Rotterdamse voorzieningenrechter wijst verzoek om spoedmaatregel af: beroep is al ongegrond verklaard Een man uit Rotterdam vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de beslissing in zijn beroepszaak. Het verzoek hing samen met zijn beroep tegen een besluit op bezwaar dat het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam op 20 oktober 2026 nam. Dat beroep is bij de rechtbank geregistreerd onder zaaknummer ROT 26/8412. De uitspraak maakt niet duidelijk waar het besluit zelf over ging.
De voorzieningenrechter besliste zonder zitting. Dat mag op grond van artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) als het verzoek kennelijk ongegrond is. Volgens de voorzieningenrechter was dat hier het geval.
De reden is dat de rechtbank op dezelfde dag, 13 november 2026, ook uitspraak deed in het beroep zelf. Dat beroep verklaarde de rechtbank ongegrond. Daarmee loopt er bij de rechtbank geen beroepsprocedure meer waaraan een voorlopige voorziening vastgekoppeld kan worden. Een spoedmaatregel is bedoeld om de periode te overbruggen totdat de rechter over de hoofdzaak beslist, en die periode was door de uitspraak in het beroep afgelopen. Het treffen van een voorlopige voorziening was daarom niet meer mogelijk.
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening dan ook af. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechtbank legt 17-jarige 100 uur werkstraf op voor crash met 125 km/u waarbij passagier zwaar gewond raakte Op 23 oktober 2025 rond half elf 's avonds reed een toen 17-jarige jongen over de Udensedijk in Langenboom, in de gemeente Land van Cuijk. Het regende en het was donker. Hij zat achter het stuur van de auto van een collega, die naast hem op de bijrijdersstoel zat. Ter plaatse gold een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur, maar de jongen reed 125. Hij miste een flauwe bocht en kwam met de auto tegen twee bomen aan de rechterkant van de weg terecht.
De collega raakte zwaar gewond. Hij liep onder meer ernstig hersenletsel en meerdere botbreuken in zijn been op. Op de zitting bleek dat een medische eindsituatie nog niet in zicht is. Het slachtoffer heeft een zichtbare deuk in zijn schedel, last van uitval aan de linkerkant van zijn lichaam en kan door het beenletsel nog altijd niet fietsen of voetballen. Hij moet opnieuw aan zijn been worden geopereerd.
De jongen had bovendien helemaal niet zelfstandig mogen rijden. Hij reed met een begeleiderspas, en de collega die naast hem zat was niet als begeleider op die pas vermeld. De rechtbank vond dat van een beginnend bestuurder in deze omstandigheden (donker, onverlicht en een nat wegdek) extra voorzichtigheid mocht worden verwacht. In plaats daarvan overschreed hij de maximumsnelheid ruimschoots. De rechtbank beschouwde dat als zeer onvoorzichtig rijgedrag, wat een lagere schuldgradatie is dan roekeloosheid. De jongen bekende de feitelijke gedragingen ter zitting en zijn raadsvrouw bepleitte geen vrijspraak.
Na de crash liep de jongen om de auto heen en bleef hij bij het slachtoffer zitten om te kijken hoe het met hem ging. Toen een agent hem aansprak en vroeg of hij er iets mee te maken had, zei hij dat hij wist wie het was, maar niet dat hij erbij betrokken was. Hij gaf niet aan dat hij de bestuurder was en liet de agenten zijn identiteit niet vaststellen. Nadat een agent hem had weggestuurd uit de directe omgeving van de verongelukte auto, liep hij weg zonder zijn gegevens achter te laten. Hij meldde zich pas de volgende dag bij de politie, binnen 17 uur na het ongeluk. De rechtbank vond dat de verwarring over de opmerking van de agent dit gedrag niet rechtvaardigt, en achtte ook het doorrijden na het ongeval bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de jongen ten tijde van het ongeluk 17 was, zichtbaar aangedaan was op de zitting en zelf nog last heeft van het ongeluk. Hij lost een betalingsregeling af voor de schade aan de auto van (de vader van) het slachtoffer, heeft zijn excuses aangeboden en geprobeerd een mediationtraject met het slachtoffer op te starten. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een werkstraf en zag geen reden voor een leerstraf, jeugdreclasseringstoezicht of een voorwaardelijke straf als stok achter de deur. De rechtbank volgde dat en oordeelde dat een lichtere straf dan geëist de ernst van de feiten voldoende tot uitdrukking brengt.
De officier van justitie eiste 160 uur werkstraf en een rijontzegging van 12 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank legt een werkstraf van 100 uur op, met 50 dagen jeugddetentie als vervangende straf als de werkstraf niet wordt uitgevoerd. Daarnaast krijgt de jongen een ontzegging van de rijbevoegdheid van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd dat het rijbewijs al was ingevorderd wordt daarvan afgetrokken. Omdat de jongen zijn rijbewijs voor zijn werk nodig heeft, hoeft hij het op dit moment niet in te leveren.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Jeugdige uit Syrië krijgt 180 dagen jeugddetentie voor spoortrap en geweld, waarvan 115 dagen voorwaardelijk Een jongen van 16 trapte op 21 maart 2025 op het perron van station Oost-Souburg een man van achteren in de zij. Het slachtoffer viel van het perron op het spoor. De verdachte liep daarna weg en bekommerde zich niet meer om het slachtoffer. Dat er op dat moment geen trein naderde, was puur geluk.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant beoordeelde in totaal zeven zaken, die ter zitting zijn gevoegd. Naast de trap op het spoor ging het om openlijke geweldpleging op 27 april 2025 in Middelburg. Een groep van zes jongens sloeg daar twee mannen met een lange wapenstok, een riem en vuisten en schopte hen. Verdachte is volgens de rechtbank een van die zes. De rechtbank baseerde dat op de verklaring van een medeverdachte, die hem als lid van de groep aanwees. Verdachte had dat zelf bij de politie ontkend. Bij die geweldpleging werd ook een telefoon, een bankpas, een OV-kaart, contant geld en een hotelpas van een van de slachtoffers gestolen. Dat bleef wel een gewone diefstal in vereniging: de rechtbank kon niet vaststellen dat het geweld met die diefstal verband hield.
De rechtbank achtte de poging tot zware mishandeling bewezen op grond van voorwaardelijk opzet. Een onverhoedse val van een perron op het spoor brengt volgens de rechtbank een reële kans op zwaar lichamelijk letsel met zich mee. Door iemand uit het niets van achteren te trappen, aanvaardde verdachte die kans bewust. Van vol opzet was geen sprake.
Verder bewees de rechtbank een winkeldiefstal in Goes (27 juni 2025), een winkeldiefstal bij Albert Heijn in Harderwijk (7 oktober 2025), het vernielen van een winkelruit in Middelburg (5 november 2025) en twee fatbike-diefstallen (25 januari en 29 augustus 2026). Bij de eerste fatbike-diefstal werden twee fatbikes, gereedschap en sleutels meegenomen. Een gestolen fiets met een AirTag werd teruggevonden bij een azc, waar camerabeelden verdachte en een medeverdachte op fatbikes toonden. De tweede diefstal ging gepaard met verbreking. Verdachte bekende een deel van de feiten.
De Raad voor de Kinderbescherming schat het recidiverisico hoog in. Er zijn grote zorgen op alle leefgebieden en verdachte onttrekt zich aan hulpverlening. Hij is op 5 september 2026 weggelopen bij de jeugdzorginstelling en verblijft op een onbekend adres; zijn ouders weten waar hij is maar delen dat niet. Verdachte was niet op de zitting en tegen hem is verstek verleend. De rechtbank vond de eis van de officier van justitie passend, ook omdat die de hulpverlening tot uiting brengt.
De rechtbank legde een jeugddetentie van 180 dagen op, waarvan 115 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Het voorarrest wordt in mindering gebracht, zodat verdachte niet terug hoeft naar een justitiële jeugdinrichting. De bijzondere voorwaarden zijn medewerking aan diagnostiek en behandeladviezen en naleving van de aanwijzingen van de jeugdreclassering en de jeugdzorginstelling. Verdachte moet het slachtoffer van de geweldpleging en diefstal € 750 betalen (€ 100 materiële en € 650 immateriële schade), hoofdelijk met zijn mededaders, en het slachtoffer van de spoortrap € 1.500 immateriële schade, beide met wettelijke rente. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op; omdat verdachte minderjarig was, is de gijzeling vastgesteld op 0 dagen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Jeugddetentie en taakstraf voor man (21) die explosie bij zonnestudio in Almelo liet plaatsen, niet terug in cel Op 7 augustus 2025 om ongeveer 03:55 uur ging bij een zonnestudio in het centrum van een woonwijk een zelfgemaakt explosief af. Omwonenden hoorden een harde knal en zagen een enorme flits. De onderkant van de deur was weggeblazen, de ruiten waren versplinterd en in de gang lagen glas en hout. Een deel van de voordeur was door het hele pand geblazen en lag bij de achterdeur. In een huis aan de overkant van de straat, op ongeveer 20 meter afstand, barstten zeven ruiten. De aanslag hoorde bij een groter politieonderzoek met de naam Koala25, naar meerdere incidenten in de zomer van 2025 rond dezelfde benadeelde. De zonnestudio was toen al verkocht, maar volgens de rechtbank was de explosie wel op haar gericht.
De verdachte, destijds net twintig jaar oud, bekende de feitelijkheden. Hij werd gevraagd iemand te regelen die tegen betaling een 'appel' zou zetten, dat is een explosief. Hij benaderde een andere man, gaf hem de instructie zwarte kleding te dragen en regelde de ontmoetingsplek bij een HEMA. Na de explosie kreeg hij het filmpje van de aanslag doorgestuurd. Toen dat was verwijderd, liet hij het terughalen. Van de 150 euro die hij kreeg, liet hij via zijn broer 130 euro aan de uitvoerder geven. De verdediging stelde dat hij slechts een doorgeefluik was.
Die lezing volgde de rechtbank niet. Zij oordeelde dat de verdachte voor, tijdens en na de explosie een actieve rol had en een onmisbare schakel was. Daarmee was er sprake van medeplegen. Ook het gevaar voor personen achtte de rechtbank bewezen. De zonnestudio zit in een oud houten pand dat vastzit aan een woning, en op dat tijdstip sliepen er mensen in de aangrenzende huizen. Een explosie bij een voordeur kan brand veroorzaken, en dat is levensbedreigend. Dat er in de zonnestudio zelf niemand was, deed daar niet aan af.
Op verzoek van de reclassering en De Jeugd- en Gezinsbeschermers paste de rechtbank het adolescentenstrafrecht toe. De verdachte heeft een laag verstandelijk niveau, is impulsief en beïnvloedbaar, en reageert goed op begeleiding. Hij is sinds februari 2026 geschorst en maakte sindsdien een positieve ontwikkeling door: hij werkt, woont begeleid en volgt behandeling. De rechtbank vond een lange onvoorwaardelijke straf in beginsel passend, maar wilde die ontwikkeling niet doorkruisen. De officier van justitie had vier jaar gevangenisstraf geëist, waarvan een jaar voorwaardelijk.
De rechtbank legde 300 dagen jeugddetentie op, waarvan 204 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. De 96 dagen die de verdachte al in voorarrest zat, gaan eraf, zodat hij niet terug de cel in hoeft. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden verbonden, zoals begeleiding door de jeugdreclassering, verblijf bij een begeleide woonvoorziening, dagbesteding en behandeling bij De Waag. Daarnaast kreeg hij de maximale taakstraf van 200 uur, met 100 dagen vervangende jeugddetentie als hij die niet uitvoert.
De vorderingen van de benadeelden kregen een beperkte uitkomst. De voormalige eigenares vorderde in totaal ruim € 213.000, maar kreeg alleen € 1.500 aan immateriële schade toegewezen. Ze lijdt aan een posttraumatische stressstoornis en een angststoornis. Groepsaansprakelijkheid voor alle incidenten uit het onderzoek nam de rechtbank niet aan, en voor het overige is zij niet-ontvankelijk. Twee anderen die schade vorderden, werden helemaal niet-ontvankelijk verklaard. Hun materiële schade was bij een ander ontstaan, en voor schokschade was de confrontatie met de explosie niet direct genoeg. De rechtbank legde de verdachte ook een schadevergoedingsmaatregel van € 1.500 op, zonder gijzeling bij niet-betaling.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Rechter beveelt columnist columns over Huttopia aan te passen en rectificatie te plaatsen Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen.
In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd.
Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van.
Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit.
De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen.
De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Civiel Recht