Raad van State herstelt boete van € 40.000 aan restaurant voor loonadministratie van vier koks Een restaurant in Nederland had vier uit China afkomstige koks in dienst, maar hield niet bij hoeveel uren zij werkten. Inspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie konden daardoor niet nagaan of de koks het minimumloon kregen. Ook ontbrak een deugdelijke registratie van hun arbeids- en rusttijden. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde het restaurant daarom twee bestuurlijke boetes op: € 11.250 wegens overtreding van de Arbeidstijdenwet en € 40.000 wegens overtreding van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde in hoger beroep en incidenteel hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 6 augustus 2025. Die rechtbank had de overtredingen bevestigd, maar de boetes gematigd tot € 22.500 voor de Wml en € 7.500 voor de Atw. Over de Atw-boete ging het hof niet meer: de minister was ten onrechte uitgegaan van een middenbedrijf in plaats van een kleinbedrijf. De Wml-boete matigde de rechtbank omdat beide overtredingen met één goed ingerichte administratie hadden kunnen worden voorkomen.
Het restaurant voerde in incidenteel hoger beroep vrijwel dezelfde argumenten aan als eerder. Het wilde de koks als getuigen laten horen en vond dat er sprake was van eendaadse samenloop, waarbij een boete gematigd moet worden. De Afdeling wees dat af. De overtredingen rusten niet op verklaringen van de koks, maar op het ontbreken van een deugdelijke registratie en van bescheiden over de gewerkte uren. Daarom was het horen van de koks niet nodig. Eendaadse samenloop was er evenmin, want de overtredingen komen niet voort uit één fysieke nalatigheid.
In het hoger beroep van de minister kwam alleen de matiging van de Wml-boete aan de orde. Volgens de Afdeling heeft de minister terecht betoogd dat de rechtbank die boete niet had mogen matigen. Dat beide overtredingen een ondeugdelijke administratie als oorzaak hebben, is op zichzelf geen reden voor matiging. De overtreden normen beschermen verschillende belangen en brengen verschillende registratieverplichtingen mee. Door het ontbreken van de administratie valt bovendien niet na te gaan of werknemers zijn benadeeld, en dus ook niet om hen te compenseren. De minister heeft deugdelijk toegelicht dat de boete in verhouding staat tot de aard en ernst van de overtredingen. Het restaurant bracht geen omstandigheden naar voren die de boete onevenredig maken.
De Afdeling verklaart het hoger beroep van de minister gegrond en het incidenteel hoger beroep ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd voor zover die de Wml-boete verlaagde, en het beroep daartegen wordt alsnog ongegrond verklaard. De oorspronkelijke boete van € 40.000 wegens overtreding van de Wml blijft daarmee in stand. De rest van de uitspraak, waaronder de verlaagde Atw-boete van € 7.500, blijft bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Rechter: wijkstichting is geen belanghebbende in zaak over dassenraster bij voetbalveld In Overhees, een wijk in Soest, ligt een voetbalclub vlak bij een bosgebied met een dassenburcht. De das foerageert op een van de voetbalvelden en beschadigt het veld. De gemeente Soest, eigenaar van de velden, vroeg daarom op 22 juli 2024 bij de provincie Utrecht een omgevingsvergunning aan voor een flora- en faunaactiviteit: het plaatsen van een dassenraster rondom het veld, zodat de dassen geen schade meer aanrichten.
Gedeputeerde staten van Utrecht verleenden die vergunning op 28 november 2024, geldig tot en met 1 oktober 2028. Stichting Behoud Overhees, die opkomt voor de leefomgeving in de wijk, maakte bezwaar. Op 23 september 2025 verklaarden gedeputeerde staten dat bezwaar gegrond. Zij trokken de vergunning in en verleenden meteen een nieuwe vergunning voor hetzelfde doel, met een aangepaste motivering. Daartegen ging de stichting in beroep bij de rechtbank Midden-Nederland.
Tegen de verwachting van de stichting kwam de rechtbank niet toe aan de vraag of de vergunning terecht was verleend. Bij de voorbereiding van de zitting zag de rechtbank aanleiding om uit zichzelf te onderzoeken of de stichting wel belanghebbende is. Alleen een belanghebbende kan bij de bestuursrechter beroep instellen. De rechtbank vroeg de stichting daarom op 3 september 2026 een overzicht te sturen van haar feitelijke werkzaamheden sinds de oprichting op 30 november 2023. De provincie stelde pas op de zitting van 16 september 2026 dat de stichting geen belanghebbende is. De stichting vond het teleurstellend dat de rechtbank dit zo laat aan de orde stelde.
Voor een rechtspersoon geldt dat het algemene belang dat zij behartigt zowel in haar statuten als in haar feitelijke werkzaamheden terug moet komen. Hoe ruimer de doelstelling, hoe zwaarder de eisen aan de werkzaamheden. De doelstelling van de stichting, het bevorderen van het leefmilieu van Overhees, waaronder behoud en versterking van de aangrenzende natuur en het landschap, vond de rechtbank in orde. Het voetbalveld ligt bovendien binnen het werkgebied.
De werkzaamheden waren het probleem. Over twee jaar bezien noemde de stichting een bewonersbijeenkomst, een kerstkaartenactie, een nieuwsbrief, een informatieavond over grondwater, overleg met de gemeente over de herinrichting van openbaar groen, een bijdrage aan een scoutingactiviteit en een reactie op een concept-omgevingsprogramma over water. Volgens de rechtbank is dat vrij beperkt, zeker bij zo'n ruime doelstelling. Alleen het overleg over het groen aan het Hazepad zou als natuurwerk kunnen tellen, maar daarbij werden boomsoorten gewijzigd met het oog op zonnepanelen, wat vooral de bewoners diende. De informatieavond over grondwater was vooral gericht op wateroverlast voor bewoners. De overige activiteiten zag de rechtbank niet als relevant. Dat de rechtbank niet alleen naar dassenbescherming keek maar naar alle natuurwerkzaamheden in Overhees en omgeving, veranderde daar niets aan.
De rechtbank verklaarde het beroep niet-ontvankelijk. De stichting krijgt haar griffierecht niet terug en geen vergoeding van haar proceskosten. De omgevingsvergunning voor het dassenraster blijft daarmee in stand.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht Raad van State: hoger beroep over Woo-verzoek bij deken misbruik van recht Een man uit Nederland diende op 9 juni 2023 een verzoek in op grond van de Wet open overheid (Woo) bij de deken van de orde van advocaten in het arrondissement Gelderland. Hij wilde documenten openbaar krijgen waaruit zou blijken wat een advocaat die aan een verdachte is toegevoegd, mag doen. Aanleiding was een strafzaak waarin hij zelf als verdachte optrad en waarin hij de strategie van zijn toegevoegde raadsman niet wenste te volgen. Het verzoek was in lastig te volgen, bloemrijke bewoordingen gesteld en verwees onder meer naar Europese richtlijnen.
De deken kon uit het verzoek niet afleiden van welke documenten de man openbaarmaking wilde. Zij vroeg hem daarom op 17 juli 2023 per e-mail zijn verzoek te preciseren. De man weigerde dat: hij vond dat het verzoek van de deken buiten de wettelijke termijn kwam en dat zijn verzoek geen precisering nodig had. Bij besluit van 26 juli 2023 nam de deken het verzoek niet in behandeling. Het bezwaar daartegen verklaarde zij bij besluit van 14 september 2023 ongegrond.
De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep ongegrond bij uitspraak van 16 oktober 2024. Volgens de rechtbank was het verzoek te algemeen en te onduidelijk. De termijn van twee weken voor een verzoek om precisering is geen fatale termijn, dus de deken mocht ook daarna nog om verduidelijking vragen. Omdat de man daar uitdrukkelijk geen gevolg aan gaf, mocht de deken het verzoek buiten behandeling laten.
De man ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Hij stelde dat het precisieverlangen niet past bij de bedoeling van de wetgever. Het verplichte documentregister is uit het wetsvoorstel gehaald, waardoor volgens hem de opgave van een 'aangelegenheid' zou volstaan. Ook vond hij dat de deken met haar eigen zoeksoftware zelf een zoekslag had kunnen doen.
De Afdeling kwam daar niet aan toe. Zij verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van deze man. Daarin verklaarde zij zijn hoger beroep al niet-ontvankelijk wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. De man doet herhaalde verzoeken, voert een grote hoeveelheid kansloze procedures, dient onduidelijke processtukken in en werkt onvoldoende mee. Zijn procesgedrag in deze zaak past volgens de Afdeling in dat patroon. Hij wordt geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft, en heeft de bevoegdheid om hoger beroep in te stellen daarom zonder redelijk doel gebruikt.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht. De inhoud van het beroep is dus niet beoordeeld. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: hoger beroep over Woo-verzoek aan deken is misbruik van recht Een man wilde van de deken van de orde van advocaten in Noord-Holland weten waarom die geen poging had gedaan tot een minnelijke oplossing voordat hij zijn standpunt over een tuchtklacht bepaalde. Hij vond dat de deken daarmee artikel 46d lid 1 van de Advocatenwet had geschonden en dat hem zo niets anders restte dan naar de tuchtrechter te stappen. Op 15 maart 2023 vroeg hij de deken op grond van de Wet open overheid (Woo) om de documenten of informatie over het passeren van die verplichting.
De deken wees het verzoek bij besluit van 4 april 2023 af. Volgens de deken valt het verzoek niet onder de Woo, omdat voor stukken uit het klachtdossier een eigen openbaarmakingsregeling in artikel 45a van de Advocatenwet geldt. Bovendien vroeg de man om stukken uit zijn eigen klachtdossier, en er waren geen stukken die op zijn verzoek zagen. Het bezwaar van de man verklaarde de deken bij besluit van 26 juni 2023 ongegrond.
De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep van de man op 23 mei 2024 ongegrond. Zij vond het standpunt van de deken dat er geen documenten bestaan over de beslissing om geen minnelijke schikking te beproeven niet ongeloofwaardig. De man had volgens de rechtbank niet aannemelijk gemaakt dat zulke documenten er wel waren. In hoger beroep voerde hij aan dat er wel degelijk een document bestaat dat op zijn verzoek ziet.
Op dat betoog komt de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State niet toe. Zij verwijst naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van deze man. Daarin verklaarde zij zijn hoger beroep al niet-ontvankelijk wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. Zijn gedrag bestaat uit herhaalde verzoeken, een grote hoeveelheid kansloze klachten en procedures, onduidelijke processtukken en een gebrek aan medewerking. De Afdeling zag dat patroon ook in deze zaak terug en oordeelde dat de man wordt geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft. Hij heeft de bevoegdheid om hoger beroep in te stellen daarom evident zonder redelijk doel gebruikt.
De Afdeling behandelde dit hoger beroep op zitting op 18 augustus 2026, tegelijk met zeven andere zaken van dezelfde man. Zij verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk, zodat de uitspraak van de rechtbank in stand blijft. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Rechter wijst bezwaar tegen Rotterdamse parkeervergunning af en weigert schadevergoeding voor lange procedure Een inwoner van Rotterdam vond de aanslag voor zijn parkeervergunning over 2022 te hoog. Zijn argument: er zijn in zijn wijk te weinig parkeerplaatsen, waardoor hij onvoldoende gebruik kan maken van de vergunning. Hij maakte op 8 maart 2022 bezwaar. De heffingsambtenaar van de gemeente Rotterdam verklaarde dat bezwaar op 17 maart 2023 ongegrond. Daartegen stelde de man op 15 maart 2023 beroep in bij de rechtbank Rotterdam, die de zaak op 15 oktober 2026 behandelde.
Volgens de rechtbank doet de parkeerdruk niet ter zake. De gemeente mag de belasting heffen van iedereen die een parkeervergunning aanvraagt, en dat had de man gedaan. De aanslag stond op zijn naam en was voor het juiste bedrag opgelegd. Klachten over het aantal parkeerplaatsen kunnen die bevoegdheid niet beperken. De man had bovendien gevraagd om twintig soorten stukken, van parkeerdrukonderzoeken tot ruwe meetgegevens en interne correspondentie. De rechtbank vond dat hij niet had uitgelegd waarom die stukken relevant zouden zijn voor de vraag of de aanslag mocht worden opgelegd. Ook zijn beroep op de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en op het recht op een eerlijk proces in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens bleef zonder gevolg. De rechtbank vond de stellingen te weinig uitgewerkt om als beroepsgrond te behandelen.
De man klaagde ook dat hij niet was gehoord in bezwaar. De rechtbank oordeelt dat de gemeente de hoorplicht niet heeft geschonden. De man had de gemeente gevraagd om binnen 14 dagen te beslissen, maar stuurde dat verzoek per e-mail naar een adres dat niet van de heffingsambtenaar was. Daardoor kwam het met vertraging aan. Hij is zelf professioneel gemachtigde en kent de gang van zaken bij de gemeente, aldus de rechtbank. Door zelf zo'n korte termijn te stellen, nam hij de gemeente de mogelijkheid om in overleg een hoorzitting te plannen. De heffingsambtenaar stelde een hoorzitting voor op 14 of 15 maart 2023, bood daarna 15 of 16 maart aan en was bereid de zitting telefonisch te houden. Dat was volgens de rechtbank voldoende.
De rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn is overschreden: het bezwaar werd ingediend in maart 2022 en de uitspraak volgt in november 2026. De man had om € 3.000 immateriële schadevergoeding gevraagd, € 500 voor elk half jaar. Dat bedrag krijgt hij niet. Bij een gering financieel belang is er geen recht op zo'n vergoeding, en de Hoge Raad heeft die grens in belastingzaken in 2024 verhoogd van € 15 naar € 1.000. De rechtbank rekent het financiële belang hier op nul, omdat de man zijn standpunt tegen beter weten in heeft ingenomen. Hij is zelf professioneel gemachtigde en wordt bijgestaan door een juridisch adviesbureau, en had dus moeten weten dat zijn argument over de parkeerdruk de aanslag niet kon verlagen. De rechtbank volstaat daarom met de constatering dat de termijn is overschreden.
Ook de gevraagde dwangsom van de man voor het te laat beslissen op zijn bezwaar wijst de rechtbank af. Daarvoor is een schriftelijke ingebrekestelling nodig, en een e-mail naar het verkeerde adres voldoet daar niet aan. De gemeente moet bedacht zijn op schriftelijke ingebrekestellingen, maar niet op een bericht aan een van de vele duizenden e-mailadressen van de gemeente.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond en wijst het verzoek om schadevergoeding af. De aanslag blijft in stand. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Bestuursrecht