Rotterdamse vrouw met problematische schulden toegelaten tot schuldsanering voor 18 maanden Een vrouw uit de regio Rotterdam kwam niet meer uit haar schulden. Eerder probeerde zij via schuldhulpverlening een oplossing te vinden, maar dat lukte niet. Daarom vroeg zij de rechtbank om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp), een wettelijk traject waarin iemand een aantal jaren moet rondkomen van een vastgesteld bedrag en de rest van het inkomen aan de schuldeisers afdraagt. Wie zich aan de regels houdt, krijgt daarna een 'schone lei'.
Op 4 november 2026 behandelde de rechtbank Rotterdam het verzoek op zitting. Naast de vrouw zelf waren een schuldhulpverlener van Geldplein en een maatschappelijk werkster van het Centrum Voor Dienstverlening (CVD) aanwezig.
De rechtbank oordeelt dat de vrouw aan alle eisen voldoet. Zij verkeert in een problematische schuldensituatie en was te goeder trouw bij het ontstaan en onbetaald laten van haar schulden. Daarbij kijkt de rechtbank vooral naar de afgelopen drie jaar. Ook verwacht de rechtbank dat zij de verplichtingen van de regeling zal nakomen. Omdat haar belangen vooral in Nederland liggen, is de Nederlandse rechter bevoegd de procedure te openen.
De vrouw had niet gevraagd om een eerdere ingangsdatum. Zo'n datum kan worden bepaald als iemand in het traject vóór de Wsnp al maximaal heeft afgelost en zich zoveel mogelijk heeft ingespannen om inkomsten te verwerven, bij arbeidsgeschiktheid meestal door fulltime te werken of aantoonbaar te solliciteren. Volgens de rechtbank blijkt uit de stukken en de zitting niet dat de vrouw dat heeft gedaan. De regeling gaat daarom in op de dag van het vonnis.
Tijdens de regeling moet de vrouw zich aan een aantal verplichtingen houden: informatie geven, zich inspannen om inkomen te verwerven, geen nieuwe schulden maken, schuldeisers niet benadelen en inkomen boven het vrij te laten bedrag en bepaalde bezittingen afdragen. Een bewindvoerder controleert dat en beheert de boedel, dat wil zeggen alles wat de vrouw nu bezit of tijdens de regeling verkrijgt. De eerste dertien maanden geldt een postblokkade: alle post gaat eerst naar de bewindvoerder, die haar na controle doorstuurt.
De rechtbank spreekt de schuldsaneringsregeling uit, met een duur van achttien maanden en een ingangsdatum van 12 november 2026. Mr. M.C. Franken wordt rechter-commissaris en P.H.L. Adam bewindvoerder. De bewindvoerder mag een voorschot op zijn vergoeding nemen, voor zover de boedel daarvoor toereikend is. Houdt de vrouw zich aan alle verplichtingen, dan eindigt het traject met een schone lei.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Gerecht Curaçao: Xibi handelde onrechtmatig door rol van VMSC over te nemen na veroordeling tot € 73 miljoen Op 13 mei 2024 veroordeelde het gerecht in Curaçao VMSC Curazao tot betaling van bijna USD 73 miljoen aan Caterpillar Crédito, de financieringstak van de Caterpillar-groep. Wat daarna gebeurde, is nu het onderwerp van een nieuwe procedure. Binnen enkele maanden nam een zusterbedrijf, Xibi, de rol van VMSC over. Volgens Cat Crédito was dat bedoeld om te voorkomen dat zij haar geld nog kon verhalen.
VMSC was jarenlang het kanaal waarlangs de internationale betalingen van de Venezolaanse Caterpillar-dealer Venequip, en later van het samenwerkingsverband Consorcio, liepen. VMSC beschikte daarvoor over een dollarrekening. Na het vonnis van 13 mei 2024 gebeurde het volgende. Op 8 maart 2024 nam de bestuurder van VMSC en Consorcio, [betrokkene 2], de aandelen in Xibi over en werd bestuurder van Xibi. In juli 2024 werd de statutaire doelomschrijving van Xibi gelijkgetrokken met die van VMSC. In augustus 2024 lanceerde Xibi een website met dezelfde producten, hetzelfde telefoonnummer en hetzelfde mailadres als VMSC. Vanaf medio 2024 liet [betrokkene 2] klanten weten dat zij voortaan op de rekening van Xibi moesten betalen. Cat Crédito kon via een bankbeslag slechts USD 32.000 van de toegewezen vordering incasseren. Het hof bekrachtigde het vonnis op 16 juni 2026; VMSC heeft cassatieberoep ingesteld, dat nog loopt.
Cat Crédito vorderde primair dat VMSC en Xibi worden vereenzelvigd, zodat zij haar vordering ook op Xibi kon verhalen. Subsidiair vroeg zij een verklaring dat Xibi onrechtmatig had gehandeld, met veroordeling tot schadevergoeding. In een incident vorderde zij bovendien inzage in documenten van VMSC en Xibi, om haar stellingen over het plan van de twee vennootschappen verder te onderbouwen.
Het gerecht wees de vereenzelviging af. Volgens de rechtspraak van de Hoge Raad is vereenzelviging alleen gerechtvaardigd in uitzonderlijke omstandigheden, en daartoe had Cat Crédito niets gesteld buiten haar betoog dat sprake was van misbruik van het identiteitsverschil. Ook de klassieke grondslag voor misbruik van identiteitsverschil ging hier niet op: dat vraagt in beginsel dat dezelfde persoon beide rechtspersonen beheerst. De uiteindelijk belanghebbende van VMSC is [betrokkene 1], die van Xibi is [betrokkene 2]. De stelling dat [betrokkene 2] tot de familiekring van [betrokkene 1] behoort, vond het gerecht te speculatief.
Toch werd Xibi aansprakelijk gehouden. Het gerecht overwoog dat ook een rechtspersoon onrechtmatig kan handelen door mee te werken aan het overnemen van de activiteiten van een andere rechtspersoon, terwijl zij weet dat dit gebeurt om verhaal van een rechterlijke veroordeling te frustreren. Dat was hier het geval. Het ging niet om het eenvoudig wisselen van dienstverlener door Consorcio, maar om een doelbewuste operatie. De geldstromen werden aan het bereik van Cat Crédito onttrokken, en de operatie slaagde daarin. Xibi wist van het doel, want haar bestuurder was de initiatiefnemer en zijn kennis wordt aan haar toegerekend. Dat het Consorcio vrijstond om van VMSC af te stappen, deed niet ter zake: de vraag was of Xibi aan de operatie mocht meewerken. Volgens het gerecht had Xibi daarvan moeten afzien. Of er daadwerkelijk vermogen van VMSC naar Xibi is gegaan, was daarvoor niet bepalend; de actieve medewerking aan het omleiden van de geldstromen was al onrechtmatig.
De hoogte van de schade wordt in deze procedure niet vastgesteld. Daarvoor is een schadestaatprocedure nodig, en die verwijzing was al mogelijk omdat schade aannemelijk is. Het argument van VMSC en Xibi, onderbouwd met een deskundigenrapport, dat VMSC toen al niet meer winstgevend was, was daarvoor onvoldoende.
De incidentele vordering tot inzage in bescheiden, op grond van artikel 843a Rv, werd afgewezen. Voor de subsidiaire vordering was inzage niet nodig, omdat die ook zonder toewijsbaar was; een debat over de hoogte van de schade kan in de schadestaatprocedure worden gevoerd. Voor de primaire vordering had inzage nog van belang kunnen zijn, maar Cat Crédito had niets aangedragen dat wees op uitzonderlijke omstandigheden voor vereenzelviging.
Het gerecht verklaarde voor recht dat Xibi onrechtmatig heeft gehandeld en veroordeelde Xibi tot vergoeding van de schade, op te maken bij staat. Omdat VMSC en Xibi grotendeels in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij de proceskosten van Cat Crédito betalen van Cg 12.786,50, plus Cg 250 aan nakosten. In het incident moet Cat Crédito de proceskosten van VMSC en Xibi vergoeden van Cg 12.000, plus Cg 250 aan nakosten.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 9 november 2026
Civiel Recht Rechter wijst schuldsanering af voor man die huurwoning verliet en verhuurder negeerde Een man met een schuldenlast van € 9.400,71 bij vier schuldeisers komt niet in aanmerking voor de wettelijke schuldsaneringsregeling. De rechtbank Rotterdam wees zijn verzoek af, omdat hij zijn schulden niet te goeder trouw heeft laten ontstaan en onbetaald heeft gelaten.
De man ontvangt een uitkering op grond van de Participatiewet en vroeg om toelating tot de schuldsaneringsregeling, de Wsnp, en om een eerdere ingangsdatum. Die regeling biedt mensen met een problematische schuldensituatie de kans om onder toezicht van de rechtbank hun schulden af te lossen en daarna met een schone lei te beginnen. Een belangrijke voorwaarde is dat de schuldenaar in de drie jaar voor het verzoek te goeder trouw is geweest bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. Die goede trouw is een gedragsmaatstaf. De rechter kijkt daarbij naar alle omstandigheden, zoals de aard en omvang van de schulden, het moment waarop ze ontstonden en de mate waarin de schuldenaar dat te verwijten valt.
De rechtbank vond dat de man hier niet aan voldeed. Hij was een huurcontract aangegaan, verliet op een zeker moment de woning en liet de verhuurder dat niet weten. Het huurcontract is niet op de juiste manier opgezegd en de man bleef onbereikbaar voor de verhuurder. Daardoor liep de huurschuld nodeloos op en werd het huurpand niet correct opgeleverd. De man wees erop dat hij bij zijn partner was weggegaan. Volgens de rechtbank miskent hij daarmee dat hij zelf verplichtingen jegens de verhuurder was aangegaan. Ook op de zitting liet hij niet zien dat hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn nalatigheid. Hij probeerde bovendien geen betaalafspraken te maken toen hij van de vordering hoorde.
De rechtbank zag geen omstandigheden die toelating ondanks het ontbreken van goede trouw konden rechtvaardigen. Daarbij speelde mee dat de schulden vrij recent zijn ontstaan, medio 2025, en dat de man geen saneringsgezinde houding liet zien. De rechtbank merkte nog op dat dit niet betekent dat er geen andere omstandigheden zijn die ook tot afwijzing zouden leiden.
Het verzoek werd behandeld op de zitting van 29 oktober 2026, waar de man verscheen met een schuldhulpverlener van Geldplein. De rechtbank wees het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling af. Daarmee vervalt ook het verzoek om een eerdere ingangsdatum.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank laat man met schulden eerder in schuldsanering starten: looptijd 18 maanden vanaf februari Een man van in de zestig kwam in een problematische schuldensituatie terecht en zocht via een schuldhulpverleningstraject naar een uitweg. Toen dat niet genoeg opleverde, vroeg hij de rechtbank om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp), een traject waarin iemand drie jaar of korter zijn inkomen boven een vast bedrag afdraagt en daarna van zijn resterende schulden af is. Daarnaast wilde hij dat de regeling niet pas op de dag van het vonnis zou ingaan, maar al op 3 februari 2026.
De rechtbank Rotterdam behandelde het verzoek op 21 oktober 2026. De man verscheen samen met zijn partner en een schuldhulpverlener van zijn gemeente. Na de zitting leverde de schuldhulpverlening nog aanvullende stukken in.
Voor toelating moet iemand te goeder trouw zijn geweest bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden, waarbij de rechtbank vooral naar de laatste drie jaar kijkt. Ook moet verwacht worden dat hij zich aan de verplichtingen van de regeling zal houden. De rechtbank vond dat de man aan al deze eisen voldoet en liet hem toe. Omdat zijn belangen in Nederland liggen, was de Nederlandse rechter bevoegd. De duur van de regeling stelde de rechtbank vast op achttien maanden.
De meeste aandacht ging uit naar de ingangsdatum. Normaal gesproken gaat de looptijd in op de dag van het vonnis, maar een eerdere datum kan als de schuldenaar tijdens het voorafgaande schuldhulpverleningstraject zijn verplichtingen is nagekomen. Hij moet dan zoveel mogelijk hebben afgelost en zich hebben ingespannen om inkomsten te verwerven, wat bij arbeidsgeschiktheid in beginsel betekent dat hij fulltime werkt of aantoonbaar solliciteert.
In dit geval was vanaf februari 2026 niet gespaard voor de gezamenlijke schuldeisers. Een schuldeiser had namelijk beslag gelegd op de inkomsten van de man, waardoor een deel daarvan alleen aan die ene schuldeiser werd betaald. De rechtbank rekende hem dat niet aan. Het bedrag dat onder het beslag was betaald, was bovendien hoger dan wat hij volgens de berekening van het vrij te laten bedrag had kunnen aflossen. Die periode telt daarom mee voor een eerdere ingangsdatum.
Ook de inspanningsverplichting vond de rechtbank nagekomen. Uit de aanvullende stukken en uit wat de rechtbank op de zitting zelf zag, werd voldoende aannemelijk dat de man tijdens het traject arbeidsongeschikt was. Tijdens de Wsnp zal de bewindvoerder opnieuw kijken naar de mate van zijn arbeidsongeschiktheid en kan hij de rechter-commissaris zo nodig vragen een medische keuring te gelasten.
De rechtbank bepaalde de ingangsdatum op 3 februari 2026, de dag waarop het schuldhulpverleningstraject begon. De bewindvoerder moet bij het eindverslag nagaan of er materiële onjuistheden zijn geweest bij de afdracht en de inspanningen in het voortraject, en adviseren of ook aan de overige verplichtingen daarvan is voldaan. Dat kan nog leiden tot verlenging van de looptijd.
De rechtbank sprak de schuldsaneringsregeling uit voor de man, stelde de ingangsdatum vast op 3 februari 2026 en de duur op achttien maanden. Zij benoemde mr. M.C. Franken tot rechter-commissaris en L. Hordijk tot bewindvoerder, die de post van de man mag inzien, en bepaalde dat de bewindvoerder een voorschot op zijn vergoeding mag nemen voor zover de boedel toereikend is.
Rechtbank Rotterdam · 4 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht A-G: gefailleerde mag zelf in cassatie, bestuurdersclaim van € 427.395 blijft voor Hoge Raad staan Twee bedrijven werden failliet verklaard nadat het hof hen had veroordeeld tot betaling van een groot bedrag. Moeten ze dan toch een cassatieberoep tegen die veroordeling aan de curator overlaten? Dat is de vraag in een incident voor de Hoge Raad, waarover de advocaat-generaal een conclusie heeft genomen.
Het geschil draait om Monitor Management B.V. en Smartvital B.V. Zij vorderen geld terug van hun (indirecte) bestuurders: Brampton Management B.V., Visionlead Management B.V. en twee personen die onder de handelsnaam [A] en [B] werken. Volgens Monitor en Smartvital hebben die bestuurders zonder toereikende grond betalingen ontvangen, waaronder bezoldiging en vergoedingen. De bestuurders stellen daartegenover dat zij recht hebben op een redelijk loon voor hun bestuurs- en operationele werkzaamheden. Daartoe hebben zij eigen vorderingen ingesteld, deels voorwaardelijk.
De rechtbank wees de vorderingen over en weer gedeeltelijk toe en gedeeltelijk af in een vonnis van 28 augustus 2024. Beide kanten gingen in hoger beroep. Bij arrest van 31 maart 2026 vernietigde het gerechtshof 's-Hertogenbosch dat vonnis. Het hof veroordeelde de bestuurders hoofdelijk tot betaling van € 427.395,07 aan Monitor en € 244.505,13 aan Smartvital.
Op 21 mei 2026 gingen Brampton en Visionlead failliet, met één curator voor beide faillissementen. Op 30 juni 2026 stelden alle vier de bestuurders cassatieberoep in. De curator deed dat niet. Monitor en Smartvital vragen de Hoge Raad nu om Brampton en Visionlead niet-ontvankelijk te verklaren. Hun redenering: na een faillissement kan alleen de curator nog in cassatie gaan. Ze wijzen daarvoor op arresten van de Hoge Raad uit 1914 en 2020.
De advocaat-generaal ziet dat anders. De Faillissementswet regelt volgens hem niet wat er gebeurt als het faillissement valt na de einduitspraak, maar voordat een rechtsmiddel is ingesteld. De arresten van 1914 en 2020 gaan over het starten van een nieuwe procedure tijdens het faillissement, niet over het instellen van hoger beroep of cassatie. In het arrest van 2020 staat bovendien dat een gefailleerde zijn procesbevoegdheid behoudt. Ook uit een arrest van de Hoge Raad uit 1983 leidt hij af dat een gefailleerde zelf in hoger beroep kan gaan. De wederpartij krijgt dan alleen de bevoegdheden die de wet haar geeft, zoals het in het geding roepen van de curator.
De advocaat-generaal noemt ook drie arresten die suggereren dat alleen de curator een rechtsmiddel kan instellen, maar daarin was die vraag niet aan de orde. Ook de literatuur en lagere rechtspraak zijn verdeeld. Volgens hem is het stelsel waarin de gefailleerde zelf een rechtsmiddel kan aanwenden het meest passend. Zo wordt voorkomen dat een uitspraak onherroepelijk wordt omdat de curator te laat of niet handelt, en dat is ook in het belang van de boedel en de schuldeisers. Een gefailleerde die het rechtsmiddel instelt, kan de boedel bovendien niet benadelen, omdat de procedure daarna meteen wordt geschorst.
Bij een zaak met meerdere vorderingen moet volgens hem per vordering worden bekeken welke bepaling van de Faillissementswet geldt. Op de geldvorderingen van Monitor en Smartvital tegen de gefailleerden is artikel 29 van toepassing, op de vorderingen van de gefailleerden in reconventie artikel 27. In beide gevallen zijn Brampton en Visionlead volgens hem ontvankelijk. Het verweer dat Monitor en Smartvital geen belang hebben, omdat de zaak toch al voor de twee niet-failliete bestuurders moet worden uitgeprocedeerd, hoeft daardoor niet meer besproken te worden.
De advocaat-generaal concludeert dat de incidentele vordering wordt afgewezen. Daarnaast moet de Hoge Raad volgens hem vaststellen dat het geding in conventie tussen Monitor en Smartvital enerzijds en Brampton en Visionlead anderzijds sinds 30 juni 2026 van rechtswege is geschorst. De cassatieprocedure gaat verder voor de twee bestuurders die niet failliet zijn.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht