Rechtbank spreekt man vrij van verkrachting van vriendin na bezoek aan bioscoop Op 24 augustus 2024 gingen een man en een vrouw, die bevriend waren, samen naar de film. De man zou die avond bij haar blijven slapen, omdat zijn eigen huis ver weg lag. In de nacht van 24 op 25 augustus 2024 vonden in het bed van de vrouw in Ellecom seksuele handelingen plaats. Zij zegt dat ze wakker werd doordat hij haar borsten aanraakte, dat ze in een soort 'freeze' raakte en niets terugdeed. Volgens haar legde hij haar hand op zijn geslachtsdeel, gaf hij haar orale seks en bracht hij daarna zijn penis in haar vagina. De man was jaren ouder dan het meisje niet; beiden waren jongvolwassenen. Hij ontkent dat hij wist dat zij het niet wilde.
De rechtbank Gelderland stelde vast dat de seksuele handelingen hebben plaatsgevonden: dat staat vast op grond van de verklaringen van beiden. De vraag was dus of de man wist, of ernstige reden had om te vermoeden, dat de vrouw daar niet mee instemde. De officier van justitie vond het bewezen en eiste 22 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De verdediging pleitte voor vrijspraak.
De verklaringen van de man en de vrouw staan op dit punt lijnrecht tegenover elkaar. De man zegt dat zij zich tegen hem aan drukte, kreunde en op zijn vraag of alles goed was instemmend reageerde met een geluid. Hij zegt twee keer te hebben gevraagd of het 'oké' was. De vrouw zegt dat zij deed alsof ze sliep en niets zei. Omdat de wet bepaalt dat een bewezenverklaring niet alleen op de verklaring van één getuige mag berusten, zocht de rechtbank naar steunbewijs voor het verhaal van de vrouw. Dat steunbewijs moet op een relevante manier aansluiten bij haar verklaring en mag niet van dezelfde bron komen.
De rechtbank keek vooral naar een vriend die een paar dagen na de nacht met de vrouw sprak. Hij zei dat zij toen op de grond sliep in plaats van in haar bed, veel staarde en moeilijk te bereiken was. Maar zijn verklaring paste ook bij het verhaal van de man: de vrouw vertelde hem dat de man verward reageerde toen zij hem de volgende ochtend vroeg of ze seks hadden gehad. Ook het ontbreken van paniekaanvallen, terwijl zij die na een eerdere aanranding wel had gehad, sloot dat scenario niet uit. Daar kwam bij dat de vriend vooral vertelde hoe hij haar gedrag interpreteerde, niet welke emoties hij zelf had waargenomen. Bovendien was het de vriend die over aanranding en verkrachting begon; de vrouw zelf sprak toen nog niet over seks tegen haar wil.
De verklaringen van drie andere getuigen, onder wie een vriendin en de viooldocente van de vrouw, kwamen van gesprekken die weken later plaatsvonden. Zij zagen een gedragsverandering bij de vrouw, maar de rechtbank kon niet vaststellen dat die voortkwam uit onvrijwillige seks. Ze telden daarom niet als steunbewijs. Ook de WhatsAppberichten van de man, waarin hij spijt uitsprak, en de opname van een gesprek op 12 oktober 2024 tussen de vrouw, een vriendin, de man en zijn ouders lieten ruimte voor beide lezingen. De man zei daarin dat hij dacht dat zij reageerde.
De rechtbank concludeerde dat het scenario van de man niet kan worden uitgesloten en dat niet genoegzaam kan worden vastgesteld wat er is gebeurd. Het tenlastegelegde is daardoor niet wettig en overtuigend bewezen. De rechtbank spreekt de man vrij. Omdat de schade die de vrouw claimt voortkwam uit het tenlastegelegde feit, verklaart de rechtbank haar niet-ontvankelijk in haar vordering van € 32.797,77, bestaande uit € 26.297,77 materiële en € 6.500 immateriële schade. De vrouw en de man dragen ieder hun eigen proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Strafrecht Militaire kamer bevestigt schuld militair, verlaagt boete om tijdsverloop Een korporaal der eerste klasse van het Korps Commandotroepen kreeg begin 2020 een tuchtrechtelijke beschuldiging wegens gedrag op 18 december 2019, mogelijk onder invloed van drank. Hem werd verweten dat hij wanordelijkheden had veroorzaakt, andere militairen had geïntimideerd en uitgescholden, bedreigingen had geuit, fysiek contact had gezocht en kleding van collega's had beschadigd. De commandant verklaarde hem hiervoor schuldig aan overtreding van meerdere gedragsregels uit de Wet militair tuchtrecht en legde hem een geldboete van € 350 op. Toen de korporaal daartegen beklag indiende, bevestigde de beklagmeerdere die beslissing, waarna de korporaal beroep instelde bij de militaire kamer van de rechtbank Gelderland.
Tijdens de zitting voerde zijn vertrouwensman, een advocaat uit Den Haag die krachtens de wet aan hem was toegevoegd, aan dat het tuchtproces niet correct was verlopen en dat de korporaal daarom moest worden vrijgesproken. Ten eerste zou de beschuldiging te laat zijn uitgereikt: die had volgens de wet binnen 21 dagen na het incident moeten volgen, terwijl er volgens de verdediging nooit officieel aangifte was gedaan. Ten tweede zou de commandant niet bevoegd zijn geweest om de zaak zelf tuchtrechtelijk af te doen, omdat hij daarvoor eerst had moeten afstemmen met het Openbaar Ministerie, wat volgens de verdediging niet was gebeurd.
De militaire kamer verwierp beide verweren. Uit het dossier bleek dat de commandant zowel mondeling als per e-mail bij de Koninklijke Marechaussee melding had gemaakt van het incident, en dat deze meldingen naar hun inhoud voldeden aan de eisen die de wet aan een aangifte stelt, ook al werd het woord "aangifte" niet letterlijk gebruikt. Vervolgens had de Marechaussee de commandant laten weten dat het Openbaar Ministerie de zaak had geseponeerd en dat strafvervolging niet meer mogelijk was, waarna de commandant binnen de wettelijke termijn van 21 dagen de beschuldiging had uitgereikt. Ook wat betreft de bevoegdheid oordeelde de militaire kamer dat de commandant er in redelijkheid op mocht vertrouwen dat de Marechaussee namens het Openbaar Ministerie sprak en dat er dus was ingestemd met een tuchtrechtelijke afdoening, ook al bleek achteraf dat het Openbaar Ministerie zelf niet expliciet had ingestemd. Van een commandant kan volgens de rechtbank niet worden verwacht dat hij zulke mededelingen zelfstandig bij het Openbaar Ministerie natrekt, zeker niet in het snelrecht van het militaire tuchtproces.
Omdat de korporaal de bewezenverklaring inhoudelijk niet had betwist en het dossier de conclusie kon dragen, bevestigde de militaire kamer dat hij zich schuldig had gemaakt aan de verweten gedragsregels, waaronder het geven van een kopstoot aan een sergeant. Dat deze kopstoot geen fysiek letsel had veroorzaakt, deed daar volgens de eerdere beklagbeslissing niet aan af: alleen al de handeling zelf viel onder de betreffende gedragsregel.
Wel kwam de militaire kamer de korporaal op één punt tegemoet, zij het op eigen initiatief en niet vanwege de door de verdediging aangevoerde argumenten. Het militaire tuchtrecht is bedoeld als snelrecht, en de militaire kamer vond dat de behandeling van dit beroep, mede door coronamaatregelen, te lang op zich had laten wachten. Om die reden verlaagde de militaire kamer de opgelegde boete ambtshalve van € 350 naar € 300, ook al achtte zij het oorspronkelijke bedrag op zichzelf proportioneel voor de geschonden gedragsregels.
De meervoudige militaire kamer bevestigt daarmee de beslissing op beklag, met dien verstande dat de geldboete wordt verlaagd naar € 300.
Rechtbank Gelderland · 13 juli 2020
Strafrecht Hof verklaart klacht tegen deurwaarder over ontruiming bedrijfspand ongegrond Een bedrijf dat een bedrijfspand huurde, werd in kort geding veroordeeld om dat pand te ontruimen en de achterstallige huur te betalen. Toen het bedrijf niet vrijwillig vertrok, schakelde de verhuurder een gerechtsdeurwaarder in om de ontruiming uit te voeren. Na de ontruiming diende het bedrijf een tuchtklacht in tegen de deurwaarder, met vier verwijten: dat hij het vonnis onrechtmatig had geëxecuteerd ondanks betaalde huurtermijnen, dat hij zijn onderzoeksplicht had verzaakt, dat hij een verouderd vonnis had gebruikt, en dat hij de inboedel zonder wettelijke basis had vastgehouden totdat de ontruimingskosten waren betaald.
De kamer voor gerechtsdeurwaarders in Amsterdam verklaarde drie van deze vier klachtonderdelen gegrond en legde de deurwaarder een berisping en een geldboete van € 500 op, plus een kostenveroordeling. De deurwaarder ging tegen deze beslissing in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam.
Het hof kwam tot een ander oordeel dan de kamer. Over de executie van het vonnis overwoog het hof dat de veroordeling tot ontruiming, anders dan de kamer had aangenomen, helemaal niet afhankelijk was gesteld van het bestaan van een huurachterstand. De deurwaarder mocht dus gewoon executeren op basis van het vonnis, ongeacht de betalingen die het bedrijf inmiddels had gedaan. Dat in de aanzegging van de ontruiming per abuis stond dat de huurovereenkomst zou zijn ontbonden, veranderde daar niets aan, temeer omdat die aanzegging niet door de deurwaarder zelf was opgesteld.
Ook het verwijt dat de deurwaarder geen onderzoek had gedaan naar een eventuele huurachterstand of een verouderd vonnis had gebruikt, wees het hof van de hand. Omdat de ontruiming sowieso niet van een huurachterstand afhing, was verder onderzoek daarnaar niet nodig geweest. Tussen het vonnis en de daadwerkelijke ontruiming zat iets meer dan vier maanden, en gelet op de lopende correspondentie en de voorbereidingen die in die periode waren getroffen, mocht de deurwaarder de ontruimingstitel ook na die tijd nog gebruiken.
Het derde punt betrof de inboedel van het bedrijf, die na de ontruiming was opgeslagen en pas zou worden vrijgegeven na betaling. Het hof stelde vast dat de opdrachtgever van de deurwaarder, de verhuurder, hiertoe gerechtigd was op grond van het retentierecht: het recht om spullen onder zich te houden totdat een vordering is betaald. Weliswaar was in eerste instantie een onjuist bedrag doorgegeven, waarin ten onrechte ook de ontruimingskosten zelf waren meegerekend, maar dit was later gecorrigeerd en het bedrijf was daarna herhaaldelijk geïnformeerd over de juiste, lagere opslagkosten. Toen het bedrijf op die berichten niet meer reageerde en ook niet betaalde, is de inboedel uiteindelijk in opdracht van de verhuurder vernietigd. Het hof zag hierin geen onzorgvuldig handelen van de deurwaarder.
Het vierde klachtonderdeel, over gestelde schade door misgelopen bedrijfsoverdracht, was door de kamer al ongegrond verklaard en bleef dat ook bij het hof: voor een schadevergoeding moet het bedrijf naar de civiele rechter, niet naar de tuchtrechter. Een nieuw verwijt over het ontbreken van een inventarislijst, dat het bedrijf pas tijdens de mondelinge behandeling bij de kamer had geopperd, verklaarde het hof niet-ontvankelijk omdat het geen deel uitmaakte van de oorspronkelijke klacht.
Omdat geen van de klachtonderdelen doel trof, vernietigde het hof de beslissing van de kamer voor gerechtsdeurwaarders en verklaarde de klacht tegen de deurwaarder alsnog in haar geheel ongegrond. Daarmee kwamen ook de eerder opgelegde berisping, de geldboete van € 500 en de kostenveroordeling te vervallen.
Gerechtshof Amsterdam · 8 september 2026
Civiel Recht Rechtbank legt 24 maanden cel op voor 9,5 kilo harddrugs in huis in Boekel, 8 maanden voorwaardelijk Op 11 februari 2026 trad de politie een woning in Boekel binnen, nadat omwonenden een chemische lucht, een zoemend geluid en dag en nacht licht op de zolder hadden gemeld. Ook liepen er veel verdachte personen rond het huis. De huurder lag in de slaapkamer, een tweede man sliep op de bank in de woonkamer. Op de zolder, achter schotten en in tassen met gesealde zakken, lagen grote hoeveelheden verdovende middelen: 330 gram cocaïne, 5010 gram 4-CMC, 658 gram 4-MMC, 3530 gram THC, 165 gram MDMA, 195 gram 2-MMC en 2651 gram N-ethylpentedron, daarnaast hasjiesj en gedroogde henneptoppen. Op een tafel lagen een sealapparaat, een weegschaal, een mes en plastic zakjes.
De huurder erkende dat hij wist van de drugs in zijn woning. De man die op de bank sliep ontkende. Hij zei dat hij buiten wat wiet in de woonkamer van niets wist en daar maar één nacht had gelogeerd. De rechtbank Oost-Brabant geloofde hem niet. Uit zijn telefoon bleek dat hij al meerdere dagen voor de inval in de woning verbleef en dat de huurder een bed voor hem wilde kopen. Zendmastgegevens lieten zien dat zijn telefoon in de weken ervoor vrijwel steeds in de buurt van het huis was. Op de zolder lagen poststukken op zijn naam en in de slaapkamer hing een whiteboard met zijn naam en die van de huurder. Bovendien zat er DNA van hem op het hengsel van een tas waarin drugs lagen.
Volgens de rechtbank kon hij zich vrij door het huis bewegen, lagen de drugs openlijk zichtbaar en viel alles in zijn machtssfeer. Dat hij niet van de drugs wist, vond de rechtbank onaannemelijk. De rechtbank verklaarde bewezen dat hij samen met de huurder de harddrugs, de middelen van lijst IA en de softdrugs opzettelijk aanwezig had. Voor 1840 gram wit poeder dat ketamine zou zijn volgde vrijspraak: het NFI had dat poeder niet onderzocht en de politietest was alleen indicatief. Ook van de delta-9-THC in een pot met bruine substantie werd hij vrijgesproken, omdat het NFI niet kon vaststellen of het hennepolie (lijst I) of hasjiesj (lijst II) was. Een derde medeverdachte, van wie DNA op verpakkingen zat, kon de rechtbank niet als medepleger aanmerken, omdat uit het dossier zijn rol niet bleek.
Bij de straf nam de rechtbank de oriëntatiepunten als uitgangspunt: 30 maanden cel voor 10 tot 20 kilo harddrugs en 180 uur taakstraf voor 2,5 tot 5 kilo softdrugs. De verdachte is niet eerder veroordeeld voor soortgelijke feiten. Hij was dakloos en verslaafd, maar verblijft sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis bij Intermezzo, onderging een detox en loopt een traject bij Novadic-Kentron. De reclassering adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden. De raadsvrouw vroeg een onvoorwaardelijke straf gelijk aan het voorarrest, gecombineerd met een taakstraf.
De rechtbank veroordeelde de man tot 24 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, met aftrek van voorarrest. Dat is een lichtere straf dan de eis van de officier van justitie: 24 maanden met 6 maanden voorwaardelijk. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling bij Novadic-Kentron met mogelijk een kortdurende opname, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, het aflossen van schulden en controle op middelengebruik. De schorsing van de voorlopige hechtenis blijft ook na de uitspraak gelden.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Hof wijst vernietiging arbitraal vonnis af: oproeping advocatenmaatschap was rechtsgeldig Een vrouw die in Marokko verblijft probeerde bij het Gerechtshof Den Haag een arbitraal vonnis van de Geschillencommissie Advocatuur te laten vernietigen. Die commissie had haar in januari 2025 bij verstek veroordeeld tot betaling aan een advocatenmaatschap in Purmerend voor verleende juridische diensten. Omdat de vrouw niet was verschenen in de arbitrale procedure, had de commissie het vonnis gewezen zonder dat zij verweer had kunnen voeren.
De vrouw voerde aan dat de oproeping haar niet had bereikt omdat het adres op de oproepingsbrief fout was. Haar inschrijving in de Basisregistratie Personen vermeldt volgens haar huisnummer met de toevoeging '1h', terwijl de geschillencommissie haar aanschreef met twee liggende streepjes tussen het huisnummer en de '1'. Die streepjes zouden verwarring hebben veroorzaakt bij de postbode, omdat haar wooncomplex dat specifieke huisnummer niet kent. Daarnaast stelde zij dat de advocatenmaatschap de basisregistratie niet had mogen raadplegen vanwege de privacywetgeving, en dat de maatschap het adres gewoon bij haar advocaat had kunnen opvragen.
Het hof volgde deze redenering niet. Uit het door de maatschap overgelegde uittreksel uit de basisregistratie bleek dat de vrouw staat ingeschreven op huisnummer met het getal '1', zonder de letter 'h'. De twee streepjes in de oproepingsbrief waren dan ook niet onjuist maar kwamen overeen met het geregistreerde adres. Dat die streepjes verwarring zouden hebben veroorzaakt, achtte het hof niet aannemelijk: de overige huisnummers in het complex lopen door met de nummers 1, 2, 3 en 4 na het basisnummer, zodat het adres voor de postbode herkenbaar moest zijn. Ook de foto van de voordeur die de vrouw overlegde overtuigde het hof niet. Op de foto was juist duidelijk het getal '1' te zien, terwijl de letter 'h' volgens het hof niet goed zichtbaar was.
Het bezwaar tegen het raadplegen van de basisregistratie wees het hof eveneens van de hand. De maatschap had een gerechtvaardigd belang, namelijk het correct laten oproepen van de wederpartij in de arbitrale procedure, en de privacybelangen van de vrouw wogen daar niet zwaarder tegen op. Gebruikers van de basisregistratie, zoals de geschillencommissie, mogen er bovendien in beginsel op vertrouwen dat de geregistreerde gegevens juist zijn, tenzij met objectieve gegevens het tegendeel wordt aangetoond. Dat lukte de vrouw niet.
De vrouw voerde ook aan dat het arbitrale vonnis onvoldoende was gemotiveerd, omdat de geschillencommissie niets had gezegd over stukken uit een eerdere procedure bij de kantonrechter die deel uitmaakten van het procesdossier. Het hof verwierp dit standpunt. Een arbitraal vonnis kan alleen op die grond worden vernietigd als het geheel niet of zo gebrekkig is gemotiveerd dat het met een volledig ongemotiveerd vonnis op één lijn moet worden gesteld. Dat was hier niet het geval: de geschillencommissie had bij haar verstekvonnis aansluiting gezocht bij de wettelijke norm voor verstekzaken.
Het hof wees alle vorderingen af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de maatschap, begroot op € 6.050, te vermeerderen met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt.
Gerechtshof Den Haag · 28 juli 2026
Civiel Recht