Rechtbank legt 26 maanden cel op voor bijlaanval in Utrecht, zes maanden minder dan de eis Op 1 maart 2026 stond een man bij een parkeergarage in Utrecht in discussie met een ander. Na een woordenwisseling pakte hij een bijl uit zijn tas. Hij rende op de man af en sloeg met kracht met de scherpe kant van de bijl in de richting van zijn hoofd. Hij raakte hem achter het linkeroor. Het slachtoffer kreeg een scheurwond van ongeveer vier centimeter, die bij de huisartsenpost werd gelijmd, en een hersenkneuzing. Een deel van de aanval is vastgelegd door een camera met zicht op het incident.
De verdachte, een man uit de Dominicaanse Republiek die nu gedetineerd is, zei op de zitting dat hij de ander alleen had willen afschrikken. Zijn advocaat betoogde dat niet vaststond dat de wond door de bijl was ontstaan: dat was volgens haar niet goed te zien op de beelden en het letsel kon ook van een eerdere val komen. Ook zou één zwaaiende beweging en een oppervlakkige wond geen aanmerkelijke kans op de dood opleveren.
De meervoudige kamer van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Utrecht) volgde die verweren niet. De rechters zagen op de beelden dat de verdachte met de scherpe kant van de bijl op het hoofd van het slachtoffer sloeg. De bijl woog bijna een kilo en had een scherpe snijkant. Het hoofd is volgens de rechtbank een kwetsbaar lichaamsdeel met vitale organen. Dat het slachtoffer op beeld niet buiten bewustzijn raakte en maar een wond van vier centimeter had, veranderde daar niets aan. Door op korte afstand met kracht met zo'n bijl te slaan, heeft de verdachte volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden. Dat heet voorwaardelijk opzet. Daarmee is poging tot doodslag bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat het geweld op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en dat de verdachte eerder voor geweldsdelicten is veroordeeld. Hij liep bovendien in meerdere proeftijden. Een psycholoog stelde bij hem een ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis en een stoornis in cannabisgebruik vast en adviseerde het feit in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De rechtbank nam dat over. De reclassering schatte het recidiverisico als gemiddeld in en adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste 32 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt 26 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel is daarmee even lang als in de eis. De voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en controle op het gebruik van alcohol en drugs. De gevorderde dadelijke uitvoerbaarheid van die voorwaarden wijst de rechtbank af, omdat er geen duidelijk patroon van gewelddadig gedrag is. Een contactverbod met het slachtoffer legt zij niet op: de rechtbank ziet geen aanwijzingen dat de verdachte hem opnieuw zal opzoeken en spreekt van een eenmalig conflict.
De bijl wordt verbeurdverklaard. Het mes dat bij de verdachte in beslag was genomen krijgt hij terug. Het slachtoffer krijgt € 2.175 aan smartengeld, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 maart 2026. De rechtbank legde daarnaast de schadevergoedingsmaatregel op: de verdachte moet het bedrag aan de Staat betalen, die het aan het slachtoffer overmaakt. Bij niet-betaling volgen 21 dagen gijzeling. Tot slot beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraffen van 2 weken en 23 dagen, omdat de verdachte tijdens de proeftijden opnieuw een strafbaar feit pleegde.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 november 2026
Strafrecht Hof verklaart klacht tegen deurwaarder over ontruiming bedrijfspand ongegrond Een bedrijf dat een bedrijfspand huurde, werd in kort geding veroordeeld om dat pand te ontruimen en de achterstallige huur te betalen. Toen het bedrijf niet vrijwillig vertrok, schakelde de verhuurder een gerechtsdeurwaarder in om de ontruiming uit te voeren. Na de ontruiming diende het bedrijf een tuchtklacht in tegen de deurwaarder, met vier verwijten: dat hij het vonnis onrechtmatig had geëxecuteerd ondanks betaalde huurtermijnen, dat hij zijn onderzoeksplicht had verzaakt, dat hij een verouderd vonnis had gebruikt, en dat hij de inboedel zonder wettelijke basis had vastgehouden totdat de ontruimingskosten waren betaald.
De kamer voor gerechtsdeurwaarders in Amsterdam verklaarde drie van deze vier klachtonderdelen gegrond en legde de deurwaarder een berisping en een geldboete van € 500 op, plus een kostenveroordeling. De deurwaarder ging tegen deze beslissing in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam.
Het hof kwam tot een ander oordeel dan de kamer. Over de executie van het vonnis overwoog het hof dat de veroordeling tot ontruiming, anders dan de kamer had aangenomen, helemaal niet afhankelijk was gesteld van het bestaan van een huurachterstand. De deurwaarder mocht dus gewoon executeren op basis van het vonnis, ongeacht de betalingen die het bedrijf inmiddels had gedaan. Dat in de aanzegging van de ontruiming per abuis stond dat de huurovereenkomst zou zijn ontbonden, veranderde daar niets aan, temeer omdat die aanzegging niet door de deurwaarder zelf was opgesteld.
Ook het verwijt dat de deurwaarder geen onderzoek had gedaan naar een eventuele huurachterstand of een verouderd vonnis had gebruikt, wees het hof van de hand. Omdat de ontruiming sowieso niet van een huurachterstand afhing, was verder onderzoek daarnaar niet nodig geweest. Tussen het vonnis en de daadwerkelijke ontruiming zat iets meer dan vier maanden, en gelet op de lopende correspondentie en de voorbereidingen die in die periode waren getroffen, mocht de deurwaarder de ontruimingstitel ook na die tijd nog gebruiken.
Het derde punt betrof de inboedel van het bedrijf, die na de ontruiming was opgeslagen en pas zou worden vrijgegeven na betaling. Het hof stelde vast dat de opdrachtgever van de deurwaarder, de verhuurder, hiertoe gerechtigd was op grond van het retentierecht: het recht om spullen onder zich te houden totdat een vordering is betaald. Weliswaar was in eerste instantie een onjuist bedrag doorgegeven, waarin ten onrechte ook de ontruimingskosten zelf waren meegerekend, maar dit was later gecorrigeerd en het bedrijf was daarna herhaaldelijk geïnformeerd over de juiste, lagere opslagkosten. Toen het bedrijf op die berichten niet meer reageerde en ook niet betaalde, is de inboedel uiteindelijk in opdracht van de verhuurder vernietigd. Het hof zag hierin geen onzorgvuldig handelen van de deurwaarder.
Het vierde klachtonderdeel, over gestelde schade door misgelopen bedrijfsoverdracht, was door de kamer al ongegrond verklaard en bleef dat ook bij het hof: voor een schadevergoeding moet het bedrijf naar de civiele rechter, niet naar de tuchtrechter. Een nieuw verwijt over het ontbreken van een inventarislijst, dat het bedrijf pas tijdens de mondelinge behandeling bij de kamer had geopperd, verklaarde het hof niet-ontvankelijk omdat het geen deel uitmaakte van de oorspronkelijke klacht.
Omdat geen van de klachtonderdelen doel trof, vernietigde het hof de beslissing van de kamer voor gerechtsdeurwaarders en verklaarde de klacht tegen de deurwaarder alsnog in haar geheel ongegrond. Daarmee kwamen ook de eerder opgelegde berisping, de geldboete van € 500 en de kostenveroordeling te vervallen.
Gerechtshof Amsterdam · 8 september 2026
Civiel Recht Rechter vernietigt toewijzing notarisprotocol wegens onzorgvuldig advies Een Utrechtse notaris heeft met succes beroep aangetekend tegen de toewijzing aan hem van het protocol van een oud-notaris die uit zijn ambt was ontzet. De staatssecretaris van Justitie en Veiligheid had besloten het protocol — een verzameling van zo'n 39.000 notariële akten — aan de notaris toe te wijzen, omdat hij ooit in dezelfde maatschap had gewerkt als de oud-notaris en daarmee bekend zou zijn met het protocol en de cliënten.
De oud-notaris was in 2020 door de Kamer voor het Notariaat uit zijn ambt ontzet, een beslissing die in 2021 door het gerechtshof Amsterdam werd bevestigd. Sindsdien werd het protocol beheerd door een waarnemer in Amstelveen. Toen de waarnemer in 2025 aangaf het protocol te willen overdragen, bleek niemand in de regio bereid het over te nemen. Diverse notarissen wezen de eiser aan als de meest voor de hand liggende kandidaat, vanwege zijn gedeelde verleden met de oud-notaris.
De eiser zelf was het daar echter niet mee eens. Hij vreesde voor imagoschade door de associatie met de strafbare feiten van de oud-notaris, wees erop dat zijn kantoor geen ondernemingsrecht meer deed terwijl dat deel uitmaakte van het protocol, en stelde dat zijn band met de oud-notaris juist een belemmering was voor goed functioneren — niet een voordeel. De staatssecretaris baseerde de toewijzing op drie adviezen van de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie (KNB), maar de rechter oordeelt dat die adviezen ernstig tekortschieten.
De voorzieningenrechter stelt vast dat de KNB nooit echt onderzoek heeft gedaan naar de omvang en samenstelling van het protocol, en ook niet naar wat toewijzing aan de eiser concreet zou betekenen. Zo is er niet gekeken hoeveel en hoe complex de zaken zijn die uit het protocol kunnen voortvloeien, en is het feit dat het kantoor van de eiser geen ondernemingsrecht doet — terwijl een deel van het protocol daar wel uit bestaat — niet meegenomen in de advisering. Ook de bezwaren van de eiser over zijn conflictueuze verleden met de oud-notaris zijn buiten beschouwing gelaten, evenals de vraag of andere kandidaten misschien geschikter waren.
Daarnaast concludeert de rechter dat de eerste adviesaanvraag van de staatssecretaris zelf al was ingegeven door de vooraf ingenomen conclusie dat de eiser de aangewezen persoon was. De staatssecretaris vroeg de KNB niet openlijk wie de beste kandidaat was, maar vroeg slechts of er bezwaren waren tegen toewijzing aan de eiser. Een latere aanvullende adviesaanvraag herstelde dat gebrek niet, omdat ook dat aanvullende advies geen inzichtelijke, op feiten gebaseerde redenering bevatte.
De voorzieningenrechter vernietigt het besluit van de staatssecretaris en herroept ook het eerdere primaire besluit. De staatssecretaris moet opnieuw beginnen: zij moet op basis van transparante, op het specifieke protocol toegesneden criteria onderzoeken welke notaris het meest geschikt is om het protocol over te nemen. De staatssecretaris wordt daarnaast veroordeeld tot betaling van €4.134 aan proceskosten en moet €400 aan griffierecht aan de eiser vergoeden.
Rechtbank Midden-Nederland · 1 mei 2026
Bestuursrecht Raad van State: staatssecretaris hoeft niet te ingrijpen in tuchtklachten tegen advocaten, hoger beroep ongegrond Een man diende klachten in bij de Nederlandse Orde van Advocaten, de Raden van Discipline en het Hof van Discipline. Volgens hem werkten die klachtenprocedures niet. Op 31 maart 2023 vroeg hij de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid daarom om hem te helpen aan 'rechtstoegankelijkheid'. Dat kwam neer op een verzoek om in te grijpen in zijn individuele tuchtzaken.
De staatssecretaris weigerde dat bij brief van 21 april 2023. Hij schreef dat hij als staatssecretaris niet kan interveniëren in individuele zaken. De man maakte bezwaar, maar de staatssecretaris handhaafde zijn weigering bij brief van 15 juni 2023. De man stapte daarna naar de rechter.
De Raad van State beslist in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 17 december 2024. Die rechtbank had het beroep van de man ongegrond verklaard. Volgens de rechtbank geeft de Advocatenwet de staatssecretaris geen ruimte om in individuele tuchtzaken tussenbeide te komen. De tuchtrechtelijke bevoegdheden liggen bij de dekens, de Raden van Discipline en het Hof van Discipline.
De Afdeling bestuursrechtspraak komt tot hetzelfde eindresultaat, maar langs een andere weg. De brief van 15 juni 2023 miste een formeel dictum, het beslispunt van een besluit. Uit de tekst en de toelichting van de staatssecretaris leidt de Afdeling af dat hij het bezwaar niet-ontvankelijk bedoelde te verklaren. De brief van 21 april 2023 is namelijk geen besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Een besluit is een schriftelijke beslissing met rechtsgevolg, en daar voldeed deze brief niet aan. De rechtbank verklaarde het beroep daarom terecht ongegrond, zij het om andere redenen. Aan de inhoudelijke gronden van de man komt de Afdeling niet toe.
De staatssecretaris vroeg de Afdeling ook om het hoger beroep niet-ontvankelijk te verklaren wegens misbruik van procesrecht. Hij wees erop dat de man bij meerdere ministers hetzelfde verzoek heeft gedaan en dat zijn procedeergedrag de staat veel publieke middelen kost. De Afdeling wijst dat verzoek af: op basis van alle informatie die zij nu heeft, is van misbruik nog geen sprake.
Tegelijk waarschuwt de Afdeling dat er inmiddels wel een duidelijk patroon te zien is. De man start bij verschillende bestuursorganen en rechtscolleges meerdere procedures en dient klachten in. Op 22 mei 2024 verklaarde de Afdeling al hoger beroepen van hem niet-ontvankelijk wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. Bovendien deed hij hetzelfde verzoek aan de Minister van Justitie en Veiligheid. Dat leidde tot een uitspraak van de Afdeling van 3 juni 2026, waarin zijn hoger beroep eveneens ongegrond werd verklaard. Daaruit volgt dat zulke brieven van een staatssecretaris of minister geen besluit zijn. Volgens de Afdeling zou dat voor de man reden moeten zijn om te stoppen met vergelijkbare verzoeken. Blijft hij op deze manier procederen, dan kan het oordeel op termijn alsnog anders uitvallen.
Het voorwaardelijk incidenteel hoger beroep van de staatssecretaris vervalt, omdat het hoger beroep van de man ongegrond is. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank, met verbetering van de gronden. De staatssecretaris hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Accountants krijgen waarschuwing voor overslaan mondelinge hoorzitting Twee werknemers van energiebedrijf Vattenfall dienden een klacht in bij de beroepsvereniging IIA (Instituut van Internal Auditors) tegen een collega die betrokken was bij een intern rapport over schendingen van Europese aanbestedingsregels. Die klacht had betrekking op een conceptmemorandum uit 2015 waarin werd erkend dat Vattenfall bewust aanbestedingsregels had overtreden. De IIA behandelde de klacht via haar eigen tuchtrechtspraak, uitgevoerd door een Raad van Tucht en een Raad van Beroep, waarvan meerdere geregistreerde accountants lid waren.
Nadat de tuchtrechtelijke procedure bij de IIA was afgerond, stapten de Vattenfall-medewerkers naar de officiële accountantskamer. Ze beschuldigden de accountants die zitting hadden in de IIA-tuchtcolleges van partijdigheid, onzorgvuldigheid en het achterhouden van de belangen van de beklaagde internal auditor. De accountantskamer wees de meeste klachten af, maar oordeelde dat twee leden van de Raad van Beroep wél fout hadden gehandeld: zij hadden geen mondelinge hoorzitting gehouden, terwijl het eigen reglement van de IIA dat verplicht stelde en de klagers er tweemaal uitdrukkelijk om hadden gevraagd.
Beiden partijen gingen in hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. De Vattenfall-medewerkers wilden dat meer klachtonderdelen gegrond zouden worden verklaard; de accountants wilden juist dat de klacht geheel ongegrond zou worden verklaard of dat de klagers niet-ontvankelijk zouden worden verklaard.
Het College stelde allereerst vast dat accountants die deelnemen aan verenigingstuchtrechtspraak — zoals die van de IIA — wel degelijk tuchtrechtelijk aangesproken kunnen worden op hun individueel handelen, maar dat dit toetsingskader terughoudend moet zijn. De drempel is hoog: alleen bij ernstige schendingen van procedurele regels of fundamentele beginselen is ingrijpen gerechtvaardigd. Een tuchtprocedure is er niet voor bedoeld om inhoudelijke oordelen van een privaatrechtelijk tuchtcollege opnieuw te beoordelen.
De argumenten van de Vattenfall-medewerkers over partijdigheid, bewijswaardering en motivering van de uitspraken haalde het College niet over de streep. Dat de accountants in de IIA-tuchtcolleges de beklaagde kenden uit hoofde van haar functie bij de IIA was onvermijdelijk: het reglement schrijft nu eenmaal voor dat tuchtcollegeleden zelf lid van de vereniging moeten zijn.
Wel hield de veroordeling van de twee Raad van Beroep-leden stand. Het College bevestigde dat zij in strijd hadden gehandeld met het beginsel van vakbekwaamheid en zorgvuldigheid door unaniem te besluiten geen mondelinge behandeling te houden. Hoor en wederhoor is ook in verenigingstuchtrecht een fundamentele procedurele waarborg. Dat de uitkomst voor de beklaagde uiteindelijk niet anders was geweest, deed daar niet aan af.
Het College verklaarde beide hoger beroepen ongegrond. De uitspraak van de accountantskamer blijft daarmee volledig in stand, inclusief de opgelegde maatregel van waarschuwing aan de twee accountants die hadden deelgenomen aan de Raad van Beroep van de IIA.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 7 april 2026
Bestuursrecht