Heineken en Griekse dochter AB moeten concurrent € 111 miljoen betalen voor machtsmisbruik op biermarkt Zestien jaar lang, van 1998 tot 2014, maakte de Griekse bierbrouwerij Athenian Brewery (AB) misbruik van haar machtspositie op de Griekse biermarkt. Dat stelde de Griekse mededingingsautoriteit in 2014 vast en legde een boete op van ruim € 31 miljoen, later verlaagd tot € 27 miljoen. AB sloot concurrenten uit met exclusiviteit, loyaliteitskortingen en discriminerende behandeling bij horeca, groothandel en supermarkten. Concurrent Macedonian Thrace Brewery (MTB), brouwer van het merk Vergina, eiste daarna schadevergoeding van AB en van de Nederlandse moedermaatschappij Heineken. Volgens MTB liep ze door de inbreuk winst mis.
De rechtbank Amsterdam deed met dit vonnis het eindoordeel in een zaak die sinds 2017 loopt. Eerder oordeelde ze dat het Griekse recht geldt, dat de civiele rechter gebonden is aan het besluit van de Griekse autoriteit, en dat Heineken met AB één onderneming vormt en daarom hoofdelijk aansprakelijk is. Op 29 mei 2026 verwierp de Hoge Raad de cassatieberoepen over de bevoegdheid van de Nederlandse rechter jegens AB. Daarmee staat vast dat de rechtbank bevoegd is jegens zowel AB als Heineken.
Over de omvang van de schade volgde de rechtbank MTB grotendeels: zonder het machtsmisbruik zou MTB eerder meer bier hebben verkocht, tegen een hogere prijs. Wel moest rekening worden gehouden met een accijnsverhoging in 2016 en 2017, waarvoor het causale verband met de inbreuk ontbreekt. Op basis van de berekening van de economisch deskundige van Heineken, die de verhoging buiten beschouwing laat, kwam de schade uit op € 43.337.000.
Over de rente kwam de rechtbank terug op een eerdere bindende beslissing. Ze had eerder aangenomen dat de Griekse regel over rente vanaf het ontstaan van de schade geen terugwerkende kracht heeft. Na een arrest van het Hof van Justitie van de EU van 30 april 2026 oordeelde ze dat die regel wel geldt voor vorderingen die zijn ingesteld na 27 december 2016, zoals die van MTB. De rente telt dus mee vanaf het ontstaan van de schade, zonder aanzegging. Heineken en AB vonden dat dit tot ontoelaatbare overcompensatie leidt omdat de rente bijna twee derde van het bedrag uitmaakt. De rechtbank volgde dat niet: dat is het gevolg van de lange duur van de inbreuk en van het handhavings- en civiele traject. De rente tot 1 oktober 2026 komt uit op € 67.887.000.
MTB eiste ook de kosten van haar economisch deskundige Oxera, € 1.193.390,44. De rechtbank vond veel van het werk noodzakelijk, maar niet alles: de kosten van een second opinion kwamen niet in aanmerking, omschrijvingen als 'Project Work' waren te vaag en de toelichting op werk voor een gezamenlijk traject met Carlsberg vond ze niet afdoende. Ze begrootte de noodzakelijke kosten op twee derde, € 800.000.
De rechtbank verklaarde voor recht dat Heineken en AB onrechtmatig hebben gehandeld jegens MTB. Ze veroordeelde hen hoofdelijk tot betaling van € 111.224.000 (€ 43.337.000 schade en € 67.887.000 rente), plus Griekse procesrente vanaf 1 oktober 2026, € 800.000 aan deskundigenkosten en € 40.916,31 aan proceskosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad: het restitutierisico was volgens de rechtbank onvoldoende concreet onderbouwd.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst voorlopige voorziening af in vennootschapsgeschil De Hypotheker Nieuw-Vennep Twee vennoten in de vestiging Nieuw-Vennep van De Hypotheker, een franchisevestiging, liggen overhoop over de vraag of hun vennootschap nog bestaat. Per 1 januari 2024 droeg een eerdere bv de onderneming over aan een ondernemer, die slechts 51 procent van de koopsom van € 510.000 betaalde. Daarna brachten die ondernemer en De Hypotheker Uithoorn B.V. (de rechtsvoorganger van de huidige eiser) de onderneming in een vennootschap onder firma in. Uithoorn B.V. bracht daarin haar vordering op de resterende 49 procent van de koopsom in.
In juni 2025 zegde de ondernemer de overeenkomst op tegen 1 januari 2026. Sindsdien betaalt hij volgens Uithoorn B.V. de maandelijkse voorschotten van € 1.000 op het winstaandeel niet meer, geeft hij geen toegang tot de administratie, boekhouding en systemen, en drijft hij de vestiging voort via zijn eenmanszaak onder dezelfde handelsnaam. Uithoorn B.V. start daarom een bodemprocedure en vraagt in een spoedprocedure (incident) om een voorlopige voorziening: de ondernemer moet de vennootschapsovereenkomst onverkort nakomen, de voorschotten betalen, toegang geven en de handelsnaam in het handelsregister aanpassen, op straffe van dwangsommen tot € 500.000. Ook eist Uithoorn B.V. een contractuele boete van minimaal € 20.000 en beslagkosten van € 7.200,94.
De kern van het geschil is of de ondernemer mocht opzeggen. De overeenkomst laat opzegging toe met een termijn van een half jaar, tegen het einde van een boekjaar. Uithoorn B.V. wijst op artikel 23 lid 4, volgens hetwelk de ondernemer per 1 januari 2029 het aandeel van Uithoorn B.V. mag overnemen. Daaruit leidt zij af dat partijen de samenwerking tot minimaal die datum hebben willen voortzetten en dat opzegging eerder was uitgesloten. De ondernemer betwist dat: volgens hem geeft dat artikel alleen een overnamerecht en laat het de opzeggingsmogelijkheid onverlet.
De rechtbank legt uit dat de gevraagde voorziening ertoe strekt dat de vennootschap wordt voortgezet, en dus vooruitloopt op de uitkomst van de hoofdzaak. Zo'n voorziening kan alleen worden toegewezen als voldoende aannemelijk is dat de opzegging niet geldig was. Dat is hier niet het geval. Een bedoeling om opzegging tot 1 januari 2029 uit te sluiten volgt volgens de rechtbank niet uit de e-mail van de ondernemer van 15 november 2023 waarop Uithoorn B.V. zich beroept, en ook niet uit de tekst van artikel 23, want daarin staat niet dat de ondernemer de overeenkomst niet mag opzeggen.
Omdat niet voldoende aannemelijk is dat de opzegging ongeldig was, staat evenmin voldoende vast dat de ondernemer de gevorderde contractuele boete verschuldigd is. Alle onderdelen van de incidentele vordering hangen met die vraag samen en worden afgewezen. Dit is een voorlopig oordeel in een spoedprocedure; de bodemrechter beoordeelt de opzegging in de hoofdzaak nog.
Uithoorn B.V. is de in het ongelijk gestelde partij en moet de proceskosten in het incident betalen, begroot op € 842. Dat bestaat uit € 653 salaris van de advocaat en € 189 nakosten. Over dat bedrag is wettelijke rente verschuldigd, en bij betekening van het vonnis komt er € 98 bij plus de betekeningskosten. De hoofdzaak gaat verder: de zaak is verwezen naar de rol van 25 november 2026, waarop de ondernemer zijn conclusie van antwoord moet nemen.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Hof houdt beslagen op aandelen EuroChem op, maar schrapt hoge proceskosten Twee bouwbedrijven uit de Tecnimont-groep voeren een groot geschil met het EuroChem-concern over een kunstmestfabriek in het Russische Kingisepp. De Italiaanse vennootschap Tecnimont en MT Russia vorderen in een arbitrageprocedure in Londen ruim € 818 miljoen van EuroChem. Om die vordering veilig te stellen legden zij in Nederland en België beslag op vermogen van EuroChem Group AG en de Nederlandse tussenholding EuroChem International. Aanleiding was dat EuroChem International op 6 november 2025 haar aandelen in het Belgische EuroChem Antwerpen overdroeg aan het Zwitserse moederbedrijf. Daardoor, zo stelden de bouwbedrijven, konden die aandelen niet langer indirect via de Nederlandse holding in beslag worden genomen. Volgens hen was de overdracht bedoeld om hun verhaal te frustreren.
De voorzieningenrechter in Haarlem verleende op 5 februari 2026 verlof voor de beslagen. Op 9 april 2026 hief dezelfde rechtbank ze weer op, omdat de bouwbedrijven het beslagverlof niet volledig hadden toegelicht. Zij hadden niet verteld dat kort daarvoor in Zwitserland een beslagprocedure was afgerond, waarin de Zwitserse rechter geen aanwijzingen zag dat EuroChem vermogen wegsluisde. Ook de verklaring dat EuroChem bereid was zich te verbinden tot informatie vooraf over overdrachten buiten de EU en Zwitserland, ontbrak. De bouwbedrijven moesten daarbij de werkelijke proceskosten van € 48.328,57 betalen. Tecnimont en MT Russia gingen in hoger beroep; EuroChem kwam in incidenteel beroep op om een hogere kostenvergoeding te krijgen. Het gerechtshof Amsterdam beslist in dit arrest.
Het hof oordeelt dat de bouwbedrijven inderdaad hun verplichting tot volledige en juiste informatie (artikel 21 Rv) hebben geschonden. Een beslagrekest moet alle procedures noemen die inzicht geven in de verhaalsmogelijkheden, ook buitenlandse. Dat de Zwitserse zaak over een andere rechtsvraag ging, maakt dat niet anders. Toch is die schending volgens het hof niet zwaar genoeg om de beslagen alleen daarom op te heffen. De Zwitserse uitspraak ging over vrees voor verduistering van vermogen, terwijl voor het grootste deel van de beslagen die vrees niet eens vereist is. Het hof acht niet aannemelijk dat de beslagrechter het verlof voor die beslagen zou hebben geweigerd.
De beslagen houden het hof echter om een andere reden niet overeind. De vordering waarvoor ze zijn gelegd, is volgens het hof summierlijk ondeugdelijk. Een conservatoir beslag is een bewarende maatregel en geen verhaal zelf. De aandelen in EuroChem Antwerpen zijn niet aan verhaal onttrokken: ze blijven in handen van EuroChem Group AG en beschikbaar voor verhaal als in de arbitrage een vordering wordt toegewezen. Het Zwitserse moederbedrijf staat bovendien onder Zwitsers staatstoezicht en onder sanctieregels, waardoor het die aandelen niet zomaar buiten de EU of Zwitserland kan brengen. Het enkele feit dat in Nederland eenvoudiger beslag kan worden gelegd dan in België of Zwitserland, maakt de overdracht niet nietig, vernietigbaar of onrechtmatig. Ook bij een afweging van belangen wint EuroChem: de bouwbedrijven houden voldoende verhaal, onder één schuldenaar, en daarnaast zijn in de Zwitserse zaak veel andere vermogensbestanddelen genoemd.
De volledige proceskostenveroordeling gaat wel van tafel. Daarvoor is alleen plaats bij buitengewone omstandigheden zoals misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen, en daar past volgens het hof terughoudendheid bij. Dat de bouwbedrijven de Zwitserse procedure verzwegen, is onvoldoende, mede omdat de vordering niet kansloos is. De gevraagde vergoeding van de kosten van de Belgische procedure wijst het hof af, omdat EuroChem geen spoedeisend belang had gesteld. Het hof bekrachtigt dus de opheffing van de beslagen en verlaagt de kostenveroordeling tot het gebruikelijke tarief.
Het hof bekrachtigt het vonnis, behalve de proceskostenveroordeling. Tecnimont en MT Russia moeten voor de eerste aanleg € 2.815,57 betalen in plaats van de werkelijke kosten. In het hoger beroep draagt iedere partij de eigen kosten. EuroChem moet de bouwbedrijven € 1.290 betalen voor het incidentele beroep dat het verloor.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechter geeft 16-jarig meisje volwassen bevoegdheden voor haar eenmanszaak Cathy uit Ridderkerk is geboren op 1 maart 2010 en heeft al een eigen bedrijf: de eenmanszaak Zevenbergen Allround Services. Omdat ze minderjarig is, mag ze voor die onderneming niet zomaar zelf zaken regelen. Een bankrekening openen, een overeenkomst met een opdrachtgever sluiten of materiaal inkopen kan dan alleen met toestemming van haar wettelijk vertegenwoordiger. Daarom vroeg ze de kantonrechter in Rotterdam om een zogeheten handlichting (artikel 1:235 BW), een beslissing waarmee een minderjarige de bevoegdheden van een volwassene krijgt voor bepaalde handelingen.
Cathy procedeerde zelf, zonder advocaat. Ze verzocht om de bevoegdheid om zelfstandig een zakelijke bankrekening te openen, aan te houden en op te heffen, inclusief bankpassen, creditcards en elektronisch bankieren. Ook wilde ze zelfstandig betalingen en overboekingen voor de onderneming kunnen doen, overeenkomsten met opdrachtgevers en zakelijke relaties sluiten, bedrijfsmiddelen, goederen en materialen inkopen en overeenkomsten aangaan voor de huur of het gebruik van zakelijke hulpmiddelen en faciliteiten.
Op 13 oktober 2026 werd de zaak ter zitting besproken. Cathy was daarbij aanwezig, samen met haar moeder. Die heeft het eenhoofdig gezag over haar en gaf aan het eens te zijn met het verzoek. De kantonrechter vond het verzoek voldoende gemotiveerd en wees het daarom toe.
De beschikking wordt bekendgemaakt in de digitale Staatscourant, zoals de wet voorschrijft. Daarnaast wordt ze niet-geanonimiseerd gepubliceerd op Rechtspraak.nl, dus met de namen van Cathy en haar bedrijf. Cathy moet de handlichting zelf laten inschrijven in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel.
De kantonrechter verleent Cathy de gevraagde bevoegdheden voor alle vijf de genoemde rechtshandelingen binnen haar eenmanszaak. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, dus ze geldt direct.
Rechtbank Rotterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank laat broer € 40.150 betalen na opheffing motorenzaak, deel direct aan Belastingdienst Twee broers dreven tot 1 juni 2017 samen een detailhandelszaak in motoren, in de vorm van een vennootschap onder firma. Die firma is inmiddels opgeheven, maar nog niet vereffend. Wie wat aan wie moet betalen, is tussen de broers al jaren een twistpunt. De rechtbank Midden-Nederland heeft daar nu een groot deel van beslist.
In een eerder tussenvonnis van 29 juli 2026 liet de rechtbank de eiser bewijzen dat hij de onroerendezaakbelasting (OZB) over 2023 had betaald. Het ging om een aanslag van de gemeente Amersfoort van € 2.656,80, die door de firma betaald had moeten worden. Door de aanslag op te laten lopen kwamen er invorderingskosten bij, waardoor het bedrag op 24 maart 2025 was opgelopen tot € 2.930,72. De eiser liet zien dat het geld via de bankrekening van zijn echtgenote naar twee bedrijven en uiteindelijk naar het incassobureau van de gemeente was gegaan. Een e-mail van 17 augustus 2026 bevestigde dat de gemeente haar vordering had ontvangen. De rechtbank vond daarmee bewezen dat de OZB namens de eiser was betaald. De twijfel van de gedaagde of de aanslag wel was voldaan, volgde zij niet.
De gedaagde hoeft de invorderings- en beslagkosten niet mee te betalen. De rechtbank wijst erop dat de eiser zelf de betalingstermijn ruim liet verstrijken, onder meer door bezwaar te maken tegen de tenaamstelling van de aanslag. Het is niet gebleken dat de gedaagde van de aanslag wist, dat hem is gevraagd mee te betalen, of dat hij er invloed op had. Daarom betaalt hij alleen de helft van de OZB zelf: € 1.328,40.
Optelling van de verschillende posten leidt tot een totaalbedrag van € 40.150,25 dat de gedaagde aan de eiser moet betalen. Dat bedrag bestaat uit € 35.395,50 aan negatief kapitaal, verminderd met € 4.592,15 wegens verrekening van een vordering, vermeerderd met € 8.018,50 aan omzetbelasting en de genoemde € 1.328,40 aan OZB. Tegelijk moet de eiser zelf nog € 15.545,00 aan de Belastingdienst betalen: € 531,50 aan verkeersboetes, € 6.995,00 aan motorrijtuigenbelasting en € 8.018,50 aan omzetbelasting.
Omdat de broers de rechtbank hebben gevraagd daarvoor een regeling te treffen, neemt zij een zogenoemde verstaansverplichting op. Dat betekent dat de gedaagde die € 15.545,00 niet aan zijn broer betaalt, maar rechtstreeks aan de Belastingdienst. De eiser hoeft dat bedrag dan niet eerst te ontvangen om het vervolgens door te sluizen. Het resterende bedrag van € 24.605,25 gaat naar de eiser.
Ook de wettelijke rente over het negatieve kapitaal van € 35.395,50 wordt toegewezen, en wel vanaf 7 augustus 2023. De gedaagde voerde aan dat rente pas verschuldigd was vanaf 24 maart 2025, omdat de negatieve kapitaalstand toen pas werd vastgesteld. Volgens de rechtbank betekent een latere vaststelling niet dat het bedrag niet eerder verschuldigd was. Daarnaast krijgt de eiser € 1.128,96 aan buitengerechtelijke incassokosten, berekend volgens het wettelijke besluit daarvoor.
De eiser wilde ook dat de gedaagde zijn werkelijke proceskosten zou betalen. De rechtbank wijst dat af: dat gebeurt alleen in bijzondere omstandigheden, zoals misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen, en daarvan is hier geen sprake. Gelet op de familierelatie en omdat beide partijen deels in het ongelijk zijn gesteld, draagt iedere partij zijn eigen proceskosten.
De rechtbank veroordeelt de gedaagde dus tot betaling van € 40.150,25, waarvan € 15.545,00 rechtstreeks aan de Belastingdienst, plus wettelijke rente vanaf 7 augustus 2023 over € 35.395,50 en € 1.128,96 aan incassokosten. Het vonnis is voor dit deel uitvoerbaar bij voorraad, en al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Midden-Nederland · 14 oktober 2026
Civiel Recht