Hof laat Dexia-klant tegenbewijs leveren in effectenleasezaak over verjaring van vernietiging Een man sloot in 1999 en 2000 effectenleaseovereenkomsten met een rechtsvoorgangster van Dexia, waarmee hij belegde met geleend geld. Zijn echtgenote gaf daarvoor geen schriftelijke toestemming. In december 2005 stuurde zij Dexia een brief waarin ze de overeenkomsten vernietigde. De eindafrekeningen lieten een verlies zien van € 6.619,92 op de eerste overeenkomst en € 1.007,16 op de tweede.
Dexia is in hoger beroep gekomen tegen het tussenvonnis van 19 mei 2022 en het eindvonnis van 31 augustus 2023 van de kantonrechter in de rechtbank Amsterdam. De kantonrechter oordeelde dat de overeenkomsten rechtsgeldig waren vernietigd en veroordeelde Dexia tot betaling van het bedrag dat volgt uit de berekening in het vonnis, met wettelijke rente en proceskosten. Dexia voert onder meer aan dat het recht om te vernietigen is verjaard.
Het hof beperkt de zaak tot de eerste overeenkomst. Tegen het oordeel dat de verlenging van die overeenkomst en de tweede overeenkomst tijdig zijn vernietigd, heeft Dexia geen duidelijke grief gericht. Die overeenkomsten zijn binnen drie jaar voor de collectieve vordering van Stichting Eegalease gesloten, en daarom stond hun vernietiging al vast.
Volgens het hof is een effectenleaseovereenkomst een koop op afbetaling. De echtgenote mocht die overeenkomst dus vernietigen, omdat zij geen schriftelijke toestemming had gegeven. Dat vernietigingsrecht verjaart na drie jaar, te rekenen vanaf het moment dat zij daadwerkelijk wist dat de overeenkomst bestond. Of zij wist dat ze kon vernietigen, doet er niet toe. Dexia moet bewijzen wanneer de echtgenote van de overeenkomst afwist.
De Hoge Raad heeft bepaald dat de collectieve actie op 13 maart 2003 de verjaring heeft gestuit. Daardoor is het vernietigingsrecht niet verjaard voor overeenkomsten van 13 maart 2000 of later, en ook niet als de echtgenote pas na die datum van de overeenkomst hoorde. Alles hangt dus af van de vraag of zij vóór 13 maart 2000 van de eerste overeenkomst op de hoogte was.
Dexia voerde aan dat echtgenoten zo'n grote financiële stap met elkaar bespreken, dat er post van Dexia op het huisadres kwam en dat de rente in de belastingaangifte stond. Het hof gaat daar nu niet op in. Het kijkt eerst naar het argument dat de maandelijkse betalingen vanaf een en/of-rekening van beide echtgenoten gingen. Afnemer heeft dat erkend of onvoldoende weersproken. Uit die betalingen leidt het hof het bewijsvermoeden af dat de echtgenote op de datum van het eerste bankafschrift met de betaling aan Dexia bekend werd. Daarmee heeft Dexia voorlopig bewezen dat zij vóór 13 maart 2000 van de overeenkomst wist.
De man krijgt de kans om tegenbewijs te leveren, volgens zijn eigen aanbod. Het hof laat hem toe tot dat bewijs, eventueel met getuigen. Het getuigenverhoor staat gepland op 2 november 2026 voor raadsheer-commissaris mr. R.M. de Winter in het Paleis van Justitie in Amsterdam. Iedere verdere beslissing houdt het hof aan.
Gerechtshof Amsterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht Rechter vernietigt koop-constructie met 71% rente: woning blijft van vrouw die € 70.000 leende Een vrouw die snel geld nodig had, tekende op 4 oktober 2025 aan haar keukentafel een koopovereenkomst voor haar eigen woning. De koper, het vastgoedbedrijf Hooghuys uit Eindhoven, zou de woning kopen voor € 510.000 en betaalde al snel een voorschot van € 70.000. Wilde de vrouw van de verkoop af, dan moest zij dat voorschot terugbetalen plus een vergoeding van € 50.000. De rechtbank Den Haag oordeelt dat dit in werkelijkheid een lening was, en dat de constructie de wettelijke regels voor consumentenkrediet omzeilt.
De vrouw had eerder geld overgemaakt aan derden voor een vermeende crypto-belegging. Zij kreeg te horen dat zij nog één aanvullende storting moest doen voordat het vermogen zou vrijkomen. Toen zij zei dat zij geen geld meer had, dachten die derden mee over een oplossing en noemden zij de naam Hooghuys. Zij nam contact op met het bedrijf, dat in een advertentie op Marktplaats reclame maakt met het benutten van overwaarde. Tegenover Hooghuys vertelde zij niets over de crypto-belegging.
Hooghuys liet de overeenkomst op 13 oktober 2025 inschrijven in het Kadaster. Op 21 oktober 2025 vestigde de vrouw bij de notaris een hypotheekrecht van € 270.000 op de woning en een pandrecht op de inboedel, en ontving zij de € 70.000. In januari 2026 liet zij schrijven dat zij de overeenkomst vernietigde en het geleende bedrag wilde terugbetalen, maar de € 50.000 niet zou betalen. Hooghuys gaf geen rekeningnummer door en legde in maart 2026 beslag op de woning. In de rechtszaak eiste Hooghuys onder meer dat de vrouw de woning zou leveren, sleutels zou afgeven en bezichtigingen zou dulden, onder dreiging van dwangsommen. De vrouw vroeg in reconventie, voor het geval haar verweer slaagde, om het hypotheekrecht ongedaan te maken.
De rechtbank ziet dat de vrouw haar huis niet wilde verkopen. Zij wilde op korte termijn en voor korte tijd geld lenen. Het leningselement stond voorop, met de nadruk op het snelle voorschot en de mogelijkheid de transactie tegen betaling van € 50.000 ongedaan te maken. Over de verkoopprijs of de datum van overdracht is niet onderhandeld. Een lening van € 70.000 met een vergoeding van € 50.000 komt neer op een rente van ruim 71 procent. Het wettelijke maximum voor consumentenkrediet was 14 procent per jaar en is sinds 1 januari 2026 12 procent. Hooghuys wist dat zo'n kortlopende lening met deze rente en dit onderpand niet is toegestaan. Dat de vrouw niet eerlijk was over de reden van haar geldbehoefte, verandert daar niets aan.
De constructie is daarom in strijd met dwingende regels en de overeenkomst is vernietigbaar. De vrouw heeft die vernietiging terecht ingeroepen met haar brief van 21 januari 2026. Daarmee vervalt de grondslag van alle vorderingen van Hooghuys, die allemaal op de leveringsverplichting steunen. In reconventie oordeelt de rechtbank dat het hypotheekrecht en de pandrechten met de vernietiging waardeloos zijn geworden. De overige reconventionele vorderingen wijst zij af: de vrouw heeft geen belang bij een verklaring dat het om een geldlening gaat, en zij heeft niet onderbouwd waarom het beslag al voor het onherroepelijk worden van het vonnis moet vervallen.
De rechtbank wijst alle vorderingen van Hooghuys af en veroordeelt het bedrijf in de proceskosten van de vrouw, begroot op € 1.836. Zij verklaart de hypothecaire inschrijving op de woning waardeloos. In reconventie draagt iedere partij de eigen proceskosten.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter vernietigt lening van Bondora wegens te late informatie, consument moet € 7.358 terugbetalen Een man uit de regio Alkmaar kreeg op 22 oktober 2023 online een lening van € 7.488 van het Estse kredietbedrijf Bondora. De aanvraag was in zijn naam gedaan en het geld werd overgemaakt naar het opgegeven bankrekeningnummer. Nadat hij de maandtermijnen niet meer betaalde, zegde Bondora de overeenkomst op en eiste het de hele lening met rente en kosten terug: € 8.746,39 aan hoofdsom en vertragingsrente, plus rente tot de dag van betaling.
De man zei geen overeenkomst met Bondora te hebben gesloten. Hij vermoedde dat zijn voormalige partner de lening op zijn naam had afgesloten en daarbij misbruik had gemaakt van zijn paspoort. Op de zitting van 25 september 2026 verscheen hij niet, zonder bericht vooraf. Daardoor kon hij geen vragen beantwoorden en bleef de toelichting van Bondora onbetwist. De kantonrechter hield die stellingen daarom voor juist. Het verweer over de ex-partner was volgens de rechter onvoldoende onderbouwd: de man had ook niet uitgelegd hoe hij de lening kon aanvragen terwijl zijn paspoort volgens hem in mei 2023 al kwijt was. De rechter ging er dus van uit dat hij de lening zelf had afgesloten en het geld had ontvangen.
Daarmee was de zaak voor Bondora echter nog niet gewonnen. Omdat de lening online en buiten een verkoopruimte met een consument was gesloten, gelden de dwingende regels voor consumentenkrediet. De rechter toetste de vordering daarom uit zichzelf aan artikel 7:60 van het Burgerlijk Wetboek. Dat artikel verplicht een kredietverstrekker de consument geruime tijd vóór het sluiten van de overeenkomst volledig te informeren, zodat hij de gevolgen rustig kan overwegen. Het Estse recht dat in de algemene voorwaarden was gekozen, deed daar niets aan af: een consument mag de bescherming van het Nederlandse dwingende recht niet verliezen.
De kantonrechter oordeelde dat Bondora aan die informatieplicht niet had voldaan. Uit de uitleg van Bondora zelf bleek dat de informatie zichtbaar werd op het moment van het aanbod, waarna de klant met één digitale handtekening accepteerde. Het hele proces was bovendien bedoeld om snel te gaan: het online formulier meldde dat het 'maar een paar minuten' duurt, en Bondora bevestigde op de zitting dat een krediet binnen enkele minuten kan worden aangevraagd, toegekend en overgemaakt. Van geruime tijd om een weloverwogen besluit te nemen was dus geen sprake. Volgens de wet is dit een oneerlijke handelspraktijk.
De rechter vernietigde de kredietovereenkomst daarom uit eigen beweging, omdat een Europese consumentenbeschermingsregel van openbare orde was geschonden. Ook de drie overeenkomsten voor aanvullende diensten (B on track, B Secure en B Secure +) vielen daarmee weg, omdat die in hetzelfde onlineproces waren afgesloten. Of Bondora de kredietwaardigheid van de man had getoetst, hoefde de rechter niet meer te beoordelen.
Bondora had voor dat geval een tweede grondslag aangevoerd: onverschuldigde betaling. Wie op grond van een vernietigde overeenkomst geld heeft ontvangen, moet dat in beginsel terugbetalen, maar zonder rente en kosten. Op dat punt kreeg Bondora deels gelijk. De man moest het geleende geld terugbetalen, verminderd met de ene aflossingstermijn van € 129,80 die hij al had voldaan. Voor de aanvullende diensten (in totaal € 111,92) had Bondora te weinig onderbouwd waarom zij dat bedrag zou mogen terugvorderen. Dat deel, de rente, de administratiekosten en de contractuele vertragingsrente werden afgewezen.
De kantonrechter veroordeelde de man tot betaling van € 7.358,20 aan Bondora en wees het meer of anders gevorderde af. De proceskosten worden gecompenseerd: elke partij draagt de eigen kosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter haalt BKR-registratie van man bij ING weg om boete van € 43.101 bij woningkoop te voorkomen Een man uit Amsterdam stond sinds januari 2020 geregistreerd bij het Bureau Kredietregistratie (BKR) omdat hij bij ING rood stond voor € 970,25. Hij loste die schuld pas in september 2026 af, ruim zes jaar later. Intussen had hij samen met zijn partner een woning gekocht voor € 431.013. Zonder schone BKR-registratie kon de hypotheek niet worden afgerond, en dan zou het stel een boete van € 43.101,30 verschuldigd zijn. De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam beval ING in een kort geding de registratie uiterlijk op 14 oktober 2026 te verwijderen.
De man loste de roodstand pas af nadat hij de koopovereenkomst had gesloten. Volgens de regels van het BKR blijft de registratie dan nog vijf jaar zichtbaar, dus tot 22 september 2031. Rabobank keurde de hypotheekaanvraag wel goed, maar kon vanwege de registratie geen offerte afgeven. Op 7 oktober 2026 stelde de makelaar van de verkoper de man in gebreke en gaf hem acht dagen om zijn verplichtingen na te komen. ING had meerdere verzoeken om de registratie te schrappen afgewezen, ook dat van de advocaat van de man.
De man stelde dat de roodstand het gevolg was van een vervelende samenloop van omstandigheden en dat hij al langere tijd financieel stabiel is. Hij en zijn partner hebben beiden een goed inkomen en geen andere schulden. De boete van € 43.101,30 noemde hij een buitenproportioneel gevolg van de registratie. Zijn partner, die niets met de registratie te maken heeft, zou daarvoor ook aansprakelijk zijn. Bovendien hadden zij hun huurwoning per 1 november 2026 opgezegd en zouden zij zonder de koopwoning op straat komen te staan.
ING voerde aan dat de man een slechte betalingsmoraal heeft. Hij liet een relatief kleine schuld 6,5 jaar liggen en negeerde meerdere sommaties van een deurwaarder. Ook vond ING het roekeloos dat hij een woning kocht terwijl hij van de registratie wist, het financieringsvoorbehoud liet verlopen en zijn huurwoning opzegde. Andere kredietinstellingen moeten volgens ING tegen dit gedrag worden beschermd. De man had zijn lastige situatie volgens de bank willens en wetens zelf gecreëerd.
De voorzieningenrechter gaf ING op beide punten gedeeltelijk gelijk. Het gedrag van de man getuigt volgens de rechter van een slechte betalingsmoraal en hij handelde financieel roekeloos. Dat valt niet goed te praten, en kredietinstellingen mogen tegen zulk gedrag beschermd worden. Toch woog de rechter de belangen anders. Een BKR-registratie is een verwerking van persoonsgegevens die proportioneel en subsidiair moet zijn, en dat leidt tot een belangenafweging.
In die afweging gaf de ernst van de gevolgen de doorslag. De boete is voor iemand van zijn leeftijd en met zijn inkomen niet te overzien. Het is aannemelijk dat hij daardoor in de schuldsanering (WSNP) terechtkomt en dat hij op straat komt te staan. Volgens de rechter is de 'straf' voor zijn slechte betalingsmoraal en roekeloze gedrag dan te groot. Van kwade trouw, bijvoorbeeld dat hij de woning kocht om ING onder druk te zetten, bleek niet. Ook het belang van zijn partner woog mee, want zij sleurt hij mee in de gevolgen. Verder is niet gebleken dat de man andere schulden heeft of wil aangaan, behalve de hypotheek bij Rabobank. Overkreditering is niet aan de orde, en het belang om andere kredietinstellingen te waarschuwen is daardoor beperkt.
ING moet daarom alle coderingen en meldingen op het contractnummer uit het CKI van Stichting BKR verwijderen en verwijderd houden, uiterlijk op 14 oktober 2026. Een dwangsom legde de rechter niet op, omdat ING tijdens de mondelinge behandeling heeft toegezegd zich aan een veroordelend vonnis te houden. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten. De rechter vond dat ING er op goede gronden voor had gekozen verweer te voeren en materieel niet in het ongelijk was gesteld; de vordering is slechts toegewezen om te voorkomen dat de man en zijn partner de contractuele boete verbeuren.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht Rechter herstelt verwijzing naar Wft-artikel in kort geding van Gazprom tegen ING In een eerder kort geding tussen Gazprom International Projects en ING Bank is in het vonnis een verkeerde wetsverwijzing terechtgekomen. De rechter schreef op drie plekken over een nog in te voeren artikel 4:71k Wwft, terwijl het artikel in de Wet op het financieel toezicht (Wft) zit. Het ging om een verschrijving, geen inhoudelijke beslissing.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam corrigeert dat in een herstelvonnis van 26 oktober 2026, in aanvulling op het vonnis van 19 oktober 2026. Een eerdere uitspraak mag worden gerepareerd op grond van artikel 31 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Daarin staat dat de rechter te allen tijde, op verzoek van een partij of uit zichzelf, een kennelijke rekenfout, schrijffout of andere kennelijke fout verbetert als die zich voor eenvoudig herstel leent. Daarvan is sprake als direct duidelijk is dat het om een vergissing gaat.
De rechter oordeelt dat dat hier zo is. De onjuiste verwijzing stond onder de randnummers 3.3, 4.5 en 4.6 van het vonnis. Op al die plekken moet 'artikel 4:71k Wft' staan in plaats van 'artikel 4:71k Wwft'. De rest van het vonnis blijft ongemoeid; de inhoud van de beslissing in het kort geding verandert niet.
Gazprom werd in de zaak bijgestaan door mr. J.J.H. Jung, ING door mr. E.C. Netten.
De voorzieningenrechter bepaalt dat de aangehaalde artikelverwijzing in de drie randnummers wordt gewijzigd. Ook wordt de verbetering onder vermelding van de datum 26 oktober 2026 genoteerd op de minuut van het vonnis van 19 oktober 2026, het originele exemplaar dat bij de rechtbank blijft. Het herstelvonnis is uitgesproken door mr. L. Voetelink, bijgestaan door griffier mr. M. Veraart.
Rechtbank Amsterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht