Kantonrechter houdt bewind over man in stand: te weinig stabiliteit en overzicht over zijn geldzaken Een man uit Brabant wil zijn financiën terug in eigen beheer, maar de kantonrechter vindt hem daar nog niet klaar voor. Over zijn goederen is sinds 4 februari 2026 een bewind ingesteld vanwege zijn lichamelijke of geestelijke toestand. Een bewindvoerder beheert dan zijn geld en regelt de betalingen. Voor het eerst vroeg de man in maart 2026 om opheffing van het bewind. Dat verzoek werd op 25 juni 2026 afgewezen. Eind augustus diende hij een nieuw verzoek in.
De man stelt dat de bewindvoerder hem zonder leefgeld liet zitten nadat hij zijn toeslagen had stopgezet. Volgens hem betaalt de bewindvoerder rekeningen te laat en heeft die niets geregeld voor zijn schuld bij de Belastingdienst. Hij zegt zijn geldzaken met een boekhoudschema zelf makkelijk te kunnen regelen en dat het bewind zijn gezondheid schaadt. Op 11 september 2026 zegde hij zelf zijn baan op omdat hij fysiek en mentaal uitgeput was.
De bewindvoerder, ZEKER Financiële Zorgverlening, vindt dat de man zijn belangen nog niet zelfstandig en verantwoord kan behartigen. Door de toeslagen zonder overleg stop te zetten vielen inkomsten weg die nodig waren voor het budgetplan, de vaste lasten en het leefgeld. Nadat de man de toeslagen na uitleg weer had geactiveerd, is het leefgeld met terugwerkende kracht uitbetaald. Volgens de bewindvoerder is er nu meer stabiliteit en kan worden toegewerkt naar schuldhulpverlening. Een MSNP-traject, een minnelijk schuldsaneringstraject, acht de bewindvoerder voordeliger dan langdurige afbetalingsregelingen. De samenwerking met instanties en hulpverleners verloopt volgens de bewindvoerder moeizaam: de man reageert regelmatig vanuit boosheid en wantrouwt zijn begeleiders.
De kantonrechter ziet de noodzaak van het bewind nog steeds. Om zijn financiën terug te kunnen nemen moet eerst blijken dat zijn situatie stabiel is, dat hij overzicht heeft over zijn geldzaken en dat hij de praktische vaardigheden heeft om die duurzaam zelf te regelen. Dat is volgens de rechter nog niet gebleken. Dat de man afgelopen zomer vanuit boosheid zijn toeslagen stopzette en daarmee problemen veroorzaakte, weegt daarin mee. Ook vroeg niet hijzelf maar de bewindvoerder een Participatiewet-uitkering aan nadat hij ontslag had genomen. Daarbij komen schulden die nog moeten worden opgelost. De man gaf zelf aan dat het medisch gezien momenteel helemaal niet goed met hem gaat. Juist nu kan een bewindvoerder hem op financieel vlak steunen, zodat er geen nieuwe schulden ontstaan en hij zich minder zorgen hoeft te maken. Volgens de rechter is het in zijn belang dat hij wordt aangemeld voor schuldhulpverlening.
De rechter ziet dat de communicatie tussen de man en zijn bewindvoerder stroef verloopt en dat de man weinig vertrouwen heeft. Hij begrijpt dat een bewind beperkingen meebrengt en niet makkelijk te accepteren is. Het kan volgens hem alleen slagen als beide partijen samenwerken en een gezamenlijk einddoel hebben, en dan mag de man de bewindvoerder niet tegenwerken. De bewindvoerder moet de man perspectief bieden om zo snel mogelijk aan zijn financiële zelfredzaamheid te werken, want het bewind hoort niet langer te duren dan nodig. Zijn de financiën stabiel, zijn de schulden opgelost en is een zelfredzaamheidstraject geslaagd, dan kan de man, bij voorkeur samen met de bewindvoerder, opnieuw om opheffing vragen.
De kantonrechter wijst het verzoek tot opheffing van het bewind daarom af. Omdat al twee keer in een half jaar een opheffingsverzoek ter zitting is besproken, waarschuwt hij dat een nieuw verzoek alleen wordt behandeld als de man gemotiveerd onderbouwt dat er nieuwe, relevante feiten of omstandigheden zijn die zijn specifieke situatie raken.
Rechtbank Oost-Brabant · 3 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank legt 18 maanden cel op voor misbruik van twee jongens, zes maanden korting wegens trage zaak Een man uit Assen wordt veroordeeld voor seksueel misbruik van twee jongens. Het gaat om zijn jongere buurjongen en vriend van de familie, die hij volgens de rechtbank jarenlang misbruikte, en om zijn achtjarige neefje. De rechtbank Overijssel veroordeelt hem tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 18 maanden. Daarmee blijft de straf onder de eis van de officier van justitie, die 30 maanden vroeg.
De aangifte komt van een man die in 2018 vertelde dat hij als kind van zes jaar was begonnen met seksuele handelingen met de verdachte. De moeder van het slachtoffer was goed bevriend met de moeder van de verdachte, waardoor de twee veel contact hadden. Het gezin van het slachtoffer woonde na de scheiding van de ouders zelfs een tijd bij de familie van de verdachte in huis. Volgens de aangifte gebeurde het misbruik onder meer op zolder, waar oude Donald Duck-boekjes lagen. De ten laste gelegde periode loopt vanaf het moment dat de verdachte achttien werd, toen het slachtoffer negen was, tot eind 1997. Het ging om aftrekken, betasten en pijpen, wederzijds.
Daarnaast ging het om een tweede zaak uit augustus 2016. De verdachte lette toen als oom op zijn achtjarige neefje, dat bij hem logeerde. Het jongetje vertelde een maand later spontaan aan zijn moeder dat zijn oom in bad aan zijn geslachtsdeel had gezeten terwijl hij hem Donald Duck voorlas. Hij bleef dat later consequent herhalen en corrigeerde zijn ouders op details.
De verdachte ontkende alles. Zijn advocaat vroeg om vrijspraak en voerde ook aan dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk moest worden verklaard, omdat tijdens het onderzoek het verschoningsrecht van ouderlingen van de Jehovah's Getuigen zou zijn geschonden. Dat is het recht van geestelijken om te zwijgen over wat hun in vertrouwen is verteld. De zaak heeft een lange voorgeschiedenis: eerder verklaarde de rechtbank het Openbaar Ministerie al niet-ontvankelijk, waarna het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden dat vonnis in 2025 vernietigde en de zaak terugwees.
De rechtbank oordeelt dat een deel van de afgeluisterde telefoongesprekken, tussen de moeder van de verdachte en twee ouderlingen, onder het verschoningsrecht viel en vernietigd had moeten worden. Die gesprekken sluit zij uit van het bewijs. Dat leidt volgens de rechtbank niet tot niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie. Het verwijt aan het OM is beperkt, omdat het lang onduidelijk was welke stukken onder het verschoningsrecht vielen. Ook was er geen sprake van opzet, en bevatten de gesprekken geen informatie waarmee het onderzoek is gestart of gestuurd. De verweren over een suggestief verhoor en schending van de Aanwijzing Zeden verwerpt de rechtbank eveneens.
Bij het bewijs is vereist dat de verklaring van één getuige steun vindt in ander bewijs. Bij het eerste slachtoffer vindt de rechtbank die steun in de verklaringen van zijn moeder en broer, en in de excuusbrieven van de verdachte, waarvan de toon volgens de rechtbank niet past bij zijn uitleg dat hij zich alleen verontschuldigde voor samen in bed liggen. Bij het neefje vindt zij steun in de eigen verklaring van de verdachte, die erkent dat hij hem in bad deed, voorlas uit Donald Duck en mogelijk zijn bal aanraakte, en in een brief van de Jehovah's Getuigen over wat hij tegenover een rechterlijk comité zei. Pijpen telt volgens vaste rechtspraak als seksueel binnendringen. Alle drie de feiten zijn bewezen.
Bij de straf weegt de rechtbank zwaar dat de verdachte kinderen heeft misbruikt die hem vertrouwden en dat hij alleen zijn eigen behoefte voorop stelde. Het eerste slachtoffer heeft er tot op de dag van vandaag last van. De verdachte houdt zijn ontkennende houding vol, zodat de slachtoffers geen erkenning of excuses kregen.
De redelijke termijn is overschreden. Die begon op 17 september 2018, toen de verdachte in verzekering werd gesteld. De juridische onzekerheid over het verschoningsrecht is hem niet aan te rekenen. De rechtbank vond 24 maanden passend en trekt daar zes maanden af, meer dan de gebruikelijke 10 procent vanwege de grote overschrijding. De verdachte krijgt een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 18 maanden, met aftrek van de tijd die hij al in voorarrest zat.
Rechtbank Overijssel · 5 november 2026
Strafrecht A-G adviseert vernietiging: hof motiveerde verjaring van € 232.000 vergoedingsrecht samenleefster onvoldoende Een stel dat twintig jaar samenwoonde, kwam na de breuk in 2020 in een slepend vermogensgeschil terecht over hun gezamenlijke woning. Partijen hadden in 2006 samen een huis gekocht met een hypotheek van € 475.000 en legden hun afspraken vast in een notariële samenlevingsovereenkomst. Daarin staat dat de partij die uit eigen middelen meer dan zijn aandeel in de koopsom en de kosten betaalt, voor het meerdere een vordering heeft op de ander. Die vordering is opeisbaar bij vervreemding van de woning, bij beëindiging van de overeenkomst of op een ander overeengekomen tijdstip.
De man loste in 2011 de volledige openstaande hypotheek van ruim € 463.000 af met geld uit zijn eenmanszaak. In 2014 sloopten partijen de woning en bouwden ze op dezelfde plek een nieuwe, waarin de man opnieuw geld stak. Na het einde van de relatie vorderde hij vergoeding: € 231.783 voor de aflossing en € 221.000 voor de bouwkosten. De procedure daarover begon met een dagvaarding in mei 2022. De rechtbank Noord-Holland wees de eerste vordering af en kende van de tweede € 28.900 toe. Het gerechtshof Amsterdam wees in zijn arrest van 22 juli 2025 de eerste vordering volledig toe en de tweede tot € 206.000. De vrouw ging in cassatie.
In cassatie gaat het nog maar om één punt: het verjaringsverweer. De vrouw betoogde dat de vorderingen waren verjaard, omdat de man niet binnen vijf jaar na de aflossing van 2011 om betaling had gevraagd. Ze voerde ook aan dat de sloop van de oude woning in 2014 gelijkstaat aan vervreemding van de woning in de zin van de samenlevingsovereenkomst. De verjaringstermijn van vijf jaar zou dan in 2014 zijn gaan lopen en in 2019 zijn afgelopen. Het hof verwierp dat verweer. Het overwoog dat de verjaringstermijn is gaan lopen vanaf een van de in de overeenkomst genoemde momenten van opeisbaarheid, en dat de man zijn vorderingen daarvoor had ingesteld. Uit een ander deel van het arrest blijkt dat het hof daarbij het einde van de samenleving voor ogen had.
De advocaat-generaal bij de Hoge Raad vindt dat oordeel onvoldoende gemotiveerd. Het hof had de overeenkomst in een eerdere overweging ruim uitgelegd: het zelf laten bouwen van een huis viel voor het hof onder het 'verkrijgen' van een woning. Bij de verjaring heeft het hof echter niet onderzocht of de sloop van de oude woning ook als 'vervreemding' kan gelden. Waarom het hof koos voor het einde van de samenleving en niet voor de sloop als aanvangsmoment, blijkt volgens de A-G nergens uit. Dat is geen detail. Telt de beëindiging van de samenleving in juni 2020, dan zijn de vorderingen niet verjaard, want de man stelde ze in juli 2022 in. Telt de sloop in 2014, dan zijn ze in 2019 verjaard.
De A-G concludeert daarom tot vernietiging van het arrest van het hof Amsterdam en verwijzing van de zaak. De Hoge Raad is hieraan niet gebonden en beslist later. Over de tweede klacht, dat het hof de overeenkomst bij de verjaring niet volgens de Haviltex-maatstaf zou hebben uitgelegd, oordeelt de A-G niet apart. Zijn conclusie rust op het motiveringsgebrek.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kinderrechter wijst verzoek om gesloten jeugdhulp voor veertienjarige jongen af: geen zicht op passend alternatief Een veertienjarige jongen uit het Noorden van het land woont al langere tijd niet meer thuis. Zijn gedrag is ontwrichtend: hij loopt weg, is agressief, houdt zich niet aan afspraken en kwam meerdere keren in aanraking met de politie. Zijn ouders konden niet voorzien in zijn dagelijkse verzorging en opvoeding. Sinds 1 april 2026 staat hij onder toezicht van een jeugdbeschermer, en sinds 8 juni 2026 verblijft hij op de Zeer Intensieve Behandelgroep van zorginstelling Ambiq. Die plaatsing leverde niet op wat ervan werd gehoopt.
Op 16 september 2026 meldde Ambiq tijdens een spoedoverleg dat voortzetting van de behandeling niet langer passend en uitvoerbaar was. Volgens Ambiq onttrekt de jongen zich aan behandeling en begeleiding, waardoor effectieve hulp niet van de grond komt. De William Schrikker Stichting Jeugdbescherming en Jeugdreclassering, die de maatregel uitvoert, zag daarom geen andere mogelijkheid dan de kinderrechter te vragen om een machtiging voor plaatsing in een accommodatie voor gesloten jeugdhulp, voor de duur van drie maanden. Zo'n plaatsing is een vorm van vrijheidsbeneming.
De kinderrechter in Groningen wees het verzoek af. Hij begreep dat de jongen intensieve hulp nodig heeft, maar maakte onderscheid tussen die noodzaak en de vraag of een gesloten plaatsing noodzakelijk en geschikt is. Toewijzing zou volgens hem neerkomen op het vervangen van noodzakelijke zorg door vrijheidsbeneming. De behandeling bij Ambiq zou immers eindigen, terwijl het verzoek geen zicht bood op een passend hulpaanbod dat daarvoor in de plaats komt. Er werd alleen een machtiging gevraagd, zonder dat een concrete gesloten accommodatie was aangewezen. Daardoor kon niet worden getoetst of die plaatsing voor de jongen geschikt is.
De rechter wees erop dat de jongen nog steeds is aangewezen op specialistische behandeling. Niet is gebleken dat een beoogde gesloten accommodatie beschikbaar is die de behandeling bij Ambiq kan voortzetten of een andere passende behandeling kan bieden. Overplaatsing naar welke locatie dan ook is volgens de kinderrechter alleen mogelijk als die locatie naar aard en intensiteit een passend alternatief biedt. Dat Ambiq het verblijf wil beëindigen, onderbouwt die geschiktheid op zichzelf niet. Het ontbreken van een beschikbaar alternatief maakt evenmin dat een vrijheidsbenemende maatregel kan worden overwogen.
Ook het zorgaanbod van Ambiq speelde een rol. Uit het productenboek jeugdhulp van de Regionaal Inkooporganisatie Groninger Gemeenten, waarbij de gemeenten van beide ouders zijn aangesloten, blijkt dat Ambiq verblijfsproducten aanbiedt die aansluiten bij zijn problematiek. Het gaat om een klinische behandelgroep voor jeugdigen met ernstige gedragsproblematiek (verblijfstraject zwaar) en om een verblijfsgroep met 24-uurstoezicht (verblijfstraject middelzwaar). De rechter vond het zonder nadere toelichting, die ontbrak, niet begrijpelijk waarom Ambiq vindt dat een jongen met deze problematiek niet meer binnen de instelling kan worden behandeld.
Tot slot benadrukte de kinderrechter dat hij de grenzen van een machtiging bepaalt en dat de uitvoering door de jeugdbeschermer daarvoor niet bepalend is. De bevoegdheid om te plaatsen bestaat alleen binnen die grenzen. Hij verwees naar een conclusie van advocaat-generaal Coenraad van 16 oktober 2026, waarin staat dat de kinderrechter een machtiging naar duur en plaats kan begrenzen, onder meer door een concrete plaatsing uit te sluiten. De wettelijke voorwaarden voor een machtiging zijn cumulatief en moeten dus allemaal zijn vervuld.
De kinderrechter wees het verzoek van de William Schrikker Stichting af. De jongen wordt niet in een accommodatie voor gesloten jeugdhulp geplaatst. De rechter gaf zijn beslissing op 27 oktober 2026 mondeling na afloop van de zitting; de schriftelijke uitwerking volgde op 29 oktober 2026.
Rechtbank Noord-Nederland · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hoge Raad vernietigt beschikking over verrekening bij echtscheiding en verwijst zaak naar hof Een stel dat in 1993 trouwde, ging na ruim dertig jaar uit elkaar. Voor het huwelijk hadden zij huwelijkse voorwaarden laten opmaken waarin elke gemeenschap van goederen is uitgesloten, maar waarin ook staat dat zij elk jaar het deel van hun netto-inkomen dat niet aan de huishouding is besteed, eerlijk moeten delen. Dat jaarlijkse delen is tijdens het huwelijk nooit gebeurd. Bij de scheiding ontstond daarom ruzie over wat er nog verrekend moest worden, en over de verdeling van een gezamenlijk gekochte sloep en een eiland met blokhut dat op naam van de man staat.
De rechtbank Den Haag sprak de echtscheiding uit en regelde de afwikkeling van het huwelijksvermogen. De vrouw ging daartegen in hoger beroep. Zij vroeg het hof onder meer om het vermogen van de man te beschrijven en vast te stellen hoeveel overgespaard inkomen er was en welk deel haar toekwam. Bij een aanvullend verzoekschrift voegde zij toe dat het eiland met blokhut, die zij op € 775.000 waardeert, in die berekening moest worden meegenomen. Ook wilde zij dat de sloep aan haar werd toebedeeld.
Het gerechtshof Den Haag wees die verzoeken af. Volgens het hof had de vrouw haar vordering onvoldoende uitgewerkt: zij noemde geen concreet bedrag en liet geen vermogensbeschrijving van de man zien. Het hof vond dat het door de manier van procederen onmogelijk was een rechtvaardig oordeel te vormen. Over de sloep oordeelde het dat de man niet had aangetoond dat hij een vergoeding van de vrouw kon eisen. Het hof waardeerde de sloep op € 17.000 en bepaalde dat de man de vrouw € 8.500 moest betalen. Het bewijsaanbod van de vrouw, waarbij zij familieleden als getuigen wilde laten horen, wees het hof af als niet relevant.
Beide partijen gingen in cassatie. De Hoge Raad geeft de vrouw gelijk op meerdere punten. De rechtbank had in eerste aanleg wel degelijk een oordeel gegeven over de vermogensbestanddelen, op basis van wat de man had gesteld en wat de vrouw daarop had gezegd. In hoger beroep had de vrouw daar gemotiveerd bezwaar tegen gemaakt, in de grieven 3 tot en met 5. Die grieven had het hof moeten behandelen, ook als de vrouw nog altijd geen eigen vermogensoverzicht had overgelegd. Ze konden immers tot andere oordelen leiden over de afzonderlijke vermogensbestanddelen en dus over de omvang van wat verrekend moet worden.
Ook het nader uitgewerkte verzoek over het eiland met blokhut is volgens de Hoge Raad niet kenbaar beslist. Het hof noemde dat verzoek wel, maar wees het alleen af met de algemene formule dat het meer of anders verzochte wordt afgewezen. Daardoor kan ook het oordeel dat het bewijsaanbod niet relevant was niet blijven staan. Zodra de grieven alsnog worden beoordeeld, is niet te begrijpen waarom het horen van getuigen over de stellingen van de vrouw overbodig zou zijn.
Ook het incidentele beroep van de man slaagt. Hij had gesteld dat hij een derde van de koopsom van de sloep betaalde uit een voorschot op de erfenis van zijn moeder, en dat dit deel buiten de verrekening moet blijven. Hij verwees daarvoor naar bankafschriften die beide partijen in het geding hadden gebracht. Het hof heeft volgens de Hoge Raad niet duidelijk gemaakt waarom die stelling niet volstaat, en is verder niet kenbaar op zijn stellingen ingegaan. Daarmee is die beslissing onvoldoende gemotiveerd.
De Hoge Raad vernietigt daarom de beschikking van het gerechtshof Den Haag van 24 september 2025, zowel in het principale als in het incidentele beroep. De zaak wordt verwezen naar het gerechtshof Amsterdam, dat de verrekening en de verdeling van de sloep opnieuw moet beoordelen. De overige klachten van het middel leiden niet tot cassatie.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht