Hof laat zoon (5) bij moeder in Egypte en eist inzage in zaak van vader in verdeling huwelijksgemeenschap Een vijfjarige jongen woont al zijn hele leven bij zijn moeder, maar die verblijft sinds augustus 2025 met hem in Egypte, terwijl zijn vader in Nederland woont. Het gerechtshof Amsterdam moest beslissen waar het kind zijn hoofdverblijfplaats moet hebben, en ook hoe de huwelijksgemeenschap van zijn ouders wordt verdeeld, waaronder een woning in Egypte en de eenmanszaak van de vader.
De zaak ligt bij het hof in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 17 november 2025. De rechtbank had de hoofdverblijfplaats bij de moeder bepaald, de vader een kinderalimentatie van € 462 per maand opgelegd en een verdeling van de huwelijksgemeenschap gelast. De moeder ging in hoger beroep over de verdeling, de vader over de hoofdverblijfplaats en de alimentatie. De ouders trouwden in 2016 in Egypte in gemeenschap van goederen en het huwelijk is in april 2025 ontbonden.
Eerst keek het hof of de Nederlandse rechter wel bevoegd is, omdat de moeder met het kind in Egypte verblijft. Het hof oordeelde van wel: de gewone verblijfplaats van het kind is nog altijd Nederland. De moeder verblijft volgens het hof noodgedwongen en tijdelijk bij haar ouders in Egypte en heeft zelf ter zitting gezegd zo snel mogelijk terug te willen naar Nederland.
De vader wilde dat het kind bij hem komt wonen. Hij zei dat hij van 7.00 tot 15.00 uur werkt, daarna voor zijn zoon kan zorgen en dat de voorschoolse opvang het overbrugt. De moeder stelde dat hij in het verleden drugs gebruikte in het bijzijn van het kind en dat het kind zelfs in het ziekenhuis is opgenomen na het binnenkrijgen van drugs. De vader ontkende dat laatste met klem en erkende alleen dat hij soms een joint rookt. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde het verzoek af te wijzen, omdat de vader nog niet voldoende vaardigheden heeft om het kind op te voeden. Het hof volgde dat advies: er zijn geen aanwijzingen dat het niet goed gaat met de jongen bij zijn moeder en wijziging is niet in zijn belang. Omdat de hoofdverblijfplaats niet verandert, kwam het hof niet toe aan het verzoek van de vader om de kinderalimentatie te verlagen naar € 55 per maand.
Bij de verdeling draaide het eerst om een woning met garage in Egypte. De moeder vond dat die van de vader was en dus in de gemeenschap viel. Het hof stelde vast dat de vader in januari 2022 slechts een voorlopige koopovereenkomst sloot. De eigendom zou pas overgaan als de volledige koopsom na drie jaar was betaald, en dat dit vóór de peildatum van 11 juli 2024 was gebeurd, is niet gesteld of gebleken. Daarmee is niet aangetoond dat de woning tot de gemeenschap behoort. Een uitstel voor extra bewijsstukken kreeg de moeder niet, omdat haar stellingen al tekortschoten.
Daarnaast ging het om de eenmanszaak van de vader, een kok. Een eenmanszaak heeft geen afgescheiden vermogen, dus bezittingen en schulden vallen in de gemeenschap. Dat er geen goodwill is, staat niet ter discussie. De vader gaf echter onvoldoende openheid: hij leverde alleen de belastingaanslagen over 2020 tot en met 2022 en over 2024. Daardoor is niet duidelijk hoeveel geld op zakelijke rekeningen stond. Het hof vernietigde op dit punt de beschikking.
De belastingschulden van de eenmanszaak, volgens de vader ongeveer € 30.000, dragen beide ex-partners zoals de rechtbank bepaalde elk voor de helft. De moeder wilde dat de vader ze alleen draagt, omdat zij de taal onvoldoende sprak en niets van de financiën wist. Dat is volgens het hof niet uitzonderlijk genoeg om van de hoofdregel af te wijken. Bovendien is onvoldoende weersproken dat het geld uit de onderneming steeds voor het gezin is gebruikt.
Het hof bepaalde dat de vader de aangifte en aanslag inkomstenbelasting over 2023, de aangifte over 2024 en het saldo van de zakelijke bankrekening op 11 juli 2024 aan de moeder moet verstrekken. Het saldo wordt aan de vader toebedeeld, onder de verplichting om de helft aan de moeder te betalen. De rest van de bestreden beschikking blijft in stand, de hoofdverblijfplaats blijft bij de moeder en het overige verzochte wordt afgewezen.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter geeft vrouw met vier kinderen tot 1 februari 2027 om eigen woning ex-partner te verlaten Een vrouw woont met haar vier kinderen in een huis dat van haar ex-partner is. De relatie is voorbij, de man woont inmiddels bij zijn moeder en wil terug naar zijn eigen woning. De vrouw heeft nog geen andere woonruimte gevonden. Wie mag er in het huis blijven wonen? Over die vraag moest de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam in een kort geding beslissen.
Partijen hadden een affectieve relatie en sloten in 2011 bij de notaris een samenlevingsovereenkomst. Daarin staat dat ieder van hen, als de overeenkomst eindigt, de kantonrechter kan vragen om nog zes maanden in de gezamenlijke woning te mogen blijven wonen. Uit de relatie zijn vier minderjarige kinderen geboren, van 4, 8, 14 en 16 jaar. De vrouw heeft het eenhoofdig gezag. De man is de enige eigenaar van de woning. Hij zegde de samenlevingsovereenkomst op 5 december 2025 op, per 5 januari 2026, en vertrok volgens eigen zeggen op 1 februari 2026 uit het huis. De vrouw bleef met de kinderen achter. Op 30 april 2026 liet de man haar weten dat zij tot 5 juli 2026 in de woning mocht blijven.
Die termijn is inmiddels verstreken. De vrouw heeft zich bij een woningcorporatie ingeschreven voor een sociale huurwoning en een urgentieverklaring aangevraagd, een bewijs dat zij met voorrang voor een huurwoning in aanmerking komt. Over die aanvraag is nog niet beslist. Volgens de rechter houdt de woningcorporatie de beslissing aan tot er vonnis is gewezen in dit kort geding. De man eiste dat de vrouw de woning binnen twee weken verlaat, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag. De vrouw vroeg juist om te mogen blijven tot ze een eigen woning heeft, met een dwangsom van € 1.000 per dag voor de man als hij haar daarin hindert.
De rechter erkent dat de man het recht heeft om in zijn eigen woning te wonen en dat hij belang heeft bij terugkeer. Hij gaf de vrouw bovendien al een half jaar om iets anders te vinden, en zij heeft de woning inmiddels negen maanden alleen gebruikt. Daartegenover staat het belang van de vrouw en de kinderen. Omdat de beslissing de kinderen raakt, geeft de rechter volgens artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind bijzonder gewicht aan hun belangen. De man zei dat de kinderen bij hem konden blijven wonen en dat hij de zorg kon overnemen, maar de vrouw betwistte dat hij dat behoorlijk kan. Zij heeft de zorg al die jaren gedragen, dus het is voorlopig niet aannemelijk dat een verandering in het belang van de kinderen is. Ook vindt de rechter het voor de man makkelijker om tijdelijk onderdak te vinden dan voor de vrouw om woonruimte te vinden voor zichzelf en vier kinderen.
Tegelijk is het belang van de vrouw niet onbegrensd. De man heeft volgens de rechter een stip aan de horizon nodig, en die zet de rechter op 1 februari 2027. Een dag later, op 2 februari 2027, staat bij dezelfde rechtbank de zitting gepland over de omgangsregeling met de kinderen en het gezag. De rechter spreekt de hoop uit dat de urgentieverklaring snel wordt toegekend, zodat de vrouw vóór die datum een huurwoning krijgt. Dan kan de rechter in de bodemprocedure al rekening houden met de nieuwe woonsituatie. Beide dwangsommen wijst de rechter af. Een gedwongen ontruiming kan een deurwaarder zo nodig uitvoeren, en er is geen aanleiding te denken dat de man zich niet aan de uitspraak zal houden. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
De voorzieningenrechter veroordeelt de vrouw om de woning te verlaten zodra zij andere woonruimte heeft, maar uiterlijk op 31 januari 2027, onder medeneming van haar spullen en met afgifte van de sleutels aan de man. In reconventie, dus op de eigen vordering van de vrouw, veroordeelt de rechter de man om tot 1 februari 2027 te gedogen dat de vrouw met de kinderen het huis blijft gebruiken, of tot zij eerder een andere woning heeft gevonden. De dwangsommen worden afgewezen en het vonnis is voor beide kanten uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kinderrechter machtigt uithuisplaatsing van tweejarige na zorgen over drugsgebruik moeder en geweld Een kinderrechter in Alkmaar heeft een spoedmachtiging verleend om een tweejarig kind uit huis te plaatsen in een pleeggezin. De beslissing volgde op een verzoek van de gecertificeerde instelling William Schrikker Stichting Jeugdbescherming & Jeugdreclassering, dat op dezelfde dag als de uitspraak werd ingediend.
De zorgen over het kind spitsen zich toe op de thuissituatie bij de moeder. De jeugdbeschermer stelt dat de moeder drugs gebruikt terwijl zij verantwoordelijk is voor de zorg van het kind, waardoor zij onvoldoende beschikbaar is. Omdat het kind pas twee jaar oud is, heeft hij voortdurend een opvoeder nodig die hem de benodigde aandacht en zorg kan geven.
Daarnaast spelen er ernstige problemen tussen de ouders. Hoewel zij geen relatie meer hebben, slagen zij er niet in het contact beperkt te houden. De ruzies gaan regelmatig gepaard met geschreeuw en fysiek geweld, ook in de omgeving. Het kind wordt daardoor blootgesteld aan emotionele onveiligheid en loopt risico fysiek gewond te raken. De vader zou bovendien ongewenst langskomen, ook op momenten dat de moeder het contact probeert te verbreken.
Een verdere complicerende factor is dat de moeder niet eerlijk zou zijn tegenover de hulpverlening over haar contact met de vader en haar drugsgebruik. Zij verscheen ook niet op afspraken bij Queeste, de instantie waar zij voor therapie rondom trauma's en emotieregulatie was aangemeld, waardoor die behandeling niet van de grond is gekomen.
De kinderrechter oordeelde dat het niet verantwoord was om een reguliere zitting af te wachten, omdat sprake is van onmiddellijk en ernstig gevaar voor het kind. Omdat de beschikking uitvoerbaar bij voorraad is verklaard, geldt de beslissing direct, ook als een van de betrokkenen in hoger beroep gaat.
De kinderrechter verleende de spoedmachtiging tot uithuisplaatsing in een netwerkpleeggezin voor de periode van 29 oktober tot 26 november 2026. Over het aanvullende verzoek voor een machtiging van drie maanden wordt nog een zitting gehouden waarbij de GI, de moeder en de vader kunnen worden gehoord.
Rechtbank Noord-Holland · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter schorst loonbeslag deels in strijd over toeslagcompensatie van ex-partners Een man en een vrouw zijn al bijna negen jaar gescheiden, maar de financiële afwikkeling van hun huwelijk is nog altijd niet klaar. De vrouw laat sinds 2018 beslag leggen op het geld van haar ex om een schuld uit de verdeling te innen. In juli 2026 deed zij dat opnieuw, nu met een loonbeslag onder de werkgever van de man. Hij vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om dat beslag op te heffen of te schorsen.
Het gaat om een bedrag dat het gerechtshof Den Haag in 2019 heeft vastgesteld. Daarbij is bepaald wat de ex-partners per 16 november 2016 met elkaar moeten verrekenen. Het huwelijk was aangegaan onder huwelijkse voorwaarden, maar die schreven voor dat bij een scheiding wordt verrekend alsof er een gemeenschap van goederen bestond. Partijen zijn het erover eens dat de man op grond van die beschikking per saldo € 39.086,34 aan de vrouw moet betalen. Ongeveer € 5.000 daarvan is al afgelost, onder meer via eerdere beslagen.
De man voerde aan dat de vrouw misbruik maakt van haar bevoegdheid om te executeren, omdat er na de beschikking nieuwe feiten zijn. De vrouw is in 2022 erkend als gedupeerde van de kinderopvangtoeslagaffaire en kreeg toen een forfaitaire compensatie van € 30.000. Volgens de man valt dat bedrag in de gemeenschap, zodat hij recht heeft op de helft (€ 15.000). Dat bedrag wil hij verrekenen met zijn schuld. De vrouw vindt dat de compensatie persoonlijk is: zij was de aanvrager van de toeslag en droeg de gevolgen van de registratie als wanbetaler. Bovendien had de man als toeslagpartner zelf aanspraak kunnen maken op € 10.000.
Die vraag kan in een kort geding niet definitief worden beantwoord; daarvoor is de bodemrechter nodig. Maar de voorzieningenrechter wijst op een recent arrest van het hof Den Haag van 30 juni 2026. Daarin oordeelde het hof dat een compensatie die jaren na de scheiding wordt uitgekeerd, in beginsel tot de ontbonden gemeenschap behoort als de aanspraak tijdens het huwelijk is ontstaan. Dat sluit niet uit dat de man aanspraak heeft op de helft van de compensatie. Zolang dat niet is beslist, vindt de voorzieningenrechter het niet redelijk en misbruik van bevoegdheid dat de vrouw voor de volledige hoofdsom blijft executeren.
Verder ging de rechter niet. De man stelde ook dat de beschikking van het hof deels is gebaseerd op schulden van de vrouw die in 2022 door een derde zijn afgewikkeld in de hersteloperatie toeslagen. Hij kon niet uitleggen waarom dat zou betekenen dat de vrouw de al voltooide verdeling niet meer mag uitvoeren. Dat de schulden zijn afgewikkeld, verandert volgens de rechter niets aan de verdeling met peildatum 16 november 2016. Een verdergaande schorsing was daarom niet nodig.
Ook de gevorderde inzage in de schuldenafwikkeling van de vrouw wees de rechter af. De man had niet toegelicht welk belang hij had bij de stukken over de compensatie, terwijl de vrouw op de zitting had erkend dat zij die in juni 2022 ontving. De hypotheekrestschuld bij ING van € 70.558,67 is pas na de verdeling ontstaan en volledig afbetaald, en de man heeft daar geen nadeel van gehad. Een dwangsom of verbod op nieuwe beslagen kwam er ook niet, al volgt uit de schorsing dat de vrouw geen nieuw beslag mag leggen voor een hoger bedrag dan € 24.086,34.
De voorzieningenrechter schorst de executie van de beschikking van het hof van 22 mei 2019 voor zover het loonbeslag meer bedraagt dan € 24.086,34, de hoofdsom min € 15.000. De schorsing duurt totdat uitspraak is gedaan in een bodemprocedure die de man binnen zes weken moet starten, of totdat partijen iets anders afspreken. De vrouw moet binnen 24 uur na betekening van het vonnis de deurwaarder opdracht geven om de schorsing uit te voeren en de advocaat van de man daarvan schriftelijk bewijs geven. Het meer of anders gevorderde is afgewezen. Omdat partijen getrouwd zijn geweest, draagt iedere partij de eigen proceskosten.
Rechtbank Den Haag · 23 oktober 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt vader online aanval op momfluencer en haar opdrachtgevers; hij moet berichten verwijderen Een vrouw met ongeveer 42.200 volgers op Instagram verdient haar geld als influencer. Ze deelt content over haar dagelijks leven, moederschap en gezin en krijgt betaald voor samenwerkingen met merken. Haar twee kinderen komen daar regelmatig in voor. Toen de relatie met de vader van de kinderen was beëindigd, verzette hij zich tegen dat gebruik. Hij wilde voor iedere samenwerking apart toestemming geven. De vrouw ging daar niet in mee, blokkeerde hem op WhatsApp en beantwoordde zijn e-mails niet meer. Daarop stapte de man naar buiten met zijn bezwaren.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Alkmaar) deed op 3 november 2026 uitspraak in dit kort geding. De man plaatste berichten op Instagram waarin hij schreef dat de vrouw de kinderen als 'verdienmodel' gebruikt en dat haar verdiensten volgens hem boven de keuzes van de kinderen werden gezet. Hij deelde privéberichten tussen de ouders en riep zijn volgers op die berichten te delen en content van de vrouw te rapporteren. Eind augustus 2026 benaderde hij bovendien ongeveer negen opdrachtgevers van de vrouw rechtstreeks. Hij schreef hun dat de kinderen vanaf 1 september 2026 niet meer aan samenwerkingen mochten meedoen en dreigde met juridische stappen als zij zich daar niet aan hielden. Een deel van die opdrachtgevers stopte de samenwerking met de vrouw direct.
De vrouw vorderde dat de man de berichten verwijdert, haar niet meer beschuldigt, geen opdrachtgevers meer benadert en een rectificatie plaatst. Het ging om een botsing tussen haar recht op bescherming van haar privéleven, eer en goede naam en zijn recht op vrijheid van meningsuiting. De rechter zag een spoedeisend belang, omdat de man haar reputatie en inkomsten schaadde. Hij woog onder meer de aard van de uitlatingen, de steun in de feiten en de wijze waarop ze tot stand kwamen. De berichten waren volgens hem suggestief en niet alleen feitelijk. De man had niet onderbouwd dat de kinderen niet meer wilden meedoen en had niet gesteld dat de content zelf onrechtmatig was. Tijdens de zitting zei hij dat hij zich vrij achtte de opdrachtgevers opnieuw te benaderen als de vrouw zich niet aan afspraken hield. Dat wees volgens de rechter op een kans op herhaling.
De rechter oordeelde dat de man zijn positie in het geschil gebruikte om druk op de vrouw uit te oefenen. Hij kon het meningsverschil over het gezamenlijk gezag voorleggen aan de rechter volgens artikel 1:253a van het Burgerlijk Wetboek, of proberen met de vrouw tot een regeling te komen. Door in plaats daarvan publiekelijk te gaan en opdrachtgevers te benaderen doorkruiste hij het wettelijk systeem. Dat het gebruik van de kinderen als content tijdens de relatie nooit een punt was, woog ook mee. De rechter riep beide ouders op om afspraken te maken, ook over content met de kinderen, omdat de kinderen in een loyaliteitsconflict dreigen te komen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen grotendeels toe. De man moet binnen 48 uur na betekening van het vonnis alle bewuste publicaties en de gedeelde privécommunicatie verwijderen en verwijderd houden. Hij mag de vrouw niet meer zonder toereikende feitelijke grondslag beschuldigen, geen informatie meer openbaar maken over het ouderlijk geschil en geen opdrachtgevers van de vrouw meer benaderen om samenwerkingen te laten stoppen. Ook moet hij binnen 48 uur 72 uur lang een korter herstelbericht plaatsen dan de vrouw voorstelde. Bij overtreding verbeurt hij een dwangsom van € 500, plus € 100 per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 5.000. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 3 november 2026
Civiel Recht