Rechtbank wijst tbs af voor veroordeelde moordenaar (pij), stelt voorwaarden en enkelband bij begeleid wonen Een jongeman die in 2020 door het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden werd veroordeeld voor moord en een pij-maatregel kreeg, wordt niet alsnog terbeschikkinggesteld. De rechtbank Overijssel wees de vordering van de officier van justitie tot omzetting van de maatregel in tbs met verpleging af. Hij verlaat de justitiële jeugdinrichting nu onder strikte voorwaarden en met een enkelband.
De pij-maatregel (plaatsing in een inrichting voor jeugdigen) ging in op 4 november 2020 en is meerdere keren verlengd: in 2022 met 24 maanden, in 2024 met 18 maanden en in juni 2026 met zes maanden. Zonder omzetting zou de maatregel met terugwerkende kracht voorwaardelijk eindigen op 4 oktober 2026. De officier van justitie diende op 3 september 2026 toch een omzettingsvordering in, maar vroeg de rechtbank op de zitting van 5 november 2026 zelf die vordering af te wijzen. De veroordeelde en zijn advocaat waren het daarmee eens.
De rechtbank steunde op het rapport van het Pieter Baan Centrum. Daarin staat dat de man een autismespectrumstoornis en ADHD heeft, plus een stoornis in cannabisgebruik die in langdurige remissie is. Sinds hij in 2024 op een individuele trajectafdeling terechtkwam, wordt hij behandeld en bejegend op een manier die bij zijn autisme past. Dat werkt: hij heeft therapie gevolgd (waaronder EMDR), is al langere tijd medicatietrouw en maakt een rustiger indruk. Het PBC achtte omzetting in tbs niet geïndiceerd, omdat het herhalingsrisico met voldoende interventies beheersbaar is. Volgens het rapport bestaat een kans op ernstig geweld alleen als hij, zoals bij het moordfeit, zonder enige externe structuur lang onder enorme spanning staat.
De rechtbank oordeelde dat niet aan alle wettelijke vereisten voor omzetting is voldaan, omdat de veiligheid van personen en goederen omzetting onvoldoende rechtvaardigt. Een zo gunstig mogelijke verdere ontwikkeling van de man eist die omzetting evenmin. De pij-maatregel is daardoor van rechtswege voorwaardelijk geëindigd per 4 oktober 2026, met een proeftijd van een jaar.
De reclassering benadrukte dat een geleidelijke opbouw van vrijheden eigenlijk beter was geweest, via een forensisch psychiatrische afdeling. Dat traject is mislukt: de man werd bij drie forensisch psychiatrische klinieken afgewezen, en ook bij twee forensisch psychiatrische afdelingen, mede doordat hij zich tijdens een intakegesprek bewust negatief opstelde. Alleen een instelling voor begeleid wonen wil hem opnemen, in combinatie met ambulante behandeling door een forensisch FACT-team. De man is daarvoor wel gemotiveerd. De rechtbank vond de overgang van jarenlang gesloten verblijf naar een eigen studio met veel vrijheden bijzonder groot en wil die opvangen met strak gekaderde voorwaarden en elektronische monitoring.
De rechtbank nam de bijzondere voorwaarden uit het reclasseringsrapport van 26 oktober 2026 over en voegde twee voorwaarden toe voor een soepele overdracht: de man moet meewerken aan het aansluiten van de enkelband en aan het vervoer van de jeugdinrichting naar de woonvoorziening op 11 november 2026. Daarnaast moet hij meewerken aan reclasseringstoezicht, mag hij niet naar het buitenland en gebruikt hij geen drugs en alcohol, met controle door urine- en ademonderzoek. Hij moet verplichte dagbesteding volgen, inzicht geven in zijn financiën en sociaal netwerk en op vastgestelde tijdstippen op zijn verblijfadres zijn, met elektronische monitoring daarop.
De rechtbank wijst de vordering tot omzetting in tbs af. De pij-maatregel is voorwaardelijk beëindigd met een proeftijd van een jaar vanaf 4 oktober 2026, onder de bijzondere voorwaarden die de rechtbank heeft vastgesteld. Als er niets verandert, eindigt de maatregel een jaar na die datum onvoorwaardelijk.
Rechtbank Overijssel · 11 november 2026
Strafrecht Hof houdt ontneming van € 137.654 vast in zaak over illegale handel in geneesmiddelen Een vrouw uit Friesland die betrokken was bij een omvangrijke handel in geneesmiddelen in strijd met de Geneesmiddelenwet, moet ruim € 137.000 aan de Staat betalen. Dat bepaalt het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in een ontnemingszaak: een procedure waarin de rechter vaststelt hoeveel geld iemand met strafbare feiten heeft verdiend en dat bedrag terugvordert.
De vrouw is op dezelfde dag, 10 november 2026, in een apart arrest veroordeeld voor overtreding van artikel 18 en artikel 40, tweede lid, van de Geneesmiddelenwet. Die feiten pleegde zij meermalen en opzettelijk, deels samen met anderen. Uit het strafdossier blijkt volgens het hof dat zij daaruit financieel voordeel heeft gehaald. Het gaat om hoger beroep tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023, die het voordeel al op hetzelfde bedrag had geschat. Het hof vernietigt die beslissing om proceseconomische redenen en doet de zaak opnieuw, met hetzelfde resultaat.
De berekening is gebaseerd op een rapport van de politie van 12 juli 2022. Daarin analyseerden verbalisanten de bankrekeningen van een medeveroordeelde en van de betrokken bedrijven. De totale opbrengst kwam uit op € 7.361.479,70. Daarvan gingen bedrijfskosten van € 2.002.514,75, kosten van een ander bedrijf van € 31.165 en betaalde belastingen van € 597.839 af, waarmee het totale wederrechtelijke voordeel op € 4.729.960,95 uitkwam. Het deel van de vrouw is bepaald aan de hand van de bedragen die naar haar bankrekeningen zijn overgemaakt: € 137.654,25. Het hof vindt deze berekening voldoende onderbouwd.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering omdat die onvoldoende zou zijn onderbouwd. Subsidiair stelde zij dat alleen de vergoedingen voor boekhouding en huur vanaf februari 2017 als voordeel konden gelden, ongeveer € 20.000, met daartegenover veel kosten. Het hof volgde dat niet. Alleen kosten die rechtstreeks samenhangen met de strafbare feiten kunnen worden afgetrokken, en de betrokkene moet aannemelijk maken dat zij die kosten zonder de feiten niet had gemaakt. Accountantskosten en een autoverzekering horen bij de legale onderneming. Betaalde belastingen telt de strafrechter volgens de wetgever niet mee; wie te veel belasting heeft betaald, kan na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing een verzoek bij de Belastingdienst indienen. De oprichtingskosten van twee vennootschappen zijn volgens een verklaring betaald door een medeveroordeelde, en de overige kosten waren niet concreet gemaakt of met stukken onderbouwd.
Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep aanzienlijk is overschreden. Het volstaat met die constatering, omdat de strafzaak en de ontnemingszaak tegelijk worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie voor de overschrijding plaatsvindt.
Het hof schat het wederrechtelijk verkregen voordeel op € 137.654,25 en legt de vrouw een betalingsverplichting aan de Staat op van datzelfde bedrag. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd, bepaalt het hof op 1.080 dagen. De betalingsverplichting vervalt als en voor zover haar mededaders al aan hun verplichting tot betaling aan de Staat hebben voldaan.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof schrapt € 2,1 miljoen van ontneming bij illegale handel in geneesmiddelen Een man die met zijn bedrijven jarenlang in strijd met de Geneesmiddelenwet handelde, moet aanzienlijk minder wederrechtelijk verkregen voordeel terugbetalen dan de rechtbank bepaalde. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden stelde het bedrag vast op € 1.561.301,47. De rechtbank was uitgegaan van € 3.682.504, het bedrag dat ook de advocaat-generaal vorderde.
Het hof behandelde de zaak in hoger beroep tegen de beslissing van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023 op de ontnemingsvordering. Een ontnemingszaak draait om de vraag hoeveel geld iemand met strafbare feiten heeft verdiend. Dat bedrag kan de rechter hem laten terugbetalen aan de Staat. Het hof had de man in een apart arrest van dezelfde dag veroordeeld voor meermalen opzettelijk overtreden van voorschriften uit de Geneesmiddelenwet, deels samen met anderen.
Het verschil met de rechtbank zit in de manier van rekenen. De rechtbank nam het ontnemingsrapport als uitgangspunt. Dat rapport komt volgens het hof te algemeen over en kijkt te veel naar de omzet van de betrokken bedrijven. Het hof miste een berekening die is toegespitst op het voordeel dat de man zelf heeft gehad. De verdediging had gewezen op een andere benadering: het voordeel van een rechtspersoon kan niet zonder meer aan een natuurlijk persoon worden toegerekend omdat die feitelijk de zeggenschap had. Het hof sloot in grote lijnen aan bij de berekening van de verdediging in de pleitnota.
Voor de periode van 1 januari 2013 tot en met 20 mei 2016 nam het hof de winst van € 1.326.821,95 over. De verdediging wilde die winst 50/50 delen met een medebetrokkene, waardoor de man de helft zou hebben gehad. Het hof ging daar niet in mee, omdat het dossier en de bewijsmiddelen onvoldoende steun bieden voor zo'n verdeling. Ook voor de stelling dat de medebetrokkene contant geld zou hebben ontvangen vond het hof geen steun. Voor de periode van 20 mei 2016 tot en met 29 maart 2018 nam het hof € 234.479,52 over, gebaseerd op de berekening van de verdediging en de eigen verklaring van de man. Samen is dat € 1.561.301,47.
Ook de duur van de procedure kwam aan bod. Het hof stelde vast dat de redelijke termijn, de termijn waarbinnen een zaak volgens het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens moet worden afgedaan, in eerste aanleg en in hoger beroep aanzienlijk is overschreden. Het hof liet het bij die constatering. De strafzaak en de ontnemingszaak werden tegelijk afgedaan en in de strafzaak is al compensatie gegeven voor de overschrijding.
Het hof vernietigde de beslissing van de rechtbank en deed opnieuw recht. De man moet € 1.561.301,47 aan de Staat betalen. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd als hij niet betaalt, bepaalde het hof op 1.080 dagen, het wettelijk maximum voor feiten van vóór 25 juli 2020.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht Kinderrechter stelt meisje onder toezicht na ontvoering en mishandeling door vader en neven Op 10 oktober 2026 werd een zestienjarig meisje in Amsterdam door een aantal neven op straat in een auto getrokken. Volgens haar eigen verklaring werd ze geschopt en geslagen, en toen ze wilde gillen, kneep iemand haar keel dicht. Ze werd naar een huis gebracht waar ook haar vader was. De politie bevrijdde haar snel en bracht haar naar het ziekenhuis, waar forse verwondingen rond haar nek werden vastgesteld. De vader en de neven zijn aangehouden en zitten in voorarrest.
De Raad voor de Kinderbescherming vroeg de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam om het meisje voorlopig onder toezicht te stellen. Het eerste spoedverzoek, waarin de Raad vroeg om te beslissen zonder de betrokkenen te horen, wees de kinderrechter op 15 oktober 2026 af, omdat niet was voldaan aan de wettelijke voorwaarden. Op 21 oktober 2026 stelde de rechter het meisje alsnog voorlopig onder toezicht en verleende hij een spoedmachtiging voor uithuisplaatsing. Die machtiging is nooit uitgevoerd: het meisje is steeds thuis blijven wonen. Tijdens de zitting op 29 oktober 2026 trok de Raad het resterende deel van het verzoek om uithuisplaatsing in.
De vader verklaarde dat hij handelde uit zorg over zijn dochter. Hij maakte zich zorgen over haar sociale contacten, over meldingen dat ze schaars gekleed op TikTok te zien was en over geruchten dat ze lachgasballonnen gebruikte. De Raad sluit eergerelateerd geweld niet uit en wil dat verder laten onderzoeken. De vader betwist dat: er is volgens hem geen risico op eergerelateerd geweld en het dossier biedt daarvoor onvoldoende aanwijzingen. Het meisje zelf schreef de kinderrechter per e-mail dat ze graag thuis wil blijven wonen. Haar vader heeft haar op de dag van het incident volgens haar niet mishandeld en was niet aanwezig toen het letsel aan haar nek ontstond. Dat deed een van haar neven. Van eerwraak is volgens haar geen sprake en ze is er niet bang voor. Ze wil dat haar vader vrijkomt, maar nog niet met hem in gesprek: ze heeft tijd nodig om alles te verwerken.
De moeder en de vader verzetten zich niet tegen een voorlopige ondertoezichtstelling. De moeder staat open voor hulp, ook voor zichzelf, en vraagt voorzichtigheid bij het betrekken van de twee jongere broertjes, die niet precies weten wat er is gebeurd.
De kinderrechter oordeelt dat er een ernstig vermoeden is dat de ontwikkeling van het meisje acuut en ernstig wordt bedreigd. Dat ze door haar neven, in samenwerking met haar vader, van haar vrijheid is beroofd en is mishandeld, noemt de rechter onacceptabel handelen van een vader die juist garant hoort te staan voor de veiligheid van zijn kind. Het gevoel van veiligheid en het vertrouwen in haar vader zijn daardoor aangetast. Het toezicht is nodig om te onderzoeken wat dit met haar heeft gedaan en wat zij nodig heeft om het te verwerken. Ook de impact op het gezin moet in kaart worden gebracht. Dat de Raad het risico op eergerelateerd geweld onderzoekt, vindt de rechter terecht, gelet op de aanleiding voor het geweld (verondersteld onzedelijk gedrag van een meisje) en de wijze waarop het is uitgevoerd: meerdere mannelijke, relatief onbekende familieleden namen samen deel aan geweld tegen een minderjarig meisje. De ouders voelen zich bovendien onmachtig in de opvoeding en moeten ondersteuning krijgen. Als het meisje eraan toe is, kan contactherstel met haar vader worden onderzocht.
De kinderrechter stelt het meisje voorlopig onder toezicht van Stichting Jeugdbescherming Regio Amsterdam, van 29 oktober 2026 tot 21 januari 2027. Het verzoek in de eerste procedure wijst hij af bij gebrek aan belang, omdat in de tweede procedure al is beslist.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht