Rechtbank veroordeelt BMW-dealerfamilie tot schadevergoeding na ontduiken meerwaarderegeling Na 33 jaar samenwerking in een commanditaire vennootschap voor een BMW-dealer in de buurt van de ASML-campus wilde een van de partners met pensioen. Bij zijn uittreding in 2022 sloot hij via zijn vennootschap afspraken over een geldlening van € 480.000 en een meerwaarderegeling: als het vastgoed van de dealervennootschap binnen 15 jaar aan een derde werd verkocht, zou hij recht hebben op 31 procent van de meerwaarde boven de vastgestelde waarde van € 1.782.500. In de tussentijd gold een rente van 10 procent per jaar.
Slechts enkele maanden na het sluiten van deze afspraken droeg de vennootschap het vastgoed echter over aan een vennootschap van de kinderen van de andere partner, loste de geldlening vervroegd af en stelde dat de meerwaarderegeling daarmee was uitgewerkt. De uittredende partner stelde dat mondeling was afgesproken dat zo'n overdracht binnen de familie niet als vervreemding in de zin van de meerwaarderegeling zou gelden, zodat de regeling nog steeds van kracht was.
In een voorlopig getuigenverhoor verklaarde de uittredende partner dat hij op 24 december 2021 uitdrukkelijk had gevraagd wat er zou gebeuren bij overdracht aan de kinderen. De andere partner zou hebben geantwoord dat die vraag na 33 jaar samenwerking niet gesteld hoefde te worden en dat zo niet met elkaar werd omgegaan. De adviseur die bij dat gesprek aanwezig was, kon bevestigen dat de vraag was gesteld, maar herinnerde zich het antwoord niet meer. De andere partner ontkende dat het onderwerp zo aan de orde was geweest, maar deed dat in de ogen van de rechtbank weinig stellig.
De rechtbank oordeelde dat de mondelinge afspraak was bewezen. Zij wees op de geloofwaardigheid van de verklaring van de uittredende partner, op de ondersteuning die de verklaring van de adviseur bood door diens opvallende geheugenverlies over een essentieel punt, en op de niet-overtuigende ontkenning van de andere partner. Doorslaggevend was ook de zakelijke ratio van de constructie: als een interne overdracht de meerwaarderegeling al zou beëindigen, hadden die afspraken geen enkele reële betekenis. De wederpartij kon die zakelijke logica niet weerleggen.
Daarnaast oordeelde de rechtbank dat de bestuurders persoonlijk aansprakelijk zijn, omdat zij welbewust hebben meegewerkt aan een transactie die de uittredende partner zou benadelen en de dealervennootschap leeg achterliet. Ook de vennootschap van de kinderen is aansprakelijk: gelet op de nauwe familiebanden en hun actieve rol in de onderneming konden de kinderen niet onwetend zijn geweest van de wanprestatie.
De rechtbank verklaarde voor recht dat de meerwaarderegeling nog steeds geldt en veroordeelde alle gedaagden hoofdelijk tot vergoeding van de schade, waaronder de gederfde rente en de eventuele gederfde meerwaarde bij een toekomstige verkoop aan een derde. De vier gedaagden moeten ook de proceskosten betalen, begroot op € 23.971,92.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Curaçaose stichting ten onrechte ontbonden wegens onbetaalde handelsregisterbijdrage, oordeelt Gerecht Een stichting op Curaçao die sinds 2009 kinderen en jongvolwassenen tussen zes en 24 jaar op sociaal en educatief gebied bijstaat, werd op 18 mei 2026 door de Kamer van Koophandel en Nijverheid van Curaçao ontbonden. De reden: de Stichting Save Our Youth Curaçao had langer dan een jaar de jaarlijkse bijdrage voor de inschrijving in het handelsregister niet betaald. De laatste betaling was in 2011.
De Kamer van Koophandel (KvK) had de procedure volgens de wet gevolgd. Eerst plaatste zij de naam van de stichting in januari 2026 op een ontbindingslijst op haar website en in de Landscourant. Daarna kreeg de stichting zes weken om de betalingsachterstand weg te werken. Dat gebeurde niet, waarna de KvK de ontbindingsbeschikking nam. Volgens artikel 2:25 van het Burgerlijk Wetboek van Curaçao moet de KvK een rechtspersoon dan ontbinden. De stichting stelde dat ze sinds 2011 geen facturen had gekregen, dat de KvK geen afschrift van de beschikking kon geven en dat de ontbinding onevenredig was.
Het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao behandelde het beroep op 16 september 2026. De eerste twee klachten wijst het af. De KvK heeft de beschikking op de wettelijke wijze bekendgemaakt, en de wet verplicht niet tot het verstrekken van een afschrift. De betalingsverplichting volgt uit artikel 14 van de Handelsregisterverordening en bestond ook zonder kennisgeving. Dat de stichting minstens sinds 2022 niet betaalde, staat vast.
Toch krijgt de stichting gelijk. Het Gerecht legt uit dat een wet in formele zin normaal niet aan algemene rechtsbeginselen wordt getoetst, maar dat toepassing achterwege kan blijven als er bijzondere omstandigheden zijn die de wetgever niet heeft meegewogen. Volgens de toelichting bij de wet is de ontbindingsregeling bedoeld voor lege, verlaten of onbereikbare rechtspersonen, om het handelsregister op te schonen en witwassen en terrorismefinanciering tegen te gaan. Daarom koos de wetgever voor een eenvoudige bekendmaking via een lijst. De wetgever heeft niet onderkend dat ook actieve, bereikbare rechtspersonen alleen om een betalingsachterstand zo kunnen worden ontbonden, met zeer verstrekkende gevolgen: na ontbinding kan de rechtspersoon alleen nog zijn vermogen vereffenen, en een doorstart vraagt meestal een nieuwe rechtspersoon.
Bij deze stichting is niet gebleken dat zij zonder bestuurder, onbereikbaar of niet meer actief was. De KvK heeft haar niet aangemaand en geen andere manier gezocht om de bijdrage te innen. De KvK zei zelf ter zitting dat het niet haar bedoeling is actieve rechtspersonen te ontbinden, maar dat zij zich gedwongen voelt zodra aan een voorwaarde is voldaan. Het Gerecht oordeelt dat toepassing van artikel 2:25 hier zozeer in strijd komt met het evenredigheidsbeginsel dat zij achterwege moest blijven.
Het Gerecht verklaart het beroep gegrond en vernietigt de ontbindingsbeschikking van 18 mei 2026. De KvK hoeft geen nieuw besluit te nemen, maar moet de beslissing in het handelsregister inschrijven en de vernietiging bekendmaken op haar website, in de Landscourant en in een of meer dagbladen. Daarnaast moet de KvK het door de stichting betaalde griffierecht van Cg 150 vergoeden. Hoger beroep staat niet open.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 21 oktober 2026
Bestuursrecht Rechtbank wijst inzage in beslagen bewijs af in concurrentiezaak na vijf jaar bedrijfsverkoop Een bedrijf dat in 2019 werd opgericht om twee werkmaatschappijen over te nemen, wil weten of de vorige eigenaar en diens bedrijf met een nieuwe onderneming de concurrentie zijn aangegaan. De bedrijfsnaam is in de uitspraak geanonimiseerd, het bedrijf heet daarin [eiseres]. De vorige eigenaar, [gedaagde 1], verkocht in 2019 een meerderheidsbelang van 75 procent in de twee werkmaatschappijen aan [eiseres] en bleef als manager aan het bedrijf verbonden. In oktober 2023 verkocht [gedaagde 1] ook de resterende 25 procent. Daarna deden [gedaagde 2], bestuurder van [gedaagde 1], en zijn echtgenote nog werk voor [eiseres] als opdrachtnemers. Een paar weken later, op 26 oktober 2023, werd [gedaagde 3] opgericht.
[eiseres] stelt dat [gedaagde 1] en [gedaagde 2] met [gedaagde 3] een concurrent hebben opgezet en daarmee de afspraken hebben geschonden die na de verkoop gelden: geheimhouding, het verbod om personeel en relaties weg te halen, een non-concurrentiebeding en een boetebeding. Ook zou [gedaagde 3] onrechtmatig hebben geprofiteerd van die schending. In de hoofdzaak eist [eiseres] boetes en schadevergoeding. Dat deel van de zaak is nog niet beslist; de rechtbank deed nu alleen uitspraak over een tussenvordering, een zogenoemd incident.
In dat incident wilde [eiseres] inzage in en een afschrift van gegevens die bij een deurwaarderskantoor in bewaring liggen. Die gegevens zijn in april 2025 en mei 2026 in beslag genomen. Dat is een conservatoir bewijsbeslag: informatie wordt veiliggesteld voordat een partij die kan laten verdwijnen. [eiseres] voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de schendingen van de afspraken en het onrechtmatig handelen te onderbouwen. De drie gedaagden voerden daartegen gemotiveerd verweer.
De rechtbank wijst erop dat voor inzage aan vier voorwaarden moet zijn voldaan: de vrager is partij bij een rechtsbetrekking, de gevraagde informatie is voldoende bepaald, de vrager heeft voldoende belang en de ander beschikt over de informatie. Het gaat hier om het belang. De rechtbank vindt dat [eiseres] dat belang in dit stadium onvoldoende heeft aangetoond.
Daarvoor wijst de rechtbank op het verloop van de zaak. [eiseres] had eerder in kort geding inzage gevraagd. De rechtbank Limburg wees die vordering op 25 juni 2025 af en overwoog toen dat [eiseres] haar vorderingen in de bodemprocedure kon onderbouwen. Had [eiseres] echt belang bij de gegevens gehad, dan had het volgens de rechtbank voor de hand gelegen dat zij de inzagevordering meteen bij de dagvaarding had ingesteld. Dan had zij haar stellingen met de gegevens kunnen onderbouwen en hadden de gedaagden daar inhoudelijk op kunnen reageren. [eiseres] dagvaardde echter zonder inzagevordering en diende die pas in nadat de schriftelijke ronde in de hoofdzaak vrijwel was afgerond. Zij wachtte ook niet op de beslissing in hoger beroep, die op 19 mei 2026 volgde.
Uit dit alles leidt de rechtbank af dat [eiseres] al beschikte over de informatie die zij nodig had om haar feiten te onderbouwen. Voor zover zij de gegevens wil gebruiken om iets te bewijzen, is bewijslevering nog niet aan de orde. In dit stadium van de procedure, waarin de hoofdzaak is afgeconcludeerd en voor mondelinge behandeling komt, heeft [eiseres] dus onvoldoende belang bij inzage.
De rechtbank wijst de incidentele vordering daarom af. [eiseres] is in het ongelijk gesteld en moet de proceskosten betalen: € 842 aan [gedaagde 2] en [gedaagde 1] samen, en € 842 aan [gedaagde 3], elk te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als dat niet gebeurt. De hoofdzaak is verwezen naar de rol van 4 november 2026 voor het bepalen van de dag van de mondelinge behandeling.
Rechtbank Oost-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter geeft 16-jarige ondernemer handlichting voor zijn bedrijf Ride Motion Een jongen uit Lekkerkerk die op 4 maart 2010 is geboren, wil een eigen bedrijf beginnen. Omdat hij nog geen 18 is, mag hij dat niet zonder meer. Hij vroeg de kantonrechter daarom om bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat heet een handlichting: een rechter verklaart een minderjarige bevoegd tot rechtshandelingen die normaal alleen meerderjarigen mogen verrichten.
De jongen, in de uitspraak Luuk genoemd, wil zich inschrijven bij de Kamer van Koophandel en een zakelijke bankrekening openen en beheren. Ook wil hij zelfstandig overeenkomsten sluiten met klanten en leveranciers, betaalproviders als Mollie, PayPal en iDEAL-koppelingen gebruiken en verzekeringen afsluiten. Zijn verzoek betrof alle rechtshandelingen die bij de uitoefening van zijn bedrijf en aanverwante zakelijke activiteiten horen. Een bedrijfsplan heeft hij op de zitting overgelegd.
Eerst moest de kantonrechter bepalen of de rechtbank Rotterdam het verzoek wel mocht behandelen. Luuk woont in de gemeente Krimpenerwaard, en een verzoek als dit hoort daarom in principe bij de rechtbank Den Haag. Op de zitting van 13 oktober 2026 gaven Luuk en zijn vader aan dat zij niet wilden dat de zaak werd verwezen, maar dat de kantonrechter in Rotterdam haar zelf afhandelde. Daarop nam de kantonrechter de zaak in behandeling.
De ouders van Luuk hebben het gezag over hem en gaven aan het eens te zijn met het verzoek. Zijn vader was bij de zitting aanwezig en vertegenwoordigde ook de moeder, die hem daartoe had gemachtigd. De kantonrechter vond het verzoek voldoende gemotiveerd en wees het toe.
De beschikking wordt bekendgemaakt in de digitale Staatscourant en niet-geanonimiseerd gepubliceerd op Rechtspraak.nl. Dat verklaart waarom de naam van de jongen en zijn bedrijf in de uitspraak staan. Luuk moet de handlichting zelf laten inschrijven in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel.
De kantonrechter verleent Luuk de bevoegdheid om alle rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor zijn bedrijf met de handelsnaam Ride Motion en KvK-nummer 42137897. De griffier moet de beschikking publiceren in de Staatscourant en op Rechtspraak.nl. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat ze direct geldt.
Rechtbank Rotterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank: dga van tweedehandskledingwinkel moet over 2020 gebruikelijk loon van € 36.925 tegen zich laten gelden Een vrouw uit Blaricum is sinds 2016 enig bestuurder en aandeelhouder van een besloten vennootschap die tweedehandskleding verkoopt, met winkels in Blaricum en 's-Hertogenbosch. In 2020 had de bv geen personeel in dienst en behaalde zij een omzet van € 84.635. In haar aangifte inkomstenbelasting over dat jaar gaf de vrouw geen enkele inkomst uit de bv aan. Zij kwam uit op een inkomen uit werk en woning van € 19.660.
De inspecteur van de Belastingdienst telde bij dat inkomen een gebruikelijk loon op van € 46.000. Dat is het loon dat de wet een directeur-grootaandeelhouder toerekent voor het werk dat zij voor haar eigen bv doet, ook als zij zichzelf niets uitbetaalt. Daarmee kwam het belastbaar inkomen op € 65.660 en rekende de inspecteur ook € 1.742 belastingrente in rekening. Na bezwaar verlaagde de inspecteur het gebruikelijk loon naar € 36.925. Het belastbaar inkomen kwam daarmee op € 56.585, en de belastingrente werd overeenkomstig verminderd. De vrouw ging tegen die uitspraak op bezwaar in beroep bij de rechtbank Gelderland. De rechtbank behandelde de zaak op 16 september 2026 op zitting.
De rechtbank redeneert dat de bv in 2020 geen werknemers had. De vrouw moet dus al het werk hebben gedaan dat nodig was voor de omzet van € 84.635. Dan moet er een gebruikelijk loon in aanmerking worden genomen, en het is aan haar om te bewijzen dat een lager loon op zijn plaats is. Daarin slaagt zij volgens de rechtbank niet.
De vrouw voerde aan dat zij in 2020 niet fulltime kon werken. Zij noemde de mantelzorg voor haar in 2018 overleden partner en de zorg voor haar zoon. Dat eerste kan in 2020 geen rol meer spelen. Voor de zorg voor haar zoon, die dat jaar 20 werd en eigen inkomsten had, onderbouwde zij niet wat die zorg inhield en hoeveel tijd het kostte. De rechtbank voegt toe dat deeltijdwerk bovendien niet vanzelf betekent dat van het wettelijke normbedrag moet worden afgeweken.
Ook het argument dat de bv nog in de opstartfase zat, houdt geen stand. De bv begon in mei 2016 en in 2016 en 2017 werd geen gebruikelijk loon in aanmerking genomen. De vrouw vroeg in de jaren tot en met 2020 ook nooit om een lager loon. Met een omzet van € 84.635 leidt een opstartfase, als daar al sprake van was, niet tot een lager loon dan de inspecteur hanteerde.
De vrouw stelde verder dat de bv structureel verlies lijdt en het salaris niet kan betalen. Zij rekende voor dat de bv over 2018 tot en met 2022 samen € 167.155 verlies leed en dat zij zelf ongeveer € 57.000 uit de bv had opgenomen. De rechtbank volgt dat niet. Uit de aangiften vennootschapsbelasting blijkt over 2019 een winst. Het verlies over 2021 komt alleen doordat het gebruikelijk loon van 2018 tot en met 2020 als buitengewone last is afgetrokken. Ook in de door de vrouw zelf overgelegde overzichten staat een positief resultaat voor 2019, 2021 en 2022. De bankrekeningen van de bv groeiden tussen 2019 en 2022 met € 34.487, terwijl de bv in 2021 € 38.551 aflosde op haar schuld aan de vrouw. Haar stellingen over de verliesgevendheid onderbouwde zij verder niet met stukken en de overzichten bleken ter zitting inconsistenties te bevatten.
Tegen de belastingrente voerde de vrouw geen eigen gronden aan. De rente volgt het bedrag van de aanslag, dus ook die blijft staan.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De in bezwaar verlaagde aanslag met een gebruikelijk loon van € 36.925 en de belastingrentebeschikking blijven in stand. Een proceskostenvergoeding of vergoeding van griffierecht krijgt de vrouw niet.
Rechtbank Gelderland · 23 oktober 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht