Rechtbank veroordeelt BMW-dealerfamilie tot schadevergoeding na ontduiken meerwaarderegeling Na 33 jaar samenwerking in een commanditaire vennootschap voor een BMW-dealer in de buurt van de ASML-campus wilde een van de partners met pensioen. Bij zijn uittreding in 2022 sloot hij via zijn vennootschap afspraken over een geldlening van € 480.000 en een meerwaarderegeling: als het vastgoed van de dealervennootschap binnen 15 jaar aan een derde werd verkocht, zou hij recht hebben op 31 procent van de meerwaarde boven de vastgestelde waarde van € 1.782.500. In de tussentijd gold een rente van 10 procent per jaar.
Slechts enkele maanden na het sluiten van deze afspraken droeg de vennootschap het vastgoed echter over aan een vennootschap van de kinderen van de andere partner, loste de geldlening vervroegd af en stelde dat de meerwaarderegeling daarmee was uitgewerkt. De uittredende partner stelde dat mondeling was afgesproken dat zo'n overdracht binnen de familie niet als vervreemding in de zin van de meerwaarderegeling zou gelden, zodat de regeling nog steeds van kracht was.
In een voorlopig getuigenverhoor verklaarde de uittredende partner dat hij op 24 december 2021 uitdrukkelijk had gevraagd wat er zou gebeuren bij overdracht aan de kinderen. De andere partner zou hebben geantwoord dat die vraag na 33 jaar samenwerking niet gesteld hoefde te worden en dat zo niet met elkaar werd omgegaan. De adviseur die bij dat gesprek aanwezig was, kon bevestigen dat de vraag was gesteld, maar herinnerde zich het antwoord niet meer. De andere partner ontkende dat het onderwerp zo aan de orde was geweest, maar deed dat in de ogen van de rechtbank weinig stellig.
De rechtbank oordeelde dat de mondelinge afspraak was bewezen. Zij wees op de geloofwaardigheid van de verklaring van de uittredende partner, op de ondersteuning die de verklaring van de adviseur bood door diens opvallende geheugenverlies over een essentieel punt, en op de niet-overtuigende ontkenning van de andere partner. Doorslaggevend was ook de zakelijke ratio van de constructie: als een interne overdracht de meerwaarderegeling al zou beëindigen, hadden die afspraken geen enkele reële betekenis. De wederpartij kon die zakelijke logica niet weerleggen.
Daarnaast oordeelde de rechtbank dat de bestuurders persoonlijk aansprakelijk zijn, omdat zij welbewust hebben meegewerkt aan een transactie die de uittredende partner zou benadelen en de dealervennootschap leeg achterliet. Ook de vennootschap van de kinderen is aansprakelijk: gelet op de nauwe familiebanden en hun actieve rol in de onderneming konden de kinderen niet onwetend zijn geweest van de wanprestatie.
De rechtbank verklaarde voor recht dat de meerwaarderegeling nog steeds geldt en veroordeelde alle gedaagden hoofdelijk tot vergoeding van de schade, waaronder de gederfde rente en de eventuele gederfde meerwaarde bij een toekomstige verkoop aan een derde. De vier gedaagden moeten ook de proceskosten betalen, begroot op € 23.971,92.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter dwingt kinderopvang Pinokkio tot akkoord met schuldregeling van moeder met € 45.386 schuld Een alleenstaande moeder van drie minderjarige kinderen kwam in de schulden doordat de Belastingdienst de kinderopvangtoeslag niet op tijd uitbetaalde en die uiteindelijk helemaal stopzette. Haar oudste zoon heeft een autismespectrumstoornis. Zelf kampt zij met medische klachten en een uitkering op grond van de Participatiewet is haar enige inkomen. In totaal heeft zij achtentwintig schuldeisers, die samen € 45.386,30 van haar te vorderen hebben.
Met hulp van schuldhulpverlener Stroomopwaarts en haar beschermingsbewindvoerder bood zij haar schuldeisers een schuldregeling aan, gebaseerd op de NVVK-norm. Haar afloscapaciteit is € 0,00, maar zij had met haar bewindvoerder een bedrag gespaard. Na een heroverweging bood zij 22,82 procent aan de preferente schuldeisers en 11,41 procent aan de concurrente schuldeisers, in één keer te betalen, tegen finale kwijting. Zevenentwintig van de achtentwintig schuldeisers stemden in. Het Franciscus Gasthuis & Vlietland trok bij na het verzoek en stemde alsnog in. Alleen kinderdagverblijf Pinokkio weigerde.
Pinokkio heeft volgens zichzelf een vordering van € 14.909,80, terwijl in het verzoekschrift € 8.826,95 stond, ongeveer 19,4 procent van de totale schuldenlast. Het kinderdagverblijf voerde aan dat de moeder geen enkele factuur heeft betaald en de kinderopvangtoeslag zelf heeft ontvangen zonder die door te betalen. Als kleine, onafhankelijke organisatie raakt Pinokkio daardoor in haar voortbestaan bedreigd, aldus het verweer. Het kinderdagverblijf was niet ter zitting aanwezig.
De rechtbank Rotterdam woog het belang van Pinokkio af tegen dat van de moeder en de overige schuldeisers. Zij stelde vast dat Pinokkio de enige weigerende schuldeiser is, dat een deskundige en onafhankelijke partij het voorstel heeft getoetst en dat het goed gedocumenteerd is. Het aanbod is volgens de rechtbank het uiterste waartoe de moeder in staat is. Zij had over 2020 geen kinderopvangtoeslag ontvangen en dus niet voor andere doeleinden gebruikt. Zij is tot en met 14 oktober 2027 vrijgesteld van de arbeidsverplichtingen om medische redenen, dus een hogere afloscapaciteit is niet te verwachten.
De rechtbank vond de schuldregeling bovendien gunstiger voor schuldeisers dan de wettelijke schuldsaneringsregeling. Daarin gaan kosten voor de bewindvoerder en griffierecht van het opgebouwde vermogen af, en wordt een bate pas aan het einde uitgekeerd. De schuldregeling betaalt in één keer en op korte termijn.
De rechtbank beveelt Pinokkio daarom in te stemmen met de schuldregeling. Haar vonnis treedt in de plaats van de instemming van Pinokkio. De proceskosten, die zij op nihil begroot, komen voor rekening van Pinokkio. Het subsidiaire verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling wijst zij af, omdat de moeder met de gedwongen regeling haar schulden kan blijven betalen en niet is opgehouden te betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken.
Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen.
Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL.
De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet.
De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert.
Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter beveelt schuldeiser in te stemmen met schuldregeling na weigering ondanks akkoord van veertien anderen Een vrouw uit de regio Drechtsteden wilde haar schulden van bijna € 79.000 via een minnelijke schuldregeling oplossen. Veertien van haar vijftien schuldeisers gingen akkoord met het aangeboden bedrag: 22,48% van de vordering voor preferente schuldeisers en 11,24% voor concurrente schuldeisers. Eén schuldeiser weigerde en blokkeerde daarmee de gehele regeling.
De weigerachtige schuldeiser had een vordering van € 8.425,90 op de vrouw, goed voor 10,7% van de totale schuldenlast. De vordering stamde uit een aannemingsovereenkomst die de ex-partner van de vrouw had gesloten. Die ex-partner was tijdens het huwelijk in gemeenschap van goederen getrouwd met de vrouw, waardoor ook zij aansprakelijk werd. De kantonrechter had de ex-partner al veroordeeld het volledige bedrag te betalen. De schuldeiser vond het aangeboden percentage te laag en wees er op dat hij maandelijks al € 50 ontving via een betalingsregeling. Hij voelde zich bovendien meerdere malen coulant te zijn geweest.
De rechtbank moest beoordelen of de schuldeiser in redelijkheid zijn medewerking kon weigeren. Daarbij woog de rechtbank het belang van de schuldeiser bij volledige betaling af tegen de belangen van de vrouw en de overige schuldeisers die al hadden ingestemd. De rechtbank stelde vast dat een ruime meerderheid akkoord was, dat het voorstel was getoetst door de Sociale Dienst Drechtsteden als onafhankelijke partij, en dat het voorstel goed gedocumenteerd was. Ook was aannemelijk dat de vrouw door gezondheidsklachten beperkt is in haar arbeidsmogelijkheden: de bedrijfsarts oordeelde dat zij niet duurzaam belastbaar is voor haar eigen werk als coördinerend begeleider in de gehandicaptenzorg.
Bovendien berekende de rechtbank dat toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling de schuldeisers juist minder zou opleveren, omdat de kosten van een bewindvoerder en griffierecht ten laste zouden komen van het af te dragen bedrag. Het aangeboden akkoord was voor de schuldeisers dus gunstiger dan het alternatief.
De rechtbank wees het verzoek toe en beval de weigerachtige schuldeiser in te stemmen met de schuldregeling. Het vonnis treedt in de plaats van zijn vrijwillige instemming, zodat de regeling toch doorgang kan vinden. Het subsidiaire verzoek om de schuldsaneringsregeling van toepassing te verklaren, werd afgewezen omdat de gedwongen schuldregeling nu in werking treedt.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank weigert schuldsanering te beëindigen en gelast nieuwe medische keuring na gemiste sollicitaties Een man uit Rotterdam die sinds april 2023 in de schuldsaneringsregeling zit, moest eigenlijk solliciteren naar een fulltime baan. Over vijf maanden in 2026 kon hij dat niet aantonen. Toch blijft hij in de regeling: de rechtbank wil eerst weten of hij door zijn psychische klachten wel kon werken.
De schuldsaneringsregeling is bedoeld om mensen met problematische schulden na een periode van strikte naleving schuldenvrij te laten worden. Daar horen verplichtingen bij, zoals het zoeken naar werk en het delen van informatie met de bewindvoerder. Al eerder, op 16 april 2026, had de rechtbank een voordracht tot tussentijdse beëindiging afgewezen. De regeling werd toen met dertien maanden verlengd omdat de man in de periode maart 2025 tot en met maart 2026 niet aantoonbaar had gesolliciteerd. Hij kreeg een laatste kans en moest tijdens de verlenging solliciteren naar een fulltime dienstverband, tenzij de rechter-commissaris hem daarvan zou ontheffen.
Die laatste kans pakte niet goed uit. De bewindvoerder meldde dat er over mei, juni, augustus en september 2026 geen sollicitatiebewijzen waren ontvangen en over juli twee. Dat is een tekortkoming van vijf maanden. Daarom droeg de bewindvoerder, met instemming van de rechter-commissaris, de regeling voor tussentijdse beëindiging voor. Een tekortkoming in de informatieverplichting bleek inmiddels hersteld.
In augustus 2026 had de bewindvoerder een medische keuring laten aanvragen, omdat de man mogelijk ernstige psychische klachten had. De keuring ging niet door. Volgens de keuringsinstantie was de man herhaaldelijk niet thuis en ook telefonisch niet bereikbaar. De man zei ter zitting dat hij niets van de instantie had gehoord en gewoon thuis was. Over zijn sollicitaties zei hij dat het solliciteren door zijn psychische problemen niet was gelukt en dat hij moeite had gehad om bewijs door te sturen. Inmiddels werkt hij, al verschilt het aantal uren per maand, en hij verwacht over enkele maanden fulltime te werken.
De rechtbank vond de tekortkoming van vijf maanden wel vaststaan, zodat beëindiging in beginsel in beeld kwam. Maar of de man die tekortkoming ook te verwijten valt, kon de rechtbank niet beoordelen. Zonder medische keuring staat niet vast dat van hem te verwachten was dat hij fulltime zou werken en dus aanvullend zou solliciteren. Wie daarvoor de schuld draagt dat de keuring in september mislukte, liet de rechtbank in het midden. Wel vindt zij het noodzakelijk dat de keuring alsnog plaatsvindt, om te beoordelen of de man tussen april en september 2026 geheel of gedeeltelijk had kunnen werken. Daarbij gaat de rechtbank ervan uit dat het Centrum Voor Dienstverlening Rotterdam en Stichting Nieuw Vaarwater, die hem als beschermingsbewindvoerder bijstaat, ervoor zorgen dat hij beschikbaar is.
Ook de ontwikkeling bij de man zelf woog mee. De rechtbank zag een positieve wending: hij heeft een baan gevonden, het beschermingsbewind loopt goed, er wordt afgedragen aan de boedel en er zijn geen nieuwe schulden ontstaan. Blijkt na de keuring dat de tekortkoming hem wel te verwijten is, dan zal de rechter-commissaris de regeling mogelijk verlengen.
De rechtbank weigerde daarom de schuldsaneringsregeling tussentijds te beëindigen en bepaalde dat een nieuwe medische keuring wordt gelast.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht