Rechter geeft UWV twaalf maanden voor besluit na te late beslissing op WIA-bezwaar Een vrouw uit Brabant wachtte te lang op een besluit van het UWV over haar bezwaar. Het bezwaar richtte zich tegen een besluit van 11 december 2025 over de stopzetting van haar uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Omdat het UWV maar niet besliste, stelde zij het uitkeringsinstituut op 6 juli 2026 in gebreke en ging zij daarna naar de rechter.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde dat het beroep kennelijk gegrond is en deed daarom uitspraak zonder zitting. Dat het UWV te laat was, werd niet betwist: na de ingebrekestelling waren al meer dan twee weken verstreken zonder besluit. Het UWV schreef in zijn verweerschrift dat het een tekort aan verzekeringsartsen heeft en dat het nog onduidelijk is wanneer het een besluit kan afgeven.
Normaal moet het UWV na een uitspraak als deze binnen twee weken alsnog beslissen. Hier week de rechtbank daarvan af. Een meervoudige kamer van dezelfde rechtbank had op 4 september 2026 in drie andere zaken bepaald dat voor alle latere beroepen over te late besluiten van het UWV dezelfde lijn geldt. Dat betekent een nadere beslistermijn van twaalf maanden, te rekenen vanaf de dag na het einde van de bezwaartermijn. Voor deze zaak komt dat uit op 22 januari 2027. De rechtbank zag geen reden voor een andere termijn.
Om het UWV tot haast te bewegen legde de rechtbank een dwangsom op: € 100 voor elke dag dat het UWV die termijn overschrijdt, met een maximum van € 15.000. Daarnaast stelde de rechtbank vast hoeveel dwangsom het UWV al verschuldigd was wegens het te laat beslissen. Dat bedrag had het UWV zelf nooit vastgesteld. Er waren sinds twee weken na de ingebrekestelling meer dan 42 dagen verstreken, dus kwam de dwangsom uit op het wettelijke maximum van € 1.442.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Het UWV moet uiterlijk op 22 januari 2027 alsnog een besluit op bezwaar bekendmaken, bij overschrijding een dwangsom van € 100 per dag betalen (maximaal € 15.000) en de al verschuldigde dwangsom van € 1.442 aan de vrouw betalen. Ook moet het UWV het griffierecht van € 54 vergoeden en € 467 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht Rechter wijst claim van € 1,56 miljoen na langdurige ziekte tegen Evides af Een vrouw die sinds 1 mei 2016 voor drinkwaterbedrijf Evides werkte, meldde zich op 8 maart 2022 ziek en keerde nooit meer terug op de werkvloer. Evides zegde haar arbeidsovereenkomst per 1 mei 2025 op, met toestemming van het UWV, omdat zij langdurig arbeidsongeschikt was. Zij vroeg de kantonrechter in Rotterdam om een billijke vergoeding van € 1.557.815,76. Volgens haar had haar werkgever ernstig verwijtbaar gehandeld.
Over de duur van het dienstverband bestond eerst discussie. De vrouw stelde dat Evides haar dienstverband bij een eerdere werkgever had overgenomen, zodat die dienstjaren moesten meetellen. De kantonrechter volgde dat niet. Zij had haar stelling niet met stukken onderbouwd en uit de arbeidsovereenkomst bleek niets van een overname. Dat zij haar leaseauto en haar klanten meenam, zag de rechter niet als aanwijzing daarvoor. Als startdatum bleef 1 mei 2016 staan.
Het eerste verwijt ging over de werksfeer. De vrouw stelde dat zij in een onveilige omgeving werkte, met een angst- en afrekencultuur, en dat zij op non-actief was gesteld nadat zij over haar leidinggevende had geklaagd. Uit de stukken bleek volgens de rechter een ander beeld. Zij was medio 2021 aangesproken op haar functioneren en weigerde in november 2021 een verbetertraject. Daarna beschuldigde zij haar leidinggevende per e-mail van intimidatie en pesten. Evides organiseerde een bemiddelingsgesprek, dat de vrouw kort na aanvang afbrak, en schakelde een extern onderzoeksbureau in. Dat bureau vond onvoldoende aanwijzingen voor ongewenst gedrag. Een aangeboden tweede onderzoek door een bureau naar haar keuze liet zij liggen. De rechter oordeelde dat Evides de klacht voortvarend en serieus had opgepakt.
Het tweede verwijt betrof de re-integratie. De vrouw stelde dat zij door het werk ziek was geworden en dat Evides had gedreigd haar loon stop te zetten. De rechter wees erop dat zij al psychische klachten had (PTSS en psychoses) toen zij in 2016 bij Evides begon en al twee behandeltrajecten achter de rug had. Volgens de bedrijfsarts was de arbeidsongeschiktheid deels niet werkgerelateerd en hadden werkgerelateerde factoren hooguit een verergerend effect. Een brief van het ABP, waarin een beroepsziekte aannemelijk werd genoemd, veranderde dat niet: daarin werden ook triggers uit een incident bij haar vorige werkgever genoemd, en over dat incident zei zij zelf dat het haar grootste traumatische gebeurtenis was. De aangekondigde loonopschorting vond de rechter begrijpelijk, omdat de vrouw meerdere keren niet op oproepen van de bedrijfsarts had gereageerd en Evides haar medische situatie niet kende. Haar verzoek om een andere bedrijfsarts kwam pas na afloop van de twee jaar ziekte.
De overige verwijten bespreekt de rechter niet een voor een: ze misten een concrete onderbouwing of waren door het met stukken onderbouwde verweer weerlegd. De rechter wil aannemen dat de vrouw gebeurtenissen als zeer vervelend ervoer, maar sluit niet uit dat haar psychische gesteldheid haar perceptie van het gebeurde heeft gekleurd. De lat voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en wordt alleen in uitzonderlijke gevallen gehaald. Dat is hier niet gebeurd.
De kantonrechter wijst alle verzoeken van de vrouw af, ook de nevenverzoeken. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter bevestigt ontslag op staande voet na vijf snelheidsovertredingen in vijf dagen Een chauffeur van een bedrijf in het personenvervoer werd op 9 juli 2026 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever, een besloten vennootschap, verweet hem dat hij binnen vijf dagen vijf keer fors te hard had gereden met de bedrijfsbus en dat hij de bus op 30 juni 2026 zonder toestemming privé had gebruikt. De man was sinds 1 mei 2025 in dienst en had al twee officiële waarschuwingen gekregen, op 4 februari 2026 en op 26 juni 2026. Bij de tweede waarschuwing kreeg hij te horen dat dit de laatste was en dat nieuwe incidenten tot ontslag konden leiden.
De werknemer vond het ontslag ongeldig en vroeg de kantonrechter in Almere het te vernietigen. Hij wilde doorbetaling van zijn salaris, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij zijn werkgever te veroordelen tot terugbetaling van ingehouden boetes en eigen risico, en te bepalen dat het concurrentie- en relatiebeding nietig is. Hij zei dat hij afhankelijk is van zijn salaris en dat hij uit zijn huis dreigt te worden gezet. De werkgever vroeg op zijn beurt een gefixeerde schadevergoeding en terugbetaling van de rest van een lening. Omdat de werkgever vreesde voor de vervaltermijn, diende hij die schadevergoeding ook in een tweede, aparte procedure in.
De kantonrechter vindt het ontslag rechtsgeldig. Volgens de rechter is het onverwijld gegeven. De melding van de teamleider kwam op 1 juli 2026 binnen, terwijl de enige HR-medewerkster op vakantie was. Zij pakte de zaak op 6 juli 2026 op, de werkgever deed onderzoek en vroeg juridisch advies. Een gesprek op 8 juli 2026 ging niet door omdat de werknemer niet kwam opdagen. Drie dagen nadat de werkgever op de hoogte raakte, volgde het ontslag. Dat de HR-medewerkster tijdens haar vakantie wel op de ziekmelding van de man reageerde, veranderde dat niet: zij moest die doorzetten naar de arbodienst.
De dringende reden stond volgens de rechter vast. De gegevens uit het gps- en ritregistratiesysteem van de bus zijn niet aan te passen, en de man had niet aangetoond dat ze onbetrouwbaar zijn. Eén overtreding volgde nog dezelfde dag als de laatste waarschuwing. Zijn psychische problemen en financiële nood wogen niet zwaar genoeg om het ontslag te kunnen afdoen. Of hij ook privé met de bus had gereden liet de rechter in het midden, omdat de snelheidsovertredingen al genoeg waren.
Doordat het ontslag standhoudt, wijst de rechter de verzoeken om doorbetaling van salaris, een billijke vergoeding en een voorlopige voorziening af. Ook een transitievergoeding krijgt de man niet, omdat de overtredingen ernstig verwijtbaar waren. De ingehouden boetes van € 458,08 voor appen achter het stuur blijven voor zijn rekening. Het eigen risico van € 100,00 mocht de werkgever inhouden, omdat dat schriftelijk was afgesproken. Voor het eigen risico van € 200,00 gold dat niet: een mondelinge instemming volstaat volgens artikel 7:661 BW niet. Dat bedrag moet de werkgever terugbetalen. De rechter verklaart ook het concurrentie- en relatiebeding nietig, omdat bij een contract voor bepaalde tijd een schriftelijke motivering over zwaarwegende bedrijfsbelangen ontbrak.
De werkgever vroeg een gefixeerde schadevergoeding van € 14.496,39, gelijk aan het loon tot het einde van het contract op 30 november 2026. De rechter wijst het beroep op ontbrekende opzet of schuld af, maar matigt het bedrag wegens de persoonlijke omstandigheden van de man. De werkgever had zich daarbij vooraf neergelegd.
De kantonrechter veroordeelt de werknemer tot betaling van € 3.078,00 bruto aan schadevergoeding, ter hoogte van één maand loon, en van € 187,77 aan het restant van de geldlening, plus wettelijke rente. Hij draagt ook de proceskosten van € 1.009,00. De werkgever moet € 200,00 netto aan eigen risico terugbetalen. In de tweede procedure over dezelfde schadevergoeding verklaart de rechter de werkgever niet-ontvankelijk, omdat die al in de hoofdzaak is beslist.
Rechtbank Midden-Nederland · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechter legt UWV dwangsom op en geeft twee weken voor besluit over WIA-uitkering Een vrouw uit Zeeland of West-Brabant vroeg op 12 februari 2026 bij het UWV een uitkering aan op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen, kortweg de WIA. Een besluit bleef uit. Op 15 juni 2026 stelde zij het UWV schriftelijk in gebreke: binnen twee weken moest het alsnog beslissen. Het UWV ontving die brief op 17 juni 2026, maar ook na die twee weken kwam er geen besluit. De vrouw stapte daarom naar de rechtbank.
Het UWV liet in zijn verweerschrift weten dat het een tekort aan verzekeringsartsen heeft en dat het nog onduidelijk is wanneer een besluit kan worden afgegeven. Dat het UWV te laat was, werd niet betwist. De rechtbank vond het beroep daarom kennelijk gegrond. Omdat dat zo duidelijk was, deed de rechter uitspraak zonder zitting, wat artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht mogelijk maakt.
De rechtbank verwees voor de lengte van de beslistermijn naar eerdere uitspraken. Op 4 september 2026 deed een meervoudige kamer van dezelfde rechtbank uitspraak in drie zaken waarin het UWV niet op tijd had beslist. Daarin is bepaald dat de lijn uit die uitspraken geldt voor alle latere beroepen over het te laat beslissen door het UWV. Volgens die lijn heeft het UWV zeven maanden de tijd, te rekenen vanaf de dag na ontvangst van de aanvraag. Die termijn was in deze zaak al verstreken. De rechtbank zag geen reden om een andere termijn te kiezen en bleef dus bij de standaardtermijn van twee weken na verzending van de uitspraak.
Om het UWV tot haast te dwingen, legde de rechtbank ook een dwangsom op van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Het UWV moet binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog een besluit bekendmaken, bij overschrijding een dwangsom van € 100 per dag betalen (maximaal € 15.000), het griffierecht van € 54 aan de vrouw vergoeden en € 467 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank wijst nabestaandenuitkering af: man was niet gehuwd of samenwonend met overleden ex Een man uit Rotterdam vroeg een nabestaandenuitkering aan na het overlijden van de moeder van zijn twee kinderen. Hij was met haar getrouwd geweest, maar het huwelijk was door een echtscheiding geëindigd. Toch vond hij dat hij recht had op de uitkering uit de Algemene nabestaandenwet (Anw), en voor de derde keer vroeg hij die aan. De Sociale verzekeringsbank (SVB) wees de aanvraag af. Daartegen kwam de man in beroep.
De zaak ligt bij de rechtbank Rotterdam. De SVB wees de aanvraag op 21 februari 2024 af en handhaafde die afwijzing op 5 juni 2024 in de beslissing op het bezwaar van de man. Dat laatste besluit is het bestreden besluit. De rechtbank behandelde de zaak op 10 maart 2026 en schorste het onderzoek daarna, zodat de man een echtscheidingsconvenant kon overleggen en de SVB haar standpunt over het buitenlandse huwelijk nader kon onderbouwen.
Om recht te hebben op de uitkering moet de man als 'nabestaande' worden aangemerkt. Dat kan op drie manieren: als echtgenoot van de overledene, als iemand die met haar een gezamenlijke huishouding voerde, of als gewezen echtgenoot die van haar levensonderhoud (alimentatie) kreeg of daar recht op had. De man stelde dat al deze situaties op hem van toepassing waren. Volgens hem woonden hij en de overledene feitelijk in dezelfde woning, ook al stonden ze op verschillende adressen ingeschreven. Daarnaast voerde hij aan dat ze volgens het Turkse recht nog gehuwd waren en dat de overledene hem op grond van het echtscheidingsconvenant alimentatie verschuldigd was.
Over het huwelijk is de rechtbank kort. Op basis van de gegevens van de gemeente mocht de SVB ervan uitgaan dat het stel naar Nederlands recht was gescheiden. De man legde zelf ook een beschikking van de rechtbank over waaruit blijkt dat de echtscheiding is uitgesproken. Of de echtscheiding in de Turkse registers is verwerkt, doet voor de beoordeling niet ter zake. Op de dag van haar overlijden was de man dus niet met haar gehuwd.
Dan de gezamenlijke huishouding. Omdat het om een aanvraag gaat, moet de man aannemelijk maken dat zijn hoofdverblijf op het adres van de overledene lag, op het moment van haar overlijden. De man wees op verklaringen van buren, op rekeningafschriften met boodschappen binnen vijf kilometer van haar woning, op bestellingen die op haar adres werden bezorgd en op de gedeelde huisarts. De rechtbank vindt dat onvoldoende. Het adres waarop de man stond ingeschreven lag zes minuten fietsen van haar woning, dus die gegevens zeggen weinig. Daar komt bij dat de overledene een bijstandsuitkering voor een alleenstaande ouder kreeg, terwijl de man bijstand ontving als kostendeler omdat hij bij zijn ouders zou wonen. Dat wijst erop dat zij niet op hetzelfde adres leefden.
Blijft de alimentatie. Daarvoor moet de man vlak voor het overlijden recht hebben gehad op levensonderhoud, vastgelegd in een rechterlijke uitspraak, een notariële overeenkomst of een mede door een advocaat ondertekende akte. Dat bleek niet. De beschikking die de man overlegde, laat geen alimentatieregeling zien. Uit een brief van de gemeente blijkt wel dat de overledene onderhoudsplichtig was, maar ook dat zij niets hoefde te betalen omdat haar uitkering daarvoor te laag was. Volgens de wetsgeschiedenis moet ten tijde van het overlijden sprake zijn van economische afhankelijkheid. Die was er niet, omdat de overledene niet hoefde te betalen.
De rechtbank verklaart het beroep daarom ongegrond. De man krijgt geen nabestaandenuitkering, krijgt zijn griffierecht niet terug en krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 4 november 2026
Bestuursrecht