Recreatiepark-geschil: rechtbank wijst € 16.114 toe voor bouwgebreken maar houdt oordeel over perceel en verhuurplicht aan Een echtpaar kocht in 2020 een recreatiewoning op een bungalowpark voor € 283.300. Na oplevering in 2023 bleek er van alles mis: een ontbrekende grindkoffer voor de hemelwaterafvoer, een kapot draaikiepraam in de badkamer, ontbrekende deurrubberen, gebrekkig schilderwerk aan de gevels, een niet goed ingewerkte loodafdichting, een ontbrekende noodoverstort op het dak, een warmtepomp zonder verplichte werkschakelaar en een ontbrekend energielabel. Daarnaast waren er klachten over het park zelf: waterplassen op de wegen, gevaarlijk aangelegde verlichting en geen deugdelijke afvalvoorziening.
De eigenaren van het recreatiepark wierpen daar tegenover dat het om een bungalow ging en niet om een reguliere woning, zodat er lagere eisen zouden gelden. De rechtbank verwierp dat verweer: ook een recreatiewoning moet aan de voor dat type woning geldende eisen van het bouwbesluit voldoen en deugdelijk zijn ingericht met de overeengekomen voorzieningen. Dat het om een vakantieverblijf gaat, maakt dat niet anders.
Voor de meeste bouwgebreken wees de rechtbank de gevorderde bedragen (gedeeltelijk) toe, waarbij zij bij uiteenlopende offertes steeds de lagere, beter onderbouwde bedragen aannam. De vordering over de voor- en achterdeur werd afgewezen: het verschil met de minimale deurbreedten uit het bouwbesluit was zodanig gering dat er geen rechtens relevant gebrek was aangetoond. De kosten voor nieuwe sloten werden evenmin toegewezen omdat niet was komen vast te staan dat de eigenaren sleutels hadden achtergehouden of er slordig mee waren omgegaan.
Het echtpaar vorderde ook een boete wegens te late oplevering: de bouw duurde veel langer dan de overeengekomen 100 werkbare werkdagen. De rechtbank bevestigde dat de oplevertermijn een fatale termijn was, maar wees de schadeclaim toch af. Het echtpaar had ter zitting zelf verklaard dat zij het hele jaar wilden recreëren en helemaal niet van plan waren te verhuren. Daarmee viel de grondslag voor de gevorderde misgelopen huurinkomsten weg, en voor de overige schadeberekeningmethoden was onvoldoende gesteld.
Over de omvang van het perceel staat een aparte strijd. Het echtpaar stelt 409 m² te hebben gekocht maar een stuk minder te hebben gekregen door onjuist geplaatste hagen en overbouw door naburige kavels. De partijen spraken naar stelling van het echtpaar op 1 november 2023 af hoe de grenzen hergetrokken zouden worden. De rechtbank belastte het echtpaar met het bewijs van die afspraken en hield iedere beslissing over het perceel aan.
Over de verhuurverplichting oordeelde de rechtbank dat de koopovereenkomst weliswaar als uitgangspunt heeft dat de woning 245 dagen per jaar beschikbaar moet zijn voor verhuur, maar dat het echtpaar voldoende had aangevoerd om tegenbewijs te mogen leveren. Het echtpaar stelt dat de verkopers tijdens de onderhandelingen hebben gezegd dat die bepaling er puur voor de gemeente in stond en in de praktijk niets voorstelde. De rechtbank stelde verder vast dat de verhuurplicht, voor zover die bestaat, in elk geval niet de verplichting inhoudt om uitsluitend via het parkbedrijf te verhuren. Die vordering van de parkeigenaren werd afgewezen.
Het parkverbod dat de eigenaren aan een van de kopers hadden opgelegd wegens het niet betalen van de volledige parkkosten, werd door de rechtbank buiten werking gesteld. Het echtpaar had de betaling gedeeltelijk mogen opschorten omdat het parkbedrijf zelf eerder tekortschoot in de parkvoorzieningen. Een opschorting van ongeveer een derde van de betalingsverplichtingen achtte de rechtbank proportioneel. Het verzoek om artikel 11 van het parkreglement, dat het parkverbod mogelijk maakt, geheel te vernietigen, wees de rechtbank af: de bepaling bevat voldoende waarborgen en is niet onredelijk bezwarend.
De rechtbank veroordeelde de parkeigenaren tot het treffen van maatregelen tegen wateroverlast, het herstellen van de parkverlichting en het voeren van overleg over de afvalinzameling. De vordering over de slagboom werd afgewezen omdat tijdens de procedure al een nieuwe elektrische slagboom was geplaatst. De parkeigenaren werden ook veroordeeld om mee te werken aan de vestiging van erfdienstbaarheden voor gemeenschappelijke muren en nutsvoorzieningen, maar niet aan een erfdienstbaarheid van weg naar de openbare weg, omdat die buiten de reikwijdte van de contractuele verplichting viel.
De rechtbank wees in totaal € 16.114,22 aan schadevergoeding toe voor de bouwgebreken. Over de percelen en de verhuurverplichting wordt eerst bewijs geleverd voordat de rechtbank verder beslist.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst claim af: koper grondspeculatie bij Van Odenhoven niet misleid over kans op bouwgrond In 2007 en 2008 kocht een man via de verkoper Van Odenhoven twee percelen landbouwgrond, in Vries en Westerbork, voor samen € 33.000. Hij zag de grond als belegging: als de gemeente de bestemming ooit van landbouw naar bouwgrond zou wijzigen, zou de grond veel meer waard worden. Zo'n wijziging is er tot op heden niet gekomen.
Na een uitzending van het consumentenprogramma Radar over grondspeculatie in april 2024 schakelde de man Stichting GrondhandelClaim in. Die riep in september 2024 namens hem de vernietiging van de koopovereenkomsten in en vroeg Van Odenhoven de grond terug te nemen en de koopsommen terug te betalen. Van Odenhoven weigerde. De man en zijn echtgenote vorderden daarop bij de rechtbank onder meer terugbetaling van € 33.000, met rente. Hun stelling: de koop kwam tot stand door dwaling, omdat Van Odenhoven te optimistische en misleidende informatie gaf over de ontwikkelmogelijkheden en de waardevastheid van de percelen.
De vorderingen van de echtgenote wijst de rechtbank meteen af. Zij is geen partij bij de koopovereenkomsten, en alleen het feit dat de percelen in de huwelijksgemeenschap vallen geeft haar geen eigen vorderingsrecht. Daarna toetst de rechtbank de koopcontracten ambtshalve, dus zonder dat daarom is gevraagd, aan het consumentenrecht, omdat een handelaar en een consument de kopers waren. Er staan geen oneerlijke bedingen in.
Over de dwaling oordeelt de rechtbank dat de man niet heeft bewezen dat hem is toegezegd dat de grond binnen twintig jaar van bestemming zou wijzigen of meer dan 100 procent rendement zou opleveren. Hij kon zich tijdens de zitting niet herinneren dat zulke mededelingen zijn gedaan. De brochures die hij kreeg zijn volgens de rechtbank wel optimistisch en rooskleurig van toon, maar bevatten ook voorbehouden: woorden als 'kans', 'lijkt' en 'misschien', en een disclaimer dat bestemmingsplannen kunnen veranderen en er geen garantie is op waardestijging. Daarbij kwam dat de koopovereenkomsten zelf zeiden dat de verkoper geen enkele garantie gaf op een bestemmingswijziging. De man kreeg die contracten per post en had dus bedenktijd.
Dat de man naar eigen zeggen geen rekening hield met het uitblijven van een bestemmingswijziging, komt volgens de rechtbank voor zijn rekening. Hij had uit de informatie moeten begrijpen dat een wijziging onzeker was. Ook de belofte in de brochure dat de grond bij uitblijven van een wijziging 'tenminste nog een inflatie' zou volgen, is volgens de rechtbank niet onjuist. Die zin sloeg op de agrarische waarde. De man wist dat hij meer betaalde dan die waarde, onder meer omdat de website sprak van een 'landbouw plus prijs'. Bovendien stond bij de zin een verwijzing naar de disclaimer dat er geen garantie op waardevermeerdering werd gegeven.
Ook de ontwikkelmogelijkheden van de percelen waren niet onjuist voorgesteld. Voor Westerbork dateerde de structuurvisie waar de man naar verwees van ná de aankoop, en de brochure meldde terecht dat die visie nog in voorbereiding was. De bijgevoegde gemeentelijke stukken wezen op een woningbehoefte van ongeveer 200 woningen, terwijl op inbreidingslocaties slechts ruimte was voor 100, zodat andere locaties in aanmerking konden komen. Voor Vries was het juist dat de gemeente toen koos voor uitbreiding in het oosten en zuidoosten, terwijl het perceel in het zuidwesten ligt. Maar het perceel lag vlak bij de bebouwde kom en het was volgens de rechtbank niet ondenkbaar dat ook daar in de verdere toekomst gebouwd kon worden. Een reële kans op bestemmingswijziging ontbrak dus niet.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De man en zijn echtgenote moeten hoofdelijk de proceskosten van Van Odenhoven betalen van € 4.944. Dat betekent dat ieder van hen voor het hele bedrag kan worden aangesproken. Als zij niet binnen veertien dagen betalen, komt er € 98 bij, plus de kosten van betekening.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter keurt verkoop van huis voor € 686.100 goed na bieding in gesloten envelop Een man die in Kazachstan woont, had een woonhuis in Nederland dat met een hypotheek was bezwaard. Hij had geld geleend van een bv, maar het bedrag waarvoor de hypotheek als zekerheid was gevestigd niet terugbetaald. De bv eiste daarom de lening op en kondigde aan het huis openbaar te laten verkopen. Die executieverkoop stond gepland voor 10 september 2026. De man vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland in Lelystad om in plaats daarvan een onderhandse verkoop goed te keuren. Een verkoop buiten de veiling om kan alleen als de rechter daarvoor toestemming geeft.
De man had het huis al verkocht aan een koper voor € 600.000. De bv, die de hypotheek had verstrekt, had geen bezwaar tegen een onderhandse verkoop, maar vond de prijs te laag. Volgens de bv moest het huis naar de hoogste bieder gaan. Zij had zelf een andere gegadigde gevonden die € 625.000 wilde betalen. De hoogte van de vordering van de bv stond ook niet vast. Volgens de aanzegging van de executie bedroeg die op 28 april 2026 ruim € 621.000, met daarbovenop rente van ruim € 102 per dag en buitengerechtelijke kosten van bijna € 5.900. Partijen waren het niet eens over het precieze bedrag.
Op de zitting van 30 september 2026 waren zowel de eerste koper als de nieuwe gegadigde aanwezig, een bedrijf. Het bedrijf bood € 625.000. De eerste koper gaf daarop aan zijn bod van € 600.000 te willen heroverwegen. De voorzieningenrechter liet beiden een laatste, onvoorwaardelijk bod doen in een gesloten envelop. De eerste koper bood € 655.000 en het bedrijf € 686.100.
De rechter oordeelde dat de man zijn verzoek terecht had ingediend. Omdat het huis in Nederland staat, is de Nederlandse rechter bevoegd en geldt Nederlands recht, ook al woont de man in het buitenland. Het huis is getaxeerd op € 550.000. Bij een executieverkoop wordt volgens de opiniewaarde maar een veel lager bedrag verwacht, namelijk € 275.000. Daarom achtte de rechter voldoende aannemelijk dat een openbare veiling niet meer zou opbrengen dan de onderhandse verkoop.
Dat het huis naar de hoogste bieder gaat, vond de rechter vanzelfsprekend. Daar speelde bij mee dat de exacte hoogte van de vordering van de bv nog openstond. Bovendien had een andere schuldeiser vlak voor de zitting beslag op het huis gelegd, ter zekerheid van een vordering die voorlopig op € 27.135 is begroot. Er was dus belang bij een zo hoog mogelijke opbrengst.
De voorzieningenrechter keurde daarom het bod van € 686.100 van het bedrijf goed. Dat geldt onder de voorwaarde dat hij ook de koopovereenkomst goedkeurt. Die overeenkomst moet nog worden aangepast. Partijen krijgen twee weken om de aangepaste koopovereenkomst naar de rechter te sturen. Verdere beslissingen houdt de rechter aan.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rotterdamse ondernemer verliest claim op drie gemeentepercelen, moet zijn werkplaats ontruimen Een Rotterdamse ondernemer met een metaalbewerkingsbedrijf gebruikt al sinds 1991 drie stukken grond aan de Bergse Linker Rottekade in Rotterdam, zonder daar ooit huur voor te betalen. Hij nam dat jaar het bedrijf van de vorige eigenaar over, inclusief terrein en werkplaats, maar liet de percelen nooit bij de notaris op zijn naam zetten. De grond staat in het kadaster op naam van de gemeente. De ondernemer stelt dat hij de percelen inmiddels in eigendom heeft gekregen doordat hij ze meer dan twintig jaar als bezitter heeft gebruikt. De gemeente wil de grond verkopen voor herontwikkeling en eist dat hij vertrekt.
Volgens de wet kun je eigenaar worden van een zaak die je twintig jaar onafgebroken als de jouwe hebt gehouden. Daarvoor is nodig dat je naar buiten toe ondubbelzinnig laat zien dat je als eigenaar optreedt. Omdat de ondernemer zich op deze bevrijdende verjaring beroept, moest hij zelf aantonen dat daaraan is voldaan. De rechtbank vindt dat hij daar niet in is geslaagd.
Bij het eerste perceel wijst de ondernemer op hekwerken die hij zou hebben geplaatst. De foto's daarvan hebben geen datum en hij heeft geen aankoopbewijzen of andere stukken overgelegd. Bovendien zei hij zelf dat hij de hekken plaatste om ongelukken met zijn grote machines te voorkomen. Dat kan ook een huurder doen, dus het wijst niet op eigenaarsgedrag. Daar komt bij dat de gemeente dit perceel tot eind 2006 verhuurde aan de vorige eigenaar van het bedrijf. Dat onderbouwde zij met een factuur, een creditnota en gegevens uit haar oude vastgoedsysteem. De ondernemer betwistte de echtheid van de factuur, maar volgens de rechtbank is dat onvoldoende tegenover de onderbouwing van de gemeente.
Bij het tweede perceel gaat het om een beschoeiing langs de oever. Ook hier ontbreekt een datum en is niet duidelijk wie haar aanlegde. In 2021 mailde de ondernemer de gemeente bovendien over de slechte staat van die beschoeiing. Iemand die denkt eigenaar te zijn, spreekt daar niet de gemeente op aan. De verklaring van een vrouw dat de huur van dit perceel al in de jaren negentig was opgezegd, wordt niet gevolgd. Zij onderbouwde dat niet met stukken, en de ondernemer vroeg in 2001 zelf om de huurovereenkomst op zijn naam te zetten. Dat verzoek past niet bij een huur die al was beëindigd.
Voor het derde perceel noemt de ondernemer geen concrete bezitsdaden. De aanleg van grindpaden onderbouwt hij niet. De gemeente toonde aan dat dit perceel tot medio 2021 aan de vorige eigenaar was verhuurd. Daarmee kon de ondernemer het niet eerder als bezitter hebben gehouden, en een termijn van twintig jaar was in elk geval niet verstreken.
De rechtbank noemt nog meer aanwijzingen dat de ondernemer zichzelf niet als eigenaar zag. Hij vroeg de gemeente in 2001 de percelen en de huurovereenkomst op zijn naam te zetten. In 2021 en nog in december 2023 wilde hij de grond van de gemeente kopen, maar niet voor de gevraagde prijs. Wie begint als houder voor een ander, kan niet zomaar eigenmachtig bezitter worden: dat is het zogeheten interversieverbod.
De gemeente blijft dus eigenaar. De ondernemer moet de percelen binnen zes maanden na betekening van het vonnis ontruimen en aan de gemeente ter beschikking stellen. De gemeente vroeg twee maanden, maar de rechtbank vindt dat te kort, omdat de werkplaats met zeer grote stalen machines moet worden verplaatst. Doet hij het niet, dan verbeurt hij € 250 per dag tot een maximum van € 100.000. De gemeente vroeg € 500 per dag. Het vonnis is niet uitvoerbaar bij voorraad: ontruimen kan ingrijpende en onomkeerbare gevolgen voor zijn bedrijf hebben, en de gemeente liet de situatie jarenlang voortduren. De ondernemer moet ook de proceskosten van de gemeente betalen, € 3.332,97, met de wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt. Zijn eigen vordering tot erkenning als eigenaar wijst de rechtbank af.
Rechtbank Rotterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank: Twickel moet € 85.000 insteekvergoeding terugbetalen na misbruik van omstandigheden Een erfpachter in Twenthe stond in september 2025 op het punt haar boerderij te verkopen, toen de verpachter op de laatste dag van de bedenktijd van de kopers een nieuwe eis op tafel legde. Stichting Twickel, eigenaar van de grond, wilde dat de verkoopster € 85.000 zou betalen als 'insteekvergoeding'. Zonder dat bedrag zou de koop hoogstwaarschijnlijk niet doorgaan. De rechtbank Overijssel oordeelt nu dat Twickel dit bedrag moet terugbetalen.
De erfpacht was in 2010 voor dertig jaar uitgegeven. De erfpachter betaalde destijds een koopsom van € 250.000 voor de opstallen en daarnaast een jaarlijkse canon, laatstelijk € 13.884. In 2024 maakte zij kenbaar dat ze het erfpachtrecht wilde verkopen. Twickel had een voorkeursrecht en liet de opstallen taxeren door drie deskundigen. Zij kwamen uit op € 525.000, € 845.000 en € 820.000. Partijen hadden afgesproken dat de derde taxatie de doorslag zou geven als de deskundigen er samen niet uitkwamen. De waarde werd dus vastgesteld op € 820.000. Daarna zag Twickel af van haar voorkeursrecht en kon de erfpachter aan een derde verkopen.
Zij sloot op 9 september 2025 een koopovereenkomst met twee kopers voor € 815.000. De bedenktijd van de kopers liep tot 12 september 2025 om 23:59 uur. Die dag mailde Twickel dat de kopers voor hun financiering een nieuw erfpachtcontract van dertig jaar nodig hadden. Daarmee zou volgens Twickel ook een deel van de grondwaarde worden verkocht. Twickel verhoogde de canon naar € 15.000 en eiste dat de erfpachter het verschil tussen haar verkoopprijs en het gemiddelde van de drie taxaties (€ 730.000) als insteekvergoeding zou betalen: € 85.000. Die avond maakten de kopers duidelijk dat ze zonder oplossing niet door zouden gaan met de koop. Twickel reageerde niet op twee verzoeken van de erfpachter om de verlenging te bevestigen. Om 22:05 uur ging de makelaar akkoord, met de mededeling dat zijn opdrachtgevers zich onder druk gezet voelden. Bij de overdracht op 10 oktober betaalde de erfpachter het bedrag. Diezelfde dag vernietigde haar advocaat de betaling buitengerechtelijk wegens misbruik van omstandigheden.
De rechtbank oordeelt eerst dat partijen geen overeenkomst over de insteekvergoeding hebben gesloten. Er was geen aanbod en aanvaarding, en tegenover de betaling stond geen prestatie die de erfpachter kon afdwingen. De vergoeding was een voorwaarde voor Twickels toestemming voor de verkoop op grond van artikel 18 van de erfpachtvoorwaarden. Twickel heeft niet onderbouwd waarom ze die voorwaarde mocht stellen. In de vestigingsakte, de voorwaarden en haar mail van 28 juli 2025 over de toetsingscriteria stond er niets over. Ook de hoogte van het bedrag is onvoldoende onderbouwd. Twickel week af van de waardering die zij zelf had afgesproken en rekende met een gemiddelde van de taxaties, terwijl daarover niets was afgesproken.
Vervolgens toetst de rechtbank aan misbruik van omstandigheden. Twickel moest weten dat de verkoop voor de erfpachter belangrijk was: ze had haar verkoopvoornemen al meer dan een jaar eerder gemeld en inmiddels zelf een andere woning gekocht. Door de acceptatie van de kopers op het laatste moment af te hangen van de betaling, ontstond een afhankelijkheidspositie. Dat Twickel van een 'voorstel' sprak, maakt dat niet anders, want de situatie was allerminst vrijblijvend. De erfpachter had bovendien in haar mails van 12 september aangegeven dat ze zich onder druk gezet voelde. Twickel stelt dat de erfpachter de tijdsdruk zelf veroorzaakte door de koop te sluiten voordat de voorwaarden duidelijk waren. Dat volgt de rechtbank niet: de druk hing mede samen met de verlenging naar dertig jaar, waar de kopers vóór het gesprek met Twickel niet om hadden gevraagd. De vergoeding is alleen betaald omdat de koop ervan afhing, dus er is ook causaal verband.
De rechtbank verklaart daarom voor recht dat de buitengerechtelijke vernietiging van de betaling rechtsgeldig is. Twickel moet € 85.000 terugbetalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 15 oktober 2025. Daarnaast moet Twickel € 1.966,25 aan buitengerechtelijke kosten vergoeden. De erfpachter had € 5.343,49 gevorderd, maar de rechtbank hanteert het tarief uit het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. De vordering van Twickel zelf, die een verklaring wilde dat de vernietiging niet geldig was, wordt afgewezen. Twickel wordt veroordeeld in de proceskosten van € 5.086,94, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. De terugbetaling, de buitengerechtelijke kosten en de proceskosten zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Overijssel · 28 oktober 2026
Civiel Recht