Kantonrechter ontbindt contract van lasser die hamer naar collega gooide, met transitievergoeding Een plaatwerker/lasser bij VDL Enabling Technologies Group in Almelo gooide op donderdag 21 mei 2026 vanaf zijn werktafel een breekhamer in de richting van een collega van de kwaliteitscontrole. De vrouw had hem die dag al vijf keer bezocht met het verzoek een product te verbeteren. Toen zij opnieuw naar zijn werkplek liep, vloog de hamer van ongeveer vier à vijf meter afstand haar kant op. Ze zag hem op het laatste moment aankomen en deed een stap naar achteren, waarna de hamer voor haar voeten op de grond viel.
VDL vroeg de kantonrechter in Enschede om de arbeidsovereenkomst met de man te ontbinden wegens verwijtbaar handelen, zonder dat hij recht zou houden op de wettelijke transitievergoeding. De man werkte sinds 1 november 2022 voltijds bij het bedrijf, tegen een salaris van laatstelijk € 3.970,34 bruto per maand. Hij wilde graag terug aan het werk en vroeg in een tegenverzoek om toelating tot zijn werkzaamheden, onder verbeurte van een dwangsom van € 500 per dag. Ging de rechter toch tot ontbinding over, dan wilde hij de transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 50.000.
De leidinggevende hoorde pas op dinsdag 26 mei, na het Pinksterweekend, van het incident. De kwaliteitsmedewerkster en een collega die erbij was, verklaarden allebei dat de man de hamer haar kant op had gegooid. In een gesprek op 27 mei gaf de man volgens VDL eerst aan dat er niets bijzonders was gebeurd. Pas toen duidelijk werd dat meerdere collega's hadden verklaard, zei hij dat hij de hamer 'voor de grap' had gegooid. Hij zag daarbij dat zijn collega schrok. In dat gesprek ondertekende hij een vaststellingsovereenkomst, die hij op 1 juni ontbond.
De man stelde dat hij de hamer onderhands en zonder kracht had gegooid en er geen risico was dat hij haar zou raken. Hij had excuses aangeboden en wees op goede beoordelingen en een werkcultuur waarin wel vaker grappen werden uitgehaald. Ook vond hij dat VDL te snel had gehandeld door hem direct een al getekende vaststellingsovereenkomst voor te leggen.
De kantonrechter volgt VDL dat de man verwijtbaar heeft gehandeld, zodanig dat van het bedrijf niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Zonder meer is aan te nemen dat hij zijn collega nooit wilde raken, maar dat risico nam hij wel door in haar richting te gooien. Zijn stelling dat hij 'gecontroleerd gooide' gaat niet op, omdat de collega de hamer pas op het laatste moment zag en nog moest uitwijken; de hamer kwam 35 tot 50 centimeter voor haar voeten terecht. Dat de man het voorval eerst ontkende, laat bovendien zien dat hij niet inziet hoe ernstig dit in strijd is met het veiligheidsbeleid. Ook telt mee dat hij in 2026 al twee officiële schriftelijke waarschuwingen had gekregen, onder meer voor herhaaldelijk te laat komen, en dat daarin disciplinaire maatregelen tot en met ontslag waren aangekondigd. Herplaatsing ligt daarmee niet in de rede.
Over de transitievergoeding oordeelt de rechter anders dan VDL. De drempel voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en alleen in uitzonderlijke gevallen is daar sprake van. Dat haalt het gedrag van de man volgens de kantonrechter niet, mede omdat hij de collega niet wilde raken. Het tegenverzoek om toelating tot het werk en de dwangsom vervalt door de ontbinding. Een billijke vergoeding wijst de rechter af: daarvoor is ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever nodig, en dat zag hij hier niet. VDL mocht na de eerdere waarschuwingen eisen dat de man zich strikt aan de regels hield. Dat er al een vaststellingsovereenkomst klaarlag bij het gesprek op 27 mei, kan VDL gezien de voorgeschiedenis en het veiligheidsincident niet worden verweten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 december 2026 en bepaalt dat de man recht heeft op de wettelijke transitievergoeding. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank matigt boete van € 32.500 voor kleinfruitteler met 25% wegens trage procedure Een kleinfruitteler uit Limburg liet in 2022 na om alle gevraagde loongegevens van zijn werknemers aan de Nederlandse Arbeidsinspectie te geven. Daarvoor kreeg hij een boete van € 32.500. De rechtbank vindt die boete terecht, maar verlaagt haar omdat de procedure te lang heeft geduurd.
De zaak begon met een anonieme melding en meerdere inspecties bij de onderneming van de man, een eenmanszaak die onder meer kleinfruit teelt. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid startte een onderzoek naar de naleving van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag en kondigde dat op 2 december 2021 aan. Op 7 april 2022 vroeg de minister de ondernemer om bescheiden over tien werknemers over de periode van 1 april 2021 tot en met 30 september 2021. Hij kreeg daarvoor tot 21 april 2022 de tijd en stuurde die dag verschillende stukken op.
De arbeidsinspecteur oordeelde in een boeterapport van 8 augustus 2022 dat de stukken niet compleet waren. Sommige bescheiden klopten niet met de werkelijkheid of met wat de werknemers zelf verklaarden. Daardoor kon de inspectie niet berekenen of er onderbetaald was. Op 3 mei 2023 legde de minister een boete op van € 32.500, omdat voor negen personen niet of niet tijdig alle bescheiden waren overgelegd. Het bezwaar van de man bleef zonder resultaat: bij beslissing op bezwaar van 1 maart 2024 handhaafde de minister de boete.
In beroep voerde de ondernemer aan dat de anonieme melding onjuist was en dat veel werknemers bij aankomst nog geen bankrekening en sofinummer hadden. Daarom had hij hun contante voorschotten gegeven. Ook was zijn boekhouder een tijd op vakantie, waardoor hij lonen had moeten schatten, en kwam het verzoek om stukken in een drukke periode. Hij vond bovendien dat de inspecteur hem een extra kans had moeten geven en dat zijn financiële situatie onvoldoende was meegewogen.
De rechtbank beoordeelde die gronden slechts beperkt. De man betwistte niet dat hij de bescheiden niet volledig had overgelegd, en daarmee stond de overtreding vast. Of de anonieme melding klopte en hoe hij zijn mensen had betaald, deed daarom niet ter zake: ook dan moet een werkgever op verzoek de gevraagde stukken kunnen overleggen. De rechtbank keek nog wel of de boete had moeten vervallen of lager had moeten zijn omdat de overtreding hem minder te verwijten viel.
Dat vond de rechtbank niet het geval. Het is de verantwoordelijkheid van de werkgever om zijn administratie op orde te hebben, de stukken te bewaren en op verzoek te verstrekken. Dat het verzoek in een drukke periode kwam, maakt hem niet minder verwijtbaar, zeker omdat hij op verzoek uitstel kreeg en ook daarna niet aan zijn verplichtingen voldeed. Ook heeft hij achteraf niet uit eigen beweging geprobeerd de overtreding te herstellen. De boete trof hem volgens de rechtbank evenmin onevenredig: de uitvoeringsinstantie had voldoende gemotiveerd dat dit niet zo is en er is een betalingsregeling getroffen die rekening houdt met zijn draagkracht.
Wel stelde de rechtbank vast dat de redelijke termijn is overschreden. Voor een zaak als deze geldt in beginsel een termijn van twee jaar, gerekend vanaf de brief van 2 augustus 2022 waaruit hij mocht afleiden dat een boete zou volgen. Die termijn is met meer dan anderhalf jaar overschreden. De rechtbank vond het redelijk om de boete daarom met 25% te matigen.
Het beroep is dus gegrond, maar alleen voor de hoogte van de boete. Het griffierecht krijgt de ondernemer niet terug, omdat het beroep uitsluitend vanwege de overschrijding van de redelijke termijn slaagt, en er zijn geen proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen. De rechtbank vernietigt de beslissing op bezwaar voor zover die de hoogte van de boete betreft, herroept in zoverre het boetebesluit en stelt zelf de boete vast op € 24.375, een vermindering van € 8.125. Die uitspraak treedt in de plaats van het vernietigde deel van de beslissing op bezwaar.
Rechtbank Limburg · 20 oktober 2026
Bestuursrecht Hof schrapt billijke vergoeding van € 1.500 in arbeidsgeschil over vervalste ontslagbrief bij King Food Een chauffeur bij King Food B.V. in Hengelo verscheen eind september 2024 niet meer op het werk. King Food stelde dat hij mondeling ontslag had genomen en overhandigde een ondertekende ontslagbrief als bewijs. De chauffeur ontkende dat hij ontslag had genomen en beweerde dat zijn handtekening was vervalst. King Food betaalde hem vervolgens maandenlang geen salaris meer.
De kantonrechter in Groningen droeg King Food op te bewijzen dat de handtekening echt was. Er werden getuigen gehoord en een handschriftdeskundige van bureau Hoffmann ingeschakeld. Die deskundige concludeerde dat het 'waarschijnlijker' was dat de chauffeur de brief had ondertekend, maar de kantonrechter vond dat onvoldoende bewijs. De arbeidsovereenkomst werd ontbonden wegens een ernstig verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter kende de chauffeur naast de wettelijke transitievergoeding ook een billijke vergoeding van € 1.500 bruto toe, omdat King Food ernstig verwijtbaar zou hebben gehandeld door hem ten onrechte als vertrokken te beschouwen en zijn loon te stoppen.
Beiden gingen in hoger beroep. King Food wilde de billijke vergoeding terugdraaien en de transitievergoeding laten vervallen. De chauffeur wilde juist een hogere billijke vergoeding van ruim € 16.500, plus uitbetaling van niet-genoten vakantiedagen ter waarde van bijna € 16.811 en vergoeding van zijn werkelijke advocaatkosten van bijna € 20.900.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden volgde de kantonrechter in zijn oordeel dat King Food het bewijs van de handtekening niet had geleverd. De getuigenverklaringen stonden tegenover elkaar en het deskundigenbericht bood onvoldoende zekerheid. Maar het hof trok daar een andere conclusie uit dan de kantonrechter. Het feit dat de handtekening niet bewezen is, betekent volgens het hof niet dat vaststaat dat King Food de brief heeft vervalst. Het is ook goed denkbaar dat de chauffeur het ontslag wel heeft uitgesproken en de brief heeft ondertekend, maar dat dit gewoon niet meer te bewijzen valt. In die situatie van twijfel kan het handelen van King Food niet als 'ernstig verwijtbaar' worden bestempeld, en zonder ernstige verwijtbaarheid bestaat er geen recht op een billijke vergoeding.
De vordering over niet-genoten vakantiedagen sneuvelde doordat de chauffeur zijn eigen overzicht niet goed had onderbouwd. Zijn berekening hield geen rekening met de vijf weken verlof die hij had opgenomen en week bovendien af van een eerder door hemzelf ingediend overzicht. King Food had een gedetailleerde administratie overlegd waaruit bleek dat hij bij het einde van het dienstverband per saldo zelfs te veel vakantiedagen had opgenomen. De vordering tot vergoeding van werkelijke advocaatkosten wees het hof af, omdat daarvoor uitzonderlijke omstandigheden vereist zijn, zoals misbruik van procesrecht, en die deden zich hier niet voor.
Het hof vernietigde de toekenning van de billijke vergoeding en veroordeelde de chauffeur om de ontvangen € 1.500 bruto terug te betalen aan King Food, vermeerderd met de wettelijke rente. De transitievergoeding bleef wel in stand: omdat niet is komen vast te staan dat de chauffeur ernstig verwijtbaar handelde, heeft hij recht op die wettelijke vergoeding. De kosten van de procedure bij de kantonrechter worden gecompenseerd. De chauffeur moet de proceskosten van zijn eigen hoger beroep betalen: € 851 aan griffierecht en € 2.580 aan advocaatkosten voor King Food.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank halveert boete voor matrassenrecycler na illegale arbeid: € 85.500 wordt € 43.605 Op 29 maart 2023 troffen inspecteurs van de Nederlandse arbeidsinspectie bij een matrassenrecycler in Utrecht tien mensen aan die matrassen aan het recyclen waren. Uit het onderzoek dat volgde bleek dat in één week dertien vreemdelingen voor het bedrijf werkten zonder dat daarvoor een tewerkstellingsvergunning of gecombineerde vergunning voor verblijf en arbeid was afgegeven. Twaalf van hen waren Nigeriaans en door een keten van uitzendbureaus bij het bedrijf terechtgekomen. De dertiende, een Sri Lankees, kwam via een ander uitzendbureau. Tien van de dertien vreemdelingen waren daarnaast niet vastgelegd met een kopie van hun identiteitsbewijs, wat bij inlenen via een keten van werkgevers wel moet.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde het bedrijf een boete van € 85.500 op wegens overtreding van de Wet arbeid vreemdelingen. Daarvan was € 78.000 bedoeld voor het laten werken van dertien vreemdelingen zonder vergunning (13 keer € 6.000) en € 7.500 voor het niet bewaren van identiteitsbewijzen (10 keer € 750). De minister ging daarbij uit van grove schuld bij de eerste overtreding. Het bedrijf maakte bezwaar, maar de minister hield de boete in stand. Daarop ging het bedrijf in beroep bij de rechtbank.
Het bedrijf betwistte allereerst dat een van de vreemdelingen zonder vergunning had gewerkt. Hij zou een taakstraf hebben uitgevoerd, en dat is geen arbeid in de zin van de wet. De rechtbank wees dat af. De minister had aangetoond dat de man geen vergunning en geen verblijfsrecht had, en ook het Centraal Justitieel Incassobureau, dat taakstraffen registreert, bevestigde dat er geen taakstraf werd uitgevoerd. Een beweging van de man zelf, zonder een stuk waaruit de taakstraf blijkt, was niet genoeg.
Ook het betoog dat er geen sprake was van grove schuld sneuvelde. Het bedrijf had gesteld dat het alleen mensen uit de Europese Unie wilde inzetten en erop mocht vertrouwen dat de uitzendbureaus de papieren controleerden. Maar uit het boeterapport bleek dat bij geen van de vreemdelingen vóór aanvang van het werk was gecontroleerd of zij in Nederland mochten werken. Een werkinstructie voor de naleving van de wet kwam pas na de controle. De rechtbank oordeelde dat een werkgever zelf moet onderzoeken of iemand mag werken en niet mag vertrouwen op een uitzendbureau, en dat het ontbreken van elke eigen controle ernstig nalatig is. Ook de stelling dat het bedrijf zich had vergist over verblijfsdocumenten uit Malta of Italië haalde niets uit: wie niet controleert, kan ook geen denkfout maken. Het beroep op een andere zaak waarin de minister de boete wel had gematigd, slaagde evenmin. Die matiging was volgens de minister een fout, en het gelijkheidsbeginsel verplicht niet om fouten te herhalen.
Twee punten kreeg het bedrijf wel gelijk. Ten eerste had de rechtbank oog voor de cumulatie van overtredingen: bij twaalf vreemdelingen ging het steeds om dezelfde fout van dezelfde leidinggevende, bij dezelfde uitlener. Voor die twaalf boetes matigde de rechtbank met 10%. Voor de dertiende vreemdeling gold dat niet, omdat die via een ander uitzendbureau kwam.
Ten tweede oordeelde de rechtbank dat het boetenormbedrag in dit geval onevenredig uitpakte. De Beleidsregel kent voor rechtspersonen een normbedrag van € 8.000 en voor eenmanszaken € 4.000. Dat er geen onderscheid wordt gemaakt naar de grootte van de onderneming is op zichzelf niet onredelijk, omdat elke overtreding hetzelfde voordeel oplevert en onderscheid tot concurrentievervalsing zou kunnen leiden. Maar in de keten zat een uitzendbureau dat als eenmanszaak met 100 medewerkers slechts € 4.000 per overtreding kreeg opgelegd, terwijl het bedrijf van eiseres met acht vaste medewerkers het dubbele moest betalen voor dezelfde overtreding. Voor de twaalf vreemdelingen uit die keten stelde de rechtbank het normbedrag daarom zelf op € 4.000 en kwam met 75% voor grove schuld op € 3.000 per persoon.
Andere argumenten van het bedrijf haalden niets uit. De getroffen maatregelen na de controle, zoals een nieuwe werkinstructie, bleken onvoldoende aangetoond: het was onduidelijk of ze ook werden toegepast. Het tijdsverloop tussen de laatste onderzoekshandeling en het boeterapport bleef binnen zes maanden, en dat tussen het boeterapport en het besluit gaf geen reden tot matiging, omdat het bedrijf er niet door was benadeeld en de minister het over de langere termijn had geïnformeerd. Wel had de procedure langer dan de redelijke termijn van twee jaar geduurd, met ongeveer vier maanden. Daarvoor matigde de rechtbank de totale boete met 5%.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, vernietigde de beslissing op bezwaar en herriep het boetebesluit voor zover het de hoogte betrof. Zelf stelde zij de totale boete vast op € 43.605, ongeveer de helft van het oorspronkelijke bedrag. De minister moet bovendien de proceskosten van het bedrijf vergoeden tot € 3.935 en het griffierecht van € 385 terugbetalen.
Rechtbank Gelderland · 16 oktober 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Rechtbank wijst schadeclaim van artiest tegen manager af: geen onrechtmatig handelen bij Sony-deal Een bekende Nederlandse artiest (artiestennaam geanonimiseerd) spande een rechtszaak aan tegen zijn voormalige manager en diens bedrijf Performer Matters B.V., zijn voormalige advocaat en diens kantoorgenoten en vennootschappen. De artiest eiste € 340.500 aan schadevergoeding omdat zijn manager bij een distributiedeal met Sony Music Entertainment Netherlands B.V. volgens hem ten onrechte 15 procent van de bruto-contractwaarde als managementvergoeding zou hebben opgestreken, in plaats van 15 procent van de netto-opbrengsten. Dat verschil liep op tot € 450.000 die aan het bedrijf van de manager werd uitgekeerd van de eerste Sony-betaling van € 1.000.000.
De artiest stelde dat zijn manager en zijn advocaat hun zorgplicht hadden geschonden door zonder zijn toestemming en medeweten dit bedrag te laten uitbetalen via Stichting Performer Matters. Ook zou er sprake zijn geweest van belangenverstrengeling omdat zowel de manager als de advocaat bestuurder respectievelijk aandeelhouder van die stichting waren.
De rechtbank oordeelt dat van onrechtmatig handelen geen sprake is. Een verschil van mening over de uitleg van een overeenkomst maakt het handelen van de wederpartij niet al onrechtmatig. De rechtbank stelt vast dat de werkwijze bij de Sony-deal niet afweek van die bij eerdere deals, zoals met Talpa en RTL. Bij die deals ontving Performer Matters B.V. ook steeds meteen 15 procent van de bruto-contractwaarde, ook als de betaling in meerdere termijnen plaatsvond. Bovendien heeft de artiest niet weersproken dat de deal en de managementvergoeding uitgebreid met hem zijn besproken. En een toestemmingsvereiste voor de uitbetaling aan de manager bleek nergens uit.
Van belangenverstrengeling is de rechtbank evenmin gebleken. Het feit dat iemand bestuurder of aandeelhouder is van een stichting brengt op zichzelf geen belangenverstrengeling mee, en de artiest heeft niet onderbouwd hoe dit tot onrechtmatig handelen zou hebben geleid.
De artiest had daarnaast drie alternatieve grondslagen aangevoerd. Hij stelde dat hij had gedwaald bij het aangaan van de managementovereenkomst, maar kon geen feiten of omstandigheden aandragen waaruit bleek dat hij destijds was uitgegaan van een onjuiste voorstelling van zaken. Zijn beroep op onvoorziene omstandigheden, omdat een distributieovereenkomst in 2013 nog ongebruikelijk zou zijn geweest in de Nederlandse muziekbranche, slaagde evenmin: hij had dit niet onderbouwd en had niet duidelijk gemaakt waarom iets anders had moeten worden afgesproken. Tot slot bood ook een beroep op de beperkende werking van redelijkheid en billijkheid geen uitkomst, omdat de artiest hiervoor onvoldoende feiten had aangedragen.
De rechtbank wees alle vorderingen van de artiest af en veroordeelde hem in de proceskosten: € 14.054 aan de manager, Performer Matters B.V. en Stichting Performer Matters, en nogmaals € 14.054 aan de voormalige advocaat, diens kantoorgenoot en PK Holding B.V.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht