Oekraïense ontheemde moet € 8.925 eigen bijdrage voor gemeentelijke opvang betalen aan Enschede Een Oekraïense vrouw die in een gemeentelijke opvang in Enschede verblijft, betaalde maandenlang niet mee aan de kosten van haar verblijf. Volwassen ontheemden uit Oekraïne die inkomsten hebben, moeten sinds 1 juli 2024 een eigen bijdrage betalen voor gas, water, elektriciteit, begeleiding op de locatie en catering. De gemeente Enschede vorderde van haar ruim € 8.900 aan achterstallige bijdragen en incassokosten.
De gemeente legde de eigen bijdrage op bij een besluit van 4 december 2024. Toen het ministerie van Asiel en Migratie de bijdrage voor gas, water en licht per 1 oktober 2025 verhoogde, volgde op 19 september 2025 een nieuw besluit met een hogere bijdrage. Volgens de gemeente heeft de vrouw tegen geen van beide besluiten bezwaar gemaakt, en betaalde zij ook na een aanmaning niet. De gemeente vroeg daarnaast om betaling van de maandelijkse bijdrage vanaf augustus 2026, tot het moment dat de vrouw geen bijdrage meer verschuldigd is.
De vrouw, die zonder advocaat procedeerde, voerde twee argumenten aan. Er zou aan haar zijn verteld dat de bijdrage vrijwillig is. Ook gebruikt zij het ontbijt en het avondeten niet. De gemeente betwistte dat zij zo'n mededeling heeft gedaan en wees erop dat een mondelinge opmerking van een medewerker niets verandert aan wat de regeling en het besluit van het college bepalen. De cateringbijdrage geldt volgens de gemeente voor locaties waar standaard maaltijden worden verzorgd, ongeacht hoeveel maaltijden een bewoner daadwerkelijk eet. Na de conclusie van repliek van de gemeente reageerde de vrouw niet meer.
De kantonrechter in Enschede gaf de gemeente gelijk. Omdat de vrouw geen bezwaar maakte tegen de twee besluiten, hebben die formele rechtskracht gekregen. Dat betekent dat ze in deze civiele procedure niet meer kunnen worden aangevochten en dat de rechter van de rechtmatigheid ervan uitgaat. De rechter zag geen aanwijzing dat de vrouw geen reële kans had om bezwaar te maken: de besluiten zijn haar zowel in het Nederlands als in het Oekraïens toegestuurd, met uitleg over de mogelijkheid van bezwaar. Ook kwam niet vast te staan dat de uitvoering van de besluiten tot een onredelijke of onbillijke situatie leidt. Dat de maaltijden volgens de vrouw niet lekker zijn, bewees dat niet. Bovendien maakt de regeling geen onderscheid tussen ontheemden die wel en niet van de maaltijden gebruikmaken.
De gevraagde betaling van toekomstige maandelijkse bijdragen wees de rechter af. Er was niet gesteld of gebleken dat er een gegronde vrees bestaat dat de vrouw ook straks niet zal betalen. De incassokosten van € 852,11 inclusief btw kende de rechter wel toe, omdat die in overeenstemming zijn met het wettelijke tarief.
De kantonrechter veroordeelde de vrouw tot betaling van € 8.925,73 aan de gemeente. Dat bedrag bestaat uit € 8.178,62 aan eigen bijdrage tot en met juli 2026 en € 852,11 aan buitengerechtelijke incassokosten, min een al betaalde € 105,00. Ze moet ook de proceskosten betalen, begroot op € 1.576,77, binnen veertien dagen na het vonnis. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, zodat de gemeente het kan afdwingen terwijl een eventueel hoger beroep loopt. Het meer of anders gevorderde, waaronder de toekomstige termijnen, wees de rechter af.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter laat administratiekantoor € 3.877 incasseren van klant zonder schriftelijke opdracht Een ondernemer uit Rotterdam deed jarenlang haar administratie, loonbelasting, btw-aangiften en jaarstukken door een extern kantoor. Afspraken over de prijs legden ze nooit op papier vast, en een schriftelijke overeenkomst was er ook niet. Tussen februari 2021 en oktober 2024 stuurde het kantoor meerdere facturen, waarvan een deel onbetaald bleef. De ondernemer stelde dat ze niets hoefde te betalen, en dat zij in elk geval de eigen vordering mocht verrekenen.
Het kantoor eiste in de dagvaarding van 29 juli 2025 een hoofdsom van € 4.094,75, plus € 534,48 aan incassokosten en € 879,19 aan handelsrente. De zaak werd op 29 september 2026 ter zitting besproken. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wees de vordering voor het grootste deel toe.
Het eerste verweer was dat er geen schriftelijke overeenkomst bestond. Dat hielp de ondernemer niet. Een overeenkomst van opdracht is vormvrij en kan ook mondeling of stilzwijgend tot stand komen. Omdat de ondernemer de dienstverlening, waaronder het indienen van belastingaangiften, had gebruikt, stond voor de kantonrechter vast dat er een overeenkomst was. Dat er geen prijzen waren afgesproken, maakte dat niet anders: dan is een redelijk loon verschuldigd. De facturen, met bedragen van € 157,30 tot € 1.173,80, vond de kantonrechter niet onredelijk, en de ondernemer had dat ook onvoldoende betwist.
De ondernemer voerde verder aan dat de openstaande facturen niet als schuld in de jaarrekeningen stonden die het kantoor zelf had opgesteld. Het kantoor wees echter op de jaarstukken over 2023, waarin onder de post accountants- en administratiekosten wel degelijk een schuld aan het kantoor was opgenomen. De ondernemer kon dat ter zitting niet weerleggen. Het beroep op verjaring faalde ook: de oudste factuur dateert van 12 februari 2021, dus de termijn van vijf jaar was bij de dagvaarding nog niet verstreken. Dat facturen laat waren verstuurd of aangiften laat waren ingediend, maakte de betalingsplicht niet minder.
De ondernemer wilde ook een bedrag van ongeveer € 3.000 verrekenen voor cosmetische producten die zij aan het kantoor zou hebben gestuurd. Het kantoor stelde dat zij die producten gewoon via de webshop had besteld en betaald. De ondernemer onderbouwde haar claim niet met facturen, bestelbonnen of afleverbewijzen, dus de kantonrechter liet het beroep op verrekening buiten beschouwing. Ook de geschatte kosten van € 4.000 tot € 6.000 voor een nieuwe accountant leverden niets op: er was geen formele tegenvordering ingesteld en als verweer was het onvoldoende onderbouwd. Stukken waar de gemachtigde van de ondernemer ter zitting naar verwees, maar die niet in het geding waren gebracht, liet de kantonrechter ook buiten beschouwing.
Over de hoofdsom week de kantonrechter af van de eis. In de dagvaarding stond € 4.094,75, maar de in de tekst genoemde factuurbedragen kwamen bij elkaar op € 3.876,95. Daarvan ging de kantonrechter uit.
De ondernemer moet het kantoor € 3.876,95 betalen, met wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de facturen tot de dag van volledige betaling. Daarnaast komt er € 512,70 aan buitengerechtelijke incassokosten. De proceskosten zijn begroot op € 1.104,40, omdat de ondernemer voor het grootste deel ongelijk kreeg. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, dus het kantoor mag het meteen laten uitvoeren, ook als de ondernemer in hoger beroep gaat. Het anders of meer gevorderde, onder meer het hogere bedrag aan hoofdsom, wees de kantonrechter af.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State kent Groningse boer € 54.863 toe voor herstel van scheuren in achtergevel boerderij Een eigenaar van een Oldambtster boerderij uit 1920 in Groningen meldde op 19 november 2018 schade aan zijn pand als gevolg van de gaswinning. Het Instituut Mijnbouwschade Groningen kende hem in 2021 en 2022 schadevergoedingen toe van € 13.078,54 en € 23.148,21. Toen de rechtbank daar in 2024 nog € 22.096,88 aan toevoegde, had hij in totaal € 58.323,63 ontvangen. Dat was voor hem nog niet genoeg: hij vond dat de rechterhelft van de achtergevel van zijn schuur niet met wat plaatselijk herstel te redden was.
De zaak ligt bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland van 23 december 2024. Daar had de eigenaar al deels gelijk gekregen, maar de rechtbank volgde de deskundigen van het Instituut. Volgens hen volstond het uithakken van scheuren, opnieuw voegen en het vervangen van losse stenen.
Op de zitting in maart 2026 kwam een deel van het geschil te vervallen. Voor zes schades, onder meer scheuren in de binnenwanden van de tweede paardenstal, was het Instituut het alsnog eens met de eigenaar. Het Instituut gaf zelf toe dat het daar onvoldoende onderzoek naar had laten doen. Op basis van foto's op de zitting nam het Instituut het advies over dat deze wanden niet plaatselijk te herstellen zijn maar opnieuw moeten worden opgebouwd. Ook over het linkerdeel van de achtergevel was men het uiteindelijk eens: daar volstaat het herstellen van voegen en het vervangen van kapotte stenen.
Blijven over de scheuren in het rechterdeel van de achtergevel. De eigenaar liet zijn eigen deskundige, Vergnes, rapporteren. Die zag dat tussen de kopgevel en de zijgevel een hoogteverschil is ontstaan, dat de gevel opbolt en dat de buitenmuur losscheurt van twee binnenmuren. Daardoor ontbreekt het constructieve verband in het metselwerk, en dat herstel je volgens hem niet met plaatselijk voegwerk. Het Instituut hield met zijn eigen deskundige vast aan de goedkopere methode, omdat het opnieuw opmetselen van de gevel een te grote verbetering zou zijn.
De Raad van State oordeelt anders dan de rechtbank. De foto's op de zitting lieten zien dat het deel van de gevel vlak onder de dakgoot opbolt en wijkt van de rest van de gevel. Het Instituut kon niet overtuigend uitleggen waarom voegwerk en nieuwe stenen genoeg zouden zijn om die wijking en de samenhang met de losgescheurde binnenwanden te herstellen. De deskundigen van het Instituut hadden de boerderij bovendien voor het laatst in 2020 bezocht en geen aanleiding gezien de rechtergevel opnieuw te bekijken, terwijl de deskundige van de eigenaar na de uitspraak van de rechtbank wel opnieuw was gaan kijken. Omdat bij de binnenwanden bovendien was gebleken dat het onderzoek niet volledig was geweest, bleef de vraag naar de stabiliteit van de achtergevel onbeantwoord.
Gezien de lange duur van de procedure en de wens van beide partijen om er een punt achter te zetten, voorziet de Afdeling zelf in de zaak. Voor vier schades die niet langer in geschil waren kent zij samen € 6.570,58 toe. Voor de scheuren in de paardenstal komt daar € 2.454,85 bij, en voor de achtergevel de volledige begroting van de deskundige van de eigenaar.
De Afdeling verklaart het hoger beroep gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor de betreffende schades, evenals het besluit van 6 september 2022 voor zover het die schades betreft. Het Instituut moet de eigenaar en zijn mede-appellant € 6.570,58 betalen voor de schades 17, 56, 84 en 85 en € 2.454,85 voor de schades 120 en 121, en daarnaast € 54.863,12 voor de scheuren in de achtergevel. Bij die laatste twee bedragen komt BTW en gaat het bedrag af dat de rechtbank al had toegekend. Over alles loopt wettelijke rente vanaf 19 november 2018 tot de dag van uitbetaling. Het Instituut moet ook de proceskosten van € 1.941,47 en het griffierecht van € 289 vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter wijst verzoek tot opheffing van bewind en mentorschap af Een man uit Brabant, die in een verzorgingshuis woont, wil af van het bewind en het mentorschap dat sinds juni 2025 over hem is ingesteld. De maatregelen kwamen er na het overlijden van zijn echtgenote, in een periode van escalerende onenigheid in de familie en signalen van financieel misbruik. Almass Bewindvoering B.V. is aangesteld als bewindvoerder en mentor, dus als beheerder van zijn geld en als behartiger van zijn persoonlijke belangen. De man vindt dat hij zijn zaken weer zelf kan regelen en voelt zich door de maatregelen beperkt in zijn vrijheid en privacy. Hij stelt dat de situatie sinds de instelling wezenlijk is veranderd: hij woont zelfstandig, heeft een actief sociaal netwerk en komt afspraken na.
De man bracht ook bezwaren in tegen de manier waarop de maatregelen destijds zijn ingesteld. Volgens zijn gemachtigde heeft hij het verzoek niet zelf ondertekend en zou er geen zitting zijn geweest. De bewindvoerder-mentor wees erop dat de man het verzoek, het plan van aanpak en het mentorschapsplan in zijn aanwezigheid ondertekende. De kantonrechter kon niet met zekerheid vaststellen of de instellingszitting heeft plaatsgevonden, omdat niet bekend is waar het dossier van de rechtbank die de maatregelen instelde nu ligt. Tegen beide instellingsbeschikkingen is geen hoger beroep ingesteld, waardoor ze definitief zijn. Die bezwaren passeerde de kantonrechter dan ook.
Bij de beoordeling van het opheffingsverzoek vroeg de kantonrechter zich af of de noodzaak voor de maatregelen is weggevallen. Ter zitting vertelde de man vier keer opnieuw hetzelfde verhaal over zijn bankbezoek, waar hij hoorde dat zijn huis was verkocht en dat er een bewind was ingesteld. Hij bleef herhalen dat hij geen bankafschriften krijgt, terwijl de bank die maandelijks per post stuurt en hij ook via een bankapp inzage heeft. Over de nalatenschap van zijn vrouw zei hij dat hij een paar honderdduizend euro mist, maar dat hij het laat gaan. Twee kettingen van zijn vrouw mist hij ook nog. Zijn computer gebruikt hij sinds de verhuizing niet meer en hij verwijst voor zijn financiën naar familieleden.
De bewindvoerder-mentor stelde dat de financiën nu goed lopen, maar dat er veel vermogen is dat zorgvuldig beheerd moet worden. Ook moet de zorg worden gecoördineerd, bijvoorbeeld rond zijn hartproblemen en een gebroken voet. De zorginstelling wil dat het mentorschap blijft. De zus van de man vertelde dat hij vroeger zijn geldzaken zelf regelde met een boekhouder en het met wat hulp zonder bewind zou kunnen. Zij zei ook dat de huisarts haar eerder had gezegd dat hij zijn financiële zaken niet meer zelf kon regelen.
De kantonrechter oordeelde dat de man zijn vermogensrechtelijke en niet-vermogensrechtelijke belangen nu onvoldoende zelfstandig kan behartigen. Hij geeft deels zelf invulling aan zijn dagelijks leven, maar het ontbreekt hem op belangrijke punten aan overzicht en inzicht. De kantonrechter begrijpt zijn frustratie over de beperking van zijn autonomie. De feitelijke grondslag voor beide maatregelen is volgens hem echter ongewijzigd aanwezig. De kantonrechter wees het verzoek tot opheffing van het bewind en het mentorschap daarom af.
Rechtbank Oost-Brabant · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter wijst eis van krakers af om aansluiting op drinkwater van Dunea Vier bewoners van een gekraakt huis in Den Haag zaten zonder water. De dienstkraan, de afsluiter in de stoep voor de woning, was in mei 2024 door drinkwaterbedrijf Dunea dichtgedraaid wegens leegstand. Een van de krakers eiste in kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter, dat Dunea de woning weer aansluit op het drinkwaternet en daar water levert tegen gangbare consumententarieven.
De man beriep zich op het mensenrecht op drinkwater en op artikel 8 van de Drinkwaterwet, dat een drinkwaterbedrijf verplicht een aanbod te doen voor aansluiting en levering. Ook wees hij erop dat Dunea een dag na de dagvaarding van 19 oktober 2026 de aansluitleidingen van de hoofdleiding had losgekoppeld en de dienstkraan had afgedopt.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag volgde hem niet. Uit de verdragsartikelen over een behoorlijke levensstandaard en gezondheid volgt volgens de rechter niet dat een drinkwaterbedrijf iedereen in alle gevallen toegang tot drinkwater moet geven; voorwaarden en beperkingen zijn toegestaan. Het arrest van het hof Den Haag van 19 maart 2024, waar de man naar verwees, ging over afsluiting van huishoudens met minderjarige kinderen. Dat is een andere situatie, want kinderen worden extra beschermd door bepalingen met directe werking, en ook voor hen geldt geen algemeen afsluitverbod.
Ook artikel 8 van de Drinkwaterwet helpt de man niet. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat drinkwaterbedrijven in hun algemene voorwaarden gevallen mogen benoemen waarin zij niet aansluiten of leveren. Volgens de voorwaarden van Dunea moet de aanvrager instaan voor het akkoord van de eigenaar, en mag Dunea daarvan een schriftelijke verklaring verlangen. Woningstichting Haag Wonen, de eigenaar, had die toestemming niet gegeven. Zij had Dunea in juli 2026 juist gevraagd de watermeter te verwijderen, omdat de woning gesloopt zou worden.
De rechter woog ook mee dat de bewoners op 28 augustus 2026 zelf de dienstkraan hadden opengedraaid en water afnamen zonder Dunea daarvan te laten weten. Nadat Dunea de kraan weer had afgesloten, draaiden zij hem nog een of twee keer open. Pas toen Dunea er op 25 september 2026 een slot op zette, vroegen zij een aansluiting aan. Dat verschilt van krakers die een paar weken wachten voordat zij een aansluiting aanvragen.
De timing van het afkoppelen op 20 oktober 2026 maakt dat niet anders. Dunea legde onweersproken uit dat de opdracht al eerder was uitgezet en dat haar monteurs sinds 18 september 2026 de aansluitingen van veel panden in de buurt ontmantelden. Dat was nodig om te voorkomen dat water uit dode leidingdelen terugloopt in het net en de waterkwaliteit schaadt. Herstel van de aansluiting kost nu geld, en de man heeft die situatie volgens de rechter zelf in de hand gewerkt. Zijn beroep op onredelijk bezwarende algemene voorwaarden strandde, omdat die zijn gebaseerd op het model van de brancheorganisatie Vewin.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen, vermeerderd met € 98 bij niet tijdige betaling en met wettelijke rente.
Rechtbank Den Haag · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht