Jongen (18) die explosief bij voordeur gooide krijgt 125 dagen cel en betaalt € 10.855 schade In de nacht van 4 maart 2024 werd in Duivendrecht een explosief tegen de voordeur van een woning op de eerste etage gegooid. Het ging om een stuk zwaar knalvuurwerk (een Cobra 6) met daaraan een petfles vol benzine. Het echtpaar dat er woonde lag net in bed toen het een 'pok' tegen de voordeur hoorde. De hond sloeg aan. De man keek door een kier in het rolluik en zag een vuurzee. Hij rende naar de voordeur, zag vlammen onder de deur door komen en doofde ze.
De dader was een jongen die toen 18 was. Hij verklaarde ter zitting dat hij via Snapchat de opdracht kreeg om bij een woning een explosief tot ontploffing te brengen, tegen betaling. Via Snapchat kreeg hij het adres. Op een parkeerplaats in Amsterdam Holendrecht nam hij de Cobra 6 in ontvangst. Bij een tankstation vulde hij een petfles met benzine en plakte die met ducttape aan het vuurwerk. Daarna stak hij het explosief aan en gooide het vanaf de parkeerplaats richting de voordeur. Van de opdracht tot de ontploffing kreeg hij steeds instructies en hij moest een filmpje van de ontploffing opsturen.
De verdediging erkende de feiten, maar vroeg vrijspraak voor het medeplegen en voor het gevaar voor zwaar lichamelijk letsel. De rechtbank Amsterdam volgde dat niet bij het medeplegen. De jongen nam niet zelf het initiatief, kreeg de opdracht en het vuurwerk van een ander en voerde de instructies uit. Volgens de rechtbank leverden hij en de opdrachtgever(s) ieder een eigen, wezenlijke bijdrage en was er dus sprake van een nauwe en bewuste samenwerking.
Ook het gevaar voor zwaar lichamelijk letsel achtte de rechtbank bewezen. Het is goed voorstelbaar dat de bewoners na het geluid en het aanslaan van de hond direct naar de voordeur waren gerend en die hadden geopend. Ontploft het explosief dan vlak voor hun voeten, dan kunnen zij zwaar gewond raken door de steekvlam, het vuur en rondvliegende voorwerpen. Levensgevaar is niet bewezen: uit het dossier blijkt niet dat dit explosief bij een ontploffing voor een woning levensgevaar opleverde. Op dat onderdeel is de jongen vrijgesproken.
Bij de straf woog de rechtbank zwaar mee dat de bewoners 's nachts met vlammen voor hun woning werden geconfronteerd en dat hun vluchtroute was geblokkeerd. Zo'n aanslag veroorzaakt volgens de rechtbank grote gevoelens van onveiligheid. Daartegenover staat dat de jongen op zitting verantwoordelijkheid nam en oprecht overkwam in zijn wil om zijn leven te beteren. Hij was 18 ten tijde van het feit en had op dat moment nog geen eerdere veroordeling voor explosies. De rechtbank paste op advies van de reclassering het volwassenenstrafrecht toe.
De jongen zit al een gevangenisstraf van 54 maanden uit voor een woningoverval op 4 januari 2024 en kreeg eerder 240 dagen jeugddetentie, waarvan 90 dagen voorwaardelijk, voor een andere explosie. Omdat hij binnen een jaar drie ernstige feiten pleegde, paste de rechtbank artikel 63 (oud) van het Wetboek van Strafrecht toe. De redelijke termijn is niet overschreden, maar de rechtbank hield wel strafmatigend rekening met het tijdsverloop: de DNA-hit was al in oktober 2024 bekend en de laatste onderzoeksbevindingen dateren van 19 september 2025, zodat de zaak gelijktijdig met de andere had kunnen worden behandeld.
De twee bewoners vroegen schadevergoeding. De man vorderde € 9.855,59, onder meer voor eigen risico van EMDR-behandelingen, kosten voor de nieuwe woning, vloerbedekking en dubbele huur. De verdediging stelde dat een tweede explosie bij de woning het oorzakelijk verband doorbrak. De rechtbank ging mee in de stelling van de man dat al na de explosie van 4 maart 2024, dus vóór de tweede, was besloten te verhuizen. De materiële schade kende zij volledig toe. Voor immateriële schade, waarbij de man kampt met slapeloosheid, herbelevingen en een waarschijnlijke posttraumatische stressstoornis, begrootte zij € 3.000 in plaats van de gevraagde € 5.000, met de Rotterdamse schaal als maatstaf. De vrouw vroeg € 5.000 voor immateriële schade en kreeg eveneens € 3.000, omdat zij nog altijd angstig is en zich niet thuis voelt in de nieuwe woning.
De rechtbank veroordeelde de jongen tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 125 dagen, precies wat de officier eiste. Hij moet de man € 7.855,59 en de vrouw € 3.000 betalen, met wettelijke rente. Als extra waarborg legde de rechtbank hem de schadevergoedingsmaatregel op, zodat de slachtoffers het geld niet zelf hoeven te innen. Bij niet betalen kan gijzeling worden toegepast voor 64 dagen (man) en 30 dagen (vrouw).
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Strafrecht Hof verzwaart straf voor zware mishandeling met fietspomp en wijnfles van 15 naar 24 maanden cel Op 5 oktober 2024 haalde een man in een straat in 's-Hertogenbosch uit naar een andere man. Eerst sloeg hij hem meermaals met een fietspomp tegen het hoofd. Daarna liet hij de pomp vallen, pakte een lege wijnfles en sloeg die vol in het gezicht van zijn slachtoffer. De beelden van een camera die collega's op straat hadden opgenomen, laten de gebeurtenissen zien.
Het slachtoffer werd met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Daar bleek dat zijn voorhoofd was gebroken. Een kaakchirurg beschreef een deuk van ongeveer 7 bij 4 centimeter in het midden van het voorhoofd en ernstig uitwendig bloedverlies. Om de schedelbreuk te herstellen was een operatie van vier uur nodig.
Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beoordeelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant van 19 januari 2026. De rechtbank had de man veroordeeld voor zware mishandeling tot vijftien maanden gevangenisstraf, waarvan vijf maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Ook moest hij het slachtoffer € 12.000 schadevergoeding betalen. De verdachte ging in hoger beroep. Hij bepleitte vrijspraak, omdat er volgens hem zonder recente medische informatie geen zwaar lichamelijk letsel kon worden vastgesteld. Subsidiair vroeg hij om een lagere straf.
Het hof gaf de verdediging daarin geen gelijk. De wet zegt niet precies wat zwaar lichamelijk letsel is. Volgens vaste rechtspraak kijkt de rechter naar de aard van het letsel, de noodzaak en aard van medisch ingrijpen en de kans op herstel. Ook langdurige pijn en blijvende littekens kunnen meewegen. Het hof stelde vast dat het slachtoffer grote blijvende littekens op zijn hoofd heeft overgehouden. Hij heeft nog altijd last van zenuwtrekkingen in zijn gezicht en ernstige migraines. Door het letsel aan de voorhoofdsholte kreeg hij bovendien ademhalingsproblemen en kortademigheid. Gelet op de aard en duur van het letsel, de pijnklachten en de operatie oordeelde het hof dat evident sprake is van zwaar lichamelijk letsel.
Ook de opzet was volgens het hof bewezen. Wie met een fietspomp en een glazen fles meermalen met kracht op het hoofd en gezicht slaat, een zeer kwetsbaar deel van het lichaam, aanvaardt bewust de aanmerkelijke kans dat het slachtoffer zwaar lichamelijk letsel oploopt. Contra-indicaties zag het hof niet.
Bij de straf woog het hof zwaar dat de man zijn slachtoffer voor het leven heeft getekend. Het slachtoffer moet met ontsierende littekens door het leven en heeft last van pijn, psychische gevolgen en stress. Dat de verdachte niet eerder is veroordeeld voor soortgelijke feiten, was in zijn voordeel. Toch kon volgens het hof niet worden volstaan met een lichtere straf dan een lange onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Het hof volgde daarmee de eis van de advocaat-generaal. Een contactverbod met het slachtoffer, dat de advocaat-generaal ook had gevorderd, legde het hof niet op, omdat het niet bleek dat dit nu nog nodig is.
Het hof vernietigde het vonnis voor zover het de straf betreft en veroordeelde de man tot 24 maanden gevangenisstraf, zonder voorwaardelijk deel, met aftrek van het voorarrest. Dat is negen maanden meer onvoorwaardelijk dan de rechtbank opleverde, en negen maanden meer in totaal. Verder beval het hof de teruggave aan de verdachte van de in beslag genomen voorwerpen, waaronder een telefoon, twee computers en enkele opslagmedia en kledingstukken. Het overige deel van het vonnis, waaronder de schadevergoeding aan het slachtoffer, bleef in stand.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 5 november 2026
Strafrecht Taakstraf van 80 uur voor witwassen van € 40.000, 20 uur minder door trage procedure In het voorjaar van 2019 kocht een man een woning aan in de regio Breda. Om de koop te betalen, boven op een hypotheek van € 70.000, schoot hij € 96.606 uit eigen middelen voor. Een deel daarvan kwam van twee kennissen, die elk € 40.000 op zijn rekening lieten bijschrijven. Een van hen, een in Marokko geboren man, moest zich nu voor de rechtbank Zeeland-West-Brabant verantwoorden voor witwassen.
De rechtbank vond de gang van zaken opvallend. De verdachte en de andere geldschieter hadden vlak voor de overschrijvingen grote contante bedragen in delen op hun eigen rekeningen gestort, onder meer in ongebruikelijke coupures van € 200 en € 500. Waarom zij het geld niet gewoon contant aan de koper hadden overhandigd, bleef onduidelijk. Het bedrag paste bovendien niet bij het in- en uitgavenpatroon van de verdachte. Volgens de rechtbank liep hij door zijn hele financiële buffer weg te geven alleen een financieel risico, terwijl de koper er volop voordeel van had. Daarmee was er een gerechtvaardigd vermoeden van witwassen, en mocht van de verdachte worden verlangd dat hij een concrete en controleerbare verklaring gaf voor de herkomst van het geld.
Die verklaring kwam niet. Bij de politie en ter zitting zei de verdachte dat het om spaargeld uit Spanje en Nederland ging, dat hij had uitgeleend, maar stukken ter onderbouwing leverde hij niet. Eerder, tijdens een verhoor op 2 juni 2021, had hij juist verklaard dat hij contant geld van de koper had gekregen met de opdracht dat op zijn eigen rekening te storten en daarna terug te maken. Die verklaring trok hij later in, met als argument dat het hem tijdens het verhoor te veel was geworden. De rechtbank ging toch uit van de juistheid ervan: de verdachte maakte volgens de verbalisant tijdens dat verhoor juist een minder gespannen indruk, verklaarde gedetailleerd en paste bij de omstandigheden uit het dossier.
Voor een veroordeling moet vaststaan dat het geld uit een misdrijf komt. Een concreet gronddelict was hier niet aan te wijzen. De rechtbank paste daarom het zes-stappen toetsingskader toe uit een arrest van het gerechtshof Amsterdam van 11 januari 2013. Omdat het vermoeden van witwassen niet was weggenomen en de verdachte op verhullende wijze had gehandeld, oordeelde de rechtbank dat hij wist dat het geld een criminele herkomst had. De verdachte wordt vrijgesproken van wat meer of anders was tenlastegelegd.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat witwassen de reguliere economie ontwricht en crimineel geld vermengt met legaal geld. De verdachte had geen eerdere veroordelingen voor soortgelijke feiten, maar er speelde wel een strafbeschikking van 19 juni 2026. De officier van justitie vorderde een taakstraf van 100 uur. De verdediging vroeg om matiging vanwege de grove overschrijding van de redelijke termijn.
Die termijn begon te lopen bij de inverzekeringstelling op 31 mei 2021 en is volgens de rechtbank met ruim vier jaar overschreden. Als oriëntatiepunt nam de rechtbank de afspraken voor fraude tussen € 10.000 en € 70.000: twee maanden gevangenisstraf of een taakstraf. De rechtbank paste de korting toe op de straf die zij bij een voortvarender onderzoek had opgelegd, namelijk een taakstraf van 100 uur.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 80 uur voor het medeplegen van witwassen. Verricht hij die niet naar behoren, dan volgt 40 dagen vervangende hechtenis. De tijd die hij in voorarrest heeft doorgebracht, wordt in mindering gebracht naar rato van 2 uur per dag.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 5 november 2026
Strafrecht Rechtbank ontneemt € 99.002,50 aan cocaïnehandelaar, € 41.770 minder dan gevorderd Bij een doorzoeking van een bedrijfspand op 17 maart 2026 vond de politie een handgeschreven notitie met namen, hoeveelheden en prijzen, aangevuld met de term 'opgehaald'. De politie zag daarin de boekhouding van een cocaïnehandel. Een man die al tot vier jaar cel was veroordeeld voor handel in harddrugs, moest nu horen hoeveel hij aan zijn misdaad zou hebben verdiend.
De officier van justitie wilde dat de man € 140.772,50 aan de Staat betaalt. Dat bedrag was gebaseerd op een politierapport over het wederrechtelijk verkregen voordeel, de winst die uit strafbare feiten is gehaald. De berekening rustte op twee pijlers: de verkoop van 13 kilogram cocaïne voor € 148.500, en de verkoop van 4 kilogram voor € 57.000, afgeleid uit een Signal-gesprek van 17 februari 2026.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de hele vordering. Volgens de raadsman viel niet aan te nemen dat de verkoopopbrengsten bij zijn cliënt terecht waren gekomen. Subsidiair voerde hij aan dat de politie met € 3.807,50 per kilogram een te lage inkoopprijs had gehanteerd, waardoor de winst te hoog uitviel.
De rechtbank vond de handgeschreven notitie wel overtuigend. De opeenvolging van namen, eenheden, prijzen en de term 'opgehaald' wijst op een afnemerslijst, op overdracht van de drugs en op betaling. Dat de man geen luxe leven leidde, was volgens de rechtbank onvoldoende onderbouwd: bij hem was beslag gelegd op waardevolle bezittingen, waaronder twee Rolex-horloges. Uit de notitie bleek dat acht kilogram met het opschrift 'Goat' en vijf cilinders van ongeveer een kilogram waren verkocht, samen 13 kilogram voor € 148.500.
Het Signal-gesprek hield geen stand. Daarin schreef de man alleen dat een ander account 'had gekocht 4 vandaag 14250'. Daaruit volgt volgens de rechtbank niet dat hij zelf de verkoper was, laat staan dat hij er winst op maakte. Er moest nog overleg plaatsvinden over aantallen en prijzen, er werd ook over hennep gesproken, en een direct volgend bericht leek meer op een aankoop dan op een verkoop. Dit onderdeel van de vordering viel daarom af.
Het verweer over de inkoopprijs strandde. Wie beweert dat de schatting van justitie niet klopt, moet zelf met een onderbouwing komen, vond de rechtbank. De verdediging had geen administratie, tegenberekening of deskundigenrapport overgelegd, maar alleen krantenartikelen uit het Algemeen Dagblad en de NRC. Daarin stond bovendien een lagere inkoopprijs dan de politie hanteerde, wat in het voordeel van de man werkte. De rechtbank bleef bij de prijs uit het overzicht van drugsprijzen 2024, goed voor € 49.497,50 aan inkoopkosten voor 13 kilogram.
De rechtbank trok die inkoopkosten af van de verkoopopbrengst van € 148.500, waardoor € 99.002,50 overbleef. Dat bedrag moet de man aan de Staat betalen. Betaalt hij niet, dan kan gijzeling van maximaal 990 dagen worden gevorderd. Voor het overige wees de rechtbank de vordering van de officier van justitie af.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 5 november 2026
Strafrecht Hof verhoogt straf voor zware mishandeling van 12 naar 14 maanden en kent € 2.500 meer schadevergoeding toe Een man mishandelde samen met zijn minderjarige zoon een andere man zo zwaar dat die blijvend letsel overhield. Het slachtoffer kreeg een gebroken gezichtsbeen, afgebroken tanden en een beschadigde zenuw in zijn gezicht. Hij kampt nog altijd met hoofdpijn, braken en pijn aan de oogkas, en met ernstige psychische klachten zoals slaapproblemen, angst en depressieve gedachten. Hij volgde EMDR-therapie, een behandeling voor trauma's, en kreeg medicatie. De verdachte zegt dat hij handelde uit ouderlijk instinct, omdat hij ten onrechte dacht dat zijn zoon werd bedreigd.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 4 november 2025. De rechtbank had de man veroordeeld voor zware mishandeling en hem 12 maanden gevangenisstraf opgelegd. Ook had zij het slachtoffer € 8.436,39 schadevergoeding toegekend. De bewezenverklaring staat in hoger beroep niet ter discussie: de verdediging bepleitte geen vrijspraak en voerde geen verweer tegen het tenlastegelegde. Het hof bevestigt het vonnis op dat punt en beslist opnieuw over de straf en de schadevergoeding.
De advocaat-generaal eiste 18 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar en bijzondere voorwaarden. De verdediging vond 12 maanden te hoog. Volgens haar had de verdachte geen wapen meegenomen, wilde hij geen zwaar letsel toebrengen en wilde hij alleen opkomen voor zijn zoon. Het hof wijst dat verweer af. Het geweld was fors en is op geen enkele manier te rechtvaardigen. Het hof wijst erop dat de verdachte zijn emoties niet onder controle had en de oorzaak buiten zichzelf zoekt.
Strafverzwarend weegt het hof mee dat de verdachte op meerdere manieren heeft geprobeerd te voorkomen dat hij en zijn zoon aan het feit te linken waren. Daardoor bleef lang onduidelijk of de daders zouden worden gepakt. Die onzekerheid vergrootte de impact op het slachtoffer en zijn familie. Als uitgangspunt neemt het hof het oriëntatiepunt van de rechtspraak: 8 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor het toebrengen van zeer zwaar letsel zonder wapen. Gelet op de ernst van het feit vindt het hof een forse onvoorwaardelijke straf passend.
De verdachte heeft eerder geweldsdelicten gepleegd, al ligt zijn laatste veroordeling bijna tien jaar terug. Hij is afgekeurd en heeft een WIA-uitkering. Zijn eerdere behandeling stopte nadat hij in 2025 een tia kreeg. Hij zegt spijt te hebben en gemotiveerd te zijn voor behandeling, maar door een wachtlijst is die nog niet begonnen. De reclassering adviseert een deels voorwaardelijke straf met behandeling, omdat een kale gevangenisstraf volgens haar niet tot duurzame gedragsverandering leidt. Het hof volgt dat advies, behalve de verzochte kortdurende klinische opname. Die wijst het hof niet op voorhand toe, maar de reclassering kan die later alsnog vragen.
Ook over de schadevergoeding oordeelt het hof anders dan de rechtbank. Het slachtoffer vorderde € 12.574,68. Het hof wijst de tandheelkundige kosten van € 1.637,32 toe, ook al is het herstel nog niet uitgevoerd, omdat een begroting voldoende onderbouwing is. De kosten voor huishoudelijke hulp schat het hof op € 1.503,00 in plaats van de gevorderde € 2.389,50, omdat het slechts aannemelijk acht dat het slachtoffer minstens 50% van het huishouden deed, niet 75%. De immateriële schade stelt het hof op € 7.500, op basis van de Rotterdamse Schaal. Daarvan gaat € 222,51 aan materiële en € 500,00 aan immateriële schade af, omdat de kinderrechter die bedragen al aan het slachtoffer heeft toegekend in de zaak tegen de zoon en hij die heeft ontvangen.
Het hof veroordeelt de man tot 14 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met aftrek van voorarrest en een proeftijd van 3 jaar. Als bijzondere voorwaarden gelden een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, medewerking aan controle op alcohol- en drugsgebruik en ambulante begeleiding. De man moet het slachtoffer € 10.965,38 betalen, bestaande uit € 3.965,38 materiële en € 7.000,00 immateriële schade, plus wettelijke rente. Daarnaast legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op, met ten hoogste 79 dagen gijzeling als de betaling uitblijft.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 4 november 2026
Strafrecht