Kantonrechter: ontslag op staande voet van zieke werknemer ongeldig, werkgever betaalt € 5.805 en meer Een allround medewerker uit de omgeving van Bergen op Zoom meldde zich op 5 mei 2026 ziek. Drie dagen later, op 8 mei 2026, kreeg hij een brief waarin zijn werkgever, een vennootschap onder firma, hem op staande voet ontsloeg. Als redenen noemde de werkgever onvoldoende functioneren, depressieve klachten die de werksfeer ernstig zouden verstoren en de vele gesprekken die geen verbetering hadden gebracht. De man werkte sinds 9 april 2024 bij het bedrijf, met een contract voor bepaalde tijd dat tot 9 april 2027 liep.
De werknemer vroeg de kantonrechter vast te stellen dat het ontslag niet geldig was. Daarnaast wilde hij een vergoeding voor onregelmatige opzegging, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij uitbetaling van de inhoudingen op zijn eindafrekening, een wettelijke verhoging, rente en een gecorrigeerde eindafrekening met bruto/netto specificatie. De werkgever voerde verweer.
Het ontslag op staande voet is volgens de kantonrechter niet rechtsgeldig. Voor zo'n ontslag is een dringende reden nodig, en die moet onverwijld en duidelijk worden medegedeeld. De werknemer stelde dat daar geen sprake van was, en de werkgever sprak dat niet tegen. De man berust zelf in het einde van het dienstverband, dat daarmee per 8 mei 2026 is geëindigd.
Omdat het ontslag niet geldig is, is het een onregelmatige opzegging, waarvoor in principe het loon tot het einde van het contract moet worden betaald. De werkgever vroeg om matiging, onder meer omdat de man een ziektewetuitkering krijgt, het dienstverband kort was en het bedrijf klein is. De kantonrechter matigt de vergoeding tot het wettelijke minimum van drie maanden loon. Omdat de man bij ziekte recht had op 70 procent van zijn loon van € 2.764,30 bruto per maand, komt dat uit op € 5.805,03 bruto. Zijn ziektewetuitkering ligt € 234,49 per maand lager dan zijn loon zou zijn geweest, en dat verschil bedraagt tot april 2027 in totaal € 2.581,41. De overige argumenten van de werkgever leiden niet tot een lager bedrag.
De transitievergoeding wijst de kantonrechter toe voor het gevraagde bedrag van € 1.919,65 bruto. De gevraagde billijke vergoeding van € 10.000 wijst hij af. Het inkomensverlies tot april 2027 is al gedekt door de vergoeding voor onregelmatige opzegging, en over andere schade, zoals de kwetsbare medische situatie, de onzekerheid over de uitkeringspositie, de druk door verrekening en het uitblijven van re-integratie, gaf de man geen toelichting.
Ook de eindafrekening ging niet goed. De werkgever had 16 wachturen ingehouden (€ 470,72 bruto) en € 1.338,16 netto voor een lening. Dat de man met die inhoudingen had ingestemd door de ontslagbrief te ondertekenen, volgt volgens de kantonrechter niet uit die brief. Voor de wachturen vond hij in het contract geen grondslag, en het personeelshandboek was niet overgelegd. Voor de lening ontbrak een toelichting op hoe het bedrag van € 6.000 was opgebouwd, en de terugbetalingsregels uit de opleidingsovereenkomst gelden niet bij een ongeldig ontslag op staande voet. Over het ten onrechte ingehouden loon is een wettelijke verhoging verschuldigd, die de kantonrechter beperkt tot 25 procent, in totaal € 452,22. De gevraagde dwangsommen wijst hij af, omdat de werkgever vrijwillige medewerking toezegde.
De werkgever moet de man de vergoeding voor onregelmatige opzegging van € 5.805,03 bruto en de transitievergoeding van € 1.919,65 bruto betalen. Daarnaast betaalt zij de inhoudingen van € 470,72 bruto en € 1.338,16 netto terug, plus € 452,22 wettelijke verhoging, alles met wettelijke rente vanaf veertien dagen na aanschrijving. Binnen veertien dagen na aanschrijving moet zij ook een correcte eindafrekening met bruto/netto specificatie verstrekken. Verder veroordeelt de kantonrechter haar in de proceskosten van € 1.102,00. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad. De billijke vergoeding en het overige verzochte zijn afgewezen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hoge Raad verwerpt cassatie van medewerker die Bospop-ontbinding van arbeidsovereenkomst aanvecht Een man die jarenlang als vrijwilliger en sinds 2022 ook in loondienst voor het festival Bospop in Weert werkte, kwam in een slepend conflict met de festivaldirecteur. Bospop vroeg de rechter zijn arbeidsovereenkomst te ontbinden wegens een verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter in Roermond wees dat verzoek op 31 januari 2025 af, omdat de stichting zich niet had gehouden aan de eigen regels voor het ontslag van managementteamleden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch vernietigde die beschikking op 16 oktober 2025 en ontbond de arbeidsovereenkomst alsnog, met ingang van 1 december 2025. De man had dan recht op een transitievergoeding.
De man ging daarna in cassatie bij de Hoge Raad tegen de beschikking van het hof. Stichting Bospop voerde verweer en vroeg het beroep te verwerpen. Ook de advocaat-generaal bij de Hoge Raad, mr. W.L. Valk, concludeerde tot verwerping van het cassatieberoep. De advocaat van de man reageerde schriftelijk op die conclusie.
De Hoge Raad kijkt in cassatie niet opnieuw naar de feiten, maar toetst of het hof het recht goed heeft toegepast en zijn oordeel begrijpelijk heeft gemotiveerd. Hij beoordeelde de klachten tegen de beschikking van het hof en kwam tot de conclusie dat ze niet tot vernietiging kunnen leiden. Een uitleg geeft hij niet. Dat hoeft ook niet, want voor de beoordeling van de klachten was het niet nodig vragen te beantwoorden die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verwierp het beroep. Daarmee blijft de beschikking van het hof in stand, en dus ook de ontbinding van de arbeidsovereenkomst. De man moet de kosten van het cassatiegeding betalen: € 932 aan verschotten en € 1.800 aan salaris voor de advocaat van Bospop, plus wettelijke rente als hij die kosten niet binnen veertien dagen heeft voldaan.
Hoge Raad · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter: ontslag op staande voet na relatie met ondergeschikte ongeldig, manager krijgt € 29.105 Een manager die ruim een jaar een geheime relatie had met een rechtstreeks aan hem ondergeschikte collega, mocht daarom niet op staande voet worden ontslagen. De werkgever had een minder zware maatregel moeten kiezen, oordeelt de kantonrechter in Roermond.
De man was sinds 1 april 2021 in dienst als manager en verdiende € 6.700 bruto per maand. Hij had ongeveer een jaar een affectieve en seksuele relatie met een werkneemster die direct onder hem werkte. Toen hij daarnaar werd gevraagd, ontkende hij die relatie in eerste instantie. Op 10 april 2026 gaf hij tegenover de directeur toe dat hij de relatie had gehad. Na een gesprek op 13 april 2026 werd hij op 14 april 2026 op staande voet ontslagen, onder de voorwaarde dat hij een aangeboden beëindigingsovereenkomst niet zou tekenen. Hij tekende die overeenkomst wel, maar ontbond haar binnen de bedenktermijn. Daardoor werd het ontslag op staande voet per 29 april 2026 van kracht. De man berust in dat ontslag.
De werkgever voerde aan dat er een ernstige vertrouwensbreuk was ontstaan. Volgens het bedrijf had de man een langdurige geheime relatie binnen een hiërarchische verhouding, waren er seksuele handelingen in het bedrijfspand geweest en had hij meermalen onjuiste verklaringen afgelegd. De man stelde dat er geen dringende reden was en dat het beginsel van hoor en wederhoor met voeten was getreden.
De kantonrechter vindt dat het gedrag een leidinggevende niet past. Ook zonder vastgelegd beleid had de man moeten begrijpen dat dit niet door de beugel kon. Dat het vertrouwen is beschadigd en dat de werkgever van hem af wil, is volgens de rechter begrijpelijk. Toch is een ontslag op staande voet, de zwaarste vorm van ontslag, hier niet proportioneel. De werkgever had een minder zwaar middel kunnen inzetten, zoals een verzoek om de arbeidsovereenkomst door de rechter te laten ontbinden. Er was dus geen dringende reden. Omdat de man al in het einde van het dienstverband heeft berust, hoeft het ontslag niet te worden vernietigd.
Daaruit volgen drie vergoedingen. Een ongeldig ontslag geldt als ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, dus de man krijgt een billijke vergoeding. Die is veel lager dan de gevraagde € 50.000: de rechter stelt haar op € 2.000 bruto. De man had per 1 juni 2026 al een nieuwe baan bij een gelieerde vennootschap, zodat zijn inkomensverlies en gemiste pensioenopbouw beperkt zijn. De gestelde ziekte- en burn-outklachten zijn niet onderbouwd en hebben die nieuwe baan kennelijk niet in de weg gestaan. Daarnaast is er een vergoeding wegens onregelmatige opzegging van € 14.472 bruto, omdat het ontslag eerder inging dan de opzegtermijn toestond. Ook krijgt hij een transitievergoeding van € 12.633 bruto, een bedrag dat de werkgever niet betwistte. Er is geen grond om te oordelen dat het einde van het dienstverband het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de man.
De gevraagde verklaringen voor recht wijst de rechter af, omdat de man geen belang heeft bij die uitspraken.
De werkgever vroeg op zijn beurt € 10.000 boete wegens overtreding van het ronselbeding. Hij stelde dat de man actief planners had benaderd om over te stappen naar het bedrijf waar hij later ging werken. De man ontkende dat en zei dat de genoemde personen goede kennissen waren. 'Te hebben vernomen' is onvoldoende, oordeelt de rechter. Er zijn geen concrete feiten die op schending wijzen en er is niet aangetoond dat iemand na een actieve benadering in dienst trad bij dat bedrijf. Het tegenverzoek wordt afgewezen.
De kantonrechter veroordeelt de werkgever tot betaling van een billijke vergoeding van € 2.000 bruto, € 14.472 bruto wegens onregelmatige opzegging en € 12.633 bruto aan transitievergoeding, telkens met wettelijke rente. Ook moet de werkgever de proceskosten van € 1.762 betalen, plus € 865 voor het tegenverzoek. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter ontbindt contract van lasser die hamer naar collega gooide, met transitievergoeding Een plaatwerker/lasser bij VDL Enabling Technologies Group in Almelo gooide op donderdag 21 mei 2026 vanaf zijn werktafel een breekhamer in de richting van een collega van de kwaliteitscontrole. De vrouw had hem die dag al vijf keer bezocht met het verzoek een product te verbeteren. Toen zij opnieuw naar zijn werkplek liep, vloog de hamer van ongeveer vier à vijf meter afstand haar kant op. Ze zag hem op het laatste moment aankomen en deed een stap naar achteren, waarna de hamer voor haar voeten op de grond viel.
VDL vroeg de kantonrechter in Enschede om de arbeidsovereenkomst met de man te ontbinden wegens verwijtbaar handelen, zonder dat hij recht zou houden op de wettelijke transitievergoeding. De man werkte sinds 1 november 2022 voltijds bij het bedrijf, tegen een salaris van laatstelijk € 3.970,34 bruto per maand. Hij wilde graag terug aan het werk en vroeg in een tegenverzoek om toelating tot zijn werkzaamheden, onder verbeurte van een dwangsom van € 500 per dag. Ging de rechter toch tot ontbinding over, dan wilde hij de transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 50.000.
De leidinggevende hoorde pas op dinsdag 26 mei, na het Pinksterweekend, van het incident. De kwaliteitsmedewerkster en een collega die erbij was, verklaarden allebei dat de man de hamer haar kant op had gegooid. In een gesprek op 27 mei gaf de man volgens VDL eerst aan dat er niets bijzonders was gebeurd. Pas toen duidelijk werd dat meerdere collega's hadden verklaard, zei hij dat hij de hamer 'voor de grap' had gegooid. Hij zag daarbij dat zijn collega schrok. In dat gesprek ondertekende hij een vaststellingsovereenkomst, die hij op 1 juni ontbond.
De man stelde dat hij de hamer onderhands en zonder kracht had gegooid en er geen risico was dat hij haar zou raken. Hij had excuses aangeboden en wees op goede beoordelingen en een werkcultuur waarin wel vaker grappen werden uitgehaald. Ook vond hij dat VDL te snel had gehandeld door hem direct een al getekende vaststellingsovereenkomst voor te leggen.
De kantonrechter volgt VDL dat de man verwijtbaar heeft gehandeld, zodanig dat van het bedrijf niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Zonder meer is aan te nemen dat hij zijn collega nooit wilde raken, maar dat risico nam hij wel door in haar richting te gooien. Zijn stelling dat hij 'gecontroleerd gooide' gaat niet op, omdat de collega de hamer pas op het laatste moment zag en nog moest uitwijken; de hamer kwam 35 tot 50 centimeter voor haar voeten terecht. Dat de man het voorval eerst ontkende, laat bovendien zien dat hij niet inziet hoe ernstig dit in strijd is met het veiligheidsbeleid. Ook telt mee dat hij in 2026 al twee officiële schriftelijke waarschuwingen had gekregen, onder meer voor herhaaldelijk te laat komen, en dat daarin disciplinaire maatregelen tot en met ontslag waren aangekondigd. Herplaatsing ligt daarmee niet in de rede.
Over de transitievergoeding oordeelt de rechter anders dan VDL. De drempel voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en alleen in uitzonderlijke gevallen is daar sprake van. Dat haalt het gedrag van de man volgens de kantonrechter niet, mede omdat hij de collega niet wilde raken. Het tegenverzoek om toelating tot het werk en de dwangsom vervalt door de ontbinding. Een billijke vergoeding wijst de rechter af: daarvoor is ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever nodig, en dat zag hij hier niet. VDL mocht na de eerdere waarschuwingen eisen dat de man zich strikt aan de regels hield. Dat er al een vaststellingsovereenkomst klaarlag bij het gesprek op 27 mei, kan VDL gezien de voorgeschiedenis en het veiligheidsincident niet worden verweten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 december 2026 en bepaalt dat de man recht heeft op de wettelijke transitievergoeding. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht Hof schrapt billijke vergoeding van € 1.500 in arbeidsgeschil over vervalste ontslagbrief bij King Food Een chauffeur bij King Food B.V. in Hengelo verscheen eind september 2024 niet meer op het werk. King Food stelde dat hij mondeling ontslag had genomen en overhandigde een ondertekende ontslagbrief als bewijs. De chauffeur ontkende dat hij ontslag had genomen en beweerde dat zijn handtekening was vervalst. King Food betaalde hem vervolgens maandenlang geen salaris meer.
De kantonrechter in Groningen droeg King Food op te bewijzen dat de handtekening echt was. Er werden getuigen gehoord en een handschriftdeskundige van bureau Hoffmann ingeschakeld. Die deskundige concludeerde dat het 'waarschijnlijker' was dat de chauffeur de brief had ondertekend, maar de kantonrechter vond dat onvoldoende bewijs. De arbeidsovereenkomst werd ontbonden wegens een ernstig verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter kende de chauffeur naast de wettelijke transitievergoeding ook een billijke vergoeding van € 1.500 bruto toe, omdat King Food ernstig verwijtbaar zou hebben gehandeld door hem ten onrechte als vertrokken te beschouwen en zijn loon te stoppen.
Beiden gingen in hoger beroep. King Food wilde de billijke vergoeding terugdraaien en de transitievergoeding laten vervallen. De chauffeur wilde juist een hogere billijke vergoeding van ruim € 16.500, plus uitbetaling van niet-genoten vakantiedagen ter waarde van bijna € 16.811 en vergoeding van zijn werkelijke advocaatkosten van bijna € 20.900.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden volgde de kantonrechter in zijn oordeel dat King Food het bewijs van de handtekening niet had geleverd. De getuigenverklaringen stonden tegenover elkaar en het deskundigenbericht bood onvoldoende zekerheid. Maar het hof trok daar een andere conclusie uit dan de kantonrechter. Het feit dat de handtekening niet bewezen is, betekent volgens het hof niet dat vaststaat dat King Food de brief heeft vervalst. Het is ook goed denkbaar dat de chauffeur het ontslag wel heeft uitgesproken en de brief heeft ondertekend, maar dat dit gewoon niet meer te bewijzen valt. In die situatie van twijfel kan het handelen van King Food niet als 'ernstig verwijtbaar' worden bestempeld, en zonder ernstige verwijtbaarheid bestaat er geen recht op een billijke vergoeding.
De vordering over niet-genoten vakantiedagen sneuvelde doordat de chauffeur zijn eigen overzicht niet goed had onderbouwd. Zijn berekening hield geen rekening met de vijf weken verlof die hij had opgenomen en week bovendien af van een eerder door hemzelf ingediend overzicht. King Food had een gedetailleerde administratie overlegd waaruit bleek dat hij bij het einde van het dienstverband per saldo zelfs te veel vakantiedagen had opgenomen. De vordering tot vergoeding van werkelijke advocaatkosten wees het hof af, omdat daarvoor uitzonderlijke omstandigheden vereist zijn, zoals misbruik van procesrecht, en die deden zich hier niet voor.
Het hof vernietigde de toekenning van de billijke vergoeding en veroordeelde de chauffeur om de ontvangen € 1.500 bruto terug te betalen aan King Food, vermeerderd met de wettelijke rente. De transitievergoeding bleef wel in stand: omdat niet is komen vast te staan dat de chauffeur ernstig verwijtbaar handelde, heeft hij recht op die wettelijke vergoeding. De kosten van de procedure bij de kantonrechter worden gecompenseerd. De chauffeur moet de proceskosten van zijn eigen hoger beroep betalen: € 851 aan griffierecht en € 2.580 aan advocaatkosten voor King Food.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht