Rechter blijft bevoegd in geschil over overdracht aandelen CTS: Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd NES Holding houdt 75 procent van de aandelen in CTS Group Holding, Gevam Management de overige 25 procent. In een aandeelhoudersovereenkomst van 23 december 2019 staat dat Gevam haar aandelen aan NES moet aanbieden zodra een bepaalde medewerker van Gevam geen werknemer van CTS meer is. Die medewerker is op 25 november 2024 als functionaris van CTS ontslagen en zijn arbeidsovereenkomst is opgezegd per 1 mei 2025.
NES stapte daarna naar de rechtbank Amsterdam. Zij wil dat Gevam binnen zeven dagen na het vonnis alle medewerking verleent aan de overdracht van haar aandelen. Primair moet dat voor € 0, subsidiair voor € 19.750, meer subsidiair voor een bedrag dat de rechtbank in goede justitie vaststelt. Weigert Gevam, dan moet het vonnis in de plaats treden van haar medewerking. NES vordert daarnaast een dwangsom, de proceskosten en wettelijke rente.
Gevam begon een incident en stelde dat de rechtbank niet bevoegd is. Volgens Gevam gaat het om een gedwongen overdracht van aandelen in de zin van de geschillenregeling in Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Sinds 1 januari 2025 zou alleen de Ondernemingskamer van het gerechtshof Amsterdam zulke geschillen mogen behandelen. NES verweerde zich tegen dit standpunt.
De rechtbank volgt Gevam niet. De geschillenregeling is bedoeld voor situaties waarin de samenwerking in een vennootschap muurvast zit door conflicten tussen aandeelhouders. Het gaat daarbij om gedrag van een aandeelhouder dat het belang van de vennootschap zo schaadt dat het aandeelhouderschap in redelijkheid niet langer te dulden is. De vordering van NES rust op iets anders: nakoming van de aandeelhoudersovereenkomst, waarin Gevam zich verplichtte de aandelen over te dragen. Voor zulke vorderingen is de Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd.
Dat een vordering tot nakoming kan leiden tot een overdracht van aandelen, betekent volgens de rechtbank niet dat al die vorderingen onder de geschillenregeling vallen. De overige argumenten van Gevam komen aan bod bij de behandeling van de hoofdzaak. In dit incident is daar geen ruimte voor.
De rechtbank wijst de vordering tot onbevoegdverklaring af. Gevam moet de proceskosten in het incident betalen: € 842, waarvan € 653 aan salaris voor de advocaat en € 189 aan nakosten. Komt Gevam niet binnen veertien dagen na aanschrijving over de brug, dan komt daar € 98 bij plus de kosten van betekening van het vonnis. Dit deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. De hoofdzaak gaat door: de zaak staat op de rol van 9 december 2026, waar Gevam een conclusie van antwoord moet indienen.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechtbank wijst claim van € 83.000 op bestuurders van Havirit af: geen ernstig verwijt voor onbetaalde schuld Een projectvennootschap die een handelsplatform voor tuinbouwproducten moest realiseren, raakte na het stopzetten van de samenwerking in geldnood en bleef een schuld van € 80.000 onbetaald. Twee bedrijven uit het Berkelse concern achter dat project, Netherlands Commodity Exchange (NLCE) en Shouguang Vegetable Industry Holding Group (SVG), probeerden dat bedrag daarom bij de bestuurders van de vennootschap te halen. Dat lukt niet: de rechtbank Amsterdam wijst alle vorderingen af.
Het gaat om Havirit B.V., in 2017 opgericht voor een project met NLCE en SVG. Zij zouden samen een handelsplatform opzetten voor de handel in tuinbouwproducten en in financiële producten daarover. In augustus 2020 zetten NLCE en SVG het project on hold, zonder dat er een vergunning was. Havirit liet daarna beslag leggen op bezittingen van NLCE en SVG en begon procedures over betaling van facturen. De rechtbank Rotterdam en het gerechtshof Den Haag verklaarden zich onbevoegd, omdat partijen arbitrage waren overeengekomen. In de arbitrageprocedure die Havirit daarna startte, werden al haar vorderingen in juni 2025 afgewezen. Zij werd veroordeeld in de proceskosten van NLCE en SVG, vastgesteld op € 80.000.
Havirit betaalde dat bedrag niet. Haar eigen vermogen was inmiddels negatief en haar enige activa was een belang van 15 procent in NLCE. NLCE en SVG stapten daarom naar de rechter om de bestuurder van Havirit, een andere vennootschap, en de bestuurder daarvan, een natuurlijke persoon, persoonlijk aansprakelijk te stellen voor in totaal € 83.480,98. Dat bedrag bestond uit de arbitrale proceskosten met rente en verlofkosten, plus de kosten van een beslaggarantie die zij hadden gesteld om de beslagen van Havirit op te heffen.
De rechtbank legt uit dat in beginsel alleen de vennootschap zelf haar schulden moet betalen. Een bestuurder is alleen persoonlijk aansprakelijk als hem een ernstig persoonlijk verwijt valt te maken. Die drempel ligt hoog, mede om te voorkomen dat bestuurders uit angst voor aansprakelijkheid defensief gaan handelen.
NLCE en SVG verweten de bestuurder in de eerste plaats dat Havirit de arbitrageprocedure begon terwijl duidelijk was dat zij een kostenveroordeling niet zou kunnen betalen. De rechtbank vindt dat geen ernstig verwijt. Er bestaat geen regel dat een partij vooraf geld moet reserveren voor een mogelijke kostenveroordeling. Dat zou het recht op toegang tot de rechter te veel beperken. Het risico dat een wederpartij een kostenveroordeling niet kan verhalen, is volgens de rechtbank een aanvaardbaar maatschappelijk risico. Misbruik van procesrecht was niet gesteld en is ook niet gebleken. Dat de bestuurder na het arbitrale vonnis geen extra geld meer in Havirit stak, is evenmin onrechtmatig, want daartoe was hij niet verplicht.
Ook de andere verwijten slagen niet. NLCE en SVG stelden dat inkomsten na 2020 bewust buiten Havirit waren gehouden en in een andere holding terecht waren gekomen. Zij onderbouwden dat alleen met verwijzingen naar LinkedIn-pagina's, en dat is volgens de rechtbank te weinig. Dat zij als enige schuldeisers onbetaald bleven, klopt niet: ook de Belastingdienst, de advocaat en de accountant van Havirit kregen niet alles. Van ongeoorloofde selectieve betaling is geen sprake. Wat Havirit na het arbitrale vonnis nog ontving, ging grotendeels naar de Belastingdienst als preferente schuldeiser, naar de advocaat en naar de accountant. Een teruggestort voorschot van het arbitrage-instituut ging terug naar de bestuurder, die dat voorschot zelf had voorgeschoten.
Voor de schade door het beslag oordeelt de rechtbank dat Havirit onrechtmatig handelde: het beslag bleek achteraf ten onrechte gelegd, want haar vordering was afgewezen. Maar NLCE en SVG hadden niet uitgelegd waarom de bestuurder daarvoor een persoonlijk ernstig verwijt treft. Daarom is ook dat deel niet toewijsbaar.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. NLCE en SVG moeten hoofdelijk de proceskosten van de bestuurders betalen, begroot op € 5.764, en dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht Ondernemingskamer stelt maximum van € 30.129 vast voor waardering aandelen in B.V.-geschil Twee aandeelhouders van een Utrechtse besloten vennootschap liggen overhoop met een derde aandeelhouder. Wat de waarde is van de aandelen die die derde aandeelhouder in de vennootschap houdt, moet nu door een onafhankelijke deskundige worden bepaald. In deze beschikking regelt de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam de praktische kant van dat onderzoek.
De zaak is een vervolg op eerdere beschikkingen. Op 4 september 2026 had de Ondernemingskamer een onderzoek bevolen naar de waarde van de aandelen, per die datum of een zo dicht mogelijk daarbij liggende datum die de deskundige praktisch acht. Op 22 september 2026 wees zij drs. M.A. Nagelhout RV aan om dat onderzoek uit te voeren.
De deskundige stuurde de Ondernemingskamer op 22 oktober 2026 een plan van aanpak, met daarin een begroting van de uren die het onderzoek kost. Op basis daarvan raamde hij de kosten op € 30.129, inclusief btw. Partijen kregen de kans om op de begroting en het plan te reageren. De verzoekende aandeelhouders hadden geen opmerkingen. De derde aandeelhouder had geen bezwaar tegen de begroting, maar wees op een schrijffout in het plan van aanpak. Op pagina 4 stond tweemaal 'verweersters' waar 'verzoeksters' bedoeld was.
De Ondernemingskamer volgt de begroting. Omdat niemand bezwaar maakte en het bedrag haar niet onredelijk voorkomt, stelt zij vast dat het onderzoek ten hoogste € 30.129 mag kosten, inclusief omzetbelasting. Het voorschot op die kosten komt volgens de eerdere beschikking van 4 september 2026 voor rekening van de vennootschap zelf. De deskundige had voorgesteld dat voorschot rechtstreeks aan de vennootschap te factureren en daartegen was geen bezwaar. De Ondernemingskamer past daarom de gebruikelijke regeling van artikel 187 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering niet toe.
Ook de schrijffout is gecorrigeerd. De derde aandeelhouder heeft volgens de Ondernemingskamer terecht gewezen op de fout in twee zinnen. In de zin over het Excel-sjabloon waarmee partijen hun prognose kunnen opstellen en aanleveren, en in de zin dat de derde aandeelhouder op die prognose mag reageren, moet 'verzoeksters' worden gelezen in plaats van 'verweersters'.
Tot slot bepaalt de Ondernemingskamer wanneer het deskundigenbericht er moet zijn. De deskundige wordt gevraagd het rapport uiterlijk 1 maart 2027 in te dienen, of zoveel eerder als het klaar is.
De Ondernemingskamer stelt dus het maximumbedrag voor het onderzoek vast op € 30.129 inclusief btw, verzoekt de deskundige het bericht uiterlijk 1 maart 2027 in te sturen, verklaart de beschikking uitvoerbaar bij voorraad en houdt iedere verdere beslissing aan.
Gerechtshof Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechtbank: verkoper iBasis moet € 2,67 miljoen betalen na garantieschending, bestuurders vrijuit Bij de overname van iBasis, een aanbieder van technologie voor apparaten die via een mobiel netwerk met internet verbonden zijn, ging in 2022 iets mis dat Tofane Global IoT Netherlands uiteindelijk bijna € 2,7 miljoen aan schadevergoeding opleverde. Tofane kocht de aandelen van iBasis op 21 februari 2022 van een groep verkopers, onder wie de houdstermaatschappij [gedaagde 1]. De koopprijs bestond uit een basisbedrag, waarvan € 2.758.377 contant werd betaald, en een earn-out: een extra vergoeding die afhing van de toekomstige resultaten, onder meer van het moment waarop Telkomsel, een groot Indonesisch telecombedrijf, een softwareproject zou accepteren.
Volgens Tofane hadden de verkopers vóór de overname geen of onjuiste informatie gegeven over het beëindigen van dat Telkomsel-project en over klanten die hun contracten met iBasis hadden opgezegd omdat het beheerplatform van ondermaatse kwaliteit was. Daarmee zouden zij garanties uit de aandelenkoopovereenkomst hebben geschonden. Met twee van de drie verkopers sloot Tofane in november 2022 een schikking, waarbij zij samen € 1.778.390 betaalden. Een schikking met de overige partijen kwam niet tot stand, waarna Tofane de zaak aan de rechter voorlegde.
Tofane eiste € 2.669.164 aan schadevergoeding van [gedaagde 1] en hoofdelijk van drie andere partijen: twee houdstermaatschappijen en de man die via die bedrijven (indirect) bestuurder van [gedaagde 1] was. Die laatste drie voerden verweer. [gedaagde 1] zelf verscheen niet in de procedure.
De rechtbank wijst de vordering tegen [gedaagde 1] toe. Het verweer van de andere gedaagden telt niet mee voor de niet-verschenen partij, omdat het om afzonderlijke vorderingen gaat en niet om een ondeelbare rechtsverhouding. Tegen [gedaagde 1] gaat het om een toerekenbare tekortkoming in een overeenkomst, tegen de anderen om onrechtmatige daad. Dat Tofane hoofdelijke veroordeling vroeg, verandert dat niet. De vordering komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor.
Tegen de drie andere gedaagden gaat het anders. Tofane baseerde haar claim op bestuurdersaansprakelijkheid. Daarvoor moet een bestuurder persoonlijk een ernstig verwijt te maken zijn. Dat kan als hij namens de vennootschap verplichtingen aangaat terwijl hij wist of had moeten begrijpen dat de vennootschap die niet kan nakomen en geen verhaal zal bieden voor de schade. Volgens de rechtbank heeft Tofane niet met concrete feiten onderbouwd dat dit in 2022 voorzienbaar was. De koopprijs was toen betaald en de jaarrekening van 2022 liet een fors eigen vermogen zien. Dat [gedaagde 1] volgens de jaarrekening van 2024 inmiddels leeg is, zegt daar niets over. Ook de capital maintenance statement, een verklaring dat de vennootschap achttien maanden lang € 662.011 aan liquide middelen aanhoudt, maakt dat niet anders. Het aanvullende standpunt dat de bestuurders hebben bewerkstelligd dat [gedaagde 1] deze verklaring niet nakwam, onderbouwde Tofane niet. De rechtbank wijst op het punt dat Tofane door de schikking met twee verkopers al het dubbele van dat bedrag had ontvangen.
In reconventie vroegen de drie gedaagden twee verklaringen voor recht. De eerste hield in dat Tofane in strijd met de koopovereenkomst had gehandeld door de earn-out niet te goeder trouw na te streven, zodat de brutowinst door een onafhankelijke expert moest worden aangepast. De tweede betrof uitstel van de betalingsverplichting tot die aanpassing was vastgesteld. De rechtbank wijst beide af. Een verklaring voor recht kan alleen worden gevraagd door iemand die onmiddellijk bij de rechtsverhouding betrokken is, en de gedaagden zijn geen partij bij de koopovereenkomst. Omdat zij zelf geen betalingsverplichting hebben, ontbreekt ook een eigen belang bij de tweede verklaring.
De rechtbank veroordeelt [gedaagde 1] tot betaling van € 2.669.164 aan Tofane, met wettelijke rente vanaf 22 februari 2022, en tot de proceskosten van € 11.800,40. De vorderingen tegen de drie andere gedaagden worden afgewezen. Tofane moet hun proceskosten van € 18.627,50 vergoeden. In reconventie worden de vorderingen afgewezen en moeten de drie gedaagden hoofdelijk € 5.977,75 aan proceskosten betalen. Het vonnis is, voor zover het de veroordeling van [gedaagde 1] en de proceskosten betreft, uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Ondernemingskamer beveelt onderzoek bij zorgbedrijf Family Care Almere Overgooi wegens twijfel over beleid Een zorgonderneming in Almere die met publiek geld wordt gefinancierd, moet worden doorgelicht. De Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam heeft een onderzoek bevolen naar het beleid en de gang van zaken van Family Care Almere Overgooi B.V. vanaf de oprichting op 28 december 2021. De rechter oordeelde dat er gegronde redenen zijn om te twijfelen aan een juist beleid.
Het verzoek kwam van een vrouw uit Almere, die samen met anderen belanghebbende is bij het bedrijf. Zij vroeg om een onderzoek en om spoedmaatregelen. Het bedrijf en twee van de betrokkenen uit Lelystad vroegen om afwijzing, net als een derde belanghebbende uit Almere. De zaak werd op 22 oktober 2026 behandeld en de Ondernemingskamer sprak dezelfde dag mondeling uit.
De rechter somt tien punten op die twijfel wekken. Sinds de oprichting is er slechts één aandeelhoudersvergadering gehouden, op 1 juli 2025, terwijl de statuten een jaarlijkse vergadering voorschrijven. De jaarrekeningen over 2023 en 2024 zijn niet opgemaakt. De jaarrekening over 2022 is bij de Kamer van Koophandel gedeponeerd als vastgesteld, maar is nooit op een aandeelhoudersvergadering vastgesteld.
Ook ontbreken de statutair verplichte raad van commissarissen en cliëntenraad. Een van de belanghebbenden staat vermoedelijk als commissaris ingeschreven in het Handelsregister, maar zegt zelf nooit commissaris te zijn geweest. Daarnaast gaf een van de bestuurders in december 2024 aan de Kamer van Koophandel door dat hij met terugwerkende kracht vanaf 1 juli 2023 zelfstandig bevoegd was het bedrijf te vertegenwoordigen, terwijl er een gezamenlijke vertegenwoordigingsbevoegdheid gold.
Ook de geldstromen roepen vragen op. Er zijn grote bedragen overgemaakt naar een van de belanghebbenden, zonder dat de afspraken over haar inzet deugdelijk zijn vastgelegd, en die bedragen lijken buitensporig. Uit de bankafschriften blijkt dat grote bedragen contant zijn opgenomen, terwijl onduidelijk is gebleven waarvoor. De Ondernemingskamer kon bovendien niet vaststellen dat het bedrijf aan de wettelijke administratieplicht voldoet. Tot slot is er geen jaarverantwoording over 2024 opgemaakt voor de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd, en is onduidelijk welke vergoeding de (oud-)bestuurders voor hun werk krijgen.
De Ondernemingskamer vindt dit samen genoeg om een onderzoek noodzakelijk te achten. Een belangenafweging leidde niet tot een andere uitkomst. Omdat het bedrijf wordt gefinancierd met publieke middelen, wegen de onduidelijke geldstromen en de gebrekkige administratie extra zwaar.
Naast het onderzoek treft de rechter onmiddellijke voorzieningen. Naast de huidige bestuurder komt er een nader aan te wijzen bestuurder met beslissende stem. Deze bestuurder kan het bedrijf zelfstandig vertegenwoordigen, en zonder hem kan het bedrijf niet worden vertegenwoordigd. Hij mag ook de ontbrekende verantwoordingen opmaken en met de Inspectie en andere instanties delen.
Wie het onderzoek gaat doen, is nog niet bepaald. De rechter houdt de aanwijzing van een onderzoeker voorlopig aan om te bezien of de nieuwe bestuurder het geschil al kan oplossen. Elke partij of de nieuwe bestuurder kan de Ondernemingskamer op elk moment vragen alsnog een onderzoeker aan te wijzen. Het onderzoeksbudget wordt later vastgesteld, nadat de onderzoeker binnen zes weken een plan van aanpak en een begroting heeft ingediend.
De Ondernemingskamer beveelt dus het onderzoek vanaf 28 december 2021 en benoemt een extra bestuurder met beslissende stem. De kosten van het onderzoek en het salaris van de bestuurder komen voor rekening van het bedrijf, dat zekerheid moet stellen voor de betaling van het onderzoek. Elke partij draagt de eigen proceskosten. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en al het overige dat is verzocht, wordt afgewezen.
Gerechtshof Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht