Rechter beveelt buren steeg vrij te maken: recht van overpad door verjaring Drie buren in een woonwijk kunnen hun huis en achtertuin niet meer bereiken via de steeg die ze al decennia gebruiken. Vanaf september 2026 zetten hun achterburen de poort dicht, haalden ze de tegels uit het pad en plaatsten ze planten, kliko's en stenen om de doorgang te blokkeren. De voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Utrecht) heeft die blokkade in een kort geding bevolen op te heffen.
De steeg loopt deels over het perceel van de gedaagden en komt uit bij een poort naar de achtertuin van twee van de eisers. Via een pad daarachter bereikt de derde eiseres haar woning, die niet direct aan de straat ligt. De eisers stellen dat door verjaring een recht van overpad is ontstaan. De gedaagden betwisten dat en voeren aan dat de eiseres haar woning ook op andere manieren kan bereiken.
Eerst keek de rechter naar het spoedeisend belang. Dat is er volgens hem. De eiseres bereikt haar woning nu via de onverharde privé-achtertuin van haar buren, en dat is geen redelijk alternatief. De andere route loopt grotendeels over een gemeenschappelijk pad waarvoor zij naar eigen zeggen geen gebruiksrecht heeft, en dat is haar in het verleden ook door een van de eigenaren gezegd. De gedaagden brachten daar onvoldoende tegenin. Voor de twee andere eisers geldt dat zij hun tuin opnieuw willen inrichten, wat niet kan zolang hun buurvrouw die tuin als omweg moet gebruiken. Zij maakten bovendien zelf ook regelmatig gebruik van de steeg, wat niet is weersproken.
Daarna beoordeelde de rechter of een bodemrechter waarschijnlijk zal oordelen dat een erfdienstbaarheid (een recht van overpad) is ontstaan. De eisers beroepen zich op bevrijdende verjaring, wat twintig jaar bezit vereist. De eiseres stelde dat de steeg en de poort er al waren toen zij haar woning in 1999 kocht en dat zij, haar gezin en bezoekers de steeg sindsdien dagelijks gebruikten, zonder dat iemand protesteerde of zij om toestemming vroeg. Meerdere getuigenverklaringen ondersteunen dat, en de rechter ziet door de consistentie daarvan geen reden voor twijfel. Het gebruik was ook kenbaar voor de gedaagden, want de poort heeft alleen nut als de steeg wordt gebruikt. Dat de eiseres de steeg gebruikte, betwisten de gedaagden zelf niet.
De gedaagden voerden aan dat het gebruik berustte op persoonlijke toestemming van hun rechtsvoorgangers, en een persoonlijk recht gaat niet over op een volgende bewoner. De rechter volgt dat niet. Uit een overgelegde verklaring blijkt alleen dat de eiseres ooit bij omwonenden langsging om het gebruik van de poort te bespreken. Dat is onvoldoende voor een strikt persoonlijk gebruiksrecht, ook omdat niet bekend is wie toestemming gaf en wat die inhield. Voor de twee andere eisers en hun rechtsvoorgangers geldt volgens de rechter hetzelfde: zij gebruikten de steeg al meer dan twintig jaar om de poort aan de achterzijde van hun perceel te bereiken.
De rechter wees de vorderingen grotendeels toe. De gedaagden moeten binnen één week na betekening van het vonnis de doorgang over hun perceel vrij en begaanbaar maken en houden, de belemmeringen verwijderen en de bestrating zo nodig herstellen. Dat gebeurt volgens de situatie op bijlage 1 van het vonnis, maar zonder de kliko's die daar nog te zien zijn. Ook moeten zij dulden dat de eisers de steeg weer gebruiken, te voet en met een fiets aan de hand, zolang een bodemrechter niet anders beslist of partijen niets anders afspreken. Het deel van de vordering dat de doorgang niet opnieuw geblokkeerd, versmald of bemoeilijkt mag worden, wees de rechter af: dat volgt al uit de eerste veroordeling.
Bij niet-nakoming verbeurt elke gedaagde een dwangsom van € 500 per dag, tot een maximum van € 25.000. De eisers vroegen € 1.000 per dag met een maximum van € 50.000, maar volgens de rechter staat dat niet in verhouding tot hun belang en is € 25.000 al een voldoende prikkel. De gedaagden worden niet hoofdelijk veroordeeld, omdat het om zelfstandige verplichtingen van beiden gaat. Zij moeten de proceskosten van € 1.707 betalen, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen na aanschrijving betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, ook als een van de partijen hoger beroep instelt. De gedaagden hadden daartegen aangevoerd dat de eiseres haar woning ook anders kan bereiken, maar die routes zijn volgens de rechter geen redelijke alternatieven.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst ontruiming van kwetsbare huurder met alcoholverslaving af Een verhuurder in Almere wilde de huurder van haar appartement, een kwetsbare man met een alcoholverslaving, het huis uit krijgen. De twee hadden eerder een affectieve relatie. Sinds 1 juni 2024 huurt hij de woning van haar. De verhuurder stelde dat hij haar bedreigde en intimideerde en dat hij het slot van de woning had vervangen. Daarom vroeg ze de kantonrechter in kort geding om ontruiming en een gebruiksvergoeding.
De huurder wordt in de procedure vertegenwoordigd door zijn bewindvoerder, een bv. Die wilde het tegenovergestelde: dat de verhuurder wordt veroordeeld tot herstel van gebreken in de woning, zoals schimmel, een gebrekkige afvoer, ontbrekende rookmelders, houtrot aan de buitenkant, ontbrekende handgrepen aan keukenkastjes en een gat in de muur van de hal.
De kantonrechter vindt dat de verhuurder geen spoedeisend belang heeft. Voortdurende bedreiging en intimidatie zijn volgens de rechter niet onderbouwd. De aangehaalde incidenten komen vooral voort uit de eerdere relatie en de nasleep daarvan, en de laatste berichten dateren van juni 2026. Dat de huurder zijn gedrag heeft aangepast vanwege dit kort geding, noemt de rechter een veronderstelling. Van voortdurend agressief gedrag tegenover anderen is niet gebleken. Het vervangen van het slot is in strijd met de huurovereenkomst, maar is volgens de rechter geen noodsituatie. De huurder moet er wel voor zorgen dat de verhuurder weer een eigen sleutel of toegangscode krijgt.
Ook als er wel spoed zou zijn, is volgens de kantonrechter onvoldoende zeker dat een rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst zal ontbinden. De huurder is uiterst kwetsbaar en heeft groot belang bij behoud van de woning. Omdat de ontruiming wordt geweigerd, vervalt ook de gebruiksvergoeding. De rechter raadt partijen aan om het contact over de huur te laten lopen via de ambulant begeleider van de huurder.
De vorderingen van de bewindvoerster sneuvelen ook. Spoedeisend belang is er volgens de rechter alleen bij de schimmel, de afvoer en de rookmelders; de overige punten worden daarom afgewezen. Ventilatie en rookmelders zijn volgens de verhuurder al aangebracht, en dat heeft de bewindvoerster niet weersproken. Over de schimmel en de afvoer is onduidelijk wie verantwoordelijk is. Dat vraagt nader onderzoek, en daar leent een kort geding zich niet voor.
De kantonrechter wijst alle vorderingen af, in conventie en in reconventie. Gelet op de voormalige relatie worden de proceskosten gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten. De huurder kan voorlopig in de woning blijven wonen.
Rechtbank Midden-Nederland · 26 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter ontbindt huur na 17 maanden achterstand en wijst incassokosten af wegens oneerlijk boetebeding Een verhuurder uit Eindhoven kreeg zijn huurders voor de kantonrechter in Rotterdam omdat zij sinds eind 2024 een woning huren en de huur al langere tijd niet meer betaalden. Op het moment van de zitting was de achterstand opgelopen tot € 21.837,08, ruim 17 maanden huur. De maandelijkse huur bedraagt € 1.253,55. De verhuurder, RP Onroerend Goed, eiste betaling van de achterstand met rente en incassokosten, ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning.
De zaak richtte zich tegen twee huurders. Een van hen verscheen met een advocaat en erkende dat de achterstand groot is, maar verzette zich tegen ontbinding en ontruiming. Zij voerde aan dat zij te maken heeft gehad met huiselijk geweld en financieel misbruik door de andere huurder. Haar inkomen daalde, waardoor zij de huur niet meer zelfstandig kon opbrengen. Op dit moment zoekt zij een andere woning via een urgentieverklaring. De tweede huurder verscheen niet, waardoor tegen hem verstek is verleend. Omdat de eerste huurder wel was verschenen, kon de tweede niet in verzet komen, alleen in hoger beroep.
De kantonrechter vond de achterstand ernstig genoeg om de huurovereenkomst te ontbinden. Bij een achterstand van meer dan drie maanden is dat doorgaans het geval, maar de rechter weegt alle omstandigheden mee. Hier woog zwaar dat de huur ook na de dagvaarding structureel niet is betaald. De kantonrechter had begrip voor de persoonlijke situatie van de huurster, maar oordeelde dat een verhuurder zo'n grote en oplopende achterstand niet hoeft te accepteren. Hij hoeft ook niet te wachten met juridische stappen tot er duidelijkheid is over een urgentieaanvraag of een andere sociale huurwoning.
De incassokosten en de rente wees de rechter af. Artikel 17.2 van de huurovereenkomst bepaalt dat de huurder bij te late betaling een administratieve boete van € 10 verschuldigd is. Volgens de wet zou de huurder alleen wettelijke rente en incassokosten moeten betalen. Het opleggen van een extra boete wijkt in het nadeel van de huurder af van de wet en is daarom een oneerlijke bepaling. Daardoor kan de verhuurder zich er niet op beroepen, en ook niet op de incassokosten en rente uit de wet. Andere oneerlijke bepalingen vond de rechter niet, voor zover ze voor deze zaak van belang waren. Ook een deel van de vordering voor de rest van de maand wees hij af, omdat de verhuurder niet had uitgelegd waarom de huurders die zouden moeten betalen.
De huurders moeten hoofdelijk de achterstand van € 21.837,08 betalen en de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis verlaten. Tot de dag van de ontruiming betalen zij een gebruiksvergoeding van € 1.253,55 per maand. Ook worden zij hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van € 1.576,61. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het meteen kan worden uitgevoerd, ook als een van de partijen in hoger beroep gaat.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter laat Rabobank huurder uit chalet zetten, ontruiming pas na zes maanden Een man die al zestien jaar een chalet op een recreatieterrein huurt, moet het pand verlaten. De voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, gaf Rabobank toestemming om het huurbeding in te roepen. Daardoor kan de bank het chalet leeg laten verkopen.
Het chalet is met een hypotheek bezwaard. De eigenaar verleende die in 2002 aan de bank. Toen de eigenaar de maandelijkse betalingen niet meer deed, zegde de bank de geldlening op en eiste zij het openstaande saldo op. De eigenaar betaalde niet. De bank besloot daarom het onderpand in het openbaar te verkopen. De executie werd in mei 2026 aangezegd. De veiling stond eerst gepland voor 8 september 2026 en is uitgesteld tot 8 december 2026.
Intussen bleek dat de eigenaar het chalet verhuurde aan een man die er sinds een huurcontract van 3 juli 2010 woont. In de hypotheekakte staat dat verhuur alleen mag met toestemming van de bank. Die toestemming heeft de bank nooit gegeven. Omdat de bank niet wist onder welke voorwaarden het chalet is verhuurd en of er nog meer mensen wonen, riep zij in mei 2026 het huurbeding in tegen de huurder en tegen 'de onbekende huurders'. Voor die laatste groep plaatste zij een oproep in dagblad Trouw. De bank had daarvoor wel toestemming van de rechter nodig.
De rechter mag zo'n verzoek maar op twee gronden afwijzen: de huurovereenkomst bestond al vóór de hypotheek, of de bank kan ook bij verkoop in verhuurde staat volledig worden betaald. Geen van beide doet zich voor. Het huurcontract is van 2010 en de hypotheek van 2002. Uit het taxatierapport blijkt bovendien dat het chalet in verhuurde staat veel minder oplevert dan de bank nog te vorderen heeft. Het bod van de huurder van € 115.000 lag zelfs onder de getaxeerde waarde van het chalet zonder huurder.
De huurder voerde aan dat de bank hem al zeven jaar kende en nooit bezwaar had gemaakt. De rechter begreep dit als een beroep op rechtsverwerking, het verlies van een recht door er te lang niet op te hebben gewezen. Dat slaagt niet. Daarvoor moet de bank duidelijk en ondubbelzinnig hebben laten blijken dat de verhuur in orde was. Enkel stilzitten en het verstrijken van de tijd is daarvoor onvoldoende.
Wel kreeg de huurder extra tijd. Hij woont er al ruim zestien jaar, kan in de huidige woningmarkt geen woning kopen en staat niet ingeschreven als woningzoekende, waardoor de kans op snel vervangende huurruimte klein is. De rechter stelde de ontruimingstermijn daarom op het wettelijke maximum van zes maanden.
De voorzieningenrechter verleende de bank verlof om het huurbeding in te roepen. De huurder en de onbekende huurders moeten het chalet met alles wat daarbij hoort ontruimen en de sleutels aan de bank afgeven. Dat mag pas zes maanden na betekening van de beschikking worden afgedwongen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad. Elke partij draagt de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 26 oktober 2026
Civiel Recht Recreatiepark-geschil: rechtbank wijst € 16.114 toe voor bouwgebreken maar houdt oordeel over perceel en verhuurplicht aan Een echtpaar kocht in 2020 een recreatiewoning op een bungalowpark voor € 283.300. Na oplevering in 2023 bleek er van alles mis: een ontbrekende grindkoffer voor de hemelwaterafvoer, een kapot draaikiepraam in de badkamer, ontbrekende deurrubberen, gebrekkig schilderwerk aan de gevels, een niet goed ingewerkte loodafdichting, een ontbrekende noodoverstort op het dak, een warmtepomp zonder verplichte werkschakelaar en een ontbrekend energielabel. Daarnaast waren er klachten over het park zelf: waterplassen op de wegen, gevaarlijk aangelegde verlichting en geen deugdelijke afvalvoorziening.
De eigenaren van het recreatiepark wierpen daar tegenover dat het om een bungalow ging en niet om een reguliere woning, zodat er lagere eisen zouden gelden. De rechtbank verwierp dat verweer: ook een recreatiewoning moet aan de voor dat type woning geldende eisen van het bouwbesluit voldoen en deugdelijk zijn ingericht met de overeengekomen voorzieningen. Dat het om een vakantieverblijf gaat, maakt dat niet anders.
Voor de meeste bouwgebreken wees de rechtbank de gevorderde bedragen (gedeeltelijk) toe, waarbij zij bij uiteenlopende offertes steeds de lagere, beter onderbouwde bedragen aannam. De vordering over de voor- en achterdeur werd afgewezen: het verschil met de minimale deurbreedten uit het bouwbesluit was zodanig gering dat er geen rechtens relevant gebrek was aangetoond. De kosten voor nieuwe sloten werden evenmin toegewezen omdat niet was komen vast te staan dat de eigenaren sleutels hadden achtergehouden of er slordig mee waren omgegaan.
Het echtpaar vorderde ook een boete wegens te late oplevering: de bouw duurde veel langer dan de overeengekomen 100 werkbare werkdagen. De rechtbank bevestigde dat de oplevertermijn een fatale termijn was, maar wees de schadeclaim toch af. Het echtpaar had ter zitting zelf verklaard dat zij het hele jaar wilden recreëren en helemaal niet van plan waren te verhuren. Daarmee viel de grondslag voor de gevorderde misgelopen huurinkomsten weg, en voor de overige schadeberekeningmethoden was onvoldoende gesteld.
Over de omvang van het perceel staat een aparte strijd. Het echtpaar stelt 409 m² te hebben gekocht maar een stuk minder te hebben gekregen door onjuist geplaatste hagen en overbouw door naburige kavels. De partijen spraken naar stelling van het echtpaar op 1 november 2023 af hoe de grenzen hergetrokken zouden worden. De rechtbank belastte het echtpaar met het bewijs van die afspraken en hield iedere beslissing over het perceel aan.
Over de verhuurverplichting oordeelde de rechtbank dat de koopovereenkomst weliswaar als uitgangspunt heeft dat de woning 245 dagen per jaar beschikbaar moet zijn voor verhuur, maar dat het echtpaar voldoende had aangevoerd om tegenbewijs te mogen leveren. Het echtpaar stelt dat de verkopers tijdens de onderhandelingen hebben gezegd dat die bepaling er puur voor de gemeente in stond en in de praktijk niets voorstelde. De rechtbank stelde verder vast dat de verhuurplicht, voor zover die bestaat, in elk geval niet de verplichting inhoudt om uitsluitend via het parkbedrijf te verhuren. Die vordering van de parkeigenaren werd afgewezen.
Het parkverbod dat de eigenaren aan een van de kopers hadden opgelegd wegens het niet betalen van de volledige parkkosten, werd door de rechtbank buiten werking gesteld. Het echtpaar had de betaling gedeeltelijk mogen opschorten omdat het parkbedrijf zelf eerder tekortschoot in de parkvoorzieningen. Een opschorting van ongeveer een derde van de betalingsverplichtingen achtte de rechtbank proportioneel. Het verzoek om artikel 11 van het parkreglement, dat het parkverbod mogelijk maakt, geheel te vernietigen, wees de rechtbank af: de bepaling bevat voldoende waarborgen en is niet onredelijk bezwarend.
De rechtbank veroordeelde de parkeigenaren tot het treffen van maatregelen tegen wateroverlast, het herstellen van de parkverlichting en het voeren van overleg over de afvalinzameling. De vordering over de slagboom werd afgewezen omdat tijdens de procedure al een nieuwe elektrische slagboom was geplaatst. De parkeigenaren werden ook veroordeeld om mee te werken aan de vestiging van erfdienstbaarheden voor gemeenschappelijke muren en nutsvoorzieningen, maar niet aan een erfdienstbaarheid van weg naar de openbare weg, omdat die buiten de reikwijdte van de contractuele verplichting viel.
De rechtbank wees in totaal € 16.114,22 aan schadevergoeding toe voor de bouwgebreken. Over de percelen en de verhuurverplichting wordt eerst bewijs geleverd voordat de rechtbank verder beslist.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht