen, is nog niet duidelijk.
Op de zitting spraken partijen af dat ICE namens de vereniging een opname doet van de werkzaamheden, met een engineer van de eigenaar erbij. In het rapport moet staan of de eigenaar toestemming had moeten vragen en of de ingrepen nog een concreet risico opleveren. Is dat laatste zo, dan moet hij het herstel betalen. De eigenaar zei geen bezwaar te hebben tegen het voorleggen van zijn renovatieplannen. De dwangsom wees het Gerecht toe in gematigde vorm, omdat hij zich niets aantrok van de waarschuwingen en de verhouding tussen partijen moeizaam is.
Het Gerecht beval de eigenaar daarom alle werkzaamheden te staken en gestaakt te houden. Hervatten mag pas nadat het onderzoek van ICE is afgerond en de door ICE noodzakelijk geachte veiligheids- en herstelmaatregelen zijn uitgevoerd. Binnen zeven dagen moet hij een gedetailleerd renovatieplan verstrekken, en voor werkzaamheden waarvoor de splitsingsakte toestemming eist, moet hij die schriftelijk verkrijgen van de vereniging. Bij overtreding verbeurt hij USD 1.000 per overtreding of per dag, tot maximaal USD 100.000, in plaats van de gevraagde USD 2.500 met een maximum van USD 250.000. De eigenaar betaalt bovendien de proceskosten van Cg 3.699,50, vermeerderd met nakosten, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde, waaronder de afzonderlijke eis dat de eigenaar de kosten van onderzoek en herstel aan de vereniging vergoedt, is afgewezen.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 13 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter weigert machtiging voor warmtepomp op balkon omdat geluidsoverlast niet is uitgesloten Een appartementseigenaar die naar Spanje was verhuisd wilde een hybride warmtepomp plaatsen op het balkon van zijn woning in Amsterdam. Zijn hypotheekverstrekker eiste dat het appartement energielabel A zou hebben als hij het wilde verhuren, en de warmtepomp moest die verbetering bewerkstelligen. De Vereniging van Eigenaars weigerde toestemming. De eigenaar stapte daarop naar de kantonrechter met twee verzoeken: vernietiging van het VvE-besluit én een vervangende machtiging om de warmtepomp alsnog te mogen plaatsen.
De kantonrechter wees het verzoek tot vernietiging direct af. Een weigering om toestemming te verlenen verandert juridisch gezien niets aan de bestaande situatie en geldt daarom niet als een 'besluit' in de zin van de wet. Er valt dus ook niets te vernietigen.
Vervolgens beoordeelde de rechter of de VvE de toestemming zonder redelijke grond had geweigerd, wat een vereiste is voor het verlenen van een vervangende machtiging. De VvE had meerdere bezwaren: geluidsoverlast, een ontsierend effect op het gebouw, aantasting van de bouwkundige structuur en de vrees voor precedentwerking.
De kantonrechter veegde de meeste bezwaren van tafel. De warmtepomp zou niet boven het balkonhek uitsteken en is daarmee niet wezenlijk anders dan andere voorwerpen die op balkons staan. De VvE had ook niet aangetoond dat een doorvoer van de leidingen door de buitengevel constructief onveilig zou zijn, of dat het balkon de extra 73 kilogram niet zou aankunnen. Over precedentwerking oordeelde de rechter dat toestemming in één geval niet automatisch betekent dat ook anderen recht hebben op toestemming, en dat de VvE aanvullende voorwaarden in haar huishoudelijk reglement kon opnemen.
Het geluid werd uiteindelijk het struikelblok. Wettelijk mag een warmtepomp niet meer dan 40 dB(A) veroorzaken bij de ramen van aangrenzende appartementen. De specificaties van het apparaat vermelden een geluidsniveau van 35 dB(A) bij de laagste instelling, maar dat is gemeten op drie meter afstand. Op de kleine balkons van het gebouw wordt die drie meter niet gehaald. De eigenaar had geen berekening van een onafhankelijk deskundige overgelegd waaruit bleek dat de warmtepomp in deze specifieke situatie toch aan de norm zou voldoen. Dat bewijs lag volgens de rechter op zijn weg.
Omdat de geluidsoverlast niet was uitgesloten, oordeelde de kantonrechter dat de VvE haar toestemming niet zonder redelijke grond had geweigerd. Beide verzoeken werden afgewezen en de eigenaar werd veroordeeld tot betaling van de proceskosten van de VvE ter hoogte van € 720,00, te vermeerderen met de wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Franchisenemer hoeft niet persoonlijk in te staan voor schulden: ondertekening onvoldoende bewezen Op 9 juni 2023 kwamen de bestuurder van franchisegever Oh My Sushi, een medewerker en de eigenaar van een transportbedrijf bijeen. Volgens Oh My Sushi tekende de eigenaar die dag digitaal de franchiseovereenkomst, namens zijn bv. De eigenaar zegt dat het slechts een adviesgesprek was en dat hij nooit heeft getekend, onder meer omdat hij daarmee persoonlijk aansprakelijk zou worden. Over die handtekening ging het geschil.
De rechtbank Amsterdam had Oh My Sushi in een tussenvonnis van 5 november 2025 opgedragen te bewijzen dat de elektronische handtekening onder de overeenkomst van 9 juni 2023 van de gedaagden afkomstig is. Daarna zijn getuigen gehoord, en Oh My Sushi overlegde ook een schriftelijke verklaring van een derde.
De bestuurder van Oh My Sushi verklaarde dat de eigenaar tijdens de bijeenkomst heeft getekend. Zijn broer en zakenpartner bevestigde dat hem dat later die dag telefonisch is verteld. De rechtbank gaf aan dat laatste verhaal weinig gewicht, omdat de broer er zelf niet bij was en dus niet uit eigen waarneming kon verklaren. Bovendien zijn beiden nauw betrokken bij Oh My Sushi, waardoor hun verklaringen extra kritisch moeten worden bekeken.
De verklaring van de bestuurder staat lijnrecht tegenover die van de eigenaar. De enige andere persoon die bij de bijeenkomst was, de medewerker van Oh My Sushi, is niet als getuige gehoord. Oh My Sushi had hem wel opgeroepen, maar hij verscheen niet, en daarna zag zij ervan af hem te horen. De rechtbank noemt dat een manco in de bewijslevering. De schriftelijke verklaring die hij wel afgaf heeft maar beperkte waarde: hij legde die niet onder ede af, de eigenaar kon hem er geen vragen over stellen en hij zegt er niets over het telefoongesprek waarvan de twee broers gewag maken. Twee getuigen van de eigenaar verklaarden juist dat hij hun zei niet te hebben getekend en dat ook niet te willen.
Oh My Sushi is daarom niet geslaagd in het bewijs dat de eigenaar de overeenkomst heeft ondertekend. Daardoor staat niet vast dat is afgesproken dat hij persoonlijk aansprakelijk is voor de verplichtingen van zijn bv uit de franchiseovereenkomst. Ook een non-concurrentiebeding voor de duur van de overeenkomst is niet komen vast te staan. De vorderingen die daarop berusten wijst de rechtbank af. Dat gold volgens het tussenvonnis al voor de vorderingen op basis van een non-concurrentiebeding dat na afloop van de overeenkomst zou gelden.
Toegewezen is wel de vordering tot betaling van de franchisevergoedingen over juli 2024 tot en met maart 2025. Het gaat om € 22.021,48, plus wettelijke handelsrente vanaf de dag van de dagvaarding. Dat bedrag moet de bv betalen. Omdat beide partijen deels gelijk kregen, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De rechtbank verklaarde de betalingsveroordeling uitvoerbaar bij voorraad en wees het meer of anders gevorderde af.
Rechtbank Amsterdam · 4 november 2026
Civiel Recht Rechter laat Interflow executeren: ex-directeur moet gekopieerde bedrijfsdata vernietigen Twee oud-medewerkers van Interflow, een bedrijf dat cleanrooms en operatiekamers bouwt, hebben een bodemprocedure verloren over bedrijfsgegevens die zij bij hun vertrek meenamen. Interflow wil dat vonnis nu uitvoeren. Daartegen stapten zij naar de voorzieningenrechter, maar die wijst hun vorderingen af.
De zaak begon in 2021. De directeur en de bedrijfsleider van Interflow, die al tientallen jaren bij het bedrijf werkten, vertrokken op 1 september 2021 en richtten een dag later een eigen bedrijf op in dezelfde specialistische markt. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bestanden naar externe gegevensdragers en privé-mailadressen hadden gekopieerd. Het ging om gegevens over de operationele bedrijfsvoering van Interflow.
In november 2022 veroordeelde de rechtbank Noord-Holland hen om die bestanden en alle afgeleide bestanden aantoonbaar te vernietigen, in het bijzijn van een onafhankelijke deskundige. Daartegen is geen hoger beroep ingesteld. Over de uitvoering ontstond daarna ruzie. In november 2023 kreeg Interflow in een executiegeschil opnieuw gelijk: de rechtbank droeg de mannen en hun bedrijf op de deskundige toegang tot hun systemen te geven, onder een dwangsom. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis in juli 2025.
De deskundige van Interflow, DigiJuris, vond in 2024 15.190 bestanden die onder het eerste deel van het vonnis vallen en 458.391 bestanden die onder het tweede deel vallen. In zijn arrest van juli 2025 oordeelde het hof dat Interflow zich niet op die rapportages kan beroepen, omdat de eisers niet in de gelegenheid waren gesteld vragen te stellen. Daar bouwden de eisers hun zaak op: volgens hen is het onderzoek waardeloos, kunnen zij niet nakomen wat het vonnis eist, en zijn de dwangsommen bovendien verjaard. Op 17 maart 2026 zegde Interflow aan dat € 100.000 aan dwangsommen was verbeurd.
De voorzieningenrechter volgt dat betoog niet. Een vonnis dat uitvoerbaar is, moet in beginsel ook kunnen worden uitgevoerd. Alleen bij misbruik van bevoegdheid kan de executie worden geschorst. Volgens de rechter blijkt uit de stukken dat de eisers meermaals de kans kregen om vragen te stellen, te reageren op de onderzoeksresultaten en de gevraagde gegevensdragers af te geven. Er was een bijeenkomst op 2 januari 2025 en er volgde nog een afspraak over de vernietiging. Daarna volgden meer uitnodigingen, onder meer bij brief van 4 februari 2026. Daar hebben de eisers geen gebruik van gemaakt. De rechter oordeelt daarom dat het beginsel van hoor en wederhoor niet is geschonden, anders dan het hof eerder aannam. Het hof kende volgens de rechter de feiten van na oktober 2024 niet en sprak zich alleen uit in het kader van de matiging van de dwangsommen.
Ook het verweer dat het onderzoek was afgerond en dat de eisers niet aan het vonnis konden voldoen, slaagt niet. Na de eerste zitting in dit kort geding heeft DigiJuris de tweede set bestanden bovendien nog verkleind met 385.593 bestanden. De eisers kregen opnieuw de kans die te laten beoordelen door een eigen ICT-deskundige, maar deden dat niet.
De dwangsommen zijn volgens de rechter niet verjaard. Het gaat om dwangsommen die doorlopen omdat het vonnis van 6 november 2023 nog steeds niet wordt nageleefd, en Interflow heeft binnen de termijn van artikel 611g Rv steeds stuitingshandelingen verricht, via een e-mail van 22 oktober 2025 en het exploot van 17 maart 2026. Of de dwangsommen ook echt zijn verbeurd, beslist de rechter in dit geding niet, maar hij vindt het wel aannemelijk.
Ter afsluiting raadt de voorzieningenrechter partijen aan de afspraken van 21 mei 2026 alsnog uit te voeren, zodat een ICT-deskundige van de eisers contact opneemt met DigiJuris.
De rechter wijst alle vorderingen af. De eisers moeten de proceskosten van Interflow betalen: € 2.101, te voldoen binnen veertien dagen.
Rechtbank Noord-Holland · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht A-G: bruiklener mag woning niet zomaar verhuren; arrest hof moet worden vernietigd Twee broers kochten in 2019 een woning van de familie van de man die er al woonde. Met hun vader, die namens hen onderhandelde, werd afgesproken dat de verkoper de woning vijftien jaar lang mocht blijven gebruiken, zonder huur te betalen. Hij betaalt alleen gas, water, licht en de WOZ-aanslagen. Hij verblijft geregeld in Spanje en verhuurde de woning aan derden. De broers vinden dat hij dat niet mocht en ontbonden de overeenkomst in februari 2023. Partijen zijn het erover eens dat het om bruikleen gaat: gebruik van een zaak om niet.
De rechtbank Noord-Holland en het gerechtshof Amsterdam wezen de vorderingen van de broers af. Volgens het hof was de bruiklener niet verplicht zelf in de woning te wonen en was niet gebleken dat verhuur was verboden. Het hof vond dat de regel uit het huurrecht, die onderverhuur van een woning verbiedt, niet geldt omdat het hier om bruikleen gaat. De broers gingen in cassatie.
In zijn conclusie vindt advocaat-generaal Valk (Parket bij de Hoge Raad) dat het hof is uitgegaan van het verkeerde vertrekpunt. Zijn uitgangspunt: een bruiklener mag de zaak die hij om niet in gebruik heeft gekregen niet aan een derde in gebruik geven, tenzij anders is overeengekomen. Hij wijst erop dat de oudere Nederlandse literatuur dat zo zag en dat het ontwerp voor het nieuwe Burgerlijk Wetboek dat voorschreef. Ook in Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Italië, Portugal, Frankrijk, België en Engeland geldt die regel. De wettelijke regeling van bruikleen stamt uit 1838 en noemt het onderwerp niet uitdrukkelijk, maar volgens de A-G kan de rechter het als regel van aanvullend recht aanvaarden.
De A-G bespreekt ook de nieuwere Nederlandse schrijvers die meer ruimte willen laten voor een beoordeling per geval. Hij vindt hun argumenten niet overtuigend. Een geleend renpaard dat tijdelijk aan een ander wordt gegeven is volgens hem een uitzonderlijk geval. Bruikleen wordt gewoonlijk verleend met het oog op de persoon van de bruiklener. Bij verhuur komt daar iets bij: de bruiklener haalt dan geldelijk gewin uit wat hem om niet is gegund. Bij een woning zijn de argumenten volgens hem nog sterker. Voor huur van woonruimte verbiedt de wet onderverhuur, mede omdat een onderhuurder bescherming geniet. Dat geldt volgens de A-G ook voor bruikleen van een woning, want de uitlener mag niet worden geconfronteerd met huurders of onderbruikleners. Wil de bruiklener toch verhuren, dan moet hij stellen en bewijzen dat dit is overeengekomen. Het hof liet dat niet op hem rusten maar zette het gebrek aan bewijs op rekening van de uitleners.
Over het middel zelf is de A-G kort. Onderdeel 1 slaagt, omdat het hof de hoofdregel en de verdeling van stelplicht en bewijslast heeft miskend. De feitelijke beoordeling van het hof is volgens hem van dat onjuiste vertrekpunt doortrokken. Onderdeel 2 bespreekt hij bewust niet, omdat dat aan het verwijzingshof is. Als de overeenkomst alsnog zo wordt uitgelegd dat verhuur was toegestaan, kan de uitkomst anders zijn, maar dan moet het hof van de juiste regel uitgaan. Voor het geval dat de bruiklener zonder toestemming verhuurt, wijst hij erop dat de uitlener de overeenkomst kan beëindigen en de zaak kan terugvorderen.
De conclusie van de A-G strekt tot vernietiging van het arrest van het hof en verwijzing van de zaak. De Hoge Raad beslist later of hij dat advies volgt. Tegen de bruiklener is in cassatie verstek verleend.
Parket bij de Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht