Rechter verbiedt Rotterdams vastgoedbedrijf EvolutionRE de naam te gebruiken wegens merkinbreuk op Evolutiq Twee vastgoedbedrijven met bijna dezelfde naam kwamen tegenover elkaar te staan in een kort geding bij de rechtbank Den Haag. Het Duitse Evolutiq, opgericht in 2019 en actief in onafhankelijk investerings- en vermogensbeheer op het gebied van vastgoed, private equity en impactadvies, bezit sinds 2020 het Uniewoordmerk EVOLUTIQ. Het Rotterdamse EvolutionRE, opgericht in 2022, ontwikkelt en beheert logistiek vastgoed voor investeerders en gebruikt de naam 'EvolutionRE' onder meer op haar website. Evolutiq vond dat dit een inbreuk op haar merk was en sommeerde EvolutionRE in mei en juni 2026 daarmee te stoppen. EvolutionRE betwistte de inbreuk, waarna Evolutiq naar de voorzieningenrechter stapte.
Op de zitting speelde eerst een procedureel punt. EvolutionRE had anderhalve werkdag voor de zitting een deskundigenrapport over marktonderzoek ingediend. De voorzieningenrechter liet dat stuk buiten beschouwing omdat het in strijd was met de goede procesorde: EvolutionRE kende de vordering al sinds mei 2026 en de zittingsdatum sinds juni 2026, dus Evolutiq kreeg te weinig tijd om erop te reageren.
Inhoudelijk draaide het om de vraag of het publiek de twee namen kan verwarren. De voorzieningenrechter stelde vast dat beide bedrijven dezelfde diensten aanbieden als waarvoor het merk is ingeschreven: diensten op het gebied van onroerend goed, financiële zaken, fondsenwerving en financiële sponsoring. Het relevante publiek bestaat uit zakelijke partijen zoals vastgoedeigenaren, huurders, ontwikkelaars, financiers, adviseurs en makelaars, met een gemiddeld aandachtsniveau. Visueel is er volgens de rechter sterke overeenstemming, omdat het begin van beide woorden, EVOLUTI, volledig gelijk is en lezers van links naar rechts lezen. Auditief is de overeenstemming gering, onder meer omdat het merk vier lettergrepen heeft en het teken zes. Een begripsmatige vergelijking kon niet worden gemaakt, want geen van beide namen heeft een eigen betekenis.
EvolutionRE voerde aan dat 'evolutie' een synoniem is voor 'ontwikkeling' en daarom beschrijvend is voor vastgoedontwikkeling, zodat het merk maar beperkt beschermd zou zijn. De voorzieningenrechter verwierp dat verweer. Het gaat erom of het publiek het woord direct begrijpt als een beschrijving van de diensten waarvoor het merk is ingeschreven, en dat is niet het geval. Die diensten zien onder meer op taxatie, advisering en financiering van onroerend goed. Dat beide partijen ook vastgoed ontwikkelen, maakt 'ontwikkeling' nog niet tot een ingeschreven dienst of een kenmerk daarvan. Omdat het merk van huis uit onderscheidend vermogen heeft en de diensten identiek zijn, volstaat al een zekere mate van overeenstemming voor verwarringsgevaar.
Het spoedeisend belang was niet in discussie. De voorzieningenrechter beveelt EvolutionRE binnen twee maanden na betekening van het vonnis op het grondgebied van de Europese Unie iedere inbreuk te staken, met name het gebruik van het teken 'EvolutionRE' voor haar diensten. Op overtreding staat een dwangsom van € 2.500 per dag, met een maximum van € 75.000; Evolutiq vroeg € 5.000 per dag met een maximum van € 100.000. EvolutionRE moet daarnaast € 19.069,32 aan proceskosten betalen, waaronder € 18.000 voor advocaatkosten, het maximum van het indicatietarief voor een normaal kort geding. Evolutiq had € 22.360 opgevoerd. De hoofdzaak moet binnen zes maanden na het vonnis aanhangig worden gemaakt.
Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Vrouw mag woning in Almelo onderhands verkopen omdat man onvindbaar is en ING wil executeren Een Roemeens echtpaar kocht in 2022 samen een woning in Almelo, gefinancierd met een hypotheek bij ING. De relatie liep stuk en in 2025 startte een echtscheidingsprocedure in Roemenië. Ondertussen voldeden beiden al langere tijd niet meer aan hun hypothecaire verplichtingen. ING somde de totale schuld van € 211.127,50 op en dreigde met executoriale verkoop als er niet snel een oplossing zou komen.
De vrouw keerde terug naar Nederland en probeerde de woning onderhands te verkopen. Dat kon alleen als de man meewerkte, maar die was onvindbaar. Een brief die zij hem stuurde naar een gevangenis in Slovenië kwam onbestelbaar terug. Bij de rechtszitting verscheen hij ook niet.
De zaak was juridisch complex door het internationale karakter. De rechter moest vaststellen welk recht van toepassing is op de woning. Het huwelijksvermogensregime van partijen valt onder Roemeens recht, omdat zij bij hun huwelijk in 2009 alleen de Roemeense nationaliteit gemeenschappelijk hadden en ook hun eerste verblijfplaats in Roemenië hadden. Een argument van de vrouw dat partijen bij het tekenen van de koopovereenkomst in 2022 automatisch voor Nederlands recht hadden gekozen, wees de rechter af: zo'n rechtskeuze moet in Nederland via een notariële akte worden vastgelegd, wat niet was gebeurd.
Voor de eigendomsoverdracht van de woning zelf geldt wel Nederlands recht, omdat onroerend goed altijd wordt beheerst door het recht van het land waar het zich bevindt. Dat is een beginsel uit zowel het Roemeense als het Nederlandse internationaal privaatrecht.
Naar Roemeens recht is de gemeenschap van goederen geëindigd op het moment waarop het echtscheidingsverzoek werd ingediend, ook al is de scheiding nog niet uitgesproken. De woning behoort daarmee tot het te verdelen gemeenschappelijk vermogen. De vrouw vroeg de rechter niet om verdeling, maar om de man te verplichten mee te werken aan de verkoop en levering. Dat kan ook in een kort geding worden gevorderd.
De rechter oordeelde dat de vrouw een spoedeisend belang had. ING was alleen bereid de executoriale verkoop op te schorten in afwachting van de uitkomst van dit kort geding. Executoriale verkoop levert doorgaans minder op dan onderhandse verkoop, wat nadelig is voor beide partijen. Omdat de man onvindbaar is en niet verscheen, lag er geen tegenwicht tegenover de stellingen van de vrouw.
De voorzieningenrechter veroordeelde de man om binnen twee weken na betekening van het vonnis mee te werken aan de onderhandse verkoop. Een door de vrouw aan te wijzen NVM-, VBO- of Vastgoed Pro-makelaar bepaalt de vraagprijs, de verkoopstrategie en eventuele prijsaanpassingen. Als de man weigert of nalaat zijn handtekening te zetten onder de verkoopopdracht, de koopovereenkomst of de notariële leveringsakte, treedt het vonnis zelf in de plaats van zijn toestemming en handtekening. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten, wat gebruikelijk is in zaken van familierechtelijke aard.
Rechtbank Overijssel · 16 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst eis af van opdrachtgever die aannemer wil ontbinden na vertraagde verbouwing van € 165.000 Een man liet zijn huis renoveren en vergroten door een aannemer, voor een aanneemsom van € 165.004. De werkzaamheden begonnen op 16 maart 2026 en volgens het werkschema zouden ze op 31 juli 2026 klaar zijn. Dat lukte niet. Het werk is nog niet af en de man woont met zijn gezin in een woning die volgens hem niet geschikt is voor bewoning. Sinds 19 augustus 2026 mag de aannemer het huis niet meer in. De opdrachtgever liet het uitgevoerde werk keuren door de Keuringsdienst van Wonen, die op 4 september 2026 een rapport uitbracht. Op 1 september 2026 stelde hij de aannemer in gebreke, met een termijn van tien dagen.
In kort geding vorderde de man dat de overeenkomst wordt ontbonden en dat hij de herstelwerkzaamheden zelf mag laten uitvoeren op kosten van de aannemer. Ook wilde hij dat de aannemer herstelkosten van € 120.650 betaalt, een voorschot van € 80.108,05 op nog niet uitgevoerd werk en de kosten van het rapport (€ 2.270). Subsidiair vroeg hij vervangende schadevergoeding. De voorzieningenrechter erkent dat de man een spoedeisend belang heeft: het huis is blootgesteld aan het weer en de winter komt eraan. Dat er nog ongeveer € 20.000 van de aanneemsom openstaat, verandert daar niets aan, want dat geld is juist bestemd voor de aannemer als het werk wordt voortgezet.
De vorderingen sneuvelen op de inhoud. Een verklaring voor recht over de rechtsverhouding tussen partijen is in kort geding niet toegestaan, en ook ontbinding van een overeenkomst kan de voorzieningenrechter niet uitspreken, omdat dat de rechtstoestand wijzigt. De man had nog een andere grondslag: de wet laat ontbinding toe als al vóór oplevering waarschijnlijk is dat het werk niet op tijd of niet behoorlijk wordt opgeleverd. Ook dat is volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt.
De man stelde dat 31 juli 2026 een fatale termijn was, zodat de aannemer zonder ingebrekestelling in verzuim raakte. De rechter volgt hem daar niet in. De data uit het werkschema zijn niet zonder meer een afgesproken uiterste datum. Het ging om een ingrijpende renovatie van 4,5 maanden, waarbij vertraging niet ongewoon is. Bovendien kwam er meerwerk bij en lag het werk in mei en juni enkele weken stil omdat betalingen uitbleven, zo voerde de aannemer aan. Ook de ingebrekestelling met een termijn van tien dagen leverde geen verzuim op, nu het rapport zelf uitgaat van herstelwerk van meerdere weken. De man had bovendien niet verklaard dat hij nakoming wilde omzetten in schadevergoeding; zijn dagvaarding bevatte daarvoor te veel tegenstrijdigheden.
Over de kwaliteit van het werk oordeelt de rechter dat het keuringsrapport uitging van een opgeleverd werk, terwijl het werk nog in uitvoering was. Onafgemaakte onderdelen zijn dan geen gebreken. Wat het rapport over kozijnen, staalconstructie, deuren en cv-installatie zegt, is gemotiveerd betwist en kan in kort geding niet worden uitgezocht. Het gestelde gebrek aan vertrouwen in de aannemer steunt op datzelfde rapport en is daarom ook niet aannemelijk. Daarbij speelt mee dat de man de aannemer op 19 augustus 2026 de toegang tot de woning ontzegde en de lekkage zelf liet herstellen. Dat is volgens de rechter voorlopig schuldeisersverzuim, waardoor de aannemer vanaf die datum niet meer in verzuim kan raken.
De rechter wijst daarom alle vorderingen af. Ook een belangenafweging leidt niet tot een ander oordeel. De rechter laat de partijen weten dat het raadzaam lijkt de aannemer het werk weer te laten oppakken, omdat een nieuwe aannemer die werk van een voorganger overneemt niet snel te vinden is, en dat zij over de kosten later kunnen doorprocederen. De opdrachtgever moet de proceskosten van de aannemer betalen: € 8.428, binnen veertien dagen, plus € 98 en de kosten van betekening als hij niet tijdig betaalt. Die kostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank kent Groningse verhuurder € 2.357,65 extra toe voor mijnbouwschade, rest van beroep ongegrond Een agrarisch perceel met woning in het Groningerveld heeft schade opgelopen door gaswinning. De eigenaar en verhuurder, Aagem Holding uit Dalfsen, vroeg in december 2020 om vergoeding van fysieke schade aan de gebouwen. Over de hoogte van die vergoeding liep het geschil dat de rechtbank Noord-Nederland nu heeft beslist.
Het Instituut Mijnbouwschade Groningen kende met een besluit van 15 maart 2024 een vergoeding van € 73.066,50 toe, inclusief wettelijke rente, een overlastvergoeding van € 1.200 en een thuisblijfvergoeding van € 1.100. Na bezwaar volgde op 19 februari 2025 een aanvullende vergoeding van € 31.813,42. Aagem vond ook dat nog te laag en ging in beroep tegen dat besluit op bezwaar. Een regiezitting vond plaats op 2 juli 2025 en de rechtbank behandelde het beroep op 28 september 2026, met een deskundige van het Instituut erbij. Twee deelgeschillen, over de drainage en over nieuwe schade aan de mestkelder, zijn buiten deze procedure gehouden en worden apart behandeld.
De resterende punten gingen over de badkamer, de cv-ketelruimte en de betonpaden, plus twee facturen van een adviesbureau. Het Instituut rekent met een vast calculatiemodel, dat de Raad van State eerder heeft goedgekeurd. De rechtbank toetst of dat model juist is toegepast en of er reden is om ervan af te wijken.
Voor de badkamer wilde Aagem dat de hele ruimte opnieuw werd gevoegd. De deskundige van het Instituut vond plaatselijk herstel genoeg. Wel bleek in de begroting een post te ontbreken, waarvoor het Instituut zelf € 14 extra voorstelde. De rechtbank kent dat bedrag toe, met wettelijke rente vanaf 29 december 2020. Dat is gewone wettelijke rente en niet de handelsrente die Aagem bepleitte, omdat er geen handelsovereenkomst in het spel is. Een enkele stelling dat de hele badkamer gevoegd moet worden, is volgens de rechtbank te weinig om aan de herstelmethode te twijfelen.
In de cv-ketelruimte had Aagem een offerte van € 4.032,50 overgelegd, terwijl het Instituut € 1.623,24 vergoedde. Het gaat om een scheur in de hoek van twee wanden, en daarvoor hoeven niet alle installaties gedemonteerd te worden. Alleen het boilervat met leidingwerk moet tijdelijk los, en die post zit al in het bedrag. Een offerte alleen is volgens de rechtbank onvoldoende, omdat daarin niet staat waarom de geadviseerde methode niet volstaat.
Bij de betonpaden had het Instituut na bezwaar een aanvullend bedrag van € 7.526,43 toegekend voor het opruwen van 615 m² erfverharding en 23 m³ beton. Aagem had tot 1 oktober 2025 de tijd gekregen om een contra-expertise in te dienen, maar meldde in november 2025 dat zo'n berekening heel moeilijk te maken was. De deskundige van het Instituut wees bovendien op een goedkoper alternatief met slem-asfalt. De rechtbank vindt niet aannemelijk gemaakt dat de herstelmethode tekortschiet. Het verzoek om de schade in natura te laten herstellen wijst zij ook af: schade wordt in de regel in geld vergoed, en Aagem had er tijdens de bezwaarfase niet om gevraagd.
Over de btw was het Instituut zelf eerlijk. Het bracht op zitting naar voren dat over de aanvullende vergoeding € 2.343,65 aan btw onvoldoende was doorgerekend, en vroeg de rechtbank dat bedrag toe te kennen. Dat doet de rechtbank. De twee facturen van het adviesbureau komen niet voor vergoeding in aanmerking: de ene hoort bij een ander, afgerond dossier, en bij de andere is niet duidelijk gemaakt waarom de kosten zijn gemaakt.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond, maar alleen voor de badkamerpost en de btw. Zij vernietigt het besluit op bezwaar voor dat deel en bepaalt zelf dat Aagem een nadere vergoeding van € 2.357,65 krijgt (€ 14 plus € 2.343,65), te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 29 december 2020 tot de dag van betaling. Het besluit blijft voor het overige in stand. Griffierecht is niet geheven en een proceskostenvergoeding is niet gevraagd.
Rechtbank Noord-Nederland · 22 oktober 2026
Bestuursrecht Hoge Raad verwerpt cassatieberoep over vastgoedgeschil met Stichting WaardeVastgoed Holland V. Een investeerder probeerde via een cassatieprocedure bij de Hoge Raad een eerder arrest van het gerechtshof Den Haag aan te vechten. Die zaak draaide om een geschil met Stichting WaardeVastgoed Holland V., de commanditaire vennootschap WaardeVastgoed Holland V C.V. en Orabel B.V.
De rechtbank Den Haag had de zaak in 2023 in twee vonnissen behandeld. Daarna tekende de investeerder hoger beroep aan bij het gerechtshof Den Haag, dat op 1 april 2025 arrest wees. Omdat de investeerder het ook met dat arrest niet eens was, diende hij een cassatieberoep in bij de Hoge Raad. Alleen de stichting liet zich daarin verweren; de C.V. en Orabel verschenen niet in deze procedure.
De Hoge Raad beoordeelde de klachten die de investeerder tegen het arrest van het hof indiende. Dat deed de Raad op een beperkte manier: wanneer de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht, hoeft de Hoge Raad zijn oordeel niet toe te lichten. Dat is hier het geval. De Hoge Raad stelde vast dat de klachten hoe dan ook niet tot vernietiging van het arrest kunnen leiden, maar werkte dat inhoudelijk niet verder uit.
De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep en veroordeelde de investeerder in de proceskosten. Die kosten worden aan de kant van de stichting begroot op € 905,-- aan verschotten en € 2.200,-- voor salaris, te vermeerderen met wettelijke rente als niet binnen veertien dagen wordt betaald.
Hoge Raad · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht