Taakstraf voor man die pornofoto's van overleden dochter van vrouw naar haar stuurde Een man uit Rotterdam stuurde op 9 juli 2025 pornografische foto's van zichzelf en van de kort daarvoor overleden dochter van een vrouw naar die vrouw. Zij had daar niet om gevraagd. De vrouw voelde zich diep gekwetst en was bang dat de man de foto's ook aan anderen zou sturen. Ze ervoer het bovendien als een gebrek aan respect voor haar overleden dochter, die nooit zou hebben gewild dat haar moeder zulke foto's te zien kreeg.
Het gerechtshof Den Haag behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 10 maart 2026. De politierechter had de man in eerste aanleg al veroordeeld tot een taakstraf van 70 uren. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. Het hof vernietigde het vonnis toch, omdat het een iets andere bewezenverklaring formuleerde dan de politierechter. Wat meer of anders was tenlastegelegd, achtte het hof niet bewezen, en daarvan sprak het de man vrij.
Bij de straf woog het hof de ernst van het feit zwaar mee. De man heeft de eerbaarheidsgevoelens van het slachtoffer diep gekwetst, en dat rekent het hof hem zwaar aan. Hij is eerder vele malen veroordeeld, maar niet voor feiten als dit. Uit het advies van Reclassering Nederland bleek dat er geen recent delictpatroon is: de laatste veroordeling in Nederland dateert uit 2017. Wel kwam de man het afgelopen jaar weer vaker in beeld bij politie en justitie. Na jaren dakloosheid woont hij sinds maart 2025 in een huurwoning in het project Housing First, met wekelijkse begeleiding. De reclassering schatte het risico op herhaling in als gemiddeld en adviseerde een straf zonder bijzondere voorwaarden. Een cocaïneverslaving speelt mee, maar volgens de reclassering is dat gebruik niet delictgerelateerd en is nu geen interventie nodig.
Ook de schadevergoeding kwam aan bod. De vrouw eiste € 500 voor immateriële schade. De verdediging wilde haar niet-ontvankelijk laten verklaren en vroeg anders om een forse matiging. Het hof wees het bedrag toe op grond van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek. Die bepaling geeft een bloedverwant tot in de tweede graad recht op een billijke vergoeding als de nagedachtenis van een overledene wordt aangetast. Door pornografische foto's van haar overleden dochter te sturen tastte de man de nagedachtenis van de dochter aan, en wel op een manier waarvoor zij zelf, als ze nog had geleefd, schadevergoeding had kunnen eisen.
Het hof veroordeelde de man tot een taakstraf van 70 uren, te vervangen door 35 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij € 500 schadevergoeding betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 juli 2025. Het hof legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op: hij moet dat bedrag aan de Staat betalen ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling van ten hoogste 5 dagen als dwangmiddel. Betaalt hij op een van beide manieren, dan vervalt de andere verplichting.
Gerechtshof Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 8 jaar cel op voor twee woningovervallen, twee jaar meer dan de officier eiste In de nacht van 11 op 12 mei 2025 werd een man in Sint-Oedenrode wakker geschud door een gemaskerde indringer in zijn slaapkamer. De man hield een vuurwapen, of een voorwerp dat daarop leek, tegen het hoofd van de bewoner en riep dat hij geld wilde hebben, anders schoot hij hem dood. Een tweede overvaller trok ondertussen een kast naast het bed open. De bewoner werd meermalen met een voorwerp tegen zijn hoofd geslagen en raakte gewond aan zijn gezicht. Pas toen zijn kinderen te hulp schoten, vluchtten de daders in een klaargezette auto, zonder buit.
Ongeveer vijf maanden later, op 11 oktober 2025, drongen twee mannen met bivakmutsen een woning in Veghel binnen. In huis waren op dat moment ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. De overvallers eisten geld en zeiden dat er een kluis moest zijn. Ze toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt. Ook hier ging het mis voor de daders: ze vertrokken zonder buit. Een derde man wachtte intussen als bestuurder in de auto.
De rechtbank Oost-Brabant achtte beide overvallen bewezen als medeplegen van een poging tot afpersing door twee of meer verenigde personen. De verdachte, een man geboren in 2004, ontkende elke betrokkenheid. Voor de overval in Sint-Oedenrode liet de rechtbank vooral het DNA zwaar wegen. Op een in de woning achtergebleven patroonhouder, het onderdeel van een wapen waarin de gaspatroon zit, stond DNA van de verdachte en van een medeverdachte. Dat DNA zag de rechtbank als daderspoor. De verdachte had volgens de rechtbank geen aannemelijke verklaring voor de aanwezigheid van zijn DNA op dat voorwerp en evenmin voor de aanwezigheid van de patroonhouder in de woning. Zijn verhaal dat hij het ding ooit uit elkaar had gehaald in een auto terug uit Duitsland noemde de rechtbank vaag en niet verifieerbaar. Zijn telefoon was bovendien rond het tijdstip van de overval in de buurt van de woning.
Bij de overval in Veghel speelde de verklaring van een medeverdachte een rol, maar die gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs. Die verklaringen waren volgens de rechtbank op meerdere punten niet consistent en deels ongeloofwaardig, omdat de medeverdachte vooral zijn eigen rol klein wilde maken. Het bewijs kwam uit andere bronnen. Er was een betaling met de bankpas van de verdachte bij een Duitse wapenwinkel voor een machete van € 25,95, een machete die sterk lijkt op die op de camerabeelden en op de machete die in de slaapkamer van de medeverdachte werd gevonden. Verder maakten de telefoons van de verdachte en de medeverdachte op de dag van de overval samen een reisbeweging naar en van de omgeving van de woning. De bewoners hadden een kluis, waarvan de medeverdachte via een kennis op de hoogte was. De rechtbank sprak een derde verdachte vrij van de overval in Veghel, omdat het bewijs tegen hem niet toereikend was.
Bij de straf sloot de rechtbank aan bij de oriëntatiepunten voor woningovervallen: 3 jaar bij licht geweld of bedreiging, 5 jaar bij ander geweld of bedreiging. Dat het twee keer bij een poging bleef, vond de rechtbank vooral van belang voor de juridische kwalificatie. De gewelddadigheden hadden immers al plaatsgevonden toen de daders zonder buit vertrokken. Zwaar woog dat de overvallers in Veghel niet vertrokken toen ze de kleinkinderen zagen, en dat die kinderen moesten aanzien dat hun opa werd vastgepakt terwijl een machete werd getoond. De slachtoffers kampen nog steeds met de gevolgen: ze zijn hun gevoel van veiligheid kwijt, slapen slecht en twee kleinkinderen volgen EMDR-therapie. In strafverzwarende zin telde mee dat de verdachte eerder voor mishandeling was veroordeeld en dat hij de overval in Veghel pleegde tijdens een proeftijd.
De rechtbank legde een gevangenisstraf van 8 jaar op, met aftrek van voorarrest. De officier van justitie had 6 jaar geëist. De rechtbank ging daarboven uit omdat zij alleen met deze straf recht vond gedaan worden aan de ernst van de feiten. Een door twee slachtoffers gevraagd contact- en locatieverbod wees de rechtbank af, omdat er geen reden is om te verwachten dat de verdachte contact zoekt of in de buurt van hun woning komt.
Ook de schade kwam aan bod. De bewoner uit Sint-Oedenrode krijgt € 8.000 immateriële schadevergoeding. Zijn gevraagde materiële schade en affectieschade voor twee familieleden wees de rechtbank af: de materiële schade was onvoldoende onderbouwd en voor affectieschade is geen plaats, omdat daarvoor sprake moet zijn van ernstig en blijvend letsel bij een naaste. In Veghel krijgen beide bewoners € 6.000, plus € 250 voor de eigen bijdrage in de rechtsbijstand van een van hen, en de drie kleinkinderen elk € 6.000. De bedragen worden uitgekeerd via een rekening met een BEM-clausule, zodat een kantonrechter moet instemmen met het gebruik ervan voordat ze meerderjarig zijn. De vordering van een andere benadeelde voor reis- en begeleidingskosten verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk wegens ontbrekende bewijsstukken. Bij alle toegewezen bedragen komt wettelijke rente, en de verdachte is hoofdelijk aansprakelijk samen met zijn mededaders. De rechtbank legde bovendien een schadevergoedingsmaatregel op, zodat de Staat het geld int en doorbetaalt aan de slachtoffers.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Hof bevestigt vrijspraak van man voor snijwonden in hand van vrouw: opzet niet bewezen Een vrouw liep in de woning van een man ernstig letsel op aan haar rechterhand: meerdere diepe snijwonden, gewrichtsletsel en breuken. Operatief moesten er metalen pinnen worden geplaatst. Of de man haar dat letsel opzettelijk heeft toegebracht, kon het gerechtshof Amsterdam niet vaststellen. Het hof sprak hem daarom vrij van mishandeling en poging tot zware mishandeling.
Het openbaar ministerie ging in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 22 juni 2023, waarin de man al was vrijgesproken. De advocaat-generaal vond het primair tenlastegelegde wel bewezen en wilde de man laten veroordelen tot 10 maanden gevangenisstraf, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Volgens hem volgde uit de verklaringen van de vrouw, van een buurman en van medewerkers van het Leger des Heils, uit de omstandigheden in de woning en uit de letselrapportage van de GGD dat de man het letsel had toegebracht. Een realistisch alternatief scenario ontbrak volgens hem.
De raadsman van de man vroeg het vonnis te bevestigen. Zijn cliënt ontkende steeds dat hij het letsel had toegebracht. Hij opperde dat de vrouw zichzelf had gesneden toen zij eten bereidde. Volgens de verdediging bleek uit niets welke handeling het letsel had veroorzaakt, en was er geen bloed op het later aangetroffen mes gevonden.
Het hof vond de suggestie van de man dat de vrouw zich bij het snijden van groenten had verwond onaannemelijk, gelet op de aard, het aantal en de ernst van de wonden en het ontbreken van aanwijzingen dat er in de keuken eten was bereid. Ook nam het hof aan dat de vrouw dit letsel niet zelf had toegebracht en dat de man er een aandeel in had. De buurman hoorde geschreeuw, en medewerkers van het Leger des Heils zagen kort na het incident bloed in de woning en troffen de vrouw gewond aan. Zij beschreven dat de man boos was en hen de toegang tot de woning bemoeilijkte.
Over wat er precies is gebeurd, bieden de bewijsmiddelen echter onvoldoende duidelijkheid. De vrouw verklaarde dat de man met een mes in zijn hand achter haar aanliep, maar kon niet beschrijven wat hij daarmee deed. Ook sprak zij over haar hand die tussen een deur en het kozijn was gekomen. Hoe die gebeurtenissen zich tot elkaar verhouden, bleef onduidelijk. Het hof woog mee dat de vrouw kort na het incident sterk onder invloed van alcohol was en moeilijk verstaanbaar. Volgens de GGD passen de scherprandige snijwonden goed bij een mes, maar uit de medische gegevens blijkt niet of de breuken op dezelfde manier zijn ontstaan. Nader onderzoek aan het mes en naar het ontstaan van de verschillende verwondingen is niet gedaan.
Het hof zag in het dossier een chaotische confrontatie. Daardoor blijft de reële mogelijkheid open dat de vrouw tijdens een worsteling onbedoeld gewond is geraakt. Het hof stelt niet vast dat dit is gebeurd, maar kon evenmin afleiden dat de man haar opzettelijk heeft gesneden of gestoken, of bewust de aanmerkelijke kans op letsel heeft aanvaard. Het hof achtte het primair, subsidiair en meer subsidiair ten laste gelegde daarom niet wettig en overtuigend bewezen en bevestigde het vonnis van de rechtbank: de man blijft vrijgesproken.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank houdt Somalische man in ISD-maatregel: recidiverisico blijft hoog Een 33-jarige Somalische man zit sinds oktober 2025 in een ISD-maatregel, de maatregel voor stelselmatige daders. Die is bedoeld om de maatschappij te beveiligen en herhaling van strafbare feiten te stoppen. Zijn verblijf in het justitieel complex verloopt moeizaam. Hij zit nog op een crisisafdeling van het Penitentiair Psychiatrisch Centrum, een afdeling voor gedetineerden met psychische problemen, en is pas op 6 oktober 2026 op de wachtlijst gezet voor een afdeling waar minder zorg wordt geboden.
De verdediging vroeg op 22 juli 2026 om een tussentijdse beoordeling van de maatregel. Op de zitting van 30 oktober 2026 pleitte de raadsman dat voortzetting niet langer zinvol is. Volgens hem stagneert het traject: na de overplaatsing duurde het bijna vijf maanden voor het onderzoek naar nadere diagnostiek begon, en het uitgestippelde traject is nooit van de grond gekomen. Als de resultaten bekend zijn, is de maatregel van twee jaar al bijna voorbij. Ook het perspectief op een traject buiten de gevangenis is volgens hem onzeker, en dat is niet aan zijn cliënt te wijten. Verder vindt de verdediging het recidivegevaar verwaarloosbaar klein.
Het justitieel complex adviseerde de maatregel voort te zetten. Zou de maatregel nu eindigen, dan gaat de man uit zorg en is het recidiverisico hoog. Een neuropsychologisch onderzoek is in de week van 12 oktober 2026 afgerond en wordt nog verwerkt. Op basis daarvan kan een indicatie voor de Wet langdurige zorg worden aangevraagd. Dat is nodig omdat de man geen band heeft met een gemeente. Met die indicatie kan hij landelijk worden aangemeld en kan de aanmelding bij het Leger des Heils Midden-Nederland opnieuw worden geopend. De senior casemanager vertelde op de zitting dat de uitkomsten van het onderzoek binnen vier weken klaar zijn en dat de aanvraag daarna nog zes weken duurt. Behandeling voor zijn verslaving en gedrag en sportlessen zijn stopgezet omdat hij niet goed meewerkte. De officier van justitie concludeerde ook tot voortzetting.
De rechtbank volgt dat. Ze toetst of beëindiging zou leiden tot onveiligheid, overlast of verloedering van het publieke domein, en of voortzetting niet zinvol is door een omstandigheid die buiten de macht van de veroordeelde ligt. Het recidiverisico is hoog, de behandeling is nog niet goed op gang gekomen en er is onvoldoende stabiliteit op de verschillende leefgebieden. Volgens de rechtbank is dat vooral aan zijn eigen gedrag en gebrek aan medewerking te wijten. De stelling dat de voortgang stagneert noemt de rechtbank aantoonbaar onjuist: er is onderzoek afgenomen, nadat hij dat eerst weigerde, en er volgen concrete stappen. De vertraging die wel is opgelopen komt door zijn eigen gedrag, waarvoor de verdediging onvoldoende oog lijkt te hebben.
De rechtbank oordeelt dat er geen omstandigheid buiten de macht van de man is die voortzetting nutteloos maakt. Ze beslist dat de ISD-maatregel moet worden voortgezet.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Hof spreekt man (85) vrij van belaging ex-vriendin: berichten te beperkt en niet dreigend Een man uit de regio Rotterdam bleef na het einde van zijn relatie contact zoeken met zijn ex-vriendin. Tussen oktober 2023 en juli 2024 stuurde hij haar Facebook-berichten, vriendschapsverzoeken, een kaartje met zijn telefoonnummer en WhatsApp-berichten. Ook schreef hij twee keer aan haar dochter. De vrouw deed twee keer aangifte van belaging. De man, geboren in 1941, was in 2022 al eens veroordeeld voor belaging van dezelfde vrouw.
De politierechter in Rotterdam veroordeelde hem in eerste aanleg voor belaging tot een voorwaardelijke taakstraf van 180 uur, met een contact- en locatieverbod. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal ging in hoger beroep uit van een kortere periode, van 8 april 2024 tot en met 25 juli 2024, en eiste een voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met hetzelfde contact- en locatieverbod.
Het hof ging na wat aantoonbaar van de man afkomstig was. Berichten van een prepaid-nummer rekende het niet aan hem toe: de man ontkende dat nummer te gebruiken en de politie had niet onderzocht wie het gebruikte. Er bleef een beperkt aantal contactmomenten over. De man stuurde op 8 april 2024 een gebroken hartje via Messenger en wenste de vrouw op haar verjaardag succes met een 'gefeliciteerd'. Daarnaast volgden korte berichten van niet meer dan een zin op 7 juni, 21 juni, 25 juni, 11 juli en 19 juli 2024, twee vriendschapsverzoeken op 20 en 21 juli en een kaartje met 'bel me' en zijn telefoonnummer van 24 april. Op 25 juli 2024 stuurde hij nog een WhatsApp-bericht. Aan de dochter stuurde hij op 5 en 11 juli twee korte berichten. Voor de beschuldigingen dat hij in september 2023 voor de deur stond, een envelop stuurde en een bloemstuk liet bezorgen, zag het hof te weinig bewijs, net als de advocaat-generaal en de verdediging.
Volgens het hof gaat het om te weinig berichten, op te weinig momenten, om te spreken van belaging. Daarvoor is stelselmatigheid nodig, en die ontbreekt. Het hof begrijpt dat de vrouw de berichten als zeer vervelend ervoer, omdat zij geen contact meer wilde. Maar de berichten zijn kort en niet dreigend of dwingend van aard. Dat de man eerder voor belaging was veroordeeld, verandert dat niet.
Ook het subsidiair tenlastegelegde, dwang, haalde het niet. Daarvoor moet iemand daadwerkelijk zijn gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden. Het hof zag daar geen aanwijzing voor. Een poging tot dwang was niet ten laste gelegd.
Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van beide tenlastegelegde feiten. De vrouw had een schadevergoeding van € 1.500 gevorderd voor immateriële schade; zij werd daarin niet-ontvankelijk verklaard, en moet de proceskosten van de man betalen, die het hof op nihil begrootte. Ook de vordering van het openbaar ministerie om een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 60 uur alsnog uit te voeren wees het hof af, omdat de man niet meer is veroordeeld voor een feit in de proeftijd.
Gerechtshof Den Haag · 16 november 2026
Strafrecht