Beveiliger houdt toestemming kwijt na mishandeling van buurvrouw; rechter vernietigt besluit, maar laat het gelden Een vrouw die als beveiliger werkte, mag dat werk niet meer doen nadat de politie haar toestemming introk. De aanleiding was een ruzie met een buurvrouw. Volgens de buurvrouw ontstond die ruzie omdat de kleinkinderen van de vrouw bloemen plukten uit een bloembak van de buurvrouw. De vrouw sprak de buurvrouw daarop aan. Daarna zou een scheldpartij zijn ontstaan, waarbij de vrouw de woorden 'Tering Turk' zou hebben gebruikt. De vrouw zou vervolgens een flesje hebben gegooid dat het kleinkind van de buurvrouw op het hoofd raakte, en daarna aan de haren van de buurvrouw hebben getrokken. De buurvrouw deed aangifte van mishandeling en discriminatie.
De officier van justitie legde de vrouw op 10 februari 2026 met een strafbeschikking een geldboete van € 250 op wegens mishandeling, met daarnaast een schadevergoeding van € 250. De verdenking van belediging met discriminatoir oogmerk werd geseponeerd wegens onvoldoende bewijs. De korpschef van de politie vond de vrouw daarna niet betrouwbaar genoeg voor het beveiligingswerk en trok op 21 april 2026 de toestemming in die zij via haar werkgever, een beveiligingsbedrijf, had gekregen. In het bestreden besluit van 13 juli 2026 hield hij daaraan vast. De vrouw ging in beroep en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een spoedmaatregel, een voorlopige voorziening, zodat zij haar werk kon hervatten. Zij voerde aan dat zij door het besluit geen inkomsten meer had en schulden had opgebouwd. De rechter nam daarom een spoedeisend belang aan.
De vrouw voerde eerst aan dat zij niet goed was gehoord, omdat een advocaat van de korpschef de hoorzitting had gehouden en niet een hoorambtenaar van de politie zelf. De rechter verwierp dat. Ook een externe gemachtigde mag horen als aan de overige eisen uit de Algemene wet bestuursrecht is voldaan. De vrouw had er bovendien op de hoorzitting geen bezwaar tegen gemaakt, en de rechter zag niet hoe zij hierdoor in haar belangen was geschaad.
Het geschil ging verder over de vraag of de korpschef de toestemming mocht intrekken. Dat hij daartoe bevoegd was, stond niet ter discussie. De vrouw vond de maatregel niet evenredig en vond dat hij te weinig rekening hield met haar persoonlijke omstandigheden. Volgens vaste rechtspraak is intrekking op zichzelf een toegestaan middel om de betrouwbaarheid van beveiligers te bewaken, maar de korpschef moet uitleggen waarom de maatregel in het concrete geval passend en noodzakelijk is. Dat had hij in het bestreden besluit onvoldoende gedaan: zijn overwegingen gingen vooral over de vraag of van de terugkijktermijn van vier jaar mocht worden afgeweken, en niet over de evenredigheid. De rechter zag daarin een motiveringsgebrek.
De rechter oordeelde dat de intrekking inhoudelijk wel standhoudt. Een waarschuwing past volgens haar niet bij mishandeling, omdat van een beveiliger veel zelfbeheersing wordt verwacht in conflictsituaties. De vrouw wees op stressvolle omstandigheden, namelijk het overlijden van haar stiefvader in mei 2025 en haar examen in juni 2025. De rechter wees erop dat er tijd zat tussen die gebeurtenissen en de mishandeling op 25 september 2025, zodat een verband niet zonder meer valt in te zien. Ook was er minder dan een jaar verstreken sinds de strafbeschikking, dus de kans op herhaling kon niet als nihil worden gezien. Haar spijt en haar wens om snel weer aan het werk te gaan wogen niet zwaarder dan het belang van betrouwbare beveiliging. Zij had niet aannemelijk gemaakt dat zij geen ander werk kon doen en had volgens de zitting recht op een Wajonguitkering.
De voorzieningenrechter verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het besluit van 13 juli 2026 wegens strijd met artikel 7:12 van de Awb. Omdat het gebrek met de toelichting in de procedure is hersteld, blijven de rechtsgevolgen van het besluit in stand: de toestemming blijft ingetrokken en de vrouw mag geen beveiligingswerk verrichten. Het verzoek om een voorlopige voorziening wees zij af. De korpschef moet de proceskosten van € 2.802 aan de vrouw vergoeden en het betaalde griffierecht van twee keer € 200 terugbetalen.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Raad van State laat Putter parkeerplan supermarkt in stand en kent € 1.500 toe voor trage procedure In het centrum van Putten komt op de plek van een woonwinkel aan de Gervenhof een nieuwe supermarkt, met daarboven 16 appartementen. Daarnaast komt er een gebouw met 12 appartementen en aan de Achterstraat 77 een kringloopwinkel. De gemeenteraad stelde daarvoor op 25 mei 2023 het bestemmingsplan 'Gervenhof & Dorpsstraat e.o.' vast. Een omwonende en twee bedrijven uit Putten en Hooglanderveen vreesden voor parkeeroverlast en gingen in beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
De Afdeling vond in een tussenuitspraak van 11 februari 2026 dat de raad niet goed had onderbouwd dat er geen parkeeroverlast zou komen. De parkeerbalans ging nog uit van vijf parkeerplaatsen die moeten verdwijnen om vrachtwagens bij de supermarkt te kunnen laten laden en lossen. Ook was niet publiekrechtelijk vastgelegd dat 16 parkeerplaatsen onder de Plus, die eigendom zijn van de ontwikkelaar, voor de nieuwe functies gebruikt mogen worden. De raad kreeg 16 weken om dit gebrek te herstellen.
Bij besluit van 28 mei 2026 paste de raad het plan aan. De planregel over parkeren verwijst nu naar de gemeentelijke parkeernorm, de toelichting is herschreven en er is een nieuw parkeeronderzoek van Sweco en de nota parkeernormen Putten 2024 aan de planstukken toegevoegd. Bij de bestemmingen is bovendien vastgelegd dat het om parkeervoorzieningen 'met een openbaar karakter' gaat. De beroepen gelden van rechtswege ook tegen dit herstelbesluit.
De appellanten voerden aan dat de onderzoeksgegevens niet te controleren waren. De parkeertelling uit 2023 was volgens hen gedateerd en niet ingezien, en het was onduidelijk welke bouwvergunningen in de correctie voor de extra parkeerdruk waren verwerkt. De raad legde daarna het volledige onderzoek uit 2023 over, met een overzicht per parkeersectie en een toelichting op de verleende vergunningen. Volgens de Afdeling zijn de gegevens daarmee voldoende te controleren. Door de herinrichting vervallen 6 parkeerplaatsen en komen er 40 bij, per saldo 34 extra, met rekening voor laden en lossen. Ontwikkelingen die nog niet vergund en niet concreet waren, hoefde de raad niet mee te nemen.
Ook het betoog over de loopafstanden slaagde niet. De nota gaat ervan uit dat parkeerplaatsen in het centrum binnen acceptabele loopafstand liggen. Volgens het onderzoek blijft de parkeerbezetting in de secties dichtbij de Plus op alle onderzoeksmomenten onder 85 procent, ook na toevoeging van het plan, en die secties liggen veel dichterbij dan 600 meter. Een foutje in het aanwezigheidspercentage veranderde dat niet: de bezetting op zaterdagmiddag stijgt daardoor met één procentpunt. Het cijfer van 87 procent van een van de appellanten rekende ontwikkelingen mee die de raad niet hoefde mee te nemen.
De Afdeling oordeelt dat de raad het gebrek heeft hersteld. De beroepen tegen het oorspronkelijke besluit zijn gegrond en dat besluit wordt vernietigd, maar de rechtsgevolgen blijven in stand, behalve voor zover het door het herstelbesluit is gewijzigd. De beroepen tegen het herstelbesluit zijn ongegrond. De raad moet de proceskosten van beide appellanten vergoeden, elk € 1.868, en het griffierecht van € 365 en € 184 terugbetalen.
De procedure duurde sinds de ontvangst van het beroepschrift op 27 juli 2023 een jaar en vier maanden te lang. De Afdeling kent de twee bedrijven samen € 1.500 schadevergoeding toe: € 656,25 van de Staat en € 843,75 van de raad. Omdat zij samen procedeerden, kregen zij niet elk een bedrag. Daarnaast vergoeden de Staat en de raad elk € 233,50 aan proceskosten voor het schadeverzoek.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: woonboot-bewoners kunnen woontoren Leeuwarden niet tegenhouden, tien beroepen niet-ontvankelijk Op een kantoorperceel aan de Harlingertrekweg in Leeuwarden, waar tot voor kort het kantoorpand van De Friesland Zorgverzekeraar stond, mag een woontoren van 43 meter hoog komen. De gemeenteraad stelde in januari 2025 een bestemmingsplan vast dat op dit perceel maximaal 150 woningen toestaat. In de eerste fase komt in de zuidwestelijke hoek een nieuwe toren met maximaal 35 appartementen en kleinschalige commerciële voorzieningen op de begane grond. In de tweede fase wordt het bestaande kantoorpand omgebouwd tot woongebouw, met een extra bouwlaag op enkele plekken en nieuwe balkons. Ontwikkelaar is OWC De Friesland B.V.
Bewoners van woonboten die aan de kade van de Harlingertrekweg liggen, kwamen in beroep tegen het deel van het plan dat de woontoren mogelijk maakt. Zeventien mensen tekenden het beroepschrift. De gemeenteraad vond dat niet iedereen belanghebbende was. Tien van hen wonen op 192 tot 362 meter van de toren. De Raad van State oordeelde dat zij geen gevolgen van enige betekenis zullen ondervinden, omdat de afstand daarvoor te groot is. Hun beroep is daarom niet-ontvankelijk en de Afdeling bestuursrechtspraak behandelde het niet inhoudelijk.
De andere zeven bewoners liggen op 18 tot 100 meter van de toren en hebben er zicht op. De raad stelde dat ook zij geen belanghebbenden zijn, omdat zij geen exclusief gebruiksrecht hebben op de grond waarop hun boot ligt. Zij hebben alleen een ligplaatsvergunning voor gemeentelijk vaarwater. De Afdeling wees dat af: met die vergunning mogen zij daar met hun woonboot liggen en wonen, waardoor hun belang zich voldoende onderscheidt van dat van willekeurige anderen. Hun beroep is ontvankelijk.
Inhoudelijk slaagde geen van hun bezwaren. Hinder tijdens de bouw, zoals geluid, trillingen en bouwverkeer, betreft volgens de Afdeling de uitvoering van het plan en niet het plan zelf, en valt daarom buiten de toetsing. Over privacy overwoog de Afdeling dat de dichtstbijzijnde woonboten op 20 meter van de toren en 15 meter van de horeca liggen, ruim boven de norm van 2 meter uit het Burgerlijk Wetboek. De woonruimten liggen grotendeels onder de kade en de ramen zijn klein. Het uitzicht verandert wel, maar niet onevenredig, in een stedelijk gebied waar de bewoners nu ook al tegen bebouwing aankijken. De zonnestudie liet zien dat de toren niet tot nauwelijks tot minder zonuren leidt, en de bewoners bestreden die studie niet.
Ook het verwachte windprobleem hield geen stand. Volgens het windonderzoek is er geen risico op windgevaar voor voetgangers en fietsers, en de bewoners onderbouwden niet waarom dat onderzoek onjuist zou zijn. Het verkeersonderzoek rekent met 293 tot 299 extra motorvoertuigen per etmaal, die de Tesselschadestraat zonder knelpunten kan verwerken. De parkeerbehoefte van 395 plaatsen in fase 1 en 301 in fase 2 wordt gedekt door ongeveer 200 plaatsen op eigen terrein en 200 op het aangrenzende terrein. Dat de voorzieningen in de buurt, zoals scholen, huisartsen en supermarkten, onder druk komen, onderbouwden de bewoners helemaal niet. Dat hun belangen niet zijn meegewogen, vond de Afdeling evenmin aannemelijk.
Op het plan was het recht van vóór 1 januari 2024 nog van toepassing, omdat het ontwerp op 21 december 2023 ter inzage lag en dus vóór de inwerkingtreding van de Omgevingswet. De Afdeling verklaarde het beroep van de tien bewoners op grote afstand niet-ontvankelijk en het beroep van de overige zeven ongegrond. Het plan blijft daarmee in stand. De gemeente hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State wijst Woo-hoger beroep af wegens misbruik van recht door man Een man uit Noord-Brabant wilde informatie van de deken van de orde van advocaten in Oost-Brabant. Op 17 november 2022 deed hij een verzoek op grond van de Wet open overheid (Woo), de wet die burgers het recht geeft overheidsinformatie op te vragen. Het verzoek ging over zijn eigen hoger beroep in een eerdere zaak. Zijn eerste advocaat zou daarin zijn gevraagd de bezwaren tegen een vonnis uit te werken, en de tweede advocaat zou zijn verdediging terzijde hebben gelegd ten gunste van een eigen aanpak. Daardoor zou hij zonder raadsman hebben moeten verdedigen. De man vroeg om openbaarmaking van informatie over het vervangen van de op toevoeging (gesubsidieerde rechtsbijstand) werkende raadsman.
De deken vond het verzoek onduidelijk. Op 22 november 2022 vroeg hij de man zijn verzoek te preciseren, en de man reageerde daarop op 28 november 2022. Dat bleek niet genoeg. Een telefoontje om het verzoek te verduidelijken lukte niet, waarna de deken de man vroeg zelf te bellen. Hij reageerde op 13 december 2022 per brief. Bij besluit van 16 december 2022 nam de deken het verzoek niet in behandeling, omdat de man zijn verzoek onvoldoende had gepreciseerd. Het bezwaar daartegen verklaarde de deken op 30 januari 2023 ongegrond.
De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep van de man op 21 juni 2024 ongegrond. Volgens de rechtbank was het verzoek te algemeen en te onduidelijk geformuleerd. De man had meerdere keren de kans gekregen het te verduidelijken, maar had dat niet gedaan en had geweigerd te bellen. De deken had hem volgens de rechtbank voldoende geholpen en hoefde het verzoek dus niet te behandelen.
In hoger beroep betoogde de man dat zijn verzoek wel duidelijk genoeg was en de deken het in behandeling had moeten nemen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State kwam daar niet aan toe. Zij oordeelde ambtshalve, dus zonder dat een partij daarom had gevraagd, dat de man misbruik maakt van het recht om hoger beroep in te stellen. De Afdeling verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van de man. Daarin had zij zijn hoger beroep al niet-ontvankelijk verklaard, omdat hij herhaaldelijk dezelfde verzoeken doet, veel kansloze klachten indient en evenzoveel procedures voert, onduidelijke processtukken indient en niet meewerkt. Het procesgedrag in deze zaak past volgens de Afdeling in dat patroon. De man wordt geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk. De inhoud van het Woo-verzoek is niet beoordeeld, dus de uitspraak van de rechtbank blijft staan. De deken hoeft de proceskosten van de man niet te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: vrouw moet € 3.502 huurtoeslag terugbetalen na uitbetaling achterstallig loon Een vrouw uit Den Haag kreeg voor 2022 een voorschot van € 4.027 aan huurtoeslag. In dat jaar betaalde haar voormalige werkgever haar achterstallig loon, een transitievergoeding, vakantietoeslag en een vergoeding voor ongebruikte vakantiedagen uit. De Belastingdienst stelde daarop haar jaarinkomen over 2022 hoger vast. De Dienst Toeslagen zette de huurtoeslag voor dat jaar daarna lager vast op € 552 en vorderde € 3.502 van haar terug.
De vrouw maakte bezwaar. De Dienst Toeslagen verklaarde dat deels gegrond, omdat de nabetaling van achterstallig loon over 2021 buiten beschouwing had moeten blijven bij de herberekening van de huurtoeslag over 2022. Voor het overige bleef de terugvordering staan. De rechtbank Den Haag verklaarde het beroep van de vrouw op 24 juli 2025 ongegrond. Volgens de rechtbank telden de vergoeding voor ongebruikte vakantiedagen en de vakantietoeslag over de jaren 2016 tot en met 2021 niet mee in het toetsingsinkomen, zodat dat deel van de uitkering de huurtoeslag niet had beïnvloed. Alleen de transitievergoeding en de overige betalingen over 2022 waren meegenomen. De rechtbank vond ook dat de Dienst niet had hoeven afzien van (gedeeltelijke) terugvordering. De voormalige werkgever had haar weliswaar onrechtvaardig behandeld, maar dat had haar draagkracht en de hoogte van haar huurtoeslag niet beïnvloed.
In hoger beroep herhaalde de vrouw grotendeels wat zij al bij de rechtbank had aangevoerd. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vond dat de rechtbank die gronden gemotiveerd had behandeld en dat de vrouw niet had uitgelegd waarom die beoordeling onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling kon zich in het oordeel van de rechtbank vinden.
Op één punt gaf de Afdeling de vrouw alsnog de kans om haar standpunt te onderbouwen. Het ging om een uitbetaald bedrag van € 822. Zij mocht binnen vier weken een specificatie van de uitbetalingen van haar ex-werkgever over 2022 overleggen, zodat duidelijk zou worden waarop dat bedrag betrekking had. Bij brief van 21 september 2026 liet zij weten dat zij die specificatie niet kon aanleveren. Daarmee had zij niet aannemelijk gemaakt dat het bedrag een nabetaling van inkomsten was in de zin van het Besluit op de huurtoeslag. De Dienst Toeslagen had het bedrag daarom terecht meegeteld in haar toetsingsinkomen over 2022. De Dienst berekende haar recht op huurtoeslag over dat jaar op 26 maart 2026 definitief op € 2.189.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De Dienst Toeslagen hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht