24 maanden cel voor levering explosief bij woning in Vlissingen, 16 maanden minder dan de eis van 40 Op 21 september 2025 om 02:20 uur ontplofte een zelfgemaakt explosief voor de deur van een woning in Vlissingen. In het huis lag de vijftienjarige zoon des huizes. Hij raakte gewond door glasscherven in zijn gezicht en benen en moest naar het ziekenhuis. De explosie richtte ook forse schade aan bij de woning zelf en bij vier andere huizen in de smalle straat. Volgens de politie en betrokkenen was de aanslag bedoeld als wraak. Op 22 juni 2025 had een broer van de gewonde jongen iemand neergeschoten in een Jumbo-supermarkt in Vlissingen.
Op de plaats van de explosie lag een deels verbrand stuk ducttape dat bij het explosief hoorde. Op de plakrand zat DNA van de verdachte. De rechtbank zag daarin het bewijs dat hij zelf met het explosief bezig is geweest. In zijn telefoon stonden bovendien foto's van dozen met cobra's en ander zwaar vuurwerk van vier dagen voor de aanslag, en foto's van twee zelfgemaakte explosieven. De lont daarop leek op de meters lont die in zijn woning lagen. De verdachte ontkende elke betrokkenheid, maar zei wel een groot liefhebber van vuurwerk te zijn.
De officier van justitie en de verdediging waren het erover eens dat er geen sprake was van medeplegen. Het dossier toonde niet dat de verdachte bij de explosie aanwezig was, en niet dat hij nauw en bewust had samengewerkt met degenen die het explosief plaatsten. De rechtbank sprak hem daarom vrij van het medeplegen, en veroordeelde hem voor medeplichtigheid: hij leverde het explosief. Dat hij ook wist waar het voor bedoeld was, haalde de rechtbank uit een WhatsApp-gesprek van 19 september 2025 met zijn toenmalige beste vriend. Daarin staat dat hij 'iets' moest bouwen. De vriend schreef dat het 'echt fikse' moest zijn, 'we hebben ze het beloofd', en dat 'een andere mongool' het niet kon bouwen. De verdachte had bovendien nauwe banden met de familie van het slachtoffer van de schietpartij, en kon dus weten wat er speelde.
In een tweede zaak, die de rechtbank voegde, werd de verdachte verweten dat hij een gewoonte had gemaakt van het bezitten van kinderporno. Op zijn twee telefoons stonden 239 afbeeldingen, maar ongeveer 97 procent daarvan zat in de cache-map, waar bestanden automatisch terechtkomen en die voor een gewone gebruiker niet zichtbaar is. De rechtbank kon daarom niet vaststellen dat hij ervan wist. De overige 3 procent zou volgens het politierapport direct benaderbaar zijn geweest, maar bij controle bleek dat ook een van de uitgewerkte voorbeeldafbeeldingen uit een cachelocatie kwam. Door die aantoonbare onjuistheid kon de rechtbank niet op het rapport vertrouwen. De verdachte werd van dit feit volledig vrijgesproken, ook al had de officier hier wel een bewezenverklaring gevorderd.
Bij de straf woog zwaar dat het een wonder was dat er geen doden of meer gewonden vielen, dat het gezin is moeten verhuizen en dat dit soort explosies bij woningen vaker voorkomt. De verdachte is eerder veroordeeld voor brandstichting en meermalen voor overtreding van het Vuurwerkbesluit, en nam volgens de rechtbank geen verantwoordelijkheid. De reclassering beschrijft hem als impulsief en begeleidingsafhankelijk, met ADHD. De officier eiste 40 maanden, waarvan acht voorwaardelijk. De rechtbank bleef daaronder, mede omdat het zedenfeit niet bewezen werd.
De rechtbank legde 24 maanden gevangenisstraf op, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van het voorarrest. De bijzondere voorwaarden zijn: meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, een contactverbod met vijf medeverdachten, een locatieverbod voor de gemeente Vlissingen en een vuurwerkverbod. Ook moet hij de slachtoffers betalen, hoofdelijk met eventuele mededaders: € 4.000 aan de gewonde zoon, € 3.763,31 aan zijn moeder (waarvan € 1.763,31 verhuiskosten) en € 2.000 aan zijn zusje, steeds met wettelijke rente vanaf 21 september 2025. Haar vordering voor toekomstige studievertraging (€ 18.625) kan alleen bij de burgerlijke rechter. Beide telefoons zijn aan het verkeer onttrokken. Voor de OnePlus moeten politie en Openbaar Ministerie eerst een kopie maken van de foto's van de overleden opa van de verdachte en de speech die hij op diens begrafenis hield.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank spreekt jongeman vrij van explosie bij zonnestudio: pinpas niet aan hem te koppelen Op 26 juni 2025 om 04:53 uur ontplofte een zelfgemaakte constructie bij een zonnestudio in een plaats in Overijssel. Omwonenden hoorden een harde knal. Agenten zagen een deur die zwart zag van het roet, een zwarte plek op het trottoir, een verbrand plastic flesje en vuurwerkresten op straat. Het ging om een fles van anderhalve liter met benzine, verbonden met twee stuks zwaar vuurwerk van het type Super Cobra 6.
De zaak hoort bij een groter politieonderzoek met de naam Koala25. Dat onderzoek gaat over meerdere incidenten tussen 26 juni en 26 augustus 2025 in de regio, steeds tegen dezelfde benadeelde. Tegen de verdachte, een man geboren in 2005, ging het alleen om de explosie bij de zonnestudio. Het openbaar ministerie verdacht hem ervan de explosie samen met anderen te hebben veroorzaakt, waarbij gevaar voor goederen, levensgevaar en gevaar voor zwaar lichamelijk letsel was ontstaan. Subsidiair werd hem medeplichtigheid verweten: hij zou met een medeverdachte naar de zonnestudio zijn gereisd, onderweg benzine hebben getankt of zijn bankpas daarvoor hebben gegeven, en na de explosie de vluchtauto hebben bestuurd.
De officier van justitie vond de primaire tenlastelegging wettig en overtuigend bewezen. De raadsman bepleitte vrijspraak, omdat het dossier onvoldoende bewijs bevatte voor de betrokkenheid van de verdachte.
De rechtbank stelde vast dat de explosie plaatsvond en hoe de constructie in elkaar zat. De vraag was dus alleen of de verdachte erbij betrokken was. Het enige concrete aanknopingspunt was zijn bankpas. Die werd op 26 juni 2025 om 04:00 uur gebruikt bij een Shell-tankstation aan de A1 bij Radio Kootwijk om € 3,27 te pinnen voor anderhalve liter benzine. Dat de pas is gebruikt, kon de rechtbank vaststellen. Dat de verdachte zelf de pas gebruikte, kon zij op grond van het dossier en wat op de zitting is besproken niet vaststellen. Daarmee ontbrak de schakel tussen de verdachte en de explosie.
De benadeelde partijen, waaronder de eigenaar van de zonnestudio, hadden schadevergoeding gevorderd. Bij vrijspraak kan de strafrechter geen schadevergoeding toekennen. Zij zijn daarom niet-ontvankelijk in hun vordering en kunnen die alleen nog bij de burgerlijke rechter indienen. Alle partijen dragen hun eigen kosten.
De rechtbank sprak de verdachte vrij van zowel het primair als het subsidiair ten laste gelegde, verklaarde alle drie de benadeelde partijen niet-ontvankelijk en gelastte de teruggave van de in beslag genomen Apple iPhone 11 aan de verdachte.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Taakstraf voor man die pornofoto's van overleden dochter van vrouw naar haar stuurde Een man uit Rotterdam stuurde op 9 juli 2025 pornografische foto's van zichzelf en van de kort daarvoor overleden dochter van een vrouw naar die vrouw. Zij had daar niet om gevraagd. De vrouw voelde zich diep gekwetst en was bang dat de man de foto's ook aan anderen zou sturen. Ze ervoer het bovendien als een gebrek aan respect voor haar overleden dochter, die nooit zou hebben gewild dat haar moeder zulke foto's te zien kreeg.
Het gerechtshof Den Haag behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 10 maart 2026. De politierechter had de man in eerste aanleg al veroordeeld tot een taakstraf van 70 uren. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. Het hof vernietigde het vonnis toch, omdat het een iets andere bewezenverklaring formuleerde dan de politierechter. Wat meer of anders was tenlastegelegd, achtte het hof niet bewezen, en daarvan sprak het de man vrij.
Bij de straf woog het hof de ernst van het feit zwaar mee. De man heeft de eerbaarheidsgevoelens van het slachtoffer diep gekwetst, en dat rekent het hof hem zwaar aan. Hij is eerder vele malen veroordeeld, maar niet voor feiten als dit. Uit het advies van Reclassering Nederland bleek dat er geen recent delictpatroon is: de laatste veroordeling in Nederland dateert uit 2017. Wel kwam de man het afgelopen jaar weer vaker in beeld bij politie en justitie. Na jaren dakloosheid woont hij sinds maart 2025 in een huurwoning in het project Housing First, met wekelijkse begeleiding. De reclassering schatte het risico op herhaling in als gemiddeld en adviseerde een straf zonder bijzondere voorwaarden. Een cocaïneverslaving speelt mee, maar volgens de reclassering is dat gebruik niet delictgerelateerd en is nu geen interventie nodig.
Ook de schadevergoeding kwam aan bod. De vrouw eiste € 500 voor immateriële schade. De verdediging wilde haar niet-ontvankelijk laten verklaren en vroeg anders om een forse matiging. Het hof wees het bedrag toe op grond van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek. Die bepaling geeft een bloedverwant tot in de tweede graad recht op een billijke vergoeding als de nagedachtenis van een overledene wordt aangetast. Door pornografische foto's van haar overleden dochter te sturen tastte de man de nagedachtenis van de dochter aan, en wel op een manier waarvoor zij zelf, als ze nog had geleefd, schadevergoeding had kunnen eisen.
Het hof veroordeelde de man tot een taakstraf van 70 uren, te vervangen door 35 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij € 500 schadevergoeding betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 juli 2025. Het hof legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op: hij moet dat bedrag aan de Staat betalen ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling van ten hoogste 5 dagen als dwangmiddel. Betaalt hij op een van beide manieren, dan vervalt de andere verplichting.
Gerechtshof Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 8 jaar cel op voor twee woningovervallen, twee jaar meer dan de officier eiste In de nacht van 11 op 12 mei 2025 werd een man in Sint-Oedenrode wakker geschud door een gemaskerde indringer in zijn slaapkamer. De man hield een vuurwapen, of een voorwerp dat daarop leek, tegen het hoofd van de bewoner en riep dat hij geld wilde hebben, anders schoot hij hem dood. Een tweede overvaller trok ondertussen een kast naast het bed open. De bewoner werd meermalen met een voorwerp tegen zijn hoofd geslagen en raakte gewond aan zijn gezicht. Pas toen zijn kinderen te hulp schoten, vluchtten de daders in een klaargezette auto, zonder buit.
Ongeveer vijf maanden later, op 11 oktober 2025, drongen twee mannen met bivakmutsen een woning in Veghel binnen. In huis waren op dat moment ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. De overvallers eisten geld en zeiden dat er een kluis moest zijn. Ze toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt. Ook hier ging het mis voor de daders: ze vertrokken zonder buit. Een derde man wachtte intussen als bestuurder in de auto.
De rechtbank Oost-Brabant achtte beide overvallen bewezen als medeplegen van een poging tot afpersing door twee of meer verenigde personen. De verdachte, een man geboren in 2004, ontkende elke betrokkenheid. Voor de overval in Sint-Oedenrode liet de rechtbank vooral het DNA zwaar wegen. Op een in de woning achtergebleven patroonhouder, het onderdeel van een wapen waarin de gaspatroon zit, stond DNA van de verdachte en van een medeverdachte. Dat DNA zag de rechtbank als daderspoor. De verdachte had volgens de rechtbank geen aannemelijke verklaring voor de aanwezigheid van zijn DNA op dat voorwerp en evenmin voor de aanwezigheid van de patroonhouder in de woning. Zijn verhaal dat hij het ding ooit uit elkaar had gehaald in een auto terug uit Duitsland noemde de rechtbank vaag en niet verifieerbaar. Zijn telefoon was bovendien rond het tijdstip van de overval in de buurt van de woning.
Bij de overval in Veghel speelde de verklaring van een medeverdachte een rol, maar die gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs. Die verklaringen waren volgens de rechtbank op meerdere punten niet consistent en deels ongeloofwaardig, omdat de medeverdachte vooral zijn eigen rol klein wilde maken. Het bewijs kwam uit andere bronnen. Er was een betaling met de bankpas van de verdachte bij een Duitse wapenwinkel voor een machete van € 25,95, een machete die sterk lijkt op die op de camerabeelden en op de machete die in de slaapkamer van de medeverdachte werd gevonden. Verder maakten de telefoons van de verdachte en de medeverdachte op de dag van de overval samen een reisbeweging naar en van de omgeving van de woning. De bewoners hadden een kluis, waarvan de medeverdachte via een kennis op de hoogte was. De rechtbank sprak een derde verdachte vrij van de overval in Veghel, omdat het bewijs tegen hem niet toereikend was.
Bij de straf sloot de rechtbank aan bij de oriëntatiepunten voor woningovervallen: 3 jaar bij licht geweld of bedreiging, 5 jaar bij ander geweld of bedreiging. Dat het twee keer bij een poging bleef, vond de rechtbank vooral van belang voor de juridische kwalificatie. De gewelddadigheden hadden immers al plaatsgevonden toen de daders zonder buit vertrokken. Zwaar woog dat de overvallers in Veghel niet vertrokken toen ze de kleinkinderen zagen, en dat die kinderen moesten aanzien dat hun opa werd vastgepakt terwijl een machete werd getoond. De slachtoffers kampen nog steeds met de gevolgen: ze zijn hun gevoel van veiligheid kwijt, slapen slecht en twee kleinkinderen volgen EMDR-therapie. In strafverzwarende zin telde mee dat de verdachte eerder voor mishandeling was veroordeeld en dat hij de overval in Veghel pleegde tijdens een proeftijd.
De rechtbank legde een gevangenisstraf van 8 jaar op, met aftrek van voorarrest. De officier van justitie had 6 jaar geëist. De rechtbank ging daarboven uit omdat zij alleen met deze straf recht vond gedaan worden aan de ernst van de feiten. Een door twee slachtoffers gevraagd contact- en locatieverbod wees de rechtbank af, omdat er geen reden is om te verwachten dat de verdachte contact zoekt of in de buurt van hun woning komt.
Ook de schade kwam aan bod. De bewoner uit Sint-Oedenrode krijgt € 8.000 immateriële schadevergoeding. Zijn gevraagde materiële schade en affectieschade voor twee familieleden wees de rechtbank af: de materiële schade was onvoldoende onderbouwd en voor affectieschade is geen plaats, omdat daarvoor sprake moet zijn van ernstig en blijvend letsel bij een naaste. In Veghel krijgen beide bewoners € 6.000, plus € 250 voor de eigen bijdrage in de rechtsbijstand van een van hen, en de drie kleinkinderen elk € 6.000. De bedragen worden uitgekeerd via een rekening met een BEM-clausule, zodat een kantonrechter moet instemmen met het gebruik ervan voordat ze meerderjarig zijn. De vordering van een andere benadeelde voor reis- en begeleidingskosten verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk wegens ontbrekende bewijsstukken. Bij alle toegewezen bedragen komt wettelijke rente, en de verdachte is hoofdelijk aansprakelijk samen met zijn mededaders. De rechtbank legde bovendien een schadevergoedingsmaatregel op, zodat de Staat het geld int en doorbetaalt aan de slachtoffers.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 180 dagen cel op voor uitbuiting van verstandelijk beperkte vrouw als onbetaalde oppas Een vrouw uit Hoogezand liet jarenlang een verstandelijk beperkte jonge vrouw haar huishouden doen en voor haar kinderen zorgen, zonder daarvoor te betalen. De rechtbank Amsterdam veroordeelt haar voor mensenhandel in de vorm van arbeidsuitbuiting.
Het slachtoffer is een vrouw met cerebrale parese en een IQ van 59, wat overeenkomt met de ontwikkelingsleeftijd van een kind tussen 7 en 11 jaar. Zij werd op school gepest en kwam daardoor steeds vaker bij het gezin van de verdachte, dat haar in bescherming nam. Vanaf 2014 woonde zij bij de moeder van de verdachte, die haar uitbuitte, mishandelde en haar bankpas, uitkering en spaargeld beheerde. De moeder wordt in een aparte zaak vervolgd.
De verdachte liet het slachtoffer vanaf 2016 de kinderen verzorgen als zij bij haar moeder was. Toen zij vanaf de zomer van 2020 vlakbij woonde, moest het slachtoffer elke ochtend om 07:00 uur komen, de verdachte wakker maken en haar medicatie geven, de kinderen aankleden en naar school brengen, daarna huishoudelijke taken doen en de kinderen weer ophalen. Ook deed zij boodschappen, die deels van haar eigen rekening werden betaald. Voor de verdachte werden bovendien goederen en telefoonabonnementen op naam van het slachtoffer afgesloten.
De verdachte ontkende uitbuiting en zei dat het slachtoffer graag hielp en dat zij haar had gevraagd of ze echt wilde helpen. Dat verweer slaagt niet. De rechtbank oordeelt dat de verdachte wist dat het slachtoffer met iedereen meepraatte, geen nee durfde te zeggen en bang voor haar was. Zij maakte misbruik van de kwetsbare positie van het slachtoffer en van het overwicht dat zij en haar moeder op haar hadden. De verdachte gebruikte geen fysiek geweld. De rechtbank rekent het haar wel zwaar aan dat zij wist van de situatie bij haar moeder en er zelf van profiteerde, ook financieel.
Van medeplegen met haar moeder spreekt de rechtbank de verdachte vrij: er was geen nauwe en bewuste samenwerking gericht op de uitbuiting. Ook van de handelingen van de moeder, zoals vernederen, het afpakken van telefoon en bankpassen en het onthouden van vrije tijd, wordt zij vrijgesproken. Bewezen is wel dat zij van 1 januari 2016 tot en met 18 november 2021 het slachtoffer heeft laten werken en daar opzettelijk voordeel uit heeft getrokken.
Bij de straf weegt mee dat de verdachte een blanco strafblad heeft, de uitbuitingssituatie niet zelf creëerde en geen geweld gebruikte. Zij heeft een borderline-persoonlijkheidsstoornis, ADHD en functioneert op beneden gemiddeld tot zwakbegaafd niveau. De redelijke termijn is met 2 jaar en 4 maanden overschreden; zonder die overschrijding was het onvoorwaardelijke deel groter geweest. De officier van justitie eiste 29 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk.
De rechtbank legt een gevangenisstraf op van 180 dagen, waarvan 176 dagen voorwaardelijk met 2 jaar proeftijd, plus een taakstraf van 240 uur. Aan de voorwaardelijke straf zijn bijzondere voorwaarden verbonden: meldplicht, behandeling en begeleiding, controle op middelengebruik en een contactverbod met het slachtoffer. De verdachte moet het slachtoffer € 40.943,75 aan materiële schade (niet betaald loon) en € 5.000 aan immateriële schade betalen, met wettelijke rente vanaf 10 december 2018. Daarvoor krijgt zij ook een schadevergoedingsmaatregel van € 45.943,75. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis wordt opgeheven.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht