Rechter verbiedt The NextGen concurrent Cimsolutions personeel af te pakken en BDT rechtstreeks te benaderen Een ICT-medewerker zegt op 23 juli 2026 zijn baan op bij detacheerder Cimsolutions. Twee maanden later, op 1 oktober, begint hij bij The NextGen, een concurrent die ook als onderaannemer voor Cimsolutions werkt. The NextGen detacheert hem bij Rijkswaterstaat. Cimsolutions vindt dat dit niet mag en ging naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam.
De twee bedrijven werken samen voor een opdracht van de Belastingdienst, Douane en Toeslagen (BDT). Cimsolutions won in 2025 een aanbesteding om ICT-personeel bij die diensten te plaatsen en schakelde The NextGen in als onderaannemer. In hun onderaannemersovereenkomst staat een non-overnamebeding: geen van beide bedrijven mag tijdens de looptijd en 12 maanden daarna personeel van de ander overnemen of voor zich laten werken zonder schriftelijke toestemming. Daarnaast staat in de overeenkomst dat Cimsolutions als penvoerder het aanspreekpunt van BDT is.
Cimsolutions stelde dat The NextGen beide afspraken schond. De medewerker was bij haar in dienst, kende concurrentiegevoelige informatie en werd toch door The NextGen aangenomen. Bovendien benaderde The NextGen herhaaldelijk rechtstreeks managers van BDT om eigen kandidaten aan te bieden. BDT klaagde daar op 10 augustus, 20 augustus en 7 oktober 2026 over bij Cimsolutions. Een medewerker van The NextGen had bijvoorbeeld gemaild dat twee specialisten beschikbaar waren en voorgesteld de volgende ochtend te bellen. The NextGen bood in een e-mail van 28 augustus excuses aan en sprak van de actie van één accountmanager.
In de procedure voerde The NextGen een eerste verweer: het non-overnamebeding is volgens haar een verboden mededingingsbeperking, in strijd met artikel 6 van de Mededingingswet en artikel 101 van het Werkingsverdrag van de Europese Unie, en dus nietig. Zij wees erop dat de Autoriteit Consument & Markt zulke afspraken als verboden ziet. De voorzieningenrechter volgde dat niet. Het beding kan de concurrentie weliswaar beperken, maar The NextGen had volgens de rechter een gedegen onderbouwing moeten geven van de economische en juridische context: de aard van de diensten, de omvang van de markt en de gevolgen van de beperking. Dat deed zij onvoldoende. In een kort geding is bovendien geen uitgebreid economisch debat mogelijk.
De rechter legde het beding ruim uit. Of de medewerker actief is benaderd, liet hij in het midden, want vast staat dat hij bij Cimsolutions werkte en sinds 1 oktober bij The NextGen werkt. The NextGen wist bovendien sinds de brief van 24 juli dat Cimsolutions bezwaar maakte. Daarmee handelde zij in strijd met het beding.
Ook het tweede verweer sneuvelde. The NextGen betoogde dat rechtstreeks contact met BDT gebruikelijk is en juist in het belang van Cimsolutions, omdat zij zo bestaande relaties benut en een 'warme stoel' kan aanbrengen. De rechter wees dat af. De afgesproken werkwijze is dat Cimsolutions het contact met BDT onderhoudt en dat kandidaten via haar worden aangeboden. De klachten van BDT laten zien dat BDT juist last heeft van de werkwijze van The NextGen. Rechtstreeks aanbieden past ook niet bij een aanbesteding die uitgaat van gelijke behandeling en transparante mededinging, waarbij een aanvraag gelijktijdig onder alle opdrachtnemers wordt uitgezet. Contact over mensen die The NextGen al voor het sluiten van de overeenkomst bij BDT had gedetacheerd mag wel, maar het herhaaldelijk benaderen van nog onbekende BDT-medewerkers over nieuwe opdrachten valt daar niet onder. Cimsolutions heeft volgens de rechter een spoedeisend belang, mede omdat de klachten op haar afstralen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen toe. The NextGen moet het non-overnamebeding en de contactafspraken nakomen, de samenwerking met de medewerker beëindigen en beëindigd houden zolang het beding loopt, en mag BDT of haar medewerkers niet meer rechtstreeks benaderen over detachering. Ook mag zij niet buiten Cimsolutions om arbeidskrachten aan BDT aanbieden. Een dwangsom van € 50.000 per overtreding, zoals Cimsolutions vroeg, kent de rechter niet toe: het vonnis maakt duidelijk wat niet mag en de rechter gaat ervan uit dat The NextGen zich daaraan houdt. The NextGen betaalt de proceskosten van € 2.229,65, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht Aannemer moet bedrijfsunits uiterlijk 15 december opleveren, anders € 3.500 dwangsom per dag Zeventien kopers van bedrijfsunits aan de rand van een nieuw bedrijfsverzamelcomplex wachten al langer dan afgesproken op oplevering. Zij hebben de units vrijwel volledig betaald, maar kunnen ze niet gebruiken voor hun bedrijf. De overeengekomen bouwtijd van 200 werkbare dagen is volgens hen allang verstreken, terwijl de kosten voor huur en gederfde omzet doorlopen. Daarom stapten zij naar de voorzieningenrechter, in een kort geding, een snelle procedure voor een voorlopige beslissing.
De kopers hebben elk apart een koopovereenkomst gesloten met Rond I en een aanneemovereenkomst met een aannemer. In die aanneemovereenkomst staat dat het werk wordt uitgevoerd volgens een Technische Omschrijving. Daarin is het werk in twee delen gesplitst: deel A wordt verzorgd door [gedaagde sub 3] en deel B door [gedaagde partij sub 2]. De kopers wilden dat alle drie de gedaagden de overeenkomst nakomen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen tegen twee van de drie gedaagden af. [gedaagde partij sub 2] heeft zijn deel B volledig uitgevoerd en de units casco opgeleverd; een groot deel van de kopers maakte al gebruik van die vervroegde oplevering. Dat hij de aanneemovereenkomsten ondertekende, betekent niet dat hij ook verantwoordelijk is voor deel A. Rond I is alleen verkoper van de grond en geen partij bij de aanneemovereenkomsten, dus zij kan niet tot nakoming worden aangesproken.
[gedaagde sub 3] werd wel aangesproken. Zij had de overeenkomsten niet zelf getekend en stelde daarom geen contractspartij te zijn. Dat verweer slaagde niet. De Technische Omschrijving maakt deel uit van de overeenkomsten en vermeldt dat deel A door haar wordt verzorgd. Zij erkende die verantwoordelijkheid ook op de zitting, de conceptovereenkomsten kwamen van haar, en zij correspondeerde zelf met de kopers over de werkzaamheden. Bovendien weigerde zij de samenwerkingsovereenkomst met de andere aannemer te laten zien, wat in haar nadeel werkt.
Ook het verweer dat de bouwtermijn niet was verstreken, haalde niets uit. [gedaagde sub 3] stelde dat dagen waarop derden zoals netbeheerder Stedin hun werk niet doen, geen 'werkbare dagen' zijn. Maar wat een werkbare dag is, hebben partijen niet vastgelegd, en dat risico ligt bij de professionele aannemer. Zij had dit expliciet in de overeenkomst kunnen opnemen. De bouwtermijn begon vier maanden na 19 juli 2024, toen de bezwaarmakers waren uitgekocht, en is volgens de voorzieningenrechter inmiddels ruimschoots verstreken. Een beding in de Metaalunievoorwaarden dat overschrijding geen recht geeft op schadevergoeding of ontbinding doet er niet toe, want de kopers vragen om nakoming.
De kopers wilden dat het werk binnen drie dagen of drie weken klaar zou zijn. Dat vond de voorzieningenrechter te kort. Volgens de planning van [gedaagde sub 3] zou zij na afronding van het werk van de combi-aannemer van Stedin en Vitens nog tot 2 februari 2027 bezig zijn. Dat is te lang, omdat de kopers vrijwel alles al hebben betaald. Zij had bovendien kunnen beginnen met werk dat niet van de combi-aannemer afhangt, zoals een deel van de bestrating, en koos daar zelf niet voor. Dat is voor haar rekening.
Twee andere vorderingen werden afgewezen. De kopers wilden nieuwe, onbeschadigde betonklinkers, maar uit de overeenkomsten of de Technische Omschrijving blijkt dat niet, en een bodemrechter kan de stenen alsnog laten vervangen. Ook hoeft [gedaagde sub 3] het bouwterrein niet te beveiligen. Een enkele inbraak is daarvoor onvoldoende, en de kopers kunnen hun units leeg laten zolang er niet is opgeleverd.
De voorzieningenrechter veroordeelt [gedaagde sub 3] om het werk gebruiksklaar op te leveren uiterlijk op 15 december 2026. Doet zij dat niet, dan verbeurt zij een dwangsom van € 3.500 per dag, tot een maximum van € 350.000. Zij moet bovendien de proceskosten van de kopers betalen, begroot op € 2.235,81, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. De kopers hoeven de kosten van de andere twee gedaagden niet te vergoeden, omdat die geen afzonderlijke kosten hebben gemaakt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct kan worden afgedwongen, ook als hiertegen hoger beroep wordt ingesteld.
Rechtbank Midden-Nederland · 3 november 2026
Civiel Recht Rechter keurt verkoop van huis voor € 686.100 goed na bieding in gesloten envelop Een man die in Kazachstan woont, had een woonhuis in Nederland dat met een hypotheek was bezwaard. Hij had geld geleend van een bv, maar het bedrag waarvoor de hypotheek als zekerheid was gevestigd niet terugbetaald. De bv eiste daarom de lening op en kondigde aan het huis openbaar te laten verkopen. Die executieverkoop stond gepland voor 10 september 2026. De man vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland in Lelystad om in plaats daarvan een onderhandse verkoop goed te keuren. Een verkoop buiten de veiling om kan alleen als de rechter daarvoor toestemming geeft.
De man had het huis al verkocht aan een koper voor € 600.000. De bv, die de hypotheek had verstrekt, had geen bezwaar tegen een onderhandse verkoop, maar vond de prijs te laag. Volgens de bv moest het huis naar de hoogste bieder gaan. Zij had zelf een andere gegadigde gevonden die € 625.000 wilde betalen. De hoogte van de vordering van de bv stond ook niet vast. Volgens de aanzegging van de executie bedroeg die op 28 april 2026 ruim € 621.000, met daarbovenop rente van ruim € 102 per dag en buitengerechtelijke kosten van bijna € 5.900. Partijen waren het niet eens over het precieze bedrag.
Op de zitting van 30 september 2026 waren zowel de eerste koper als de nieuwe gegadigde aanwezig, een bedrijf. Het bedrijf bood € 625.000. De eerste koper gaf daarop aan zijn bod van € 600.000 te willen heroverwegen. De voorzieningenrechter liet beiden een laatste, onvoorwaardelijk bod doen in een gesloten envelop. De eerste koper bood € 655.000 en het bedrijf € 686.100.
De rechter oordeelde dat de man zijn verzoek terecht had ingediend. Omdat het huis in Nederland staat, is de Nederlandse rechter bevoegd en geldt Nederlands recht, ook al woont de man in het buitenland. Het huis is getaxeerd op € 550.000. Bij een executieverkoop wordt volgens de opiniewaarde maar een veel lager bedrag verwacht, namelijk € 275.000. Daarom achtte de rechter voldoende aannemelijk dat een openbare veiling niet meer zou opbrengen dan de onderhandse verkoop.
Dat het huis naar de hoogste bieder gaat, vond de rechter vanzelfsprekend. Daar speelde bij mee dat de exacte hoogte van de vordering van de bv nog openstond. Bovendien had een andere schuldeiser vlak voor de zitting beslag op het huis gelegd, ter zekerheid van een vordering die voorlopig op € 27.135 is begroot. Er was dus belang bij een zo hoog mogelijke opbrengst.
De voorzieningenrechter keurde daarom het bod van € 686.100 van het bedrijf goed. Dat geldt onder de voorwaarde dat hij ook de koopovereenkomst goedkeurt. Die overeenkomst moet nog worden aangepast. Partijen krijgen twee weken om de aangepaste koopovereenkomst naar de rechter te sturen. Verdere beslissingen houdt de rechter aan.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Curaçaose rechter stopt sloop door stichting rond woningen op landgoed Zeegening Twee vrouwen wonen al tientallen jaren in twee huizen op het terrein Zeegening op Curaçao. In juli 2026 haalde een stichting zonder hun toestemming de omheining, de poort en de brievenbus rond hun woningen weg. Daarna legde ze een wal van puin aan voor hun huizen, waardoor de toegang tot de woningen veranderde. De vrouwen vroegen de rechter in een kort geding, een spoedprocedure, om de werkzaamheden te laten stoppen en de schade te laten herstellen.
De stichting is door het gerecht aangesteld als vereffenaar, dus als beheerder die de zaken regelt, van de onbeheerde nalatenschap van een man die in 1928 overleed. Tot die nalatenschap behoort Zeegening, een terrein van 330.000 vierkante meter. De stichting liet een verkavelingsplan opstellen, dat de overheid goedkeurde, en begon met het kaalschrapen van een groot deel van het terrein om kavels te kunnen verkopen. Volgens de vrouwen zijn zij door verjaring eigenaar geworden van het stuk grond waarop hun huizen staan. De stichting betwist dat.
De rechter ging in de kern mee met de vrouwen. Als vereffenaar mocht de stichting wel werken aan de uitvoering van haar plan, maar niet eigenmachtig een einde maken aan het bezit dat anderen uitoefenen, zeker niet na protest en met eigendomsaanspraken in het spel. Het vereffenaarschap en het goedgekeurde verkavelingsplan kunnen volgens de rechter geen afbreuk doen aan eigendom dat eventueel is verkregen. Ze laten ook onverlet dat rekening moet worden gehouden met serieuze aanspraken op voortgezet gebruik. Het weghalen van de omheining, de poort en de brievenbus was daarom onrechtmatig.
Of de vrouwen echt eigenaar zijn geworden door verjaring, liet de rechter nadrukkelijk open. Dat hoeft in een kort geding niet te worden vastgesteld. Wel nam hij aan dat zij na tientallen jaren bewoning als 'gebruiker' kunnen worden aangemerkt in de zin van de artikelen 3:200a en verder van het Burgerlijk Wetboek. Op grond daarvan zouden zij in een aparte procedure in aanmerking kunnen komen voor toekenning van een deel van de grond die zij gebruiken. De stichting had de bestaande situatie moeten respecteren zolang daarover geen duidelijkheid bestond.
De rechter gebruikte voor zijn beslissing een stuk van 4.079 vierkante meter, zoals aangegeven op een situatieschets van de vrouwen. Voor het andere stuk van 2.451 vierkante meter dat de vrouwen ook wilden beschermen, was onvoldoende gebleken dat zij het daadwerkelijk in bezit hadden. Dat deel van de vorderingen wees hij af.
Op de zitting had de stichting verzekerd dat zij de woningen verder met rust zou laten. Volgens de rechter nam dat het belang van de vrouwen bij een verbod niet weg, gelet op wat er eerder was gebeurd. Ook stelde de rechter op 8 oktober 2026 aan beide partijen een minnelijke oplossing voor: de stichting zou meewerken aan het op naam stellen van de percelen, de vrouwen zouden de kosten dragen en daarna geen bodemprocedures voeren. Daarover is in dit vonnis niets beslist.
De rechter beveelt de stichting om met onmiddellijke ingang alle bouw-, sloop-, graaf-, egalisatie- en verkavelingswerkzaamheden te staken op het stuk van 4.079 vierkante meter, op straffe van een dwangsom van Cg 5.000 per overtreding met een maximum van Cg 50.000. Binnen een maand moet de stichting de puinwal voor de woningen verwijderen, op straffe van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. Binnen drie maanden moet zij de afrastering en afscherming, voor zover redelijkerwijs mogelijk, terugbrengen in een staat die lijkt op die van voor de verwijdering, met dezelfde dwangsom van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. De stichting wordt veroordeeld in de proceskosten, waaronder Cg 1.500 gemachtigdensalaris, en de vrouwen mogen kosteloos procederen. Het meer of anders gevorderde is afgewezen en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 22 oktober 2026
Civiel Recht Raad van State bevestigt afwijzing van verzoek Zwollenaar om kadastrale grens aan te passen Een man uit Zwolle probeerde via een bestuursrechtelijke procedure de kadastrale grens van zijn perceel in lijn te brengen met de juridische eigendomsgrens die in een civiele procedure was vastgesteld. De Raad van State wees zijn hoger beroep af en bevestigde daarmee het oordeel van de rechtbank Overijssel.
De zaak gaat terug tot december 1998, toen de man grond kocht van zijn toenmalige buren. Een landmeter stelde destijds de grenzen van het perceel vast en legde die vast in een zogeheten relaas van bevindingen. Op basis daarvan werd de basisregistratie kadaster (BRK) in 1999 bijgewerkt. De man stelde later dat die meting niet klopte en dat de kadastrale grens afweek van wat hij en zijn buren werkelijk hadden beoogd bij de aankoop, zoals omschreven in de notariële leveringsakte.
Na een eerdere bestuursrechtelijke procedure, die in 2022 ook al door de Raad van State was afgewezen, diende de man in 2023 een nieuw verzoek in. Dit keer verwees hij naar de uitkomst van een civiele procedure uit 2021, waarin de juridische eigendomsgrens tussen zijn perceel en dat van zijn buurman was vastgesteld. Hij vroeg de bewaarder van het kadaster om de kadastrale grens aan te passen aan die eigendomsgrens, zonder dat er een nieuw perceelnummer zou ontstaan.
De bewaarder wees het verzoek opnieuw af. De procedure van artikel 7t van de Kadasterwet biedt alleen de mogelijkheid om zogenoemde misslagen te herstellen: fouten die zijn ontstaan doordat de BRK afwijkt van het brondocument waarop de bijwerking is gebaseerd. In dit geval was er geen verschil tussen de BRK en het relaas van bevindingen. Dat de man het inhoudelijke resultaat van de meting betwist, valt buiten het bereik van deze procedure.
De Raad van State volgde dit standpunt. Een verzoek om herstel kan alleen worden ingewilligd als er een verschil bestaat tussen de kadastrale registratie en het brondocument. De bewaarder is daarbij uitsluitend gehouden aan het relaas van bevindingen en niet aan andere documenten zoals notariële akten. Dat de meting in 1998 en 1999 mogelijk gebrekkig is geweest, kan nu niet meer tot aanpassing leiden. De man had dit bezwaar eerder aan de orde moeten stellen, ook al omdat hij het perceel in 2006 heeft verkocht en in 2018 opnieuw in eigendom heeft gekregen zonder de kwestie aan te kaarten. Dat hij dat heeft nagelaten, komt voor zijn eigen rekening.
De man beriep zich ook op het eigendomsrecht, zoals beschermd door het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. De Raad van State verwierp dit betoog. Een registratie in de BRK verandert de civielrechtelijke eigendomsverhoudingen niet. Het feit dat de kadastrale registratie niet overeenkomt met de vastgestelde eigendomsgrens en dat dit niet via de kadastrale herstelregeling kan worden rechtgezet, betekent op zichzelf geen schending van het eigendomsrecht.
De Raad van State bevestigde de uitspraak van de rechtbank Overijssel. De bewaarder van het kadaster hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 28 oktober 2026
Bestuursrecht