Rechter laat Achmea tussentijds in hoger beroep in letselschadezaak over vaststellingsovereenkomst Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een verkeersongeval. Sindsdien heeft hij fysieke en psychische klachten en werkt hij niet meer. Verzekeraar Achmea erkende de aansprakelijkheid van haar verzekerde. Over de schade ontstond daarna een tweespalt: Achmea vond dat met een vaststellingsovereenkomst, een afspraak waarmee de schadekwestie definitief wordt afgesloten, een slotuitkering van € 75.000 was overeengekomen. De man vond van niet.
Die vraag lag eerder voor in een deelgeschilprocedure, een versnelde procedure over één onderdeel van een letselschadezaak. In haar beschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank dat er geen vaststellingsovereenkomst was gesloten en dat de man dus geen finale kwijting had verleend. De man had het aanbod van Achmea niet aanvaard, omdat hij aan zijn eigen tegenaanbod de voorwaarde had verbonden dat zijn buitengerechtelijke kosten integraal zouden worden vergoed. Achmea ging daar niet in mee.
Achmea is het niet eens met die beschikking. Volgens haar waren partijen het wel eens over de hoogte van de schade, en was dat bedrag betaald. Alleen over de hoogte van de buitengerechtelijke kosten was nog geen overeenstemming. Omdat een eindbeslissing in de lopende bodemprocedure lang op zich kan laten wachten, vroeg Achmea in een incident (een tussenprocedure binnen de hoofdzaak) om verlof om nu al hoger beroep in te stellen tegen de beschikking in het deelgeschil.
De rechtbank stelde eerst vast dat het verzoek op tijd was ingediend: binnen drie maanden na de eerste roldatum, zoals de wet voorschrijft. Daarna wees zij op de bedoeling van de wetgever. Uit de toelichting bij de wet blijkt dat tussentijds hoger beroep nuttig kan zijn als de beschikking een cruciale kwestie betreft die bepalend is voor de afloop van de zaak. Dan kunnen partijen die kwestie bij het gerechtshof uitprocederen, zonder eerst de hele procedure in eerste aanleg af te ronden, met alle kosten en vertraging van dien. In de deelgeschilbeschikking was bovendien zonder voorbehoud beslist dat er geen vaststellingsovereenkomst was. Daaraan is de rechter in de bodemprocedure gebonden, alsof het een tussenvonnis in die procedure was.
De man voerde geen verweer tegen de vordering en liet de beslissing aan de rechtbank over. Die oordeelde dat de vordering moest worden toegewezen. Gezien de erkende aansprakelijkheid moet in de bodemprocedure nog worden vastgesteld in hoeverre de klachten door het ongeluk zijn veroorzaakt en welke schadevergoeding Achmea moet betalen. Daarvoor zijn eerst nadere medische gegevens nodig, vermoedelijk een medisch deskundigenbericht en mogelijk nog een debat met bewijslevering over de schade door gemist inkomen. Dat duurt geruime tijd en is overbodig als het hof alsnog tot het oordeel komt dat er wel een vaststellingsovereenkomst was.
De rechtbank staat daarom tussentijds hoger beroep toe tegen de beschikking van 8 april 2026. De hoofdzaak wordt in afwachting van dat hoger beroep naar de parkeerrol van 7 april 2027 verwezen, zodat partijen zich dan over de stand van zaken kunnen uitlaten. Iedere verdere beslissing houdt de rechtbank aan.
Rechtbank Rotterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Maastrichtse man veroordeeld voor reeks geweld in cafés en vernieling Binnen enkele dagen in augustus 2025 sloeg een Maastrichtse man in twee verschillende cafés drie mensen. Eerst deelde hij klappen uit in café De Pieter: hij sloeg één slachtoffer tegen zijn neus en een ander hard op het oor. Vier dagen later sloeg hij in café De Karkol een man eerst met zijn vuist in het gezicht en vervolgens met een bierglas tegen het oor. Dat laatste slachtoffer bloedde en moest naar de spoedeisende hulp, waar zijn oor met negen hechtingen werd gesloten.
De rechtbank stelde vast dat de verdachte alle drie de slachtoffers had mishandeld. Over de ernst van het letsel ontstond discussie: bij het slachtoffer dat op het oor werd geslagen in café De Pieter kon op basis van de medische informatie niet worden vastgesteld dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel. Hetzelfde gold voor het slachtoffer van de glasslag in café De Karkol: de littekens in het oor waren niet zodanig ontsierend dat ze juridisch als zwaar lichamelijk letsel konden worden aangemerkt.
Toch achtte de rechtbank de verdachte voor die glasslag wel schuldig aan poging tot zware mishandeling. Het slaan met een glas tegen het oor levert naar het oordeel van de rechtbank een duidelijk risico op blijvend letsel op. De verdachte moet die kans bewust hebben aanvaard, zodat sprake was van voorwaardelijk opzet. Dat het erger had kunnen aflopen, was niet te danken aan de verdachte zelf. Naast de cafégeweldincidenten had de verdachte eerder, in maart 2024, ook al het glas van een voordeur van zijn toenmalige vriendin vernield, waarvoor hij zijn schuld bekende.
Bij de strafbepaling woog de rechtbank mee dat de verdachte eerder al voor uitgaansgeweld was veroordeeld en dat hij naar eigen zeggen geen enkele herinnering had aan de voorvallen, wat de rechtbank koppelde aan overmatig alcoholgebruik. Uit een psychologisch rapport bleek dat de verdachte lijdt aan een autismespectrumstoornis en een stoornis in alcoholgebruik, waardoor de feiten hem enigszins verminderd werden toegerekend. Tegelijkertijd was er ook goed nieuws: de verdachte had gewerkt aan zijn alcoholprobleem, was inmiddels abstinent en werkte als chef-kok. De rechtbank vond een volledig onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet in het belang van de samenleving, omdat de verdachte zijn leven juist weer op orde had gekregen.
Het slachtoffer van de glasslag vorderde ruim € 22.000 aan schadevergoeding, waarvan het grootste deel bestond uit immateriële schade voor psychische gevolgen. De rechtbank wees de materiële schadeposten toe, maar beperkte de immateriële vergoeding tot € 2.000. Angst en onzekerheid zijn op zichzelf onvoldoende voor een hogere vergoeding: daarvoor is vereist dat sprake is van ernstig geestelijk letsel, en dat was niet voldoende onderbouwd.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 240 dagen, waarvan 194 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden gekoppeld: reclasseringstoezicht, behandeling gericht op zijn autismespectrumstoornis en een volledig alcoholverbod met controlemogelijkheden. Daarnaast legde de rechtbank een taakstraf op van 180 uur. De verdachte moet het slachtoffer van de glasslag € 2.594,98 betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 27 augustus 2025.
Rechtbank Limburg · 4 augustus 2026
Strafrecht Hof wijst timmerman aansprakelijkheidsverklaring toe na bedrijfsongeval, nekklachten deels door ongeval Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn.
De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband.
De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat.
De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief.
Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is.
De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt.
Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht Hof wijst aansprakelijkheid gemeente voor duikongeval Amsterdam af Een man die in 2020 vanaf een kademuur op het Java-eiland in ondiep water dook en daardoor een dwarslaesie en andere ernstige verwondingen opliep, krijgt van gemeente Amsterdam toch geen schadevergoeding. Het gerechtshof Amsterdam vernietigt een eerdere uitspraak van de rechtbank, die de gemeente nog grotendeels aansprakelijk had gehouden.
Het ongeval gebeurde op 15 juni 2020. De man was aan het trainen voor een triatlon en dook 's avonds vanaf de kademuur bij het gebouw Hoogkade op het Java-eiland het water in. Op die plek is het water echter erg ondiep: onder de waterspiegel loopt een stenen terrasconstructie nog een stukje door, waarna de bodem slechts geleidelijk dieper wordt. De man kwam met zijn hoofd op de bodem terecht en liep daardoor onder meer een lage dwarslaesie, verbrijzelde wervels, meerdere ribbreuken en een klaplong op. Hij zit sindsdien in een rolstoel en heeft een hulphond.
De man hield de gemeente aansprakelijk. Volgens hem gedoogt de gemeente dat er op deze plek volop wordt gezwommen en dat mensen vanaf de hoge kademuur het water in springen en duiken, terwijl de gemeente niet waarschuwt voor de gevaarlijke ondiepte. De rechtbank ging hierin mee: zij oordeelde dat de gemeente aansprakelijk was, met dien verstande dat de man voor 50 procent eigen schuld had, wat door een billijkheidscorrectie uiteindelijk uitkwam op een aansprakelijkheid van 80 procent voor de gemeente en haar verzekeraar. De rechtbank kende de man ook al een voorschot van € 75.000 toe.
De gemeente en haar verzekeraar gingen tegen dit oordeel in hoger beroep, met veertien bezwaren. Het hof stelt eerst vast dat voor het water bij de kademuur, dat onderdeel is van een vaarweg voor beroepsvaart, op grond van het Binnenvaartpolitiereglement een algemeen zwemverbod geldt. Dat dit verbod destijds niet actief werd gehandhaafd en de gemeente wist dat er op mooie dagen toch werd gezwommen, doet daar volgens het hof niets aan af. Vervolgens boog het hof zich over de vraag of de gemeente, ondanks dat gedoogbeleid, toch onzorgvuldig heeft gehandeld door geen waarschuwingsborden of een hek te plaatsen.
Het hof komt tot een ander oordeel dan de rechtbank. Uit onderzoek en beeldmateriaal blijkt dat de ondiepte van het water direct bij de terrasconstructie voor iedereen goed zichtbaar is: de trapconstructie loopt duidelijk zichtbaar door tot onder de waterspiegel en de stenen bodem is nog een stuk verder te zien. Beelden van zwemmers die er wel eens in springen of duiken, laten zien dat dit steeds op flinke afstand van de terrasconstructie gebeurt, en niet vlak ernaast zoals de man deed. Bovendien had zich in de ruim twintig jaar sinds de bouw van het gebouw Hoogkade nooit eerder een vergelijkbaar ongeval voorgedaan.
Volgens het hof was de kans dat iemand vanaf de bijna twee meter hoge kademuur, vlak bij de terrastreden, met het hoofd voorover het ondiepe water in zou duiken zo klein, dat de gemeente daarmee geen rekening hoefde te houden. Zij hoefde dan ook geen voorzorgsmaatregelen te treffen, ook al zou een waarschuwingsbord op zichzelf weinig hebben gekost. Het hof wijst er verder op dat de gemeente bewust selectief omgaat met het plaatsen van waarschuwingsborden, om te voorkomen dat mensen op plekken zonder bord ten onrechte denken dat zwemmen daar wel veilig is.
Het hof vernietigt het vonnis van de rechtbank en wijst alle vorderingen van de man alsnog af. Hij moet bovendien de proceskosten van de gemeente en haar verzekeraar vergoeden, in totaal ruim € 12.000 voor beide instanties.
Gerechtshof Amsterdam · 1 september 2026
Civiel Recht Kantonrechter houdt restaurant aansprakelijk voor ongeval van minderjarige bezorger Een minderjarige maaltijdbezorger die gewond raakte bij een verkeersongeval tijdens zijn werk, heeft van de kantonrechter in Utrecht gelijk gekregen dat zijn werkgever aansprakelijk is voor zijn schade. Vorderingen tegen andere betrokken vennootschappen en tegen de bestuurders persoonlijk werden afgewezen of niet-ontvankelijk verklaard, en een voorschot op de schadevergoeding kreeg hij nog niet.
De jongen werkte vanaf begin 2022 bij een restaurant, laatstelijk als bezorger en spoelkeukenmedewerker. Op 17 februari 2023, kort voor zijn achttiende verjaardag, reed hij als maaltijdbezorger op een elektrische Swapfiets over een groenstrook de weg op om linksaf te slaan, en werd daar aangereden door een bestelauto. Hij liep letsel aan zijn arm en been op. De WAM-verzekeraar van de bestelauto erkende 50 procent aansprakelijkheid en stelde dat de andere helft voor rekening van de jongen zelf kwam wegens eigen schuld. Omdat de verzekering van het restaurant destijds geen dekking bood, vanwege een gemiste premiebetaling in een financieel moeilijke periode, richtte de jongen zich voor de andere helft van zijn schade tot zijn werkgever en een aantal daaraan verbonden vennootschappen en bestuurders.
Deze procedure was een zogenoemd deelgeschil, een snelle procedure die is bedoeld om een specifiek geschilpunt in een letselschadezaak op te lossen zodat onderhandelingen tussen partijen weer verder kunnen. De kantonrechter oordeelde eerst dat het verzoek over werkgeversaansprakelijkheid zich goed leent voor zo'n deelgeschil, maar dat het verzoek over bestuurdersaansprakelijkheid dat niet doet: dat soort geschil hoort bij de gewone rechtbank thuis. Op dat onderdeel werd de jongen dan ook niet-ontvankelijk verklaard.
Op de inhoud oordeelde de kantonrechter dat alleen het restaurant zelf, en niet de andere vennootschappen, ten tijde van het ongeval de werkgever van de jongen was. Alleen het restaurant kon dus worden aangesproken. Vervolgens toetste de rechter of het restaurant aan zijn wettelijke zorgplicht had voldaan. Het restaurant voerde aan dat het veilige fietsen had ingezet, deze dagelijks op gebreken controleerde en instructies had gegeven, maar kon niet aantonen dat het de jongen ooit concreet over verkeersveiligheid had geïnstrueerd. Ook ontbrak een schriftelijke risico-inventarisatie zoals de Arbeidsomstandighedenwet die voorschrijft. Omdat de jongen op het moment van het ongeval nog minderjarig was, woog die zorgplicht volgens de rechter extra zwaar. Ook had het restaurant na het ongeval, terwijl bekend was dat de jongen was geopereerd, de Arbeidsinspectie niet ingeschakeld, wat wel voor de hand had gelegen.
Het restaurant deed nog een beroep op opzet of bewuste roekeloosheid van de jongen zelf, maar de kantonrechter verwierp dat: uit het ongevalsrapport bleek weliswaar dat hij onvoorzichtig had gehandeld door via de groenstrook over te steken, maar niet dat hij zich op dat moment daadwerkelijk bewust was van het roekeloze karakter van zijn gedrag. Het restaurant is daarom op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek aansprakelijk voor de gevolgen van het ongeval.
De jongen vroeg ook om een voorschot van € 38.646,24 op zijn schadevergoeding, maar dat verzoek wees de kantonrechter af: hij had zijn schadeposten onvoldoende onderbouwd tegenover het gemotiveerde verweer van het restaurant, en voor bewijslevering is in een deelgeschil geen ruimte.
De kantonrechter verklaarde uiteindelijk voor recht dat het restaurant aansprakelijk is voor de schade van de jongen door het ongeval. De kosten van het deelgeschil, die de advocaat van de jongen op € 7.125 had begroot, matigde de rechter tot € 4.590 exclusief btw, te vermeerderen met griffierecht en deurwaarderskosten. Het restaurant moet dit bedrag aan de jongen betalen.
Rechtbank Midden-Nederland · 6 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht