Breda mocht drankvergunning Sumo-restaurant niet intrekken; Raad van State ziet wel band met oud-eigenaren Restaurant Sumo Oriental Japanese & Asian dining aan de Nieuwe Ginnekenstraat in Breda verloor in februari 2021 zijn drankvergunning. De burgemeester van Breda vond dat er ernstig gevaar bestond dat de vergunning zou worden gebruikt om crimineel geld te benutten of strafbare feiten te plegen. Aanleiding was de band tussen het bedrijf achter het restaurant, OMUS, en twee mannen die aan het hoofd stonden van het Sumo-concern. Bij OMUS was in 2014 een inval van de FIOD geweest. De twee mannen werden in 2020 door de rechtbank Rotterdam schuldig verklaard, zonder straf, aan belastingfraude en deelname aan een criminele organisatie gericht op witwassen in de periode tot december 2014.
OMUS werd in 2015 opgericht en kreeg dat jaar een vergunning op grond van de Drank- en Horecawet. De twee mannen bezaten toen samen de meerderheid van de aandelen. In juli 2018 verkochten zij die aan medeaandeelhouders en een medewerker. Na een onderzoek op grond van de Wet Bibob, de wet waarmee overheden zich kunnen beschermen tegen misbruik van vergunningen door criminelen, adviseerde het Landelijk Bureau Bibob dat OMUS nog altijd in een zakelijk samenwerkingsverband met de twee mannen stond. De burgemeester trok de vergunning op 22 februari 2021 in en handhaafde dat op 8 juli 2021 na bezwaar.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant gaf OMUS op 25 november 2022 gelijk. Volgens de rechtbank was de zakelijke relatie ontvlochten, waren er na 2014 geen strafbare feiten meer aangetoond en had de burgemeester het tijdsverloop van ruim zes jaar ten onrechte niet meegewogen. De rechtbank herriep de intrekking. De burgemeester ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. In december 2022 kreeg de rechtsopvolger van OMUS, Ginkgo, overigens een nieuwe vergunning op grond van de Alcoholwet, met de voorwaarden dat de franchiserelatie met Sumo werd verbroken en de naam en het logo van Sumo niet meer werden gebruikt.
Op het belangrijkste punt gaf de Afdeling de burgemeester gelijk. Hij mocht afgaan op de adviezen van het Bibob-bureau. De twee mannen hadden eerder constructies gebruikt om hun werkelijke zeggenschap te verhullen. De nieuwe franchiseconstructie leek sterk op een eerdere. Een holding van een van hen stond tot januari 2020 als houder van het merk Sumo geregistreerd, hoewel het merk al in maart 2019 zou zijn verkocht. OMUS gebruikte nog de administrateur van het concern, en meerdere eigenaren en bestuurders hadden er gewerkt. De stappen die OMUS zette, zoals de verkoop van aandelen, een nieuwe huurovereenkomst, een nieuwe accountant en een andere advocaat, waren onvoldoende om de band te verbreken.
Toch hield de intrekking geen stand. De burgemeester had volgens de Afdeling ten onrechte een ernstig gevaar aangenomen. De strafbare feiten lagen ruim zes jaar terug, de belastingschuld was met een boete terugbetaald, het deel van het vermogen dat op witwassen terug te voeren is, is door tijd en vermenging met legaal geld waarschijnlijk kleiner geworden, en OMUS had wel stappen gezet om zich los te maken. Bij een mindere mate van gevaar kan de burgemeester voorwaarden aan de vergunning verbinden. Dat deed hij later bij Ginkgo ook, en OMUS had hem daar herhaaldelijk om gevraagd. Hij had dat al in bezwaar kunnen doen.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep gegrond, maar bevestigde de uitspraak van de rechtbank met verbeterde gronden. De burgemeester mocht de vergunning dus niet intrekken, maar hoeft OMUS geen nieuwe meer te geven nu de rechtsopvolger er al een heeft. Over een schadeclaim van OMUS tot € 25.000 volgt een aparte uitspraak. Omdat de procedure een jaar en zeven maanden te lang duurde, moet de Staat OMUS € 2.000 schadevergoeding betalen en € 467 aan kosten.
Raad van State · 30 september 2026
Bestuursrecht Arnhemmer krijgt 15 maanden cel voor 2,6 kilo harddrugs, 4.700 pillen en nepvuurwapen Op 6 november 2025 hield de politie een man staande die in Gorssel in zijn auto reed. Agenten hadden hem gevolgd nadat een kentekencamera een melding gaf over drugshandel, witwassen en ondermijnende criminaliteit. In een jaszak in de kofferbak zat € 3.780 in verschillende coupures, en in zijn auto lagen witte poederresten. Op zijn vergrendelde telefoon verschenen berichten die volgens de agent typisch zijn voor drugsdealers. Hij bleek eerder te zijn aangehouden voor drugsdelicten en witwassen en was op dat moment geschorst uit voorlopige hechtenis.
Op basis daarvan gaf de hulpofficier van justitie een machtiging om het inschrijfadres van die man in Arnhem binnen te treden. Niemand deed open, maar op de bovenste verdieping brandde licht. De agenten forceerden een ruitje en troffen daar een medeverdachte aan. In de woonkamer lag veel verdovende middelen in het zicht, met weegschalen vol poederresten. In een openstaande lade naast het bed lag een voorwerp dat op een vuurwapen leek. Daarna gaf de rechter-commissaris toestemming om de open ruimten van de bovenste verdieping te doorzoeken.
De woning bleek van de huidige verdachte te zijn, een man uit 1997. Hij huurde haar van zijn moeder. Er lagen onder meer 188 gram MDMA, 951 gram 4-MMC, 87 gram cocaïne, 1.409 gram 2-MMC en 96 gram hasj. Verder vonden agenten duizenden tabletten met geneesmiddelen, waaronder 1.740 Palexia retard, 2.080 Valium, 118 Lyrica en 200 gabapentine. Voor een deel daarvan bestaat in Nederland helemaal geen handelsvergunning. Daarnaast lag er een luchtdrukwapen dat sterk lijkt op een Beretta-pistool. Zo'n wapen valt onder de Wet wapens en munitie.
De raadsman van de verdachte vroeg de rechtbank om al het bewijs uit de doorzoeking uit te sluiten. Volgens hem was het huisrecht geschonden: de politie had kunnen weten dat het pand in kamers was verhuurd en dat de eerste verdachte niet op de derde verdieping woonde. De rechter-commissaris zou daardoor onvolledig zijn ingelicht. De rechtbank verwierp dat verweer. Het aantreffen van de eerste verdachte onder deze omstandigheden rechtvaardigde het binnentreden op het adres waar hij stond ingeschreven, en de situatie in de woning gaf daarna genoeg reden om te doorzoeken. Het dossier bevat volgens de rechtbank geen aanwijzing dat de agenten vooraf wisten van de verdeling in subnummers, laat staan dat ze de rechter-commissaris onjuist hebben geïnformeerd.
De verdachte verklaarde op de zitting dat hij wist dat de harddrugs, de pillen en het wapen in zijn woning lagen, al sinds juli 2025. De rechtbank oordeelde daarom dat hij alles opzettelijk aanwezig had. Van medeplegen sprak de rechtbank hem vrij, omdat daarvoor te weinig aanknopingspunten zijn. Ook het drijven van een groothandel in geneesmiddelen achtte de rechtbank niet bewezen. Een grote voorraad is wel vastgesteld, maar dat het om een groothandel ging, kan uit het dossier niet worden afgeleid.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat harddrugs zeer verslavend zijn en overlast geven, en dat illegale geneesmiddelen de volksgezondheid in gevaar brengen omdat niemand controleert wie ze gebruikt. De verdachte is in de afgelopen vijf jaar al eens veroordeeld voor een Opiumwetdelict en kreeg toen een voorwaardelijke taakstraf. De officier van justitie eiste 24 maanden cel. De raadsman wees erop dat zijn cliënt een eigen bedrijf heeft dat hij bij een gevangenisstraf niet kan voortzetten, en vroeg om een voorwaardelijke straf met reclasseringstoezicht. De rechtbank vond dat de verdachte zijn leven op orde lijkt te hebben, en maakte daarom een deel van de straf voorwaardelijk.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 15 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Het luchtdrukwapen wordt onttrokken aan het verkeer.
Rechtbank Gelderland · 11 november 2026
Strafrecht Rechter wijst eis af tegen gunning rijksopdracht webredactie: geen nieuwe aanbesteding of herbeoordeling nodig De Staat der Nederlanden wil een raamovereenkomst sluiten met vijf partijen voor advies en uitvoering van webredactie en het beheer van social, online en offline media voor ministeries en uitvoeringsorganisaties van de Rijksoverheid. De Dienst Publiek en Communicatie van het Ministerie van Algemene Zaken schreef daarvoor een Europese openbare aanbesteding uit. Elf partijen schreven in. Een van hen, een bedrijf dat als zesde eindigde, ging naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag om de gunning te stoppen.
De aanbesteding verliep rommelig. Op 26 maart 2026 verstuurde de Staat een eerste voorlopige gunningsbeslissing. Daarin bleken fouten te zitten bij het omzetten van de waardering van de beoordelaars naar punten. De Staat trok die beslissing in en verstuurde op 31 maart 2026 een tweede, waarin de rangorde niet veranderde. Op 29 april 2026 trok de Staat ook die in, omdat bij een bezwaar bleek dat een score van een andere inschrijver per ongeluk aan de bezwaarmaker was toegekend. Daarna volgde een volledige herbeoordeling van alle kwaliteitscriteria door dezelfde beoordelingscommissie. In de derde gunningsbeslissing van 9 juli 2026 eindigde Future Communications Consultants op de eerste plaats en het bedrijf dat in kort geding optrad op de zesde.
Dat bedrijf stelde dat de Staat de beschreven scoresystematiek niet had gevolgd. Het wees op onverklaarbare verschillen tussen de tweede en derde beslissing en betoogde dat de inschrijvingen niet eerst individueel waren beoordeeld voordat de commissie tot een gezamenlijke score kwam. Het vroeg primair om een verbod op gunning en een nieuwe aanbesteding, subsidiair om een herbeoordeling door een nieuwe commissie. Future kwam in de procedure tussen en werd daartoe toegelaten.
De voorzieningenrechter vond het voldoende aannemelijk dat de herbeoordeling zo is verlopen als de Staat ter zitting gedetailleerd heeft beschreven: eerst een nieuwe, individuele beoordeling door elk commissielid 'from scratch', daarna een plenair overleg waarin consensus werd bereikt. De commissieleden bevestigden dat ter zitting. Wat er precies is gezegd in het gesprek van 14 augustus 2026, waarop het bedrijf zich beriep, kon de rechter in een kort geding niet vaststellen.
De eerdere fouten leiden volgens de rechter niet tot een heraanbesteding. Daarvoor zijn alleen zulke ernstige gebreken genoeg dat ze alleen zo te herstellen zijn, en de Staat heeft zijn fouten juist met een volledige herbeoordeling gerepareerd. Wel stonden in het beschrijvend document twee onjuiste zinnen over een beoordeling met cijfers van 0 tot 10, terwijl met scores en percentages is gewerkt. Dat is volgens de rechter kennelijk een vergissing, en dat inschrijvers hierdoor een verkeerde voorstelling hadden is gesteld noch gebleken. Het beoordelingskader is ook niet multi-interpretabel, enkel omdat de herbeoordeling op onderdelen tot een andere uitkomst leidde: sommige opmerkingen stonden eerder bij het verkeerde criterium of de verkeerde inschrijver en de eerdere beoordeling was op punten te streng.
Ook de concrete voorbeelden van beoordelingsfouten zijn verworpen. Dat de commissie bij de migratie van drie websites naar één keek naar het omgaan met interne weerstand, past bij de vraag, die dit als politiek gevoelig aanduidde. Het oordeel dat een inschrijving weinig vernieuwends bood en geen expliciet taalniveau koos, valt binnen het kader. Overige bezwaren die het bedrijf pas in een bijgevoegde brief noemde, liet de rechter onbesproken omdat ze in strijd met de goede procesorde niet in de dagvaarding waren uitgewerkt.
De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen af. De voorwaardelijke vordering van Future om de opdracht definitief aan haar te gunnen wordt afgewezen wegens gebrek aan belang, omdat de Staat de opdracht toch aan haar wil gunnen. Future wordt veroordeeld in de proceskosten van de Staat, begroot op nihil. Het bedrijf dat de procedure begon moet de proceskosten van zowel de Staat als Future betalen, ieder € 2.101, plus wettelijke rente als het niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Den Haag · 10 november 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht Rechtbank legt 15 maanden cel op voor pistool, munitie en cocaïne in huis in Marum, zoals geëist Op 29 april 2026 deed de politie een doorzoeking in een woning in Marum, in de gemeente Westerkwartier. Op de keukentafel stond een zwarte plastic tas met ruim 53 gram cocaïne, vier gripzakjes met elk een tiental voorgevouwen ponypacks (kleine verpakkingen voor de verkoop), een digitale weegschaal en een envelop met € 1.530 aan contant geld. Ook lag er bijna 20 gram inositol, een stof waarmee cocaïne wordt versneden om meer winst te maken. In de woning vond de politie bovendien een doorgeladen pistool met bijbehorende magazijnen en munitie, een stiletto en een boksbeugel. Een bijzondere omstandigheid: de kinderen van de bewoner waren thuis, terwijl het vuurwapen binnen hun handbereik lag.
De man, geboren in 1990, stond terecht voor vijf feiten: het voorhanden hebben van het pistool en de munitie, het aanwezig hebben van cocaïne, het voorhanden hebben van nog 249 patronen op 19 mei 2026, het voorbereiden van handel in cocaïne en het voorhanden hebben van een stiletto en een boksbeugel. Hij bekende de wapenfeiten en de cocaïne. Over de voorwerpen voor de handel in cocaïne zei hij dat alles van hem was, maar uitsluitend voor eigen gebruik bedoeld.
Die verklaring geloofde de rechtbank niet. Gelet op de hoeveelheid cocaïne en de combinatie van weegschaal, gripzakjes, ponypacks en inositol past dit volgens de rechtbank niet bij eigen gebruik. Vooral het versnijdingsmiddel wijst op handel, want daarmee behaal je een groter rendement op de verkoop. Dat beeld wordt ondersteund door de telefoon van de man: op 30 april 2026 ontving hij het bericht 'Joo Verkoop je nog?'. De rechtbank verklaarde de voorbereiding van drugshandel daarom bewezen.
Twee onderdelen van de tenlastelegging haalden het niet. De twee patroonmagazijnen die in een garagebox in Drachten lagen, werden niet bewezen verklaard. De man huurde die box volgens zijn eigen verklaring en die van de verhuurder al een jaar niet meer, dus kon niet worden vastgesteld dat hij ze voorhanden had. Ook de verdediging en de officier van justitie vonden dat bewijs onvoldoende. Bij de boksbeugel haalde de rechtbank de datum 19 mei 2026 uit de tenlastelegging, omdat uit het dossier blijkt dat die al bij de doorzoeking van 29 april werd gevonden.
Bij de straf woog zwaar mee dat het pistool doorgeladen was en dat de kinderen in huis waren. De rechtbank rekende het de man ook aan dat hij geen openheid gaf over zijn wapenbezit en zei geen reden te hebben voor wapens en munitie in huis. Volgens de rechtbank wijst de combinatie van de feiten erop dat het wapenbezit samenhangt met drugshandel, en dat werkt strafverzwarend. De wapens en munitie waren bovendien maar een fractie van wat er in de woning lag. Een taakstraf, boete of deels voorwaardelijke straf was voor de rechtbank niet genoeg voor een juiste normhandhaving.
De rechtbank legde de man een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 15 maanden op, precies wat de officier van justitie had geëist. De tijd die hij in voorarrest zat, gaat van die straf af. De in beslag genomen geldbedragen van € 115 en € 1.530 worden verbeurdverklaard, omdat daarmee de voorbereiding van de drugshandel is gepleegd. De man krijgt € 705, vier sieraden en zijn auto terug.
Rechtbank Noord-Nederland · 3 november 2026
Strafrecht Rechter verbiedt ProRail-achtige opdrachtuitbreiding van € 38 miljoen zonder aanbesteding bij spooraanleg Vught Bij de verdiepte spoorligging in Vught wilde een speciale-sectorbedrijf dat het Nederlandse spoor beheert een extra opdracht van ongeveer € 38 miljoen aan een bestaande aannemer geven, zonder die opdracht opnieuw aan te besteden. De voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland heeft dat in een kort geding verboden. Het gaat om de aanleg van het nieuwe spoor in de verdiepte ligging, 'contract C8' genoemd.
Het project Programma Hoofdfrequent Spoor Den Bosch – Vught bestaat uit vier contracten. Contract C2, de civiele werkzaamheden om de onderbouw voor de eindsituatie te maken, werd Europees aanbesteed en op 11 juni 2024 gegund aan een bouwbedrijf. Daarbij sloot het spoorbedrijf met dat bouwbedrijf een aannemingsovereenkomst en een alliantieovereenkomst, een samenwerkingsverband. Later kwam het spoorbedrijf met het bouwbedrijf in gesprek over toevoeging van contract C8 aan die overeenkomsten. Een andere aannemer, die in de eerste ronde als onderaannemer was opgevoerd, hoorde hiervan en vroeg in juni 2026 om opheldering. Het spoorbedrijf zei toen eerst dat de opdracht nog niet was verstrekt, en beloofde pas te gunnen na een vonnis in kort geding. Die aannemer stapte daarop naar de rechter en vroeg om een verbod en een gebod tot aanbesteden.
De rechter stelt vast dat de uitbreiding een wijziging van de aanbestede overeenkomst is. Volgens de Aanbestedingswet 2012 moet zo'n wijziging in beginsel worden aanbesteed, tenzij een uitzondering geldt. De verweerders beriepen zich op twee uitzonderingen: een herzieningsclausule in de aanbestedingsstukken en de vangnetbepaling voor niet wezenlijke wijzigingen. Het verweer van rechtsverwerking, omdat de eiseres al eerder van de aanbestedingsstukken op de hoogte zou zijn geweest, wijst de rechter af. Bij een fundamenteel gebrek, zoals het niet naleven van de aanbestedingsplicht, is rechtsverwerking niet mogelijk.
De herzieningsclausule houdt geen stand. Die luidt enkel dat de opdrachtgever het werk mag uitbreiden met onder meer de 'spoorse eindsituatie (C8)', geraamd op ongeveer € 38 miljoen. Dat is volgens de rechter te algemeen omschreven, noemt de voorwaarden voor gebruik niet en verandert bovendien de algemene aard van de opdracht. De opdracht ging over civiele werkzaamheden, terwijl contract C8 spoorwerk is dat alleen erkende spooraannemers mogen uitvoeren. Daarvan zijn er zeven, terwijl civiel werk ook door andere aannemers kan worden gedaan. Het spoorbedrijf had C8 juist niet meteen meeaanbesteed omdat het de toegang tot de opdracht anders disproportioneel zou beperken.
Ook de vangnetbepaling helpt niet. Een wijziging is in elk geval wezenlijk als zij, had zij deel uitgemaakt van de oorspronkelijke procedure, andere gegadigden had toegelaten of aangetrokken. Had C8 vanaf het begin tot de opdracht behoord, dan hadden alleen erkende spooraannemers mogen meedingen. Contract C8 moet daarom Europees worden aanbesteed; over de waarde ver boven de drempel zijn partijen het eens.
Het bouwbedrijf, dat zich aan de kant van het spoorbedrijf in het geding had gevoegd, voerde nog aan dat C8 niet meer kon worden aanbesteed omdat de gewijzigde overeenkomst al zou zijn gesloten en de vervaltermijn van zes maanden voor vernietiging zou zijn verstreken. De rechter vindt het onvoldoende aannemelijk dat zo'n overeenkomst is gesloten, want het spoorbedrijf zelf ontkent dat. Ook is onduidelijk wanneer een eventuele overeenkomst zou zijn gesloten en dus wanneer de termijn is begonnen. Het argument dat treinreizigers en bewoners langer hinder ondervinden is geen dwingende reden van algemeen belang om een overeenkomst in stand te laten, aldus de rechter.
De voorzieningenrechter verbiedt het spoorbedrijf contract C8 aan het bouwbedrijf op te dragen en gebiedt het die opdracht binnen de kaders van de Aanbestedingswet 2012 aan te besteden, voor zover het die nog wil gunnen. Het spoorbedrijf moet € 2.815,57 aan proceskosten betalen en het bouwbedrijf € 2.690,00, terwijl de kosten in het voegingsincident worden gecompenseerd. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 oktober 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht