Media Markt moet € 775.458 schade betalen na abrupt beëindigen kabelcontract met Mondeno Twintig jaar lang leverde Mondeno kabels en accessoires aan de winkels van Media Markt. Het bedrijf vulde wekelijks de schappen aan, hield daarvoor een voorraad aan en had personeel en magazijnruimte om de klant te bedienen. Eind 2018 en begin 2019 spraken beide bedrijven een nieuwe samenwerking af. Daarbij zou Media Markt kabels bij twee leveranciers inkopen: Mondeno en een tweede partij, HAMA. In november 2020 liet Media Markt weten dat het deel van het assortiment dat aan Mondeno was toegezegd toch naar HAMA ging. Daarna kocht Media Markt nog maar heel beperkt bij Mondeno.
Dat Media Markt daarmee tekortschoot, staat al vast. Het gerechtshof Den Haag oordeelde op 27 augustus 2024 dat Media Markt de afspraken niet is nagekomen en de schade van Mondeno moet vergoeden. Geen van beide partijen ging in cassatie, dus die uitspraak staat. In deze vervolgprocedure, een zogeheten schadestaatprocedure, ging het alleen nog om de hoogte van de schade. Mondeno eiste uiteindelijk € 3.246.414, inclusief rente. Dat bedrag ging uit van een samenwerking van in beginsel drie jaar vanaf april 2020.
Media Markt stelde dat de overeenkomst opzegbaar was en dat de schade hooguit de drie maanden opzegtermijn uit haar algemene voorwaarden zou beslaan. De rechtbank Rotterdam gaf Media Markt op twee punten gelijk. De overeenkomst was opzegbaar: twee professionele bedrijven mogen in algemene bepalingen afspreken dat een overeenkomst voor bepaalde tijd kan worden opgezegd, ook als daarover niet is onderhandeld. En Media Markt had de overeenkomst in november 2020 ook daadwerkelijk opgezegd. Het bericht dat de kabels naar HAMA gingen, betekende onmiskenbaar dat Media Markt de afspraken niet zou uitvoeren. Dat dit niet per aangetekende brief gebeurde, deed daar niet aan af.
Over de lengte van de opzegtermijn oordeelde de rechtbank anders dan Media Markt. Een beroep op een opzegtermijn van drie maanden was onder de omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar. De rechtbank woog onder meer mee dat de bedrijven 21 jaar zaken met elkaar deden en dat Media Markt een belangrijke klant was. Mondeno had verplichtingen aangegaan voor personeel, magazijn en voorraad. Media Markt had in 2018 en 2019 zelf een langdurige samenwerking in het vooruitzicht gesteld. Bovendien lag de reden voor de opzegging in commerciële afwegingen en niet in klachten over Mondeno. Daarom had Media Markt een opzegtermijn van twaalf maanden in acht moeten nemen, tot 1 december 2021. Het eerdere standpunt van Mondeno dat zes maanden redelijk zou zijn, stond daaraan niet in de weg.
De schade is daarmee de gemiste nettomarge over januari tot en met november 2021. December 2020 telt niet mee, omdat Media Markt toen nog ongeveer evenveel bij Mondeno kocht als zonder coronacrisis te verwachten was. De rechtbank rekende vervolgens met de cijfers van Mondeno, op enkele punten gecorrigeerd. De historische omzetcijfers en de uitbreiding naar meer winkels nam ze over, omdat Media Markt die onvoldoende gemotiveerd had betwist. Een afslag van 30 procent paste ze niet toe. De verhoging van de omzet door vrijgevallen assortiment van andere leveranciers wees ze af, omdat Mondeno die onvoldoende had onderbouwd. Wel trok ze 7,5 procent af voor de coronacrisis. De omzet over de elf maanden kwam zo op € 2.560.887, waarvan € 133.030 aan latere afname door Media Markt werd afgetrokken. Over de resterende gemiste omzet van € 2.427.587 hanteerde de rechtbank een nettomarge van 31,94 procent, het gemiddelde van de percentages van beide partijen. Het beroep van Media Markt op de schadebeperkingsplicht van Mondeno slaagde niet.
De rechtbank veroordeelt Media Markt tot betaling van € 775.458, met wettelijke rente vanaf 1 december 2021. Eerder dan die datum kon de rente niet ingaan, omdat de schade pas tot en met november 2021 werd geleden. Media Markt moet ook de proceskosten van € 20.089,94 betalen, plus wettelijke rente als zij die niet binnen veertien dagen voldoet. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State houdt verklaringen over bedreigend gedrag van student geheim voor hem Twee universiteiten, de Technische Universiteit Eindhoven en Tilburg University, hebben een student definitief de toegang tot hun instellingen ontzegd en hem uitgeschreven voor de joint bacheloropleiding Data Science. Volgens de colleges van bestuur vertoonde hij jarenlang een patroon van dwingende, dreigende en intimiderende communicatie richting medewerkers en studenten. Meerdere medewerkers voelden zich daardoor onveilig en namen veiligheidsmaatregelen. De student kan door de beslissing van 31 augustus 2026, aanvullend gemotiveerd op 8 september 2026, zijn opleiding niet voortzetten en zich ook niet voor een andere opleiding bij de colleges inschrijven.
De student maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel, een voorlopige voorziening. Hij wil dat de beslissing wordt geschorst en dat hij voorlopig weer wordt ingeschreven, met toegang tot de noodzakelijke studievoorzieningen. In die procedure leverden de colleges een aantal verklaringen van medewerkers in. Daarin beschrijven zij hun persoonlijke ervaringen met de student. De colleges vroegen de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om te bepalen dat alleen de Afdeling die stukken mag lezen. Dat deden zij ook voor een vertrouwelijke aanvullende motivering van dat verzoek.
Als gewichtige redenen voerden de colleges aan dat de persoonlijke levenssfeer van de medewerkers moet worden beschermd, dat de veiligheidsmaatregelen effectief moeten blijven en dat de bestuursorganen goed moeten kunnen functioneren. Zij wezen daarbij op het risico van doxing (het openbaar maken van persoonsgegevens), stalking en escalatie. Volgens de colleges schuwt de student in zijn communicatie verwijzingen naar geweld niet. De student kreeg de gelegenheid te reageren op het verzoek, maar maakte daarvan geen gebruik.
De Afdeling weegt de belangen af. Enerzijds moeten partijen gelijkelijk over de relevante informatie beschikken en moet de rechter alle informatie hebben die hij nodig heeft. Anderzijds kan kennisneming door een partij het belang van derden onevenredig schaden. De Afdeling erkent dat de student groot belang heeft bij kennis van de feiten achter de beslissing, omdat hij zijn opleiding niet kan voortzetten. Maar de beslissingen van 31 augustus en 8 september 2026 bevatten een uitgebreide motivering van de gedragingen waarop de colleges zich baseren. Ook zit er in het dossier een veelvoud aan e-mails waaruit dat gedrag blijkt. De student kan zich daardoor goed verweren. De verklaringen geven volgens de Afdeling vooral inzicht in hoe de betrokkenen de situatie als onveilig ervoeren, en niet in de feiten die de beslissingen dragen.
De Afdeling betrekt daarbij dat de student in oktober 2026 een afbeelding van gewapende mannen verstuurde met de tekst 'justice demands retribution!'. Zij kan bovendien niet uitsluiten dat inzage in de verklaringen of in de identiteit van de verklarende personen tot herhaling van gedragingen of tot escalatie zou leiden. Het belang van bescherming van persoonlijke levenssfeer en veiligheid van de betrokkenen weegt daarom zwaarder dan het belang van de student om de verklaringen te lezen.
Voor de aanvullende motivering geldt hetzelfde. Die bevat in essentie dezelfde redenen als de motivering die de student al kende, zodat hij goed kon reageren. Bovendien is zij verweven met gegevens die de personen achter de verklaringen kunnen identificeren. De Afdeling acht het verzoek tot beperkte kennisneming daarom gerechtvaardigd en wijst het toe. Alleen de Afdeling mag dus kennisnemen van de verklaringen en de aanvullende motivering; de student krijgt ze niet te zien.
Raad van State · 5 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter vernietigt lening van Bondora wegens te late informatie, consument moet € 7.358 terugbetalen Een man uit de regio Alkmaar kreeg op 22 oktober 2023 online een lening van € 7.488 van het Estse kredietbedrijf Bondora. De aanvraag was in zijn naam gedaan en het geld werd overgemaakt naar het opgegeven bankrekeningnummer. Nadat hij de maandtermijnen niet meer betaalde, zegde Bondora de overeenkomst op en eiste het de hele lening met rente en kosten terug: € 8.746,39 aan hoofdsom en vertragingsrente, plus rente tot de dag van betaling.
De man zei geen overeenkomst met Bondora te hebben gesloten. Hij vermoedde dat zijn voormalige partner de lening op zijn naam had afgesloten en daarbij misbruik had gemaakt van zijn paspoort. Op de zitting van 25 september 2026 verscheen hij niet, zonder bericht vooraf. Daardoor kon hij geen vragen beantwoorden en bleef de toelichting van Bondora onbetwist. De kantonrechter hield die stellingen daarom voor juist. Het verweer over de ex-partner was volgens de rechter onvoldoende onderbouwd: de man had ook niet uitgelegd hoe hij de lening kon aanvragen terwijl zijn paspoort volgens hem in mei 2023 al kwijt was. De rechter ging er dus van uit dat hij de lening zelf had afgesloten en het geld had ontvangen.
Daarmee was de zaak voor Bondora echter nog niet gewonnen. Omdat de lening online en buiten een verkoopruimte met een consument was gesloten, gelden de dwingende regels voor consumentenkrediet. De rechter toetste de vordering daarom uit zichzelf aan artikel 7:60 van het Burgerlijk Wetboek. Dat artikel verplicht een kredietverstrekker de consument geruime tijd vóór het sluiten van de overeenkomst volledig te informeren, zodat hij de gevolgen rustig kan overwegen. Het Estse recht dat in de algemene voorwaarden was gekozen, deed daar niets aan af: een consument mag de bescherming van het Nederlandse dwingende recht niet verliezen.
De kantonrechter oordeelde dat Bondora aan die informatieplicht niet had voldaan. Uit de uitleg van Bondora zelf bleek dat de informatie zichtbaar werd op het moment van het aanbod, waarna de klant met één digitale handtekening accepteerde. Het hele proces was bovendien bedoeld om snel te gaan: het online formulier meldde dat het 'maar een paar minuten' duurt, en Bondora bevestigde op de zitting dat een krediet binnen enkele minuten kan worden aangevraagd, toegekend en overgemaakt. Van geruime tijd om een weloverwogen besluit te nemen was dus geen sprake. Volgens de wet is dit een oneerlijke handelspraktijk.
De rechter vernietigde de kredietovereenkomst daarom uit eigen beweging, omdat een Europese consumentenbeschermingsregel van openbare orde was geschonden. Ook de drie overeenkomsten voor aanvullende diensten (B on track, B Secure en B Secure +) vielen daarmee weg, omdat die in hetzelfde onlineproces waren afgesloten. Of Bondora de kredietwaardigheid van de man had getoetst, hoefde de rechter niet meer te beoordelen.
Bondora had voor dat geval een tweede grondslag aangevoerd: onverschuldigde betaling. Wie op grond van een vernietigde overeenkomst geld heeft ontvangen, moet dat in beginsel terugbetalen, maar zonder rente en kosten. Op dat punt kreeg Bondora deels gelijk. De man moest het geleende geld terugbetalen, verminderd met de ene aflossingstermijn van € 129,80 die hij al had voldaan. Voor de aanvullende diensten (in totaal € 111,92) had Bondora te weinig onderbouwd waarom zij dat bedrag zou mogen terugvorderen. Dat deel, de rente, de administratiekosten en de contractuele vertragingsrente werden afgewezen.
De kantonrechter veroordeelde de man tot betaling van € 7.358,20 aan Bondora en wees het meer of anders gevorderde af. De proceskosten worden gecompenseerd: elke partij draagt de eigen kosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State: verkiezing Universiteitsraad Erasmus Universiteit blijft geldig ondanks fouten Een student die meedeed aan de verkiezing voor de Universiteitsraad van de Erasmus Universiteit Rotterdam kreeg 20 van de 5445 uitgebrachte stemmen. Hij had 444 stemmen nodig voor een van de twaalf zetels van de studentengeleding. Volgens hem was de verkiezing oneerlijk verlopen en moest de uitslag van onwaarde worden verklaard. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde dat de uitslag blijft staan.
De student had zich als eenpersoonslijst aangemeld onder de partijnaam 'Students First EUR'. Het Centraal Stembureau (CSB) van de universiteit stuurde alle studenten vooraf een e-mail waarin stond dat voor de partij en voor elke kandidaat een aparte motivatie moest worden ingeleverd. De student leverde maar één motivatietekst in. Het CSB beschouwde die als zijn persoonlijke motivatie, zodat op de stempagina bij zijn lijst geen partijnaam en geen lijstmotivatie verschenen. Zijn lijst heette daar alleen met zijn eigen naam. Op de laatste stemdag, 20 april 2026, klaagde hij bij het CSB over ongelijke behandeling. Ook was een algemene oproep-video om te gaan stemmen op het sociale-mediakanaal van de Universiteitsraad geplaatst, waarin enkele partijen in beeld kwamen maar zijn lijst niet. Het CSB haalde die video na zijn klacht weg.
Tussen partijen was niet in geschil dat er twee onregelmatigheden waren geweest: de ontbrekende partijnaam op de stempagina en de video. De student noemde daarnaast dat studieverenigingen concurrerende lijsten op sociale media hadden gepromoot en dat zijn eigen promotievideo niet was gedeeld. De Afdeling zag hierin geen extra onregelmatigheden. Promotie door aan de instelling gelieerde organisaties is volgens de gedragscode voor de verkiezingen niet verboden, en het CSB hoeft alleen te onderzoeken of de in die code genoemde regels zijn overtreden. De ontbrekende lijstinformatie kwam volgens de Afdeling voor rekening en risico van de student zelf. Hij had op de openbare zitting van 2 april 2026 of vanaf 13 april, toen de stempagina zichtbaar was, kunnen melden dat de aanduiding niet klopte. Het CSB zou zo'n verzoek hebben verwerkt.
Daarna keek de Afdeling of de twee vaststaande onregelmatigheden de uitslag wezenlijk hadden beïnvloed, zoals artikel 17 van het kiesreglement vereist voor een onwaardigverklaring. De exacte invloed is niet vast te stellen, maar de concrete omstandigheden wijzen niet op een wezenlijke beïnvloeding. De video was geen promotie voor bepaalde partijen maar een algemene stemoproep. Dat daarin alleen herkenningspunten van een aantal partijen voorkwamen was onzorgvuldig, maar onvoldoende om het stemgedrag in relevante mate te beïnvloeden. Dat de partijnaam ontbrak, kan volgens de Afdeling wel enige invloed hebben gehad. Maar het college toonde met cijfers van eerdere verkiezingen aan dat eenpersoonslijsten doorgaans weinig stemmen halen, ongeacht hun aanduiding. Er was ook geen sprake van verwarring bij kiezers, en de student had onder zijn partijnaam geen campagne gevoerd.
De student voerde verder aan dat hij zich tijdens de hoorzitting bij de adviescommissie niet adequaat had kunnen verdedigen, omdat die in het Nederlands werd gehouden en hij die taal niet spreekt. De Afdeling verwierp dat. Hij was vooraf gewezen op de taal en op de mogelijkheid om een tolk of ondersteuner mee te nemen, en heeft daar geen gebruik van gemaakt. Dat komt voor zijn rekening en risico.
De Afdeling verklaarde het beroep ongegrond. Het college van bestuur van de universiteit hoeft geen proceskosten te vergoeden. De verkiezingsuitslag blijft daarmee geldig.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Curaçaose rechter stopt sloop door stichting rond woningen op landgoed Zeegening Twee vrouwen wonen al tientallen jaren in twee huizen op het terrein Zeegening op Curaçao. In juli 2026 haalde een stichting zonder hun toestemming de omheining, de poort en de brievenbus rond hun woningen weg. Daarna legde ze een wal van puin aan voor hun huizen, waardoor de toegang tot de woningen veranderde. De vrouwen vroegen de rechter in een kort geding, een spoedprocedure, om de werkzaamheden te laten stoppen en de schade te laten herstellen.
De stichting is door het gerecht aangesteld als vereffenaar, dus als beheerder die de zaken regelt, van de onbeheerde nalatenschap van een man die in 1928 overleed. Tot die nalatenschap behoort Zeegening, een terrein van 330.000 vierkante meter. De stichting liet een verkavelingsplan opstellen, dat de overheid goedkeurde, en begon met het kaalschrapen van een groot deel van het terrein om kavels te kunnen verkopen. Volgens de vrouwen zijn zij door verjaring eigenaar geworden van het stuk grond waarop hun huizen staan. De stichting betwist dat.
De rechter ging in de kern mee met de vrouwen. Als vereffenaar mocht de stichting wel werken aan de uitvoering van haar plan, maar niet eigenmachtig een einde maken aan het bezit dat anderen uitoefenen, zeker niet na protest en met eigendomsaanspraken in het spel. Het vereffenaarschap en het goedgekeurde verkavelingsplan kunnen volgens de rechter geen afbreuk doen aan eigendom dat eventueel is verkregen. Ze laten ook onverlet dat rekening moet worden gehouden met serieuze aanspraken op voortgezet gebruik. Het weghalen van de omheining, de poort en de brievenbus was daarom onrechtmatig.
Of de vrouwen echt eigenaar zijn geworden door verjaring, liet de rechter nadrukkelijk open. Dat hoeft in een kort geding niet te worden vastgesteld. Wel nam hij aan dat zij na tientallen jaren bewoning als 'gebruiker' kunnen worden aangemerkt in de zin van de artikelen 3:200a en verder van het Burgerlijk Wetboek. Op grond daarvan zouden zij in een aparte procedure in aanmerking kunnen komen voor toekenning van een deel van de grond die zij gebruiken. De stichting had de bestaande situatie moeten respecteren zolang daarover geen duidelijkheid bestond.
De rechter gebruikte voor zijn beslissing een stuk van 4.079 vierkante meter, zoals aangegeven op een situatieschets van de vrouwen. Voor het andere stuk van 2.451 vierkante meter dat de vrouwen ook wilden beschermen, was onvoldoende gebleken dat zij het daadwerkelijk in bezit hadden. Dat deel van de vorderingen wees hij af.
Op de zitting had de stichting verzekerd dat zij de woningen verder met rust zou laten. Volgens de rechter nam dat het belang van de vrouwen bij een verbod niet weg, gelet op wat er eerder was gebeurd. Ook stelde de rechter op 8 oktober 2026 aan beide partijen een minnelijke oplossing voor: de stichting zou meewerken aan het op naam stellen van de percelen, de vrouwen zouden de kosten dragen en daarna geen bodemprocedures voeren. Daarover is in dit vonnis niets beslist.
De rechter beveelt de stichting om met onmiddellijke ingang alle bouw-, sloop-, graaf-, egalisatie- en verkavelingswerkzaamheden te staken op het stuk van 4.079 vierkante meter, op straffe van een dwangsom van Cg 5.000 per overtreding met een maximum van Cg 50.000. Binnen een maand moet de stichting de puinwal voor de woningen verwijderen, op straffe van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. Binnen drie maanden moet zij de afrastering en afscherming, voor zover redelijkerwijs mogelijk, terugbrengen in een staat die lijkt op die van voor de verwijdering, met dezelfde dwangsom van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. De stichting wordt veroordeeld in de proceskosten, waaronder Cg 1.500 gemachtigdensalaris, en de vrouwen mogen kosteloos procederen. Het meer of anders gevorderde is afgewezen en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 22 oktober 2026
Civiel Recht