Hof: Park&Charge is geen mkb-bedrijf, aanbesteding laadpalen blijft staan Een groep van 43 gemeenten in Rotterdam en Zuidwest-Nederland schreef een grote Europese aanbesteding uit voor het overnemen, aanleggen, exploiteren en onderhouden van laadpalen voor elektrische voertuigen. Het gaat om ongeveer 20.000 nieuwe en 3.100 bestaande laadpunten, die na gunning worden verdeeld tussen twee concessiehouders: de winnaar krijgt 60 procent van de locaties, de nummer twee 40 procent.
Laadpaalexploitant Park&Charge, dat inmiddels verder gaat onder de naam Qwello B.V., maakte al voor de inschrijving bezwaar tegen de opzet van de aanbesteding. Volgens Park&Charge hadden de gemeenten de opdracht ten onrechte niet gesplitst in aparte procedures of percelen, wat in strijd zou zijn met het clusterverbod en het splitsingsgebod uit artikel 1.5 van de Aanbestedingswet. Ook had zij kritiek op de manier waarop de laadlocaties achteraf over de concessiehouders worden verdeeld en op een beoordelingscriterium voor de inkoopprijs van elektriciteit, dat zij disproportioneel nadelig vond.
Toen de gemeenten weigerden de aanbesteding in te trekken, spande Park&Charge een kort geding aan bij de rechtbank Rotterdam. Zij vorderde primair een verbod om de aanbesteding voort te zetten en, als de gemeenten toch wilden gunnen, een gebod tot heraanbesteding in meerdere losse procedures. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen op 29 april 2026 af en veroordeelde Park&Charge in de proceskosten van zowel de gemeenten als van de twee partijen die zich in de procedure hadden gevoegd, Fimih Energy Solutions en Rebel Development.
In hoger beroep bij het gerechtshof Den Haag draaide de zaak vrijwel volledig om een voorvraag: mag Park&Charge zich wel beroepen op artikel 1.5 van de Aanbestedingswet? Die bepaling beschermt namelijk uitsluitend het midden- en kleinbedrijf. Het hof moest dus eerst vaststellen of Park&Charge nog als mkb-bedrijf kwalificeert.
Park&Charge is sinds 2024 onderdeel van de Qwello-groep. Aan de top van die groep staat investeringsmaatschappij TIP Charging Holdco Ltd, die via Qwello GmbH indirect alle aandelen in Park&Charge houdt en in 2024 een balanstotaal van 157 miljoen euro en een winst van circa 48 miljoen euro had. Volgens de Europese definitie die het hof hanteerde, is een bedrijf alleen mkb als het minder dan 250 werknemers heeft en een jaaromzet van maximaal 50 miljoen euro of een balanstotaal van maximaal 43 miljoen euro. Omdat TIP Charging Holdco Ltd meer dan de helft van de aandelen houdt, telt het hof haar cijfers voor 100 procent mee bij die van Park&Charge zelf. Samen ligt dat ruim boven de grenswaarden, ook al heeft Park&Charge op eigen naam maar 31 miljoen euro omzet en 19 werknemers.
Park&Charge voerde aan dat elk mkb-bedrijf zijn status zou verliezen zodra het een investeerder aantrekt, maar het hof wees erop dat de regeling juist een uitzondering kent voor investeringsmaatschappijen die tussen de 25 en 50 procent van de aandelen houden. Omdat TIP Charging Holdco Ltd boven die grens van 50 procent zit, geldt die uitzondering hier niet. Park&Charge is dus geen mkb-bedrijf en kan zich niet beroepen op het clusterverbod of het splitsingsgebod.
Daarmee vielen de belangrijkste vorderingen van Park&Charge weg. Voor haar overige bezwaren, over de verdeling van laadlocaties en het beoordelingscriterium voor elektriciteitsprijzen, zag het hof bovendien geen belang meer: Park&Charge had zelf al aangegeven niet in te schrijven zolang de opdracht deze omvang houdt, dus zou zij ook geen profijt hebben van het slagen van die bezwaren.
Het hof bekrachtigde het vonnis van de voorzieningenrechter, op aangepaste gronden, en wees het hoger beroep van Park&Charge volledig af. Park&Charge moet de proceskosten van het hoger beroep dragen: € 851 aan griffiegeld en € 3.870 aan salaris voor de advocaat van de gemeenten, en dezelfde bedragen voor Fimih Energy Solutions en Rebel Development, te vermeerderen met wettelijke rente en eventuele nakosten van € 92 als zij niet op tijd betaalt.
Gerechtshof Den Haag · 28 juli 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht Rechter wijst vorderingen Orthopedagogische Praktijk De Regenboog af in aanbestedingsgeschil met gemeente Zaanstad Orthopedagogische Praktijk De Regenboog B.V. uit Zaanstad vocht in kort geding een beslissing aan van de gemeente Zaanstad, die haar inschrijving op een Europese aanbesteding voor specialistische jeugdhulp had uitgesloten. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland wees alle vorderingen van De Regenboog af.
De gemeente Zaanstad schreef eind 2025 een Europese aanbesteding uit voor specialistische jeugdhulp in de regio Zaanstreek-Waterland, voor de periode 2027 tot 2034. De Regenboog schreef zich in op twee onderdelen: perceel 1B voor hoogspecialistische ambulante hulp en perceel 2 voor verblijfszorg. In april 2026 sloot de gemeente beide inschrijvingen uit wegens het niet voldoen aan de gestelde eisen.
Voor het ambulante perceel (1B) constateerde de gemeente twee problemen. Ten eerste ontbrak een deugdelijke onderbouwing van het percentage medewerkers in loondienst: De Regenboog vermeldde slechts een percentage van 3% ZZP-inzet, zonder de vereiste berekening van personeelskosten. Ten tweede had De Regenboog geen psychiater of arts voor verstandelijk gehandicapten in dienst. Zij had wel een vacature openstaan, maar dat volstaat niet als bewijs dat de discipline daadwerkelijk beschikbaar is binnen de organisatie.
Voor de verblijfszorg (perceel 2) gold als eis dat een inschrijver kon aantonen minimaal tien cliënten in één kalenderjaar te hebben gehuisvest voor één opdrachtgever. De Regenboog erkende dit cliëntenaantal abusievelijk niet te hebben vermeld in haar inschrijving. Na twee verduidelijkingsronden kon zij dit alsnog niet aantonen: zij verwees naar het contractbeheer van de gemeente, maar dat leverde niets op. Bovendien bleek het te gaan om werkzaamheden uitgevoerd in een ander segment dan waarvoor werd ingeschreven.
De Regenboog voerde aan dat de eis om een psychiater in loondienst te hebben disproportioneel is, gelet op de krappe arbeidsmarkt. De rechter volgde haar daarin niet. Bij hoogspecialistische jeugdzorg voor jongeren met complexe problemen mag de gemeente strenge eisen stellen aan de samenstelling van het team. De Regenboog had er ook voor kunnen kiezen een psychiater als onderaannemer op te voeren, of samen met een andere partij in te schrijven. Dat zij de term 'draagkracht' in het aanbestedingsformulier uitsluitend opvatte als financiële draagkracht, komt voor haar eigen rekening: dit begrip wordt in de Aanbestedingswet ook gebruikt in verband met beroepsbekwaamheid, en dat staat ook zo in de aanbestedingsleidraad.
Vóór de inhoudelijke behandeling moest de rechter ook oordelen over de ontvankelijkheid. De gemeente stelde dat De Regenboog te laat had gehandeld: de vervaltermijn om bezwaar te maken liep tot en met 14 mei 2026, maar de gemeente ontving de concept-dagvaarding pas op 15 mei. De rechter verwierp dit verweer. De termijn eindigde op Hemelvaartsdag, een erkende feestdag, en schuift dan door naar de eerstvolgende werkdag. Bovendien had de gemeente in haar brief ongelukkig geformuleerd dat 'bezwaar' mogelijk was, waardoor De Regenboog aanvankelijk een bezwaarschrift indiende bij de gemeente in plaats van direct een kortgedingprocedure te starten. Die onduidelijkheid had de gemeente zelf gecreëerd.
Al met al oordeelde de rechter dat de gemeente de inschrijving van De Regenboog op goede gronden had uitgesloten. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde De Regenboog in de proceskosten van de gemeente, begroot op € 2.101.
Rechtbank Noord-Holland · 25 juni 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht Rechter verbiedt The NextGen concurrent Cimsolutions personeel af te pakken en BDT rechtstreeks te benaderen Een ICT-medewerker zegt op 23 juli 2026 zijn baan op bij detacheerder Cimsolutions. Twee maanden later, op 1 oktober, begint hij bij The NextGen, een concurrent die ook als onderaannemer voor Cimsolutions werkt. The NextGen detacheert hem bij Rijkswaterstaat. Cimsolutions vindt dat dit niet mag en ging naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam.
De twee bedrijven werken samen voor een opdracht van de Belastingdienst, Douane en Toeslagen (BDT). Cimsolutions won in 2025 een aanbesteding om ICT-personeel bij die diensten te plaatsen en schakelde The NextGen in als onderaannemer. In hun onderaannemersovereenkomst staat een non-overnamebeding: geen van beide bedrijven mag tijdens de looptijd en 12 maanden daarna personeel van de ander overnemen of voor zich laten werken zonder schriftelijke toestemming. Daarnaast staat in de overeenkomst dat Cimsolutions als penvoerder het aanspreekpunt van BDT is.
Cimsolutions stelde dat The NextGen beide afspraken schond. De medewerker was bij haar in dienst, kende concurrentiegevoelige informatie en werd toch door The NextGen aangenomen. Bovendien benaderde The NextGen herhaaldelijk rechtstreeks managers van BDT om eigen kandidaten aan te bieden. BDT klaagde daar op 10 augustus, 20 augustus en 7 oktober 2026 over bij Cimsolutions. Een medewerker van The NextGen had bijvoorbeeld gemaild dat twee specialisten beschikbaar waren en voorgesteld de volgende ochtend te bellen. The NextGen bood in een e-mail van 28 augustus excuses aan en sprak van de actie van één accountmanager.
In de procedure voerde The NextGen een eerste verweer: het non-overnamebeding is volgens haar een verboden mededingingsbeperking, in strijd met artikel 6 van de Mededingingswet en artikel 101 van het Werkingsverdrag van de Europese Unie, en dus nietig. Zij wees erop dat de Autoriteit Consument & Markt zulke afspraken als verboden ziet. De voorzieningenrechter volgde dat niet. Het beding kan de concurrentie weliswaar beperken, maar The NextGen had volgens de rechter een gedegen onderbouwing moeten geven van de economische en juridische context: de aard van de diensten, de omvang van de markt en de gevolgen van de beperking. Dat deed zij onvoldoende. In een kort geding is bovendien geen uitgebreid economisch debat mogelijk.
De rechter legde het beding ruim uit. Of de medewerker actief is benaderd, liet hij in het midden, want vast staat dat hij bij Cimsolutions werkte en sinds 1 oktober bij The NextGen werkt. The NextGen wist bovendien sinds de brief van 24 juli dat Cimsolutions bezwaar maakte. Daarmee handelde zij in strijd met het beding.
Ook het tweede verweer sneuvelde. The NextGen betoogde dat rechtstreeks contact met BDT gebruikelijk is en juist in het belang van Cimsolutions, omdat zij zo bestaande relaties benut en een 'warme stoel' kan aanbrengen. De rechter wees dat af. De afgesproken werkwijze is dat Cimsolutions het contact met BDT onderhoudt en dat kandidaten via haar worden aangeboden. De klachten van BDT laten zien dat BDT juist last heeft van de werkwijze van The NextGen. Rechtstreeks aanbieden past ook niet bij een aanbesteding die uitgaat van gelijke behandeling en transparante mededinging, waarbij een aanvraag gelijktijdig onder alle opdrachtnemers wordt uitgezet. Contact over mensen die The NextGen al voor het sluiten van de overeenkomst bij BDT had gedetacheerd mag wel, maar het herhaaldelijk benaderen van nog onbekende BDT-medewerkers over nieuwe opdrachten valt daar niet onder. Cimsolutions heeft volgens de rechter een spoedeisend belang, mede omdat de klachten op haar afstralen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen toe. The NextGen moet het non-overnamebeding en de contactafspraken nakomen, de samenwerking met de medewerker beëindigen en beëindigd houden zolang het beding loopt, en mag BDT of haar medewerkers niet meer rechtstreeks benaderen over detachering. Ook mag zij niet buiten Cimsolutions om arbeidskrachten aan BDT aanbieden. Een dwangsom van € 50.000 per overtreding, zoals Cimsolutions vroeg, kent de rechter niet toe: het vonnis maakt duidelijk wat niet mag en de rechter gaat ervan uit dat The NextGen zich daaraan houdt. The NextGen betaalt de proceskosten van € 2.229,65, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht Rechter gebiedt Politie aanbesteding IT-hardware te staken en opnieuw aan te besteden De Politie organiseerde een Europese aanbesteding voor de levering van werkplekapparatuur, waaronder laptops, beeldschermen en desktopcomputers. De verwachte waarde van de opdracht bedraagt tussen de dertig en veertig miljoen euro per jaar. Dell stapte naar de rechter omdat zij vond dat de aanbesteding in strijd was met de wet.
De kern van het geschil draait om de vraag of de raamovereenkomst die de Politie wilde sluiten voldeed aan de wettelijke eisen van de Aanbestedingswet op defensie- en veiligheidsgebied. Bij een raamovereenkomst met één opdrachtnemer moeten alle essentiële voorwaarden al bij het aangaan van die overeenkomst vaststaan. Dell stelde dat dit niet het geval was, omdat zowel de inkoopprijzen als de technische specificaties van de hardware pas later zouden worden ingevuld.
De voorzieningenrechter stelde vast dat de inkoopprijzen voor werkstations en beeldschermen inderdaad niet vastlagen bij aanvang van de raamovereenkomst. De prijzen die inschrijvers op het prijzenblad invulden, golden alleen voor de eerste nadere overeenkomsten. Daarna moest de winnende opdrachtnemer zelf nieuwe uitvragen doen bij producenten. Bovendien mocht de Politie tijdens de looptijd van de overeenkomst de technische specificaties wijzigen, en maakte zij zelf al duidelijk dat zij daar gebruik van zou maken, omdat producenten gemiddeld om de één à twee jaar modellen vervangen.
De rechter oordeelde dat de wet geen ruimte biedt om prijzen en technische specificaties pas achteraf in te vullen. Daarbij speelde ook mee dat bij een raamovereenkomst met één opdrachtnemer de mededinging uitsluitend plaatsvindt bij de aanbesteding van de raamovereenkomst zelf, en niet bij het gunnen van de afzonderlijke nadere opdrachten. De constructie waarbij de opdrachtnemer zelf nieuwe uitvragen uitzet bij zijn eigen onderaannemers, leidt er bovendien toe dat een deel van de markt bij voorbaat wordt buitengesloten.
Op verzoek van de Politie besprak de rechter ook de overige bezwaren van Dell, zodat die niet later opnieuw naar voren hoeven te komen. Het bezwaar over de looptijd van de overeenkomst verviel al doordat de Politie toezegde de maximale duur te beperken tot zeven jaar. Het bezwaar over gunning op laagste prijs werd verworpen: de wet verplicht de Politie in dit geval niet tot een motivering, en de Politie had die keuze bovendien voldoende toegelicht. Het bezwaar over de restwaarde van hardware werd niet inhoudelijk beoordeeld, omdat Dell als potentiële onderaannemer onvoldoende had onderbouwd welk belang zij daarbij had.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen van Dell toe. De Politie moet de aanbesteding binnen 48 uur na de uitspraak staken en dit aan alle betrokken partijen communiceren. Als de Politie de opdracht alsnog wil gunnen, is zij verplicht een volledig nieuwe aanbestedingsprocedure te starten. De Politie werd ook veroordeeld in de proceskosten van € 2.229,65.
Rechtbank Den Haag · 30 juni 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht Tweede inschrijver verliest ook strijd om NS-busaanbesteding Ook de nummer twee van een grote NS-aanbesteding voor treinvervangend vervoer heeft in kort geding geen gelijk gekregen in haar verzet tegen de uitslag. De voorzieningenrechter in Utrecht vond de gehanteerde prijsformule en de beoordeling van de inschrijving niet in strijd met de regels.
NS had een Europese aanbesteding uitgeschreven voor een raamovereenkomst van vijf jaar, met een mogelijke verlenging van drie jaar, voor het regisseren van treinvervangend vervoer. Van de zes inschrijvingen kwam een ander bedrijf als winnaar uit de bus; de partij in deze zaak eindigde als tweede, wat betekende dat NS met haar een wachtkamerovereenkomst van achttien maanden wilde sluiten in plaats van de hoofdopdracht.
De afgewezen inschrijver voerde aan dat de gehanteerde gunningssystematiek fundamenteel gebrekkig was. Hoewel kwaliteit vooraf zwaarder zou wegen dan prijs (650 tegen 350 punten), zou een klein prijsverschil in de praktijk tot een veel groter verschil in punten leiden, waardoor niet echt op de beste prijs-kwaliteitverhouding zou worden gegund. De rechter verwierp dat argument: de gehanteerde formule was vooraf volledig bekendgemaakt, en het stond NS vrij om inschrijvers te stimuleren zo scherp mogelijk in te schrijven zolang kwaliteit per saldo zwaarder bleef wegen, wat hier het geval was. Ook het argument dat de aanbesteding met een fictief prijzenblad werkte in plaats van de werkelijke verwachte omzet, hield geen stand: dat fictieve volume gold voor alle inschrijvers gelijk en waarborgde juist een gelijk speelveld, ook voor een partij die als nieuwe leverancier de werkelijke omvang van de opdracht niet kende.
Ook de klacht dat de onderhandelingsfase (het BAFO-gesprek) niet transparant zou zijn verlopen, omdat niet inzichtelijk was welke verbeterpunten andere inschrijvers hadden gekregen, werd verworpen. Iedere inschrijving is anders, dus is het logisch dat feedback wordt toegespitst op de individuele inschrijving, terwijl NS aan alle inschrijvers wel een gelijk aantal verbeterpunten had meegegeven.
Over de beoordeling van het samenwerkingscriterium K2 klaagde de inschrijver dat een gedragspsycholoog het volledige interview over het onderdeel 'management' zelf had afgenomen, in plaats van de daarvoor bedoelde NS-medewerkers. NS weersprak dit gemotiveerd: de psycholoog stelde alleen vragen over de STARR-methodiek, terwijl de inhoudelijke verdiepingsvragen door de NS-medewerkers zelf werden gesteld. Ook de klacht dat de motivering van de score te algemeen was, hield geen stand: de rechter oordeelde dat de kritiekpunten in het beoordelingsrapport, zoals te algemene antwoorden zonder zichtbare gedragingen, precies aansloten bij de eerder vastgestelde STARR-elementen en dus een inhoudelijk, geen persoonlijk oordeel over de medewerkers van de inschrijver waren.
Ten slotte voerde de inschrijver tien inhoudelijke bezwaren aan tegen haar score op het busvervoer-criterium K3, over onder meer planning, pauzemomenten en omlopen. De rechter wees erop dat dit in feite een verzoek om herbeoordeling was, terwijl een rechter bij dit soort kwalitatieve criteria maar een beperkte, marginale toetsing mag toepassen en niet op de stoel van de aanbestedende dienst mag gaan zitten.
De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen van de afgewezen inschrijver af en veroordeelt haar in de proceskosten van zowel NS als de winnende inschrijver, elk begroot op € 2.574.
Rechtbank Midden-Nederland · 19 augustus 2026
Civiel Recht